Monte Rosa: een week tussen de vierduizenders (Deel I)

Crunch, crunch. De metalen punten van mijn stijgijzers doorprikken het ijzige oppervlak van de gletsjer waar we ons op bevinden. Het maanlicht verraadt waar de gletsjerspleten zich bevinden. Zigzaggend ontwijken we deze scheuren in de berg. Om ons heen zien we talloze besneeuwde bergtoppen van het massief. Allen boven de vierduizend meter. ‘We zitten amper 200 hoogtemeters lager.’, schiet door mijn gedachten terwijl ik nog snel rondom me kijk, het panorama van de Alpen in me opneem en meteen probeer dezelfde cadans van Linsay en Matteo die voor me in cordée lopen, terug over te nemen.

Het is precies een jaar geleden dat we boven op de Aguille du Midi stonden, onze blik gericht op een dominerend bergmassief, die onze eindbestemming toen markeerde: de Monte Rosa. De wit besneeuwde bergmassa had Linsay meteen veroverd. “Die berg wil ik nog beklimmen.” Wie had kunnen denken dat we precies een jaar later terug in Zermatt stonden, gewapend met stijgijzers en onze ice axe.

Zondag 23 augustus 2015

Aankomst in Zermatt. En zoals gevreesd krijgen we slecht weer te verduren. Een slechter begin

Zermatt: ooit het einde, nu het begin van een avontuur.
Zermatt: ooit het einde, nu het begin van een avontuur.

van onze klimweek konden we ons niet inbeelden. Niet alleen kregen we gisteren een paar uur voor vertrek nog te horen dat onze gids Marco het niet ziet zitten om Dufourspitze te beklimmen met de verwachte weersvoorspellingen de komende dagen, ook ons plan om morgen de Breithorn solo te beklimmen krijgt een deuk. Tot een halve meter sneeuw wordt de komende nacht verwacht, gevolgd door meer neerslag en hevige wind boven op de Breithorn. Geen ideaal scenario dus voor twee avonturiers die voor een eerste keer zonder begeleiding een vierduizender willen beklimmen. Change of plans dus. Wat langer acclimatiseren rond Schwarzsee en morgen pas naar Trockener Stegg om pas op dinsdag de Breithorn aan te pakken.

Dat het weer wispelturig is in de bergen hebben we meteen ook weer gemerkt. Waar we al puffend nog de eerste hoogtemeters zetten vanuit Zermatt, eindigden we onze hike naar Schwarzsee met een sprintje om te schuilen voor de hevige regen en nog ergere windvlagen.

Maandag 24 september 2015

Onze tent hadden we opgezet bij een verlaten hotel op 2552 meter hoogte, onder een afdakje in het slijk, die zowat de enige plaats was waar we uit de wind stonden. We geven het toe. We hebben al betere locaties gehad om wild te kamperen, maar voor eens hadden we de prioriteit gegeven aan een droge nacht. Dat we hiervoor op zowat de lelijkste plaats in de Zwitserse Alpen moesten staan, vonden we niet erg.

Slecht weer
Slecht weer

Nabij Schwarzsee ligt het kabelliftstation die naar Klein Matterhorn leidt. Een in de zomer actieve lift die duizenden toeristen trekt per dag, dus aanleiding genoeg om in de vroege ochtend onze tent op te kramen en weg te wezen. Zoals voorspeld blijft het slechte weer duren, dus zetten we onze alternatieve plan verder. Het duurde niet lang vooraleer we opnieuw onze planning omgooiden. Een hike naar Trockener Stegg werd aangepast naar een hike naar Gandäghutte, een berghut op 3030 meter en dus nog net iets hoger dan Trockener Stegg. Reden hiervoor was dat deze de perfecte uitvalsbasis zou worden om morgenochtend ons overbodige materiaal achter te laten, te hiken naar het nabijgelegen skistation Trockener Stegg, waar we de lift nemen naar Klein Matterhorn en van daaruit onze eerste vierduizender deze week zullen beklimmen.

Een strak plan zo vonden we. En dat werd nog beter als het weer opnieuw erger werd en we genoodzaakt werden te smeken om een extra bed in de volzette berghut. En het hielp, want niet alleen kregen we een viergangenmenu te bikken in plaats van onze zelf klaargemaakte spaghetti, maar kregen we ook nog eens een privékamer. Al leek die goed op de bezemkast onder de trap die Harry Potter als slaapplaats gebruikte. Maar achja, we sliepen tenminste droog vanavond.

Droog was ook onze keel en dus bestelden we maar een flesje water en een appelsap terwijl we

Gandäghutte
Gandäghutte

wachtten op het avondeten. Iets wat we gelukkig nog net konden betalen als we merkten op de rekening dat een halve liter water maar liefst zeven Zwitserse frank kost… Dat de hut bekend staat om het feit dat je omgeven bent van de vierduizenders (waar we geen enkele van zien trouwens) was te merken.

Tegelijk kregen we nog een update van onze gids die ons over enkele dagen zou meenemen op de Monte Rosa. Marco, onze aangewezen berggids werd vervangen door Poldo, die nu wanhopig ons trachtte te bereiken.

Deel II volgt… 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s