Monte Rosa: een week tussen de vierduizenders (Deel II)

Dinsdag 25 augustus 2015

Breithorn
Breithorn

“Van hieruit lijkt het echt de meest dominerende berg van de omgeving.” Het terras werd overrompeld door klimmers die de voorbije nacht hadden doorgebracht in de Gandäghutte. De eerste zonnestralen reflecteerden op de felgele muren van de op een dramatische gelokaliseerde berghut waarbij je een vermoeden creëerde dat de bouwers ervan wel eens een uitdaging wilden. Het fototoestel werd bij velen voor de eerste keer in dagen bovengehaald en al gauw werden de knoppen overdadig ingedrukt ter compensatie voor de voorbije regendagen. Voor het eerst hadden we een zicht op onze omgeving. Op de vierduizenders die ons omsingelden. En wat voor een zicht. De Matterhorn had voor het eerst zijn sluier van wolken van zich afgeschud, zijn heksenhoedvormige piek onthullend. Niet één wolkje bleef aan de steile wanden van Zwitserlands meest iconische berg kleven. Het unieke panorama van de Matterhorn bij een heldere hemel trok dan ook de aandacht weg van iedere alpinist die zich voor de ingang van de hut had neergezet om zijn bergschoenen aan te trekken, zijn stijgijzers wegstekend in het bovenste compartiment van zijn rugzak.

De Matterhorn mag dan ook ons wel doen wegdromen, ook een andere berg deed dat vandaag.

Ons klaarmaken voor de beklimming
Ons klaarmaken voor de beklimming

De Breithorn mag dan een paar honderd meter lager zijn, zijn ligging nabij de berghut maakte hem des te indrukwekkender. Alsof hij de meest dominante berg in de omgeving was. Toch is de 4164 meter hoger bergmassa vooral gekend omwille van zijn ligging tussen de Matterhorn en het Monte Rosa massief. En zijn relatief gemakkelijke beklimming die amper drie uur in beslag neemt vanaf de Klein Matterhorn, een nabijgelegen bergpiek en liftstation.

De Klein Matterhorn was dan ook onze bestemming deze ochtend. Gekend als het hoogste uitzichtplatform van de Westerse Alpen trokken we met de eerste lift naar de 3883 meter hoge bergtop. “Hier gaan we ons aanlijnen.”, zei ik eens we nabij de tracks van andere klimmers kwamen die richting de top van de Breithorn leidden. Ik haalde mijn klimgordel en touw uit mijn rugzak en gaf Linsay haar klimmateriaal. Het was de eerste keer dat we onszelf helemaal moesten voorbereiden om in cordée een berg te gaan beklimmen over een met een gletsjer bezaaide sneeuwvlakte. De sneeuw was zacht, zo voelde ik met de tippen van mijn bergschoen. Het gevolg van het reeds ‘late’ uur en het warme weer dat er vandaag zat aan te komen.Toch leek het beter om onze crampons ineens al aan te trekken. Klimgordel, klimtouw, prusik slings… het leek een hele karwei. Zeker omdat we onszelf keer op keer betrapten dat we alles nog eens hercheckten zodat we zeker op een veilige manier zouden beginnen aan onze eerste solo alpiene beklimming.

Bij de sneeuwbrug
Bij de sneeuwbrug

Tien uur. Zo’n veertig minuten nadat we op Klein Matterhorn waren gearriveerd. Zo lang duurde het vooraleer we onze eerste stappen in cordée zetten. Het stressy gevoel dat me gisteren en deze morgen wat had parten gespeeld omdat de beklimming dichter kwam was inmiddels verdwenen. De Breithorn is technisch dan ook niet zo moeilijk. Een basis alpiene beklimming. En een korte dan nog. Zijn ligging en makkelijke bereikbaarheid zorgen er dan ook voor dat hij een van de meest beklommen vierduizenders is. Ideaal als een acclimatisatieklim, zoals ook wij hem beschouwen. “Gaat het?”, roep ik Linsay toe die zo’n zeven armlengtes achter me meeklimt, mijn hoofd niet eens omdraaiend. “Het tempo ligt toch wat hoog. Ik heb het lastiger dan verwacht.”, roept ze terug. Haar inspanningen werden er ironisch genoeg makkelijker op naarmate de berg steiler werd. We hadden net de sneeuwvlakte overgestoken en stonden op het punt waar het steilste van de Breithorn begon. Een sneeuwbrug stond tussen ons en het meest technische stuk waar nu groepen van vier tot zelfs zes(!) klimmers afdaalden. ‘De Breithorn moet je niet beklimmen als je een pure bergervaring wil hebben.’, zo hadden we vooraf gelezen en deze beschrijving werd bevestigd als we zo’n twintig man voorrang gaven op de sneeuwbrug die hun

Op het meest technische stuk van de Breithorn
Op het meest technische stuk van de Breithorn

weg naar beneden hadden ingezet. Dan was het onze beurt. Mijn eerste stap op de helling en hop.. mijn linkerbeen zakte helemaal in de sneeuw, tot aan mijn heup. De sneeuw aan het begin van het steile stuk was helemaal moes geworden maar al snel klommen we erover en klommen we richting de bergkam. Voor Linsay werd het een hele nieuwe ervaring. Ik vroeg me af hoe ze zich voelde nu ze voor het eerst op ‘ridge’ klom waarvan de sneeuwflanken steil afdaalden. Op een punt waar we opnieuw moeste uitwijken voor afdalende klimmers draaide ik me om en zag haar vlot meeklimmen, alsof ze het al jaren deed. Geen verstijvende angst nu ze op vierduizend meter hoogte aan het klimmen was.

De grootste groepen waren inmiddels afgedaald als we de bergkam bereikten, het laatste stuk waar we naar de top van de Breithorn zouden klimmen. Een hevige wind waaide in onze flanken. Het was zoeken naar het evenwicht. Iets wat we nu absoluut niet mochten verliezen. Ik keek aan de ene kant van de bergkam en zag het Mattertal liggen, de vallei waaruit we twee dagen geleden zijn gestart. Aan de andere kant de steile zuidflank van de Breithorn die naar gletsjer op de sneeuwvlakte leidde. “We hebben het gehaald.”, riep ik Linsay toe. Het hoogste punt van de Breithorn. Niet meer dan een vierkante meter waarop je niet al te veel moest ronddansen. Poseren voor een summitfoto met de Matterhorn op de achtergrond, die bijna even hoog leek als ons, was al een uitdaging genoeg. Zeker met de sterke wind die ons uit balans trachtte te brengen. Gedurende een kort moment genoten we van het zicht dat de Breithorn ons bood. De piramidevormige piek van de Matterhorn die bijna aan te raken leek domineerde ons zicht aan de ene kant. De andere een gletsjer die als een met sneeuw bezaaide autosnelweg leek die vanuit het Monte Rosa massief naar de vallei leidde.

Het was stipt twaalf uur als we de top van de Breithorn bereikten. Het betekende dat we pas laat in de namiddag terug bij Gandäghutte waren op ons overige materiaal op te pikken en onze achterstand op ons reisschema nog moesten inhalen. De Theodulpas oversteken was nog zeker een must voor vandaag, om niet helemaal in de problemen te raken. Over twee dagen moesten we Stafal bereiken, in de Gressoney vallei, waar onze gids ons zou opwachten voor een beklimming van de Monte Rosa.

Op de bergkam, de laatste meters naar de top
Op de bergkam, de laatste meters naar de top

De Theodulpas, gelegen op net geen 3300 meter, was de grens tussen Zwitserland en Italië en maakte deel uit van de Tour de Monte Rosa, de langeafstandsroute die we gebruikten om in Stafal te raken. Vanaf Gandäghutte betekende dit dat we de Theodulgletsjer moesten oversteken. Opnieuw onze klimgordel en touwen uithalen dus. Bergbeklimmen op zich had Linsay geen angst voor maar dat was met de uitzondering van de crevasses, gletsjerspleten die al dan niet zichtbaar zijn en waar een val in zo’n crevasse levensbedreigend kan zijn. De Theodulgletsjer oversteken was voor haar dan ook akeliger dan de Breithorn enkele uren geleden. Zelf was ik er geruster in. Hoewel voor de trekkers van de Tour de Monte Rosa een gids streng wordt aangeraden, viel de gletsjer me meteen tegen. Ondanks het andere uiteinde van de gletsjer die overduidelijk vol gevaarlijke crevasses zat, was dit deel van de gletsjer behoorlijk veilig. Grotendeels weggesmolten. Een probleem waar veel gletsjers in de Alpen mee te kampen krijgen hadden we vroeger al gemerkt. Desondanks was het oversteken van de gletsjer een fysiek zware beproeving. Het late uur en de beklimming van een vierduizender vroeger op de dag zat daar ongetwijfeld voor heel wat tussen. Met een rugzak die woog alsof we de helft van de Breithorn hadden meegenomen als souvenir was de tocht naar de overkant van de Theodulpass serieus afzien.

Summit Breithorn (25 augustus 2015, 12u) met Matterhorn in de achtegrond
Summit Breithorn (25 augustus 2015, 12u) met Matterhorn in de achtegrond

“Waar plaatsen we onze tent vanavond?”, was de vraag die ons het meest parten speelde. Net over de col zou het ongetwijfeld verre van geschikt zijn. En Lago cime Bianchi, de locatie die ik vooraf in gedachten had leek te veraf. “Nog twee uur voor de zon ondergaat.”, keek ik op mijn horloge eens we boven op de pas waren nabij de gelijknamige berghut. Slapen in de hut was geen optie. Onze laatste cash geld hadden we opgebruikt in de vorige. Als een flesje water al zeven Zwitserse Franken koste, dan kan je al raden dat wij die blutzak zijn na een overnachting een logisch gevolg is. Onze krachten leken terug te komen tijdens de afdaling aan de Italiaanse

Theodulgletsjer, met de Matterhorn in de achtergrond
Theodulgletsjer, met de Matterhorn in de achtergrond

kant van de Alpen. Onszelf vooruit dwingend, vaak met een overdaad aan moeite onze voeten opheffend om de losliggende rotsblokken op het pad te ontwijken, maar desondanks met een stevig tempo daalden we af en bereikten we alsnog Lago Cime Bianchi. Dat we moedig verder stapten had voor een groot stuk te maken met het besef dat we zonder water zaten en een koolhydratenrijke pasta maken onmogelijk zou worden als we niet dicht bij een waterstroompje onze eindbestemming maakten. Vermoeid en net voor het donker gooiden we onze rugzak op zowat het enige stukje groen niet ver van het meer. Morgen wacht ons nog een lange tocht naar Stafal. Geen idee hoe we daar op tijd raken kwam over niemands lippen, maar onze vermoeide blikken spraken boekdelen. Maar dat probleem zouden we morgen wel oplossen.

Deel III van het Monte Rosa verhaal volgt…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s