Monte Rosa: een week tussen de vierduizenders (Deel III)

Woensdag 26 augustus 2015

‘Hoe je het ook draait of keert. Vandaag moeten we Stafal bereiken.’, vertel ik Linsay. “Desnoods gebruiken we wel kabelliften om wat hoogtemeters te overbruggen.’ Ze slaakte een zucht en tilde haar rugzak op haar schouders. De voorbije dagen waren zwaar geweest. Het belastende gewicht van haar rugzak had zijn tol geëist. Klimschoenen, een klimgordel, stijgijzers en een ice axe… het was

Italiaanse alpen
Italiaanse alpen

allemaal gerief dat, naast ons normale trekkingsmateriaal, zich in haar rugzak bevond. Het was te veel.. En dat we de voorbije dagen opnieuw veel hoogtemeters hadden bedwongen had daar geen goed aan gedaan.

Zo’n negen uur had de vrouw in het toeristisch bureau in Zermatt geschat om van de Theodulpas naar Stafal te hiken. Gelukkig was een groot stuk ervan afdaling. Zo dachten we er toch over als we vanaf Col superieur, een korte col die ons amper een uurtje deed stijgen, overstaken en begonnen aan een lange afdaling richting St Jacques. De Italiaanse Alpen toonden zich van hun mooiste kant. Groene valleien met een vanuit de hoge gebergtes stromende rivier die ons gedurende een ruime tijd vergezelde. Het was een landschap waarbij het leek alsof we plots een dinosaurus zouden tegenkomen, zo grapten we.

Dino’s kwamen er niet, maar de doodbrave afstammelingen ervan vormden een hindernis op ons pad. Een kudde koeien leken het gemunt te hebben op de hikers die de Tour de Monte Rosa wandelden. Gelukkig bijten koeien in tegenstelling tot dino’s niet en kwamen we er met wat kwijl in overvloed rijke likjes vanaf.

TMR met de Matterhorn in de achtergrond
TMR met de Matterhorn in de achtergrond

“Cap Résy.”, las ik op de volgende wegwijzer die we tegenkwamen. “Die richting moeten we uit.” Met nog één col te gaan voor we in de Gressoney vallei zouden aankomen waren dit de eerste hoogtemeters na een lange afdaling waar we van hadden genoten. Onze dijspieren spanden zich echter opnieuw op en het leek alsof iemand plots enkele stenen in onze rugzak had verstopt. Tot onze verbazing bleek Cap Résy een klein dorpje hoog in de bergen te zijn waar een terrasje die verraderlijk aantrekkelijk naast ons pad lag te mooi leek om te laten liggen. “Ik heb zo’n zin in een appelsap.”, zuchtte ik en bestelde prompt twee appelsappen met onze laatste euro’s aan cashgeld. Linsay’s appelsap leek nog zoeter te gaan smaken wanneer de eigenaar vertelde dat Stafal niet veraf meer is en col Bettaforca bedwongen kan worden met een skilift. “Opnieuw een gemiste oproep van onze gids.”, vertel ik Linsay terwijl ik nog een stevige slok neem. “En een bericht..”, ga ik verder. Ik open het bericht en het ongeloof staat op mijn gezicht te lezen. “Nu worden we weer een nieuwe gids aangewezen. Matteo heet hij.” Het is de derde gids die ons door het Monterosa guides bureau wordt toegewezen in bijna evenveel dagen. “Vanavond bel ik hem op, zodat we eindelijk weten wat ze nu van plan zijn.”

Col Bettaforca ligt nog zo’n zeshonderd hoogtemeters verwijderd, DSC02200maar dat kan Linsay niet deren. Haar zinnen heeft ze gezet op de skilift die haar tot boven brengt. “Hopelijk kan je betalen met een bankkaart, anders zal het wel een heel goedkoop ticket moeten worden.”, zeg ik haar, hopend dat ze straks niet te ontgoocheld is als ze uiteindelijk toch op eigen kracht de col moet overwinnen. De eerste opluchting is er alvast als we zien dat het station open is en iemand zien staan in de cabine. “How much?”, vraagt Linsay maar de man spreekt geen Engels. Mijn Italiaanse kennis is beperkt, al dacht ik achttien euro te verstaan. Tot hij een briefje van twintig uithaalde en toonde om ons duidelijk te maken hoeveel hij wou. Vol hoop giet Linsay haar portefeuille uit en raapt haar laatste kleingeld bijeen. Helaas… aan twintig raken we niet meer. Zelfs tien euro blijkt net enkele eurocenten boven ons budget en als we onze bankkaart tonen schudt hij zijn hoofd. Het wordt Linsay te veel en haar ontgoocheling kan ze niet meer bedwingen. Wanhopig telt ze buiten al haar muntjes opnieuw en opnieuw. Haar vingertoppen nat van de tranen die ze geregeld moet afvegen. Ik had haar met plezier naar boven laten gaan, al had dat betekend dat ik alleen de col moest bedwingen. “Misschien moet je al ons geld op tafel leggen en wie weet geeft hij je wel een ticketje naar boven.”, zeg ik haar. Met de moed der wanhoop gaat ze naar binnen waar ze na een klein minuutje met een kaartje in haar hand buiten komt. “Volgens mij kan hij gewoon niet tellen.”, zegt ze. “Hij gaf me nog wat terug zelfs.” Eén ticketje naar boven was alles wat we nog konden betalen. Ik nam Linsays rugzak voor mijn rekening en de zwaarste inhoud stopten we nog in mijn rugzak. Die zou Linsay immers met de skilift naar boven nemen terwijl ik met de lichtere rugzak te voet naar Bettaforca zou klimmen. Zo gezegd, zo gedaan en na Linsay te hebben uitgezwaaid vertrek ik vol goeie moed en met een stevig tempo naar boven.

Buiten adem door mijn forse stapcadans kom ik boven aan op de col waar de afdaling lang en saai blijkt te worden. Stafal ligt nu op korte afstand dus vinden we het tijd om een slaapplaats te zoeken. Op zo’n twintig minuten verwijderd van onze eindbestemming plaatsen we onze tent voor een laatste stevige nachtrust voor we het Monte Rosa massief intrekken.

Donderdag 27 augustus 2015

Stafal zelf mag dan niet veel te bieden hebben, toch genoten we van de enkele terrasjes die we vonden en van een (goedkope!) pizza die we nog verorberden vooraleer een Italiaanse jongeman op ons afkomt. “Hi, I’m Matteo.”, zegt hij. Gisteravond hadden we hem nog opgebeld om onze plannen voor de komende twee dagen te bespreken. Door hevige sneeuwval op zondag- en maandagnacht

Op weg naar Gnifetti
Op weg naar Gnifetti

zou Dufourspitze beklimmen een moeilijke optie zijn. Al zeker omdat de hoogste top van Zwitserland behoorlijk technisch is en het sowieso al een moeilijke opdracht zou worden voor Linsay die nog geen alpinisme ervaring heeft. Hij had ons dan maar voorgesteld om zes andere vierduizenders te beklimmen in het Monte Rosa massief. En dat op één dag. Met wat tegenzin en na het besef dat hem overtuigen om alsnog Dufourspitze te beklimmen onmogelijk was, hadden we toegestemd.

Via ferrata
Via ferrata

Vanuit Stafal namen we de kabellift richting Punta Indren (3260m) van waaruit we te voet klommen naar de Gnifetti Hut (3647m). Met kleine stukjes via ferrata op ons pad richting de hut kregen we al een voorsmaakje van wat ons morgen te wachten stond. Onze gids had immers zes pieken uitgekozen met verschillende technische niveau’s, waarbij Corno nero ongetwijfeld de moeilijkste was en volgens Matteo zelf een goede voorbereiding op de Matterhorn was.

Het was niet mijn eerste overnachting in een berghut, toch blijft het me steeds verbazen welke maaltijden en welke hoeveelheden je steeds krijgt voorgeschoteld. Soepen, pasta’s en desserts… en telkens van een meer dan degelijk niveau, rekening houdende met de grote hoeveelheid aan gasten waarvoor moet worden gekookt. Gnifetti kan 176 klimmers huisvesten eens volgeboekt.

Aan tafel wachten we op de pasta die straks wordt geserveerd als DSCF3791Linsay me aanstaart. “Wat?”, vraag ik. “Je gezicht.”, antwoordt ze. “Er staat precies een patroon in van de zonnebrand.”, lacht ze. Telkens ik in de bergen ga klimmen blijf ik het gebruik van zonnecrème onderschatten. Ook nu had ik wel zonnebrandcrème gebruikt maar niet genoeg blijkbaar. “Ja, het is een kaart van het Monte Rosa-massief gemerkt op mijn gezicht. Zoals in Prison Break.”, repliceerde ik, lichtjes geirriteerd omdat ik het mikpunt van spot werd terwijl de gevolgen van de zon eveneens duidelijk op haar gezicht te merken was. “Ja, en je neus is Dufourspitze zeker?”, antwoordde ze.

Met een goedgevulde maag trokken we richting onze kamer, die we deelden met nog twee andere klimmers. Om vier uur in de ochtend zou immers onze wekker al opnieuw afgaan voor wat de climax van onze reis zou worden.

Uitzicht vanaf Gnifetti Hut met de Gran Paradiso in de verte
Uitzicht vanaf Gnifetti Hut met de Gran Paradiso in de verte
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s