Monte Rosa: Een week tussen de vierduizenders (Deel IV)

Ik pruts wat aan mijn Go Pro zodat hij op de modus staat waarmee ik kan filmen. Met de pieken van drie vierduizenders om ons heen kunnen we ons geen beter landschap voorstellen. Onbewust stap ik sneller, Linsay’s voetstappen die voor me loopt uit het oog verliezend, terwijl ik op het opnameknopje duw. Het touw tussen Linsay en ik sleept over de sneeuw en het duurt niet lang vooraleer ze met haar crampons aan het klimtouw hapert en net niet ten val wordt gebracht. Haar klimritme is ze wel kwijt. “The rope must be tight.”, roept Matteo lichtjes geïrriteerd. “You have to keep your distance to her.” Zonder tegenmorren richt ik mijn aandacht terug op Linsay’s voetstappen, mezelf nog snel verontschuldigend terwijl ze haar crampons uit het touw haalt.

Vrijdag 28 augustus 2015

Crunch. De ijzeren pinnen van mijn crampons boren zich door de bevroren laag sneeuw net buiten onze hut. Ik kijk in de verte en zie enkele koplampjes van klimmers in een rij oplichten. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al kwart voor vijf is. Nog even en de zon komt op. “Met het weer moeten we alvast niet inzitten.”, vertel ik Linsay terwijl onze gids Matteo zijn klimtouw aan ons harnas bevestigt. Een bijna volle maan aan een heldere hemel doet de sneeuw glanzen en maken de Petzl die op ons hoofd staat bijna overbodig. “Let’s go.”, zegt Matteo. Zes pieken van boven de vierduizend meter staan op ons programma. Allemaal op één dag. Gelukkig hebben we na twee pieken de mogelijkheid om wat te rusten in Rifugio Margherita, zo dacht ik. Zelf voel ik me goed uitgerust, zelfs na de korte nacht. Linsay daarentegen is hoopvol, maar vreest dat zes pieken misschien wat teveel van haar zullen vragen.

Ik kijk achter me en zie de vele crevasses van de gletsjer die we net zijn overgestoken duidelijk DSC02255liggen. Het blijft me verbazen hoeveel klimmers we daarnet zagen, de gletsjer overstekend, met hun klimtouw nog steeds in hun rugzak. In de verte zie ik het Mont Blanc massief, als een ijsblokje drijvend op de wolkenmassa die errond hangt.

De eerste top, Zumsteinspitze, zou de zwaarste worden. Het plan was immers om met de verste toppen te beginnen, daarna zouden de anderen kort daarop volgen. Met 4563 meter was het meteen ook de hoogste die we zouden beklimmen. Een knagend gevoel overmeestert me als we Dufourspitze zien, de hoogste piek van het massief en ons aanvankelijke doel van de reis. Vanaf het plateau dat naar Zumsteinspitze leidde werd mijn vermoeden duidelijk. We zouden heel dicht bij het hoogste punt zitten. Ik richt mijn blik op een steile bergtop waar we naar toe klimmen. Eens de beklimming een stuk steiler wordt, raadt Matteo aan om ons klimtouw in te korten, zodat we korter op elkaar klimmen. Een misstap kan dan snel worden gecorrigeerd. Met de ice axe in mijn rechterhand duw ik de scherpe punt telkens diep in de sneeuwhelling om me vervolgens eraan op te trekken. De

Op naar de eerste top
Op naar de eerste top

eerste top is nu wel heel erg dicht. Ik beeld me in hoe euforisch Linsay zich nu moet voelen. Rechts zie ik een diepe afgrond, die tot de vallei lijkt te leiden. “Macugnagna wall.”, denk ik. Het punt waar je het meest wordt blootgesteld aan de enorme hoogte waarop je zit. Na een pittig stukje over de rotsen bereiken we onze eerste top: Zumsteinspitze. Ik pak Linsay stevig vast. “Wat een zicht”, glundert ze. Ik lach. “Fantastisch hé.”, beaam ik.

De tweede top ligt op een uurtje van de eerste. Na de afdaling van Zumsteinspitze beginnen we eigenlijk meteen aan die van Signalkuppe, de top je moet bereiken als je wil overnachten in Margherita Hut, de hoogst gelegen hut in de Alpen, meteen onze eerste rustplaats na vijf uur klimmen. Linsay bestelt enkele warme chocolademelk en een variatie aan stukjes cake. “Pff, dat laatste stuk hier was best zwaar.”, klaagt ze. Maar of ze door wil? Ja hoor!

DSCF3844

Parrotspitze en Ludwigshöhe zijn de twee volgende bergtoppen die we bedwingen, en beiden vrij gelijkbaar met Breithorn, die we enkele dagen terug solo hebben beklommen.

“De volgende berg is de meest technische en is een goede voorsmaakje als je ooit de Matterhorn wil beklimmen. Corno Nero. Zien jullie het zitten?”, vraagt Matteo. We knikken, waarna hij ons leidt naar een wel erg steile piek. Hoog is hij niet, maar om de rotsachtige met een Madonnabeeld te bereiken moeten we een bijna verticale sneeuwwand beklimmen. Vol

Beklimmen van Corno Nero
Beklimmen van Corno Nero

zelfvertrouwen beginnen we aan wat ongetwijfeld de meest avontuurlijke beklimming is. Met de ice axe bij iedere stap diep in de door de warmere temperaturen steeds verder zachter wordende sneeuw, te duwen  kunnen we onszelf omhoogtrekken tot we de top bereiken. “Onze vijfde.”, juichen we, al hebben we een vermoeden wat er in Matteo zijn hoofd speelt als we zijn blik zien. “Het is een warme dag vandaag. En de sneeuw begint snel zachter te worden naarmate de middag vordert.”, begint hij. “Ik maak me vooral zorgen om nog veilig beneden te geraken als de sneeuwbruggen die de crevasses van de gletsjer nabij de hut, onstabiel worden.”, zucht hij. Vincent Pyramid was de laatste top van de zes die op onze planning stond. Vanuit het zichtsveld dat we hadden op Corno Nero zag hij er allesbehalve moeilijk uit. Vergelijkbaar met Parrot en Ludwigshöhe zo vonden we. Na een kort overleg waren we het allemaal eens dat we deze laatste top best achterwege lieten om terug te keren naar de hut.

Mantova Hut
Mantova Hut

“Als jullie nog een slaapplaats zoeken voor vanavond kan ik jullie misschien wel helpen.”, begon Matteo nog een hap nemend van zijn pasta terwijl ik nog een slok nam van mijn glas wijn die hij met plezier telkens bijvulde. “Jullie kunnen in mijn appartement slapen vooraleer jullie morgen naar Milaan vertrekken.” Met een vrolijke stemming aan onze tafel die meer te maken had met de wijn dan met onze succesvolle beklimmingen gingen we akkoord met zijn voorstel. “Dempsey kan gerust avondeten maken.”, stelde Linsay voor. Ik schrok. Pasta klaarmaken voor een Italiaan? Dat kan niet goedkomen..

Matteo had zelf al dat vermoeden en had het zekere voor het onzekere genomen toen we enkele uren later in Gressoney Saint Jean terug ontmoetten nadat hij nog een belangrijke afspraak af te werken had. In de plastic zak die hij bij de hand had, had hij een kom tomatensaus verstopt. “Van zijn moeder.”, zo verklapte hij. Een kleine zucht van opluchting ontsnapte mijn lippen. “De moeilijkste uitdaging van de dag is vermeden.”, lachte ik.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s