Kilimanjaro: Een ijsbeer in Afrika (Deel V)

Dead Men Walking (21 september 2012, Summit day)

Kibo Hut (4700m) – Uhuru Peak (5895m) – Horombo Hut (3700m)

20 September, 11:00 PM. Onze gidsen komen de kamer binnen en maken ons wakker. De hele kamer schiet in beweging. Ik hoor Ruben op het bed boven mij uit zijn slaapzak kruipen. ‘Dit is het dan.’, passeert in mijn gedachten. ‘Nu begint de uitdaging echt.’ Ik grijp meteen naar mijn kleren die ik amper enkele uren terug had klaargelegd. Ik voelde de adrenaline door mijn lijf stromen. Hierop hebben we acht maanden gewacht. Ik trek mijn vier lagen kleren aan en kijk om me heen. Met zo’n vijftien man lagen we in de kamer te slapen. Alhoewel slapen… Op deze hoogte en met zoveel volk mag je al blij zijn als je in slaap geraakt. ‘Twee uur kunnen slapen is voldoende in Kibo.’, had onze gids ons gisteren nog verteld. Maar hoelang heb ik geslapen? Heb ik wel kunnen slapen? Ik herinner me enkel nog het vele zenuwachtige rumoer dat er in de kamer was toen we in ons bed lagen. Ik trek mijn vier lagen kleren aan en kijk om me heen. Naast ons ligt een Duits koppel dat gisteren al last had van oververmoeidheid en zware hoofdpijn. De korte nachtrust heeft voor niet veel verbetering gezorgd. De sfeer is gespannen. Iedereen is zenuwachtig bezig met het aantrekken van hun warmste kleren. Dit is de nacht waarin onze klim tot zijn climax komt. We zijn nog acht uur verwijderd van de top.
21 September, 12:00 AM. Het is middernacht. De meeste groepen zijn al begonnen aan hun nachtelijke klim. Wij zijn net klaar met ons ‘ontbijt’ en wachten op het teken van onze gids om te beginnen aan de klim. We pikken onze meest noodzakelijke spullen op uit de kamer. Energierepen, drank, een extra warme fleecetrui en onze camera. Ik stop nog vlug mijn mp3 in mijn broekzak. Mijn muziek hield ik aan de kant voor de laatste klim naar Uhuru Peak. Als extra motivatie zeg maar. Onze gids geeft het teken. We leggen onze hoofdlampen aan en gaan naar buiten. Ruben is nog steeds zenuwachtig. Dat was al te merken tijdens het ontbijt. Nog steeds was hij niet gerust op een goede afloop. “We gaan het halen. Ik voel het.”, vertel ik hem nog.gisteren al last had van oververmoeidheid en zware hoofdpijn. De korte nachtrust heeft voor niet veel verbetering gezorgd. De sfeer is gespannen. Iedereen is zenuwachtig bezig met het aantrekken van hun warmste kleren. Dit is de nacht waarin onze klim tot zijn climax komt. We zijn nog acht uur verwijderd van de top.

00:45 AM  Zoals we gisteravond werden gebriefd, liepen we als team

'Klimmen in de duisternis'
‘Klimmen in de duisternis’

richting de top. In een lijn zigzagden we steil omhoog. Onze gids voorop, kort gevolgd door Ruben, daarna ikzelf en als laatste onze assistent-gids. Die wandelt voor het eerst mee voor het geval iemand van ons terug naar beneden moet door de hoogteziekte. Ons eerste punt dat we als doel stellen is Gilman’s Point (5681m). Dat is vijf tot zes uur wandelen vanaf Kibo Hut. Het is pikdonker. Het enige zicht dat we de tot Gilman’s Point hebben is de meter grond voor ons die we constant belichten met onze hoofdlamp. Ons eindpunt zien we niet. Enkel de vele lichtjes van medeklimmers die al enkele tientallen meters boven ons aan het klimmen zijn.

02:23 AM  De eerste klimmers sneuvelen. Amper halfweg zien we velen een noodzakelijke rust nemen. Hun ademhaling is alsof ze net een sprint hebben getrokken. Nochtans is het tempo naar boven niet hoger dan 1km/u. Een echte dodenmars als het ware. Ook in ons eigen team beginnen de eerste moeilijkheden op te steken. We hadden afgesproken met onze gids om ieder uur een korte pauze te nemen om wat extra te drinken en eten. Langer stilzitten zou immers voor onderkoeling zorgen en onze kansen op de top doen afnemen. Tijdens de tweede pauze vertelt Ruben dat hij zich onwel voelt. Hij legt aan Salim uit dat hij last heeft van zijn maag. Op de vraag of hij nog verder kan is hij positief. Met z’n vieren klimmen we verder.

Voorbij Gilman's Point
Voorbij Gilman’s Point

02: 57AM We zijn amper een halfuur verder na de laatste pauze. Ruben vraagt een extra pauze aan de gids. Zijn maagklachten verergeren. Hij denkt iets verkeerd te hebben gegeten en lijkt over te moeten geven. “Probeer.”, vertelt Salim. Dat is normaal op deze hoogte. Uiteindelijk lukt het hem om over te geven. Hij voelt zich nu iets beter zegt hij. De assistent-gids neemt zijn rugzak over zodat hij zijn krachten wat kan sparen. Opnieuw klimmen we verder.

03:09 AM We zijn aan de beruchte rotsformatie, het moeilijkste

Zonsopgang vanaf de Kilimanjaro
Zonsopgang vanaf de Kilimanjaro

punt tijdens de klim. Hier is er geen pad meer. Met een beperkt zicht klauteren we van rots tot rots. En dat voor de komende twee uur. Het tempo zwakt af. Door de grote groep die voor ons wandelt duurt het soms een tijdje vooraleer we op een hogere rots kunnen klauteren. Tijdens het wachten kijk ik rechts van me. Hier je evenwicht verliezen en je glijdt zo’n vijftig meter naar beneden.

05:17 AM Na iets meer dan vijf uur klimmen, bereiken we Gilman’s Point, de kraterrand.
06:01 AM We zijn op weg naar Stella Point (5785m) , een volgend doel tijdens onze klim. Ruben springt aan de kant en hurkt zich. Opnieuw moet hij overgeven. Ik roep de gids dat hij even moet wachten. Ik vraag of het nog gaat. Hij knikt. Al heeft hij niet veel energie meer over zegt hij. Hij zal nog pauzes nodig hebben. “Geen probleem. Zolang we maar met twee boven staan. Nu mogen we niet meer opgeven.”, zeg ik nog. Salim vraagt me of ik wil voorop wandelen naar de top met de assistent-gids. Hij zal met Ruben achterkomen. Ik weiger beleefd. We willen immers samen als team op het hoogste punt van Afrika aankomen.We hebben wel wat meer pauzes moeten nemen dan voorzien. Ruben was volledig verzwakt door het overgeven. Op deze hoogte herstelt je lichaam zich niet meer. Je volledige energie gaat immers naar het opnemen van de maximale hoeveelheid zuurstof. Dat is intussen gezakt tot zo’n 50%. “Je hebt geen hoofdpijn?”, vraagt Salim aan Ruben. Hij schudt zijn hoofd. Salim kijkt in de ogen en mond van Ruben. Door zijn ervaring herkent hij hoogteziekte makkelijk. “Rust even kort, dan gaan we verder.”, vertelt hij. Salim vertelt me dat het misschien door de zenuwen is dat hij had voor de nachtklim dat hij zich onwel voelt. Hoogteziekte is het niet. Zelf voel ik me nog in orde. Met de muziek die ik heb opgezet, lijkt de tijd te vliegen. Toch leek Gilman’s Point voor velen het eindpunt. Bij sommigen was de hoofdpijn te erg om verder te gaan. Sommigen hebben zo’n last van duizeligheid dat verder gaan overantwoord zou zijn. “Ok, let’s go!”, zegt Salim.

06: 48 AM De zon heeft zich inmiddels boven het wolkendek gerezen. We zijn Stella Point inmiddels gepasseerd en kunnen het eindpunt, Uhuru Peak zien. Al is het nog in de verte.06:23 AM “Kijk.”, zegt Salim. Ik draai me om. Boven het wolkendek zie je een felgele gloed. De zon komt op. We stoppen en nemen een korte pauze om van de zonsopgang te genieten. Terwijl ik me op een koude rots neerzet kan ik enkel maar denken dat dit zowat het mooiste moet zijn dat ik ooit heb gezien. Inmiddels hebben we ook al zicht op de grote gletsjer op de top van de Kilimanjaro. De combinatie van het wolkendek, de zonsopgang en de laag mist die boven de grond hangt zorgt voor een adembenemend lichtspektakel die we nog nooit hebben gezien. Ook de enorme gletsjer deelt mee. Ik neem het fototoestel om het moment op te slaan.

Gletsjer nabij de top
Gletsjer nabij de top

07:07 AM Op tweehonderd meter van het bord op de top komen we Josh tegen. Ook al straalt hij omdat hij net de top heeft bereikt, hij vertelt hoe erg hij heeft afgezien en hoe koud hij het heeft. ‘I vomited twice.’, vertelt Ruben. Josh neemt nog zijn fototoestel om een foto te nemen van ons en daarna daalt hij verder af.Groepjes klimmers slepen zich naar het hoogste punt. Meestal zetten ze drie stappen, stoppen ze om terug op adem te komen en zetten ze opnieuw drie stappen. Ook Ruben sleept zich naar het eindpunt. “Eens we op de top zijn, moeten we zo snel mogelijk weer naar beneden.”, vertelt Salim. Door de hoogte en de kou is het niet goed om lang boven te blijven. Toch heb ik van beiden geen last. Ik heb nog steeds geen hoofdpijn, en heb mijn handschoenen inmiddels uitgetrokken, ook al was de temperatuur -15 graden. Ik denk dat ik me puur op adrenaline naar boven werk. Ik geniet zoveel van het uitzicht dat ik helemaal niets voel van vermoeidheid. In mijn gedachten speelt zelfs: “Als ze me nu vragen om naar de top te lopen, dan doe ik het.” Een vreemde gedachte als je ziet hoe de meeste groepen met hun eigen dodentocht bezig zijn richting Uhuru Peak.

En dan volgde ons moment. Het moment waar we acht maanden naar toe hebben geleefd. Waarvoor we de laatste vijf dagen aan het klimmen waren. Op 21 september 2012, om 07:13 AM stonden Ruben en ikzelf bovenop de Kilimanjaro! Een moment waarop we niets anders konden dan genieten. Het hoogste punt van een continent. 5895 meter boven de zeespiegel! Onze eerste Seven Summit was binnen.

Summit! Kilimanjaro is onze eerste van de Seven Summits!
Summit! Kilimanjaro is onze eerste van de Seven Summits!

Vlug namen we onze foto’s van onszelf met de spandoeken die we hadden meegebracht. En alles moet vlug gaan. Niet alleen staan er nog een hele hoop mensen, die ziek zijn, te wachten om hun foto te nemen, en zo snel mogelijk terug willen afdalen, maar ook de extreme wind is hier enorm voelbaar. Onze gids helpt ons om ons spandoek uit te pakken. Hij wou zo snel mogelijk terug naar beneden. Iets waarvan we vermoeden dat het is omdat hij zelf ook enorm koud heeft. Last van hoogteziekte hebben Ruben en ikzelf niet. Op Ruben zijn maagklachten, en het niet kunnen herstellen op deze hoogte na, haalden we probleemloos de top van de Kilimanjaro.

Na een tiental minuten boven te hebben gestaan, was het nu tijd om

Mijn aanwezigheid vereeuwigd
Mijn aanwezigheid vereeuwigd

af te dalen. ‘What goes up, must go down’. Ruben was al vertrokken met de assistent-gids, en ikzelf volgde Salim op de weg naar beneden. Het tempo lag een pak hoger waardoor ademhalen nu wel een pak moeilijker werd. Het was opnieuw klauteren tussen de rotsen. Eens we aan Gilman’s Point waren namen we een korte pauze. Nu hadden we zicht op de rotsformatie waarover we deze nacht hadden geklauterd. “Hebben wij hier moeten klimmen?”, vroegen we ons verbaasd af als we naar beneden keken. Het lijkt quasi onmogelijk en nu moeten we hier nog naar beneden. En niemand spreekt ooit over het afdalen van een berg, maar dit is een pak moeilijker dan klimmen. Constant moeten we ons eigen gewicht opvangen. Hier te snel naar beneden wandelen, zou een valpartij betekenen die we nog lang zouden voelen. Overal heb je rotsen waar je je weg moet doorvinden en hopen dat ze niet los liggen.

Na het ergste stuk te hebben afgedaald, kwamen we nu aan een steil stuk met kleinere steentjes. Hier moest je ‘skieën‘ naar beneden. De temperaturen lagen inmiddels weer een pak hoger. De zon gaf weer het beste van zichzelf, en met onze vele lagen kledij aan was het afzien tijdens de terugweg naar Kibo. In Kibo konden we een uur of twee rusten. Daarna moesten we opnieuw verder afdalen naar Horombo (3700m).

De volgende dag leggen we de rest van onze afdaling af. Terug naar

'What goes up, must go down'
‘What goes up, must go down’

de Marangu Gate. Na een afstand van 20 kilometer verlaten we uiteindelijk opnieuw het Kilimanjaro National Park. Onze uitdaging is voltooid. Bij de uitgang halen we ons certificaat af. Er hangt een affiche aan het raam ‘Vote for the Kilimanjaro as one of the Natural Wonders of the World.’ “Ongetwijfeld.”, dacht ik, verbaasd dat de Kilimanjaro nog niet eens in dat lijstje stond. Het beeld van de zonsopgang, het bord op het hoogste punt, de mensen die we hebben leren kennen… Alles schoot door mijn gedachten. Acht maanden trainen. Met momenten zwaar afzien. Het was het dubbel en dik waard!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s