Het Leven van een Avonturier – De Neveneffecten

Zes jaar geleden beklom ik met succes de Kilimanjaro, de hoogste berg van het Afrikaanse continent. Dit avontuur die ik vrij impulsief ben aangegaan, wakkerde mijn zin voor avontuur aan en was het begin van zes epische jaren tot nog toe.

Ik ging op avonturen waarvan ik vroeger enkel maar kon dromen. De hoogste bergtoppen ter wereld beklimmen, zeilen naar de Noordpool, ontmoetingen met bedreigde diersoorten en de verschillende uithoeken van de wereld verkennen. Zoals je weet zijn met deze avonturen heel wat heroïsche verhalen gekomen die ik de laatste jaren heb neergeschreven. 

Dus ik leef het droomleven? Dat zal ik nooit ontkennen, maar met avontuurlijke verhalen komen vaak heel wat risico’s kijken. En waar er risico is, liggen verwondingen en zelfs dood maar even om de hoek.

Die keer ik frostbite had

Elbrus, Juni 2013 – Nadat ik de Kilimanjaro en de Mont Blanc had beklommen de jaren voordien, had ik mijn zinnen gezet om de Elbrus te bedwingen, de hoogste berg in Europa. Ik reisde naar de zuidwestelijke hoek van Rusland nabij de Georgische grens en rekende een week uit om de top te bereiken. Slecht weer om de summit dag dwong ons er toe om in het basiskamp te blijven. De dag erop bleef de sneeuwstorm maar aanhouden, maar koos onze gids ervoor om toch te beginnen aan de eindbeklimming. De helft van de groep keerde terug door het barre weer, maar ik beet nog even door. Tot onze gids de expeditie beeindigde en we terug afdaalden. Ik herinner me de ijskoude omstandigheden nog alsof het gisteren was (en ik heb het nochtans nooit koud). Het vroor tot diep onder het vriespunt en de wind had ervoor gezorgd dat de sneeuw in mijn gezicht bleef kleven. Ondanks het feit dat een gezichtsmasker het grootste deel van mijn gezicht bedekte. De top van mijn neus en mijn lippen zagen zwart terwijl twee van mijn vingers gevoelloos bleven tot een maand na de expeditie!

DSCF1011

Die keer we bijna verhongerden

Finland, Juni 2016 – Mijn eerste avontuur in Scandinavië. Ondanks het feit dat ik maar weinig informatie vond over een trekking in Karelia, slaagde ik er in om een reisplanning van tien dagen op te stellen waarbij we de hele tijd in de Finse wildernis zouden vertoeven, al hikend en varend met de kano. Internet research leerde me dat er bevoorradingsmogelijkheden waren halfweg onze trekking, maar wanneer we ter plaatse waren bleek dat niet het geval. De resterende zes dagen van onze expeditie hadden we slechts een beperkte voedselvoorraad. Een paar oude sneetjes brood, twee dagen aan pasta en rijst, en bouillon. Heel veel bouillon. Terugkeren was geen optie gezien we al vier dagen reizen van de dichtstbijzijnde winkel waren. Ook onze vispogingen mislukten, maar heb je al ooit eens proberen te vissen zonder hengel of aas?

 

Die keer we bijna werden aangevallen door ijsberen

Spitsbergen, Augustus 2017 – Ons grootste avontuur tot dusver. Een solo kajakexpeditie van 11 dagen in Spitsbergen. De arctische archipel Svalbard is de thuis van zo’n 3000 ijsberen (vs 2000 mensen), een van de gevaarlijkste roofdieren op deze planeet. Gedurende onze expeditie moesten we 24/7 de wacht houden wat ervoor zorgde dat dit een erg vermoeiende expeditie werd. Om een lang verhaal kort te houden: op onze voorlaatste dag vonden we een kleine hut waar we konden slapen. Na 16 uur slaap, maakten we nog eten vooraleer we onze afwas deden aan het water. Op dat moment wandelt een moeder ijsbeer met haar twee jongen ons kamp binnen en begint ze onze zakken te doorsnuffelen die bij de hut lagen. Nadien snuisterden ze ook nog even in de hut zelf. We zagen het allemaal gebeuren op zo’n 50 meter afstand. Gelukkig is ons leven nooit echt in gevaar geweest, maar mochten we een uur langer hebben geslapen, dan waren we nog steeds in de hut geweest wanneer de ijsberen het kamp binnenvielen. Wellicht had alles dan een heel andere afloop gehad.

 Die keer we bijna kapseisden tijdens het kajakken in de fjorden van Spitsbergen

Spitsbergen, Augustus 2017 – Zelfde kajakexpeditie. Hoewel onze levens nooit in gevaar waren toen ijsberen ons kamp binnenvielen, waren ze dat wel op de laatste dag wanneer we terugkeerden naar Longyearbyen. Het weer op onze laatste dag was wat onvoorspelbaar toen we begonnen aan onze 2km lange oversteek over het Adventfjorden. We zaten halfweg toen het weer fors verslechterde en we in het midden van een storm terechtkwamen. Hoewel ikzelf aanvankelijk erin slaagde om goed door te peddelen, lukte dit niet bij Linsay. Tien dagen peddelen en met weinig slaap hadden eindelijk de tol beginnen eisen. De golven zorgden ervoor dat ze meermaals bijna kapseisde in het ijskoude water, terwijl de wind haar het fjord uitblies richting de open zee. Ik peddelde verschillende keren terug, hierbij veel risico nemend door de golven in mijn zij te laten botsen, tot ik zelf ook te vermoeid werd. Ik moest alle kracht bijzetten om zelf nog de oever te bereiken, waarna ik richting het einde van het fjord liep, hopend om Linsay nog te kunnen helpen die al tien minuten uit het zicht was verdwenen. Gelukkig was ze er nog net in geslaagd de oever te bereiken vooraleer ze helemaal in de open zee was terechtgekomen.

Spitsbergen

Die keer ik werd gebeten door een hond met hondsdolheid

Jordanië, 2018 – Mijn doel was om Jordanië volledig te voet te doorkruisen, langs de Jordan trail. 800 kilometer door woestijnlandschappen. Hoewel de hoge temperaturen meer dan genoeg uitdaging bood, had het noorden van Jordanië nog meer in petto.  Gedurende de eerste etappe van de tocht werd ik meerdere keren aangevallen door groepen honden gezien de trail doorheen nomadenkampen liep. Gelukkig had ik het geluk aan mijn zij en slaagde ik erin er veilig voorbij te geraken. Dat geluk ontbrak op de tweede dag toen een andere groep honden me achterna zat. Vanaf het eerste moment had ik al één hond in de gaten die nog agressiever leek dan de rest. Zijn eerste poging om me te bijten mislukte, maar bij de tweede poging had hij me in de enkel te pakken. ‘Hondsdolheid’ was het eerste wat in mijn gedachten schoot. Zeker gezien ik geen vaccinatie had gekregen voor mijn aankomst in Jordanië, had ik er nu zo snel mogelijk één nodig. Twee dagen terugreizen naar Amman zorgde ervoor dat het erg nipt werd gezien vaccins binnen de 48 uren moeten worden gegeven. Het was pas later dat ik er achterkwam dat hondsdolheid altijd fataal afloopt.

20180414_073144.jpg

 

 

 

Advertisements

One Comment on “Het Leven van een Avonturier – De Neveneffecten

  1. Pingback: 6 Years of Adventures: our top moments | An Adventurers Journal

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: