An Adventurers Journal

Een Weekendje in de Natuur met Natuurhuisje.be

Zo nu en dan moet je eens een weekendje weg om even helemaal tot rust te komen na een drukke werkperiode. En doen we dat allemaal niet het liefst in een rustige omgeving in de natuur? 

Een kampeertrip kan de oplossing bieden, maar wie een beetje comfort wil tijdens zijn weekendje weg kan beter een natuurhuisje boeken. Zeg nu zelf, wat is er beter dan wakker worden met zingende vogels, ontbijten terwijl je omringd bent door bomen en dat allemaal met het comfort dat je thuis hebt? 

Verblijf een weekend in de natuur van Europa

Natuurhuisje.be is een platform dat vakantieverblijven aanbiedt in de natuur van Europa. In tegenstelling tot vele andere websites, bieden ze sfeervolle huisjes aan in het midden van de natuur en niet op een of ander vakantiepark. Nee, tijdens je verblijf krijg je echt het gevoel alleen in de natuur te vertoeven. 

Je vindt er vakantiehuisjes in de natuur in Spanje, Zweden, Duitsland, maar evenzeer dichtbij in België en Nederland. Ideaal voor een kort weekendje weg! 

b5c7b0455e4878fda2a03a5cc7a0a030

Kan je je een betere vakantiebestemming voorstellen? (Bron:Natuurhuisje.be)

Verken de natuur

De vakantiehuizen die te huur worden aangeboden zijn meer dan enkel maar een vakantiehuis. De prachtige natuuromgeving krijg je er immers gratis bij. Op die manier kan je niet alleen heerlijk tot rust komen, maar ook een aangename wandeling of fietstocht maken en genieten van de fauna en flora. 

Wil je echt het natuurgevoel naar boven roepen? Dan is er ook een aanbod aan natuurhuisjes waarbij je helemaal zelfvoorzienend en duurzaam verblijft. Koud water naar boven pompen, hout hakken voor de kachel, koken boven een houtvuur en een boek lezen onder het licht van een antieke olielamp. Dat is pas genieten!

 

Boek een overnachting en draag bij aan het behoud van de natuur

Waarom ik persoonlijk een fan ben van het concept van natuurhuisje.be is dat je niet alleen kan verblijven in het midden van de natuur, maar ook je steentje bijdraagt aan het behoud ervan. Per geboekte overnachting plant natuurhuisje.be immers een boom. 

Spreekt het hele concept van overnachten in de natuur in een vakantiehuisje je helemaal aan? Boek dan nu je verblijf via natuurhuisje.be en binnenkort spendeer je een weekend in de buitenlucht in alle rust en comfort!

In between street gangs and waterfalls

“Jij daar, plaats je handen tegen de bus en spreid je benen.” Een agent wijst naar het einde van de lijn mannen die netjes voorovergebogen tegen de bus leunen, wachtend op gefouilleerd te worden. Het enige wat door mijn hoofd spookt is de vraag wat hier nu de bedoeling van is. 

“You there, place your hands against the bus and spread your legs.” A policeman points to the end of the line of men leaning forward nicely against the bus, waiting to be searched. The only thing that haunts my mind is the question of what the purpose of this is.

Honduras. Niet meteen de meest populaire reisbestemming en dat heeft zo zijn redenen. Niet voor niets bieden ze in Guatemala en Nicaragua de mogelijkheid om het land helemaal over te slaan en een lange shuttle te boeken. Honduras staat bekend als een van de gevaarlijkste landen ter wereld waar ‘officieel’ geen oorlog aan de gang is. Iets minder dan een decennium geleden bereikte het aantal moorden hier een hoogtepunt. Maar liefst 85 mensen per 100.000 werden vermoord. Ter vergelijking: bij België staat dit aantal op 2, in Mexico op 25. In 2012 werden hier tot 20 mensen per dag om het leven gebracht. Een absoluut record op wereldniveau.

De oorzaak van dit hoge aantal is de aanwezigheid van straatbendes in steden als San Pedro de Sula en Tegucigalpa. Criminele bendes als Barrio 18 en de MS-13 hebben linken met het drugsmilieu en terroriseren hele wijken. Kidnapping, afpersing, verkrachtingen, folteringen, … noem maar op. Niet alleen gingen de rivaliserende bendes elkaar te lijf, maar ook de wijken waarin ze opereerden moesten er aan geloven. Het zorgde voor een vluchtelingenstroom van jewelste naar de VS. Een gebrek aan politiemanschappen (50 agenten vs enkele honderden bendeleden in San Pedro de Sula, corruptie en een falend justitiebeleid werkte dit jarenlang in de hand. Pas sinds 2018 is dit moordaantal gehalveerd tot een (nog steeds erg hoog) niveau zoals Guatemala City.

Honduras. Not immediately the most popular travel destination and that has its reasons. It is not without reason that in Guatemala and Nicaragua they offer the opportunity to completely skip the country and book a long shuttle. Honduras is known as one of the most dangerous countries in the world where “officially” no war is going on. A little less than a decade ago, the number of murders reached a peak here. No fewer than 85 people per 100,000 were killed. For comparison: this number is 2 in Belgium, 25 in Mexico. In 2012, up to 20 people per day were killed here. An absolute record at world level.

The cause of this high number is the presence of street gangs in cities such as San Pedro de Sula and Tegucigalpa. Criminal gangs such as Barrio 18 and the MS-13 have links with the drug environment and terrorize entire neighborhoods. Kidnapping, extortion, rape, torture, … you name it. Not only did the rival gangs attack each other, but also the neighborhoods in which they operated had to believe it. It ensured a refugee flow of people to the US. A lack of police officers (50 officers vs a few hundred gang members in San Pedro de Sula, corruption and a failing justice policy contributed to this for years. Only since 2018 has this murder rate halved to a (still very high) level like Guatemala City.

en-4549159f285d324be19ab2c38cb2a75d

Street gangs of San Pedro de Sula (Source: Google images)

San Pedro de Sula: once most dangerous city in the world

San Pedro de Sula stond ooit op de eerste plaats in de ranglijst van meest gevaarlijke steden ter wereld. Zeven jaar later staat het op nog ‘slechts’ de 33e plaats. Toeval wil nu dat de stad net op mijn reisroute vanuit Copan richting de Atlantische kustlijn ligt. Reden genoeg om er even een bezoekje te brengen aan de gevaarlijkste wijk. Just kidding! Meer dan een korte tussenstop in het busstation is het niet geworden.  Bestemmingen als Pico Bonito NP en Utila zijn net iets interessanter om wat tijd in door te brengen, dan de dooie boel (letterlijk en figuurlijk) in San Pedro de Sula.

San Pedro de Sula was once in first place in the ranking of most dangerous cities in the world. Seven years later it is in ‘only’ 33rd place. Coincidence now that the city is just on my travel route from Copan towards the Atlantic coastline. Reason enough to pay a visit to the most dangerous neighborhood. Just kidding! It has not become more than a short stopover at the bus station. Destinations like Pico Bonito NP and Utila are just a little more interesting to spend some time in, than the dead things (literally and figuratively) in San Pedro de Sula.

20200110154711_img_0510

Hiking and rafting in Pico Bonito NP

De slechte weersvoorspellingen zorgen ervoor dat ik besliste om eerst naar het nationale park te trekken, vooraleer te snorkelen in Utila. Enkele lange (vooral trage) busritten brachten me aan de ingang van het nationale park. Net daar wordt mijn bus aan de kant geplaatst en vragen enkele leden van de nationale politie aan alle mannen boven de 30 om even uit te stappen. Toerist zijnde, probeer ik hier van onderuit te komen, maar al snel word ook ik naar buiten geleid en in het rijtje geplaatst. Geen idee waar ze naar op zoek waren, maar een fouilleer ronde later, mogen we terug de bus op en onze reis verderzetten.

Pico Bonito NP dankt zijn naam aan de 2435 meter hoge berg, die bekend staat als de hoogste van Miami tot Colombia, zo dicht bij de oceaan. Het park biedt enkele leuke trails naar indrukwekkende watervallen, maar de voornaamste reden van mijn bezoek was de Rio Cangrejal, de rivier die het park opsplitste. De Rio Cangrejal wordt beschouwd als een van de beste locaties in Centraal-Amerika om te raften. Het hoogste gedeelte kent stroomversnellingen van V.

20200110171917_img_0527

The bad weather forecast made me decide to go to the national park first, before snorkeling in Utila. A few long (mostly slow) bus rides brought me to the entrance of the national park. Just there my bus is set aside and some members of the national police ask all men over 30 to get out. Being a tourist, I try to get out of here, but soon I too is led outside and placed in a row. No idea what they were looking for, but a body search later, we can get back on the bus and continue our journey.

Pico Bonito NP gets its name from the 2435 meter high mountain, known as the highest from Miami to Colombia, so close to the ocean. The park offers some nice trails to impressive waterfalls, but the main reason for my visit was the Rio Cangrejal, the river that split the park. The Rio Cangrejal is considered to be one of the best locations in Central America for rafting. The highest part has rapids from V.

Helaas bleek geen enkele tour organisator deze te willen aanbieden, vooraleer ik het lagere gedeelte overwonnen had. Als extra vereiste kwam daar nog eens een minimum aantal deelnemers van 4 bij, waardoor ik al blij mocht zijn als ik op de tweede dag te horen kreeg dat we met 3 mensen van start gingen op het ‘makkelijke’ gedeelte van de rivier.

De laatste jaren heb ik het geluk gehad al enkele keren te kunnen raften in Noorwegen, Slovenië en IJsland. Van deze laatste heb ik nog steeds een blijvend letsel als aandenken.  Het zorgt ervoor dat de veiligheidsbriefing eerder herhaling zijn dan nieuwigheden. Ik begon misschien lichtjes teleurgesteld aan het avontuur omdat ik slechts II tot IV versnellingen te verwerken zou krijgen, maar het prachtige landschap zorgde er al snel voor dat dit opnieuw een onvergetelijk avontuur werd.

20200110154908_img_0512

Rio Cangrejal

Unfortunately, no tour organizer seemed to want to offer this, before I had conquered the lower part. As an additional requirement, a minimum number of 4 participants was added, which made me happy when I was told on the second day that we were starting with 3 people on the ‘easy’ part of the river.

In recent years I have been lucky enough to be able to go rafting a few times in Norway, Slovenia and Iceland. Of the latter, I still have a permanent injury as a memento. It ensures that the safety briefing is a repeat rather than a novelty. I might have started the adventure slightly disappointed because I would only have to deal with II to IV rapids, but the beautiful scenery soon made this again an unforgettable adventure.

Next up: Utila

 

Best adventures in Guatemala

Antigua, Lake Atitlan and Tikal are some of Guatemala’s most famous tourist attractions, but they lack what true adventurers need. Those who seek real thrilling adventures in a country where volcanoes and jungle are characterizing the landscape, can find inspiration in our list.

Climb Volcan Acatenango

Volcan Acatenango reaches 3976 meters and is one of the highest volcanoes in Guatemala. The climb is strenuous and can be done as a day trip or overnighter. we highly recommend the overnight trip as this allows you to see sunrise from the summit and witness the lava spectacle from the nearby active Fuego. Some companies offer tours to climb the active Fuego in a combo. If all of this seems a bit too much, you can try to climb the easier Volcan Pacaya which offers you views on lava flows.

20191031133424_img_0045

Paragliding Lake Atitlan

Bad weather conditions (wind) prevented me from doing so, even though I was ready for my flight on the nearby mountains around Lake Atitlan. Soaring in the sky over one of the most beautiful lakes in the world with several volcanoes in the background is a memorable experience to say not the least.

Climb Volcan Tajumulco

Not my favorite volcano climb in Guatemala, but it is the highest mountain in Central America making it a goal for many adventurers. The 4220 meter volcano offers splendid views on the chain of volcanoes all the way up to Volcan Agua. You can climb Tajumulco independently or use Quetzaltrekkers, a non-profit guiding company that provides education, housing, and social support to disadvantaged children in the city of Xela.

Another great volcanonear Xela is Santa Maria which offers views on the active Santiaguito.

20191113140830_img_0165

Hike to El Mirador

Tikal is the number one Mayan ruin site in Guatemala to see, but if you have more time and want a more authentic jungle experience, then why not to try and feel like Indiana Jones or Lara Croft when hiking to El Mirador. This is the largest Mayan site in Guatemala, though most of it is still under the ground. It is located 40 kilometers deep in the jungle, which means you have to embark on a 5 day trek to reach it.

Here is how to hike to El Mirador. 

el dante

Parque Nacional Laguna del Tigre

This national park in Peten is a gem that never makes it to any list. Why? Tourists don’t visit it, because it is hard to reach and the area is known for drug trafficking. Still, we want to include it on this list as it is a great place to spot wildlife including jaguars, scarlet macaw and the morelet crocodile. A must visit for everyone who claims to be a true adventurer.

We independently spend 3 days in the national park and written an useful guide for anyone who wants to venture on the same mini expedition.

20191222182419_img_0378_1

Crossing the Border and Copan Ruins

Geen bus en geen reispartner meer. Dat was het verdict van het nieuwe jaar. Op korte tijd moest ik dus mijn reisplannen wijzigen. Althans de manier waarop er wordt gereisd. Mijn bestemming blijft dezelfde: Panama.

No bus and no travel partner anymore. That was the verdict of the new year. So I had to change my travel plans in a short time. At least the way I am going to travel. My destination remains the same: Panama.

Crossing the border

Na een kort afscheid, begon ik mijn soloreis doorheen Centraal-Amerika. Ironisch genoeg begon deze na een busrit vanuit Guatemala City opnieuw in Antigua, de koloniale stad waar ik twee maand geleden mijn tocht door Guatemala begon. Een nachtje echter maar, want in de vroege ochtend (4 am!) vertrok ik met een shuttle richting de grens met Honduras, een rit van zo’n 7 uur.

Administratieve rompslomp. Zo kun je de grenscontroles in Centraal-Amerika noemen. Vaak met een lange wachtrij, maar dat viel al bij al wel nog mee. In iets minder dan 45 minuten stond ik de grensbeambte in mijn armzalig Spaans te woord. Goed genoeg voor mijn stempel in mijn paspoort. Alleen… daar stond iets bij: hasta 25 enero. Tot 25 januari. Mijn vrees werd werkelijkheid. Guatemala, El Salvador, Honduras en Nicaragua hebben een soort grenspact. Dat zorgt ervoor dat het visum van 90 dagen geldig was voor het hele gebied. Kortom, voor 25 januari moet ik de grens naar Costa Rica oversteken. Vroeger dan ik van plan was.

20200106021626_img_0469

Copan still has the Christmas spirit!

After a short farewell, I started my solo trip through Central America. Ironically, it started again after a bus ride from Guatemala City to Antigua, the colonial city where I started my journey through Guatemala two months ago. Only a night, however, because in the early morning (4 am!) I left with a shuttle to the border with Honduras, a journey of about 7 hours.

Administrative red tape. That’s how you can call the border controls in Central America. Often with a long queue, but that was not so bad after all. In just under 45 minutes I spoke to the border guard in my poor Spanish. Good enough for my stamp in my passport. Only … there was something there: hasta 25 enero. Until January 25. My fears became reality. Guatemala, El Salvador, Honduras and Nicaragua have a sort of border pact. This ensures that the 90-day visa was valid for the entire area. In short, before January 25 I have to cross the border to Costa Rica. Earlier than I intended.

20200106185616_img_0488

Copan Ruins

In de rit naar Copan Ruins, een klein stadje net over de grens, brak ik mijn hoofd over hoe ik het probleem met mijn visum zou oplossen. Voor 25 januari zou ik wel al in Nicaragua zijn, zo dacht ik, maar aan die grens zou ik hetzelfde probleem voorgeschoteld krijgen. En dat terwijl ik toch wel wat tijd in Nicaragua wil doorbrengen.

Tijdens mijn driedaags verblijf in Copan Ruins, breng ik op de ochtend van de tweede dag een bezoek aan de archeologische site hier in de buurt. De reden waarom zoveel toeristen uit Guatemala dit als een daguitstap maken. Groot is deze voormalige Maya stad niet, maar best wel indrukwekkend. De ruïnes lijken de tand des tijds beter te hebben doorstaan, dan sommige plaatsen in Guatemala. Wat mijn bezoek extra leuk maakte, was dat ik eindelijk de Scarlet Macaw hebben kunnen spotten!

Mijn dag eindigt met nog wat minder goed nieuws. Het weer aan de Pacifische kust is slecht momenteel,  en laat dat net mijn volgende bestemming zijn.

20200106184401_img_0472.jpg

In the drive to Copan Ruins, a small town just across the border, I broke my head about how I would solve the problem with my visa. I would be in Nicaragua before January 25, I thought, but I would be confronted with the same problem at that border. And that while I do want to spend some time in Nicaragua.

During my three-day stay in Copan Ruins, on the morning of the second day, I visit the archaeological site nearby. The reason why so many tourists from Guatemala make this as a day trip. This former Mayan city is not large, but quite impressive. The ruins seem to have stood the test of time better than some places in Guatemala. What made my visit extra fun was that I could finally spot the Scarlet Macaw!

My day ends with some less good news. The weather on the Pacific coast is bad at the moment, and let that be my next destination.

Next: Utila and Pico Bonito NP

A Practical Guide to Visit La Laguna del Tigre National Park, Peten

Anyone who visits Peten in Northern Guatemala has places such as Flores, Tikal, El Mirador and maybe even Yaxhe on their list. Even though they are all well worth a visit, there is a piece of nature paradise – untouched – and well hidden in the northwestern corner of Guatemala: Parque Nacional Laguna del Tigre. 

About Parque Nacional Laguna del Tigre

Parque nacional Laguna del Tigre or La Laguna del Tigre National Park is the largest national park in Guatemala and part of the Maya Biosphere Nature Reserve. It is also the largest protected swamp area in Central-America. The park is one of the best places to see crocodiles, scarlet macau, jaguars and lots of birdlife. 

But…

there are two downsides however: there is no organized tourism (except the Guacamaya Biological Research center tour packages) and the area is well-known for its narcos, since it’s close to the Mexican border. In fact 572 kilogram of cocaine was intercepted in the park just a few days before our visit. All of this makes it really hard for individual travelers to visit this gem, making it off charts for most people. 

Best time to visit

The best time to visit is during dry season. Mainly because it will be very hard to reach the park during wet season. The dry season runs from December to June.  

How to get to Laguna del Tigre National Park? 

To get to Laguna del Tigre National Park from Flores, you will need to take a chicken bus from Mercado Viejo to Pasa Caballos. There is only 1 bus per day (not on Sunday) and it leaves at 1.30pm. The bus back to Flores leaves at 4 am from Pasa Caballos. The bus ride takes about 4 hours and is quite rough. Cost of a single trip is 22 GTQ/ person. 

received_2609896875769025

Paso Caballos

Pasa Caballos is the gateway to the national park and where the trouble of getting around starts. There are two ways of getting into the park: 

Take a boat / lancha 

Most fun way and fastest way to get into the park is via the Rio San Pedro. The problem is that there is no organized boat rides into the park. We were lucky enough to find local people who offered us a boat ride to el campamiento. 

Hike into the park

Longest way to get into the park. From Pasa Caballos it takes about 2 hours to reach the Guacamaya center, but if you have not booked in advance, you won’t find anyone there and need to hike to the ‘campsite’ of the park. This is an extra hour and a half. Don’t expect much of this camp as it is just a workers place, but they are happy to offer you a place to pitch your tent for free. 

received_1301457380039975

What to do in Laguna del Tigre National Park?

The national park is best-known for its birdwatching as there are over 300 species living in the park, including the scarlet macaw (guacamaya). 

Crocodile spotting

Rio San Pedro and Rio Sapluc is one of the best places to spot crocodiles (Morelet crocodile). But since there is no tourism here, it is a challenge to get this organized. More information about how to go on a crocodile tour can be read below. 

Visit archaeological site El Peru

The region Peten is scattered with Mayan sites of which Tikal, El Mirador and Yaxche are some of the most famous ones. However, even deep in this remote part there is a Mayan site that is only rarely visited. El Peru is believed to be the rival of Tikal and is mainly still not dugged up. Trails to the site leave from the camping areas. 

received_2506807579641846

Hike through the jungle

The best way to see wildlife is by hiking through the jungle. There not that many trails in the park, but the ones that are there are well worth exploring. We also recommend going on a night hike to increase your chances of spotting a jaguar. 

20191221224242_img_0373

Spot the coati

Planning your trip

Camping spots / places to stay

Guacamaya Biological Center has dormitories and jungle lodges, but they are included in 2 or 3 day tour packages, which could get expensive for the budget traveler. Besides these, there are two camp areas in the national park. El Area del Campar is a camping spot close to the shore of Rio San Pedro with no facilities. (Use Maps app to find the exact location)

 

From here there is a 25 minute hiking trail leading to Guardiano Sitio El Peru. This is the base camp for workers of El Peru. They will let you pitch their tents on one of the wooden platforms at no charge. There are also showers and toilets. From here it is a two hour walk to El Peru. 

Hiking trails

There is no extensive network of hiking trails in the park, but enough to explore a day or two. From Pasa Caballos there is road leading to Guacamaya Biological center. From here all hikes are ‘connected’. 

  • 1 kilometer loop from Guacamaya Biological Center (Mirador over Rio San Pedro)
  • 4 kilometer loop from Guacamaya Biological center
  • Trail leading from Guacamayas to Guardianio Sitio El Peru (1 ½ hours)
  • Trail from Area de Campar to Guardinio Sitio El Peru (25 mins)
  • Guardinio Sitio El Peru to Waka El Peru Archaeological site (2 hours)
  • Guardinio Sitio El Peru to Laguna El Peru (2 hours)

20191221175626_img_0358

From the Guardinio Sitio El Peru, the trail north leads to the archaeological site. 20 minutes before reaching the site, there is a junction leading to Laguna El Peru, a wetland area where you can see crocodiles. 

Boat trip / Crocodile tour

For an individual boat trip you will need the help of local people. However, most of them don’t own a boat. We suggest contacting Carlos Cuz Coc, a local of Paso Caballos who works as a tour guide for Paso Caballos as well. He can help you make plans of your visit. Contact information below.  

20191222200141_img_0402

Local contact information for visiting the national park

When visiting the national park, we met Carlos Cuz Coc, a tour guide of Guacamayas who lives in Paso Caballos and want to set up adventure tourism in this part of Guatemala. He can help you with boat transport to one of the camping areas, wildlife tours (crocodile tours) and accommodation in Paso Caballos. 

His Whatsapp number is: 4085 1614

 

Oudejaarsavond: het einde van meer dan het jaar

Terwijl alles wordt voorbereid voor het grote vuurwerk later op de avond, begint oudejaarsnacht nog met een laatste onaangenaam nieuws. Na een zoveelste ruzie wordt de knoop definitief doorgehakt. De busreis doorheen Centraal-Amerika wordt geannuleerd en mijn reispartner haakt nu definitief af.

Als een verrassing komt het niet. Enkele weken geleden liet ik al weten dat het niet erg klikt met de reispartner die ik online vond voor een roadtrip aanvankelijk naar Patagonië. De vele ruzies en het – naar mijn mening – onvolwassen gedrag van mijn reispartner maakten het moeilijk voor me om de reis naar Patagonië te voltooien. Eerder in Flores al gooide ik de handdoek in de ring. Genoeg was genoeg. Naast het niet klikken van de karakters blijken ook de reisverwachtingen helemaal verschillend, wat het op de lange termijn enkel maar moeilijker zou maken.

Na enkele dagen bekoeling stemde ik in met haar voorstel om samen te reizen naar Panama. Op een iets snellere manier dan aanvankelijk gepland. Om toch iets gereisd te hebben met de bus. Dat bleek te werken. Tot nieuwe redenen voor frustraties, zoals het niet in orde hebben van je paspoort, het niet willen verkopen van de bus achteraf en het  niet willen afkopen van mijn deel, enz, voor nieuwe strubbelingen zorgden. Strubbelingen die op de laatste avond van het jaar over de lippen rolden.

Conclusie: Geen roadtrip, geen reispartners meer. Een dezer komende dagen reis ik dan ook alleen terug naar Antigua, Guatemala om van daaruit de grens met Honduras over te steken naar Copan. De komende weken / maanden worden dus anders dan verwacht.

Hopelijk wordt 2020 beter dan 2019, wat een jaar vol obstakels was (met enkele uitschieters als uitzondering). Ik heb alvast opnieuw een belangrijke les geleerd in de laatste uurtjes van het jaar.

Laguna del Tigre – In between Narcos and Wildlife

‘Avontuur begint wanneer niets meer verloopt volgens je plan.’ Het is een van de vele beschrijvingen waar avontuur voor staat. En misschien wel de best beschrijvende in deze tijd. Echte avonturen zijn steeds moeilijker te vinden, want met het internet beschik je over een hoop informatie op voorhand. Je weet hoe je ergens geraakt en je ziet foto’s waardoor je weet wat te verwachten. De echte sprong in het onbekende is er niet meer zoals in de tijd dat ontdekkingsreizigers koers richting het noorden zetten en niet wisten wat te verwachten.

Vaak mis ik het echte avontuur. Waarbij er niets kan worden gepland. Waar alles in het moment moet gebeuren. Net daarom was ik blij dat we voor drie dagen naar Parque Nacional Laguna del Tigre trokken.

“Adventure starts when nothing goes according to your plan.” It is one of the many descriptions that adventure stands for. And perhaps the best description in this time. Real adventures are becoming increasingly difficult to find, because with the internet you have a lot of information in advance. You know how to hit somewhere and you see photos so you know what to expect. The real leap into the unknown is no longer there, as in the time when explorers set sail for the north and did not know what to expect.

I often miss the real adventure. Where nothing can be planned. Where everything has to happen in the moment. That is precisely why I was happy that we went to Parque Nacional Laguna del Tigre for three days.

 

Narcos territory on the border with Mexico

‘Wauw, we hebben geluk gehad.’ Met een verraste frons op mijn gezicht lees ik het artikel online waarin staat dat een militair team uit Guatemala een vliegtuig heeft weten te onderscheppen met maar liefst 572 kilogram cocaïne, een hoop wapens en waarbij ze maar liefst 6 leden van een Narcos bende hebben opgepakt. Allemaal in het Parque Nacional Laguna del Tigre, een afgelegen nationaal park tegen de grens met Mexico. De hele operatie vond plaats slechts enkele dagen voor ons bezoek.

Uiteraard kenden we de reputatie van het gebied. Niet voor niets trekt geen enkele toerist naar het afgelegen nationale park. De wilde verhalen over hoe iemand ooit tijdens een boottocht een reuzenpython een krokodil heeft zien wurgen in hetzelfde nationale park, had ons nieuwsgierig gemaakt. Laguna del Tigre staat bekend om zijn vele wildlife. De gevaren van de Narcos moesten we er maar bij nemen.

“Wow, we were lucky.” With a surprised frown on my face, I read the article online that states that a military team from Guatemala has intercepted a plane with no less than 572 kilograms of cocaine, a lot of weapons and where they have arrested no less than 6 members of a Narcos gang. All in the Parque Nacional Laguna del Tigre, a remote national park on the border with Mexico. The entire operation took place just a few days before our visit.

Of course we knew the reputation of the area. Not for nothing does not a single tourist go to the remote national park. The wild stories about how someone once saw a giant python strangling a crocodile in the same national park during a boat trip had made us curious. Laguna del Tigre is known for its many wildlife. We had to take the dangers of the Narcos.

The wild journey to Laguna del Tigre

Vanuit Flores vertrekt er dagelijks één bus naar Pasa Caballos, een kleinschalig dorp in het nationale park. Van hieruit heb je een boot nodig om het nationale park in te trekken. Maar die zijn er niet. Dat was alles wat we konden vinden over Laguna del Tigre op voorhand. Blij dat er misschien een echt avontuur ons te wachten stond namen we in de vroege namiddag de bus richting Pasa Caballos. Een wilde busrit op een dirt road vol putten, diepe waterplassen en dat allemaal in een aftandse chickenbus waarbij ik bij nadere inspectie geen idee had hoe die niet uit elkaar viel. Prijs van ons busticket: 22 Quetzal. Omgerekend minder dan drie euro. Een koopje.

De rit was er eentje om nooit meer te vergeten. Voortdurend worden we door elkaar geschud terwijl we achteraan de bus op een zak mais en een motor van een boot zitten. Als een oncomfortabele rollercoaster die van geen ophouden weet. Als gringo weten we als geen ander de aandacht van de andere passagiers naar ons toe te trekken. Wat doet een vreemdeling op deze bus naar een van de meest afgelegen plaatsen van Guatemala? Het zorgt ervoor dat we een eerste contact leggen met Carlos, een lokale inwoner van Pasa Caballos die sporadisch werkt als gids voor Guacamayas, een biologisch research center dat soms pakkettours aanbiedt met verblijf in jungle lodges nabij hun onderzoeksstation. Hij bevestigt dat er in Paso Caballos geen boten zijn richting het nationale park. Wel kan hij ons een overnachtingsplaats bij zijn huis aanbieden en ons de volgende dag helpen met het zoeken naar een oplossing.

received_2609896875769025

One bus departs daily from Flores to Pasa Caballos, a small-scale village in the national park. From here you need a boat to enter the national park. But there are none. That was all we could find about Laguna del Tigre in advance. Glad that there might be a real adventure waiting for us, we took the bus to Pasa Caballos in the early afternoon. A wild bus ride on a dirt road full of pits, deep puddles of water and all in a decrepit chicken bus where, on closer inspection, I had no idea how it did not fall apart. Price of our bus ticket: 22 Quetzal. Converted less than three euros. A bargain.

The ride was one to never forget. We are constantly being shaken while we sit on the back of the bus on a bag of corn and a motor of a boat. Like an uncomfortable rollercoaster that knows nothing. Like gringo, we know how to attract the attention of the other passengers like no other. What is a stranger doing on this bus to one of the most remote places in Guatemala? It ensures that we make a first contact with Carlos, a local resident of Pasa Caballos who occasionally works as a guide for Guacamayas, a biological research center that sometimes offers package tours with accommodation in jungle lodges near their research station. He confirms that in Paso Caballos there are no boats to the national park. He can, however, offer us a place to stay at his house and help us find a solution the next day.

20191221160854_img_0351

Gezien het late uur van aankomst (net voor zonsondergang) leek dit ons het beste plan. Met onze rugzak op de schouders slenterden we nog vlug naar de bron van de Rio San Pedro, de rivier die doorheen het nationale park meandert. Aan de bron troffen we nog tal van lokale inwoners aan die er zich wasten, zwommen of hun kleren wasten. Opnieuw zorgde ons vreemde uitstraling voor mogelijkheden.

‘Waar willen jullie heen?’, vraagt een oude vrouw ons terwijl ze wijst naar een boot die enkele jonge knapen aan het inladen zijn. ‘Campamiento en el parque nacional’, leggen we haar uit. Ze kent het niet, maar ze biedt ons een boottocht aan gezien ze toch die richting uit moeten. We twijfelen niet en terwijl de duisternis valt, stappen we in de boot en varen we in grote snelheid de Rio San Pedro af.

Twintig minuten later mindert de boot vaart en zoekt een van de jonge knapen met een zaklamp naar een stukje oever dat vrij is van bomen en struikgewas. Hij merkt een bordje op ‘Bienvenidos al Peru’. ‘Is dit de plaats?’ vraagt Luna me. Overtuigd dat dit de locatie is die ik op de kaart heb gezien, laten we ons hier droppen in de donkere jungle. Een kampeerplaats zo had ik gedacht. In de realiteit bleek het niets meer te zijn dan een kaal, vlak stuk in de jungle op de oevers van de Rio San Pedro. Geen faciliteiten, geen mensen, niets. ‘Als hier niemand is, hoe verwachten we ooit terug in Paso Caballos te geraken?, vraagt Luna met een kleine paniek in haar stem.

 

Given the late hour of arrival (just before sunset), this seemed the best plan to us. With our rucksacks on our shoulders, we sauntered quickly to the source of the Rio San Pedro, the river that meanders through the national park. At the source we still found many locals who washed, swam or washed their clothes. Again our strange appearance provided opportunities.

“Where do you want to go?”, an old woman asks us as she points to a boat loaded by some young guys. “Campamiento en el parque nacional”, we explain to her. She doesn’t know it, but she offers us a boat trip as they have to go in that direction anyway. We have no doubts and as darkness falls, we get into the boat and sail down the Rio San Pedro at great speed.

Twenty minutes later the boat slows down and one of the young guys searches with a flashlight for a stretch of shoreline that is free of trees and scrub. He noticed a sign ‘Bienvenidos al Peru’. “Is this the place?”, Luna asks me. Convinced that this is the location that I saw on the map, we let us drop here in the dark jungle. A camping site, I thought so. In reality, it turned out to be nothing more than a bare, flat stretch in the jungle on the banks of the Rio San Pedro. No facilities, no people, nothing. “If nobody is here, how do we ever expect to get back to Paso Caballos?” Luna asks with a slight panic in her voice.

20191221224242_img_0373

Coati in the tree

Waka El Peru

Mensen zijn er niet, maar er is wel een trail naar de archeologische site van El Peru, zo’n zes kilometer diep in de jungle. Die moet op een of andere manier toch in verbinding staan met het onderzoeksteam die in het nationale park is gevestigd, zo dacht ik. In de hoop dat de krokodillen niet dit stukje uitkozen om uit te rusten, plaatsen we onze tent en besloten we eerst te overnachten.

Het plan de volgende ochtend was eenvoudig. We trekken dieper de jungle in via de trail die naar de Maya site leidt. Onderweg moesten we wel iemand tegenkomen die actief is op de archeologische site. Na een half uur wandelen bleek mijn vermoeden gerechtvaardigd. We komen aan op een kamp waar twee werkers gedurende drie maanden aan één stuk gevestigd zijn. Zij zouden ons meer informatie kunnen geven.

20191221175548_img_0357

There are no people, but there is a trail to the archaeological site of El Peru, about six kilometers deep in the jungle. It must be connected in some way to the research team based in the national park, I thought. Hoping that the crocodiles do not choose this part to rest, we place our tent and we decided to spend the night first.

The plan the next morning was simple. We head deeper into the jungle via the trail that leads to the Maya site. Along the way we had to meet someone who is active on the archaeological site. After half an hour of walking my suspicion turned out to be justified. We arrive at a camp where two workers are settled for three months at a time. They could give us more information.

Ze raden ons aan om de archeologische site te bezoeken en het nabijgelegen meer. Tegelijk bieden ze ons ook aan om hier te overnachten. Een boot hebben ze echter niet. ‘Misschien kunnen de mensen van Guacamayas iets regelen.’ besluiten ze. Geen ontvangst.

We spenderen de dag dan maar verder met de jungle trek naar El Peru en Laguna de Peru. Onderweg spotten we nog enkele schildpadden, neusberen, apen en een witte valk. De belofte dat we beter ontvangst zouden hebben in de archeologische site werd niet vervuld.

received_2506807579641846

They recommend us to visit the archaeological site and the nearby lake. At the same time, they also offer us to spend the night here. However, they do not have a boat. “Maybe the people of Guacamayas can arrange something.” they conclude. No receipt.

We then spend the day with the jungle trek to El Peru and Laguna de Peru. Along the way we spot some turtles, nose bears, monkeys and a white falcon. The promise that we would have better reception at the archaeological site was not fulfilled.

Finding a way back home

Onze enige optie was nu om de trail te volgen naar het onderzoekscentrum van de Guacamayas in de hoop dat zij een boot voor ons konden regelen. In de ochtend van dag drie begonnen we aan deze anderhalf uur durende tocht. Stiekem hoopten we tegen de middag in Pasa Caballos te zijn zodat we nog iemand konden vinden die ons op krokodillentour wou meenemen. De vele muggen en stekelige planten die de weg blokkeerden maakten de wandeling niet meteen aangenaam. Bij aankomst bij de Guacamayas werd het nog iets erger. Geen kat te zien ( wel twee grijze vossen en kolibri’s). Er zit niets anders op dan 10 km te voet verder doorheen de jungle te trekken richting Paso Caballos.

‘Hé, daar is iemand’, wijst Luna naar de rivier. Een man met een boot bevindt zich dicht bij de oever. Wanneer we vragen of hij ergens heengaat, schudt hij zijn hoofd. De man komt naar ons toe en het blijkt om Carlos te gaan, de man die we eerder al ontmoetten in de bus en ons overnachting aanbood. Hij biedt ons een kop koffie aan. Het geluk blijkt helemaal aan onze zijde als hij ons voor een klein bedrag naar Pasa Caballos kan brengen met de boot. Ook vindt hij het goed om eerst te rivier af te varen om krokodillen te spotten.

received_1301457380039975

Our only option now was to follow the trail to the Guacamayas research center in the hope that they could arrange a boat for us. In the morning of day three we started this one and a half hour trip. We secretly hoped to be in Pasa Caballos by noon so that we could find someone who wanted to take us on a crocodile tour. The many mosquitoes and spiky plants that blocked the road did not immediately make the walk pleasant. On arrival at the Guacamayas it got a little worse. No cat to be seen (but two gray foxes and hummingbirds). There is nothing more to do than to continue 10 km on foot through the jungle towards Paso Caballos.

“Hey, there is someone,” Luna points to the river. A man with a boat is close to the shore. When we ask if he is going somewhere, he shakes his head. The man comes to us and it turns out to be Carlos, the man we met earlier on the bus and offered us overnight accommodation. He offers us a cup of coffee. The happiness is completely on our side when he can take us to Pasa Caballos for a small amount by boat. He also agrees to first sail down the river to spot crocodiles.

20191222200917_img_0406

Rio San Pedro en Rio Sampuc zijn twee rivieren die hier in de buurt stromen. Beiden zijn een ware hotspot voor de bultkrokodil (Morelet crocodile). Het duurt dan ook niet lang vooraleer we enkele forse exemplaren spotten. Geen reuzepythons die krokodillen wurgen, maar ons driedaagse avontuur vervulde alle verwachtingen. Na de nacht te hebben doorgebracht in onze tent in het midden van het dorp, wacht ons nog de vroege busrit richting Flores. Heftig genoeg om ons volledig wakker te schudden. Als we later het nieuws te lezen krijgen over de drugsoorlog die enkele dagen terug in het park plaatsvond, is de vermoeidheid helemaal verdwenen.

Rio San Pedro and Rio Sampuc are two rivers that flow around here. Both are a true hotspot for the Morelet crocodile. It does not take long before we spot some large specimens. No giant pythons strangling crocodiles, but our three-day adventure fulfilled all expectations. After spending the night in our tent in the middle of the village, the early bus ride to Flores awaits us. Enough for us to wake us up completely. When we later get to read the news about the drug war that took place a few days back in the park, the tiredness has completely disappeared.

20191222200141_img_0402-1

Do you see the crocodile?

Wat als het niet klikt met je reispartner?

Het lijkt allemaal zo gemakkelijk. We zien altijd foto’s online van koppels of een groepje vrienden die reizen en ze hebben de tijd van hun leven. Geen moeilijke situaties, geen ruzies, … enkel maar plezier terwijl je de wijde wereld verkent. Toegegeven, ik dacht hetzelfde. Misschien omdat ik vijf jaar de wereld heb rondgereisd met de ideale reispartner waarmee ik vrijwel altijd op dezelfde lijn zat. Nooit hadden we ruzie over welke bestemming of wat we er ter plaatse gingen doen. Ook niet tijdens de reis zelf. Niet toen we honger leden in Finland, fysiek afzagen op de Monte Rosa of in de Alpen of tijdens de uiterst vermoeiende expeditie op Spitsbergen. Iedere uitdaging pakten we aan als team. Waarom zou je ook ruzie maken met je reispartner terwijl je eigenlijk alle twee hetzelfde wil: leuke herinneringen creëren? Dezelfde vraag stel ik me iedere zomer eveneens verbijsterend af als ik een groep meeneem naar IJsland, Noorwegen of Zweden tijdens een van de groepsreizen. Dat ze elkaar niet altijd liggen, tot daar aan toe, maar ruzie… nee nooit. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Leuke herinneringen? Enkel wanneer je reispartner dezelfde richting uit wil. 

Maar hoe kom ik dan in deze situatie terecht? Twee mensen, een ideaal omgebouwde camperbus en hetzelfde doel: reizen van Guatemala naar Patagonië. Enkel en alleen maar om na amper twee weken een eerste hevige ruzie te hebben waarbij de ene persoon dreigt ermee te kappen. In de twee daaropvolgende weken zou hetzelfde nog drie keer gebeuren. En nee, ondertussen is het niet altijd meer dezelfde persoon meer die ermee wil stoppen. Ook ik ben ondertussen de moed verloren. Zie de droom van Patagonië bereiken na Centraal-en Zuid-Amerika te hebben doorkruist met een gele camperbus niet meer groter dan de vele nadelen die er mee lijken gepaard te gaan. De harde realiteit is dat de bestemming of de reis alleen niet de memorabele herinneringen maken, maar dat de persoon die de weg naast je aflegt er een grote invloed op heeft. Net daarom ben ik de voorbije jaren en avonturen nog meer gaan appreciëren.