An Adventurers Journal

Practical guide for the Golden Circle in Iceland

I recently got back from my first visit to Iceland. Yes, you read that right, I said first visit, because despite having seen so many natural wonders and vistas during my 14 day Ring Road trip, it became clear quite pretty fast that one visit isn’t enough to see everything Iceland has to offer. I only got back from Iceland a few days ago, but I already have some things in mind for my next Iceland trip.

However if you are like me a few weeks ago, looking forward to your first Iceland trip, the number of things to do and see can be quite overwhelming. One of the things you will hear and read a lot about during your research is the Golden Circle. A perfect introduction to what Iceland has to offer.

What is the Golden Circle?

The Golden Circle is the most popular driving route located in the southwest of Iceland, close to capital Reykjavik. Therefore, this 300 kilometer drive is a perfect roadtrip for those with limited time. The Golden Circle can be done as a day trip from Reykjavik and features three of the most impressive locations in southeast Iceland: Þingvellir National Park, the Geysir Geothermal Area, and Gullfoss waterfall.

However, chances are high that you will want to make more stops, so if you have more time, you could easily spend a few days along the Golden Circle route.

Step 1: Renting a car

To drive the Golden Circle route, you will need a car. Most travelers arrive by air so you probably will need to rent a vehicle on arrival. Most of the Golden Circle route is paved so doesn’t require a 4×4 (except in winter). We had our own car, so we didn’t need to rent one. However if you do need one, the type of vehicle may be an important decision of your trip.

If you are planning on staying in hotels or B&B’s on the road, you can go for any type of vehicle you want. Keep in mind though that accommodation is very expensive, so if you are traveling on a budget I would go for camping. Campsites costs about 1200-1800 krones (about 9-14 euros per night). On my next trip I would definitely go for a small campervan as these are equiped with beds and small kitchen and are not too expensive to rent. Happy Campers is a great option.

What to see along the Golden Circle route?

There are many stops you will want to make during your mini roadtrip along the Golden Circle in Iceland, however we will keep this list limited to the traditional three attractions.

Þingvellir National Park

Starting from Reykjavik, you drive east on route 36. This brings you to Þingvellir National Park, one of the three national parks in Iceland. Historically, this place has always been a meeting point. In 930 the very first parliament ever in the world was born here. People gathered here every year in the summer (inaccessible in the winter) to discuss differences and conflicts and, if necessary, settle them.

But even from a nature’s point of view this is an interesting place, because it is here that North American and Eurasian tectonic plates ‘drift’ two centimeters from each other every year. The created fissure in Silfra provides a nice picture. But it is even better to go snorkeling. The water is crystal clear. You can see up to 100 meters deep. But it is also cold, ice cold even because it is barely 3 ° C. You also have the valley, Lake Tingvallavatn, the black lava rock. The Öxarárfoss waterfall and the church are also worth seeing. As a whole, Thingvellir is included on the UNESCO World Heritage List.

The Geysir Geothermal Area

Driving further east from Thingvellar, you follow 36 until you go left on route 365. Follow until you come to the next crossing where you head north on 37. This eventually leads to route 35 which makes the circle go south, but before you do, follow north to the next two stops on the Golden Circle.

The Geysir was once the most powerful geyser in Iceland, but has become a bit lazy. In the past, it sprayed about 40 to 60 meters high every 30 minutes. Is it perhaps that the general name ‘geyser’ is derived from the Geysir as a kind of tribute? Nowadays it only reaches around 6 meters a few times a day.

The Strokkur is the smaller brother but nevertheless has great power. Every five to ten minutes it sprays the hot water up to 35 meters. Hallucinating and fantastic view. The water has a temperature of 127 ° C at a depth of around 20 meters. The water is then temporarily just below the surface, after which it is injected into the air with brutal force.


A short drive further on route 35 you will find the third stop on the Golden Circle: the Gulfoss.

The river Hvitá (white river) has a kilometer-long gorge in the landscape worn from the lake Hvítárvatn and the glacier Langjökull. The Gulfoss was created, an impressive waterfall that throws itself down in two steps, 32 meters deeper. In the summer at 130 m³ per second. The strange thing is that the second stage is perpendicular to the first. When the sun shines and the power of the water creates clouds, this results in a rainbow, hence the name golden waterfall.

Best time to visit

The Golden Circle can be done year-round, however depending on the season, the conditions may vary. In summer you can witness all seasons in one day, though a regular car should suffice. In winter however, snow conditions will require you to rent a 4×4 car.

Winter season has the advantage you are able to see the northern lights during your trip. Summer on the other hand allows you to go sightseeing clockround. The midnight sun makes that it doesn’t get dark at night. Therefore if you want to go sightseeing without the crowds in summer, we recommend  starting your trip very early or late in the evening.

May to September is high season and will come with higher costs.

Other popular things to do around the Golden Circle

  • Snorkelling or diving the Silfra fissure in Þingvellir National Park
  • Visit the Kerid Crater
  • Rafting the Hvita River
  • Caving in Leiðarendi
  • Fontana Geothermal Baths
  • Secret Lagoon in Fludir



Op zoek naar avontuur: IJsland en meer

Wat is het leven zonder wat avontuur? Naar mijn mening: wat saai. Spijtig genoeg zijn de laatste maanden niet meteen de avontuurlijkste geweest. Op een poging om de Matterhorn te beklimmen en het begeleiden van een groepsreis Kroatië na, is er dit kalenderjaar nog niet erg veel gebeurd. Gelukkig is er nog een helft en deze belooft wel heel wat!

Wie mij op sociale media volgt zal al gemerkt hebben dat ik bezig ben met de voorbereidingen voor IJsland. Vanaf dinsdag begeleid ik er een groep van Mr Yeti voor een 15-daagse rondreis. 15 dagen waarin we de allermooiste plaatsen rondom het eiland zullen bezoeken. Wandelen, raften, kamperen, wildlife spotten, … het hele verhaal zal je kunnen meevolgen op mijn instagram.

What is life without some adventure? In my opinion: how boring. Unfortunately, the last few months have not always been the most adventurous. Apart from an attempt to climb the Matterhorn and to accompany a group trip to Croatia, not much has happened this calendar year. Fortunately there is still half and this promises a lot!

Anyone who follows me on social media will have already noticed that I am preparing for Iceland. From Tuesday I accompany a group of Mr Yeti for a 15-day tour. 15 days in which we will visit the most beautiful places around the island. Hiking, rafting, camping, wildlife spotting, … you can follow the whole story on my instagram.


Maar er volgt meer. Na IJsland volgt een blitzbezoek aan Zweden gevolgd door het begeleiden van de groepsreizen naar Noorwegen en Slovenië.

But more follows. After Iceland there is a blitz visit to Sweden followed by the group tours to Norway and Slovenia.

Het grootste avontuur volgt echter na deze zomer. Na wat opties te hebben overlopen over wat te doen de komende maanden zou een avontuur in Centraal- en Zuid Amerika wel eens op de planning kunnen staan.

However, the greatest adventure follows after this summer. After going through some options about what to do in the coming months, an adventure in Central and South America might be on the schedule.

Roadtrip met een bus

Het oorspronkelijke plan was om mijn Volkswagen Bus naar Zuid-Amerika te laten verschepen voor een roadtrip van Colombia naar Patagonië. Ondertussen ligt een tweede – en wellicht betere optie – op tafel. Ik kreeg echter het voorstel om de helft van een omgebouwde schoolbus te kopen en hiermee vanuit Guatemala naar Patagonië te reizen. Een avontuur die minstens enkele maanden zal duren, maar vol hoogtepunten als Angel Falls in Venezuela, de Galapagos in Equador, het Amazonewoud in Brazilië, enkele bergtoppen van de Andes, de woestijnvlaktes van Chili en Bolivia en uiteraard ook het ruige Patagonië.

Zou het dus voor een lange tijd bye, bye België kunnen zijn? Wellicht wel.

The original plan was to have my Volkswagen Bus shipped to South America for a road trip from Colombia to Patagonia. In the meantime, a second – and perhaps better – option is on the table. However, I was offered to buy half of a converted school bus and travel with it from Guatemala to Patagonia. An adventure that will last at least a few months, but full of highlights such as Angel Falls in Venezuela, the Galapagos in Equador, the Amazon forest in Brazil, a few peaks of the Andes, the desert plains of Chile and Bolivia and of course the rugged Patagonia.

Could it be bye, bye Belgium for a long time? Maybe so.


Will this be my home after the summer?


Kroatië: een Black story

Drie mannen en vier vrouwen zitten vermoeid maar met een grote glimlach op een bankje. Wanneer ze lezen wat er op een televisiescherm verschijnt, verdwijnt die glimlach en worden ze triestig. Wat is er gebeurd? 

Vooraleer we het antwoord op dit raadsel kunnen geven, vertel ik nog een paar andere raadsels of black stories. Dit zijn raadsels waarbij moet worden geraden aan de hand van ja / nee vragen wat er precies is gebeurd.

Plitvice National Park

Black story 1: Zeven kajakkers zijn doorweekt en hangen vol modder terwijl ze zich stevig vast houden aan de takken van de bomen. Van hun kajaks geen spoor. Wat is er gebeurd?

Zijn ze in het water gevallen? – Nee. Althans niet iedereen.

Zijn ze op zoek naar hun kajaks? – Nee.

Hebben ze hun kajaks moeten achterlaten? – Ja.

Vallen ze als ze zich niet vasthouden aan de takken? – Ja.


Zeven kajakkers peddelen met hun kajak in de gietende regen door Plitvice National Park. Als een van de watervallen te hevig blijkt te zijn, kunnen ze niet anders dan hun kajak achterlaten en via de gladde, modderige kloofwand naar boven kruipen en glijden om bij het eindpunt te geraken. Een iemand valt zelfs in het snelstromende water, waardoor het een ware overlevingstocht wordt. Uiteindelijk halen ze allen het eindpunt, zij het helemaal in modder en doorweekt.


Wijn in Krk

Black Story 2: Een man en een vrouw zijn vermist terwijl twee andere mannen en drie vrouwen een beetje tipsy aan een tafel zitten met uitzicht op zee. Wat is er gebeurd?

Gaan de mensen aan tafel op zoek naar de vermisten? – Ja, maar ze hebben geen haast.

Zijn de vermisten in levensgevaar? – Nee

Waren de mensen aan tafel al tipsy toen de rest zoek raakte? – Nee, maar het was niet altijd duidelijk.


De man en de vrouw besloten om met de fiets het eiland Krk te verkennen terwijl de rest genoot van een wijntour. Hoewel ze later zouden afspreken aan een strandje in een verborgen baai, liep dit uit. De mensen aan de tafel hadden immers wat te veel wijn op.


Paklenica National Park

Black story 3: Zeven mensen zijn Paklenica National Park ingetrokken om een stevige wandeling te maken. Acht uur later zijn er vier mensen nog vermist en zitten er drie op een terras. Een ervan ligt te slapen. Wat is er gebeurd?

Zijn de mensen op het terras ongerust? – Nee

Zijn de vier mensen nog aan het wandelen? – Ja

Zijn ze elkaar kwijt gespeeld onderweg? – Ja


Zeven wandelaars zijn het Paklenica National Park ingetrokken voor een stevige wandeltocht. Bij de eerste berghut besloot er één iemand terug te keren en te wachten op een terras terug beneden. De rest vervolgde de tocht, maar door het lagere tempo moest in de late namiddag de groep opnieuw worden gesplitst. Twee mensen gingen verder, terwijl vier anderen via een kortere weg terugkeerden. De groep van vier splitste eens bijna terug nog eens in twee, waardoor slechts de helft aankwam. Van vermoeidheid viel een van de vrouwen op het terras in slaap.



Nu we deze drie black stories hebben gehad, kunnen we verder met het raadsel helemaal bovenaan deze blog.

Drie mannen en vier vrouwen zitten vermoeid maar met een grote glimlach op een bankje. Wanneer ze lezen wat er op een televisiescherm verschijnt, verdwijnt die glimlach en worden ze triestig. Wat is er gebeurd? 

Zijn ze thuis? – Nee

Komt er slechts nieuws op het scherm? – Zoiets ja.

Heeft het nieuws met hen te maken? – Ja


De zeven mensen zitten na een 8-daagse groepsreis Kroatië op een bankje aan de gate van de luchthaven. Na tal van leuke en grappige ervaringen trekken ze terug huiswaarts. Ze waren vrolijk de reisfoto’s aan het bekijken toen plots op het scherm verscheen dat ze aan boord van het vliegtuig mochten. Het besef kwam er ineens dat de reis er nu echt op zat waardoor ze allemaal triest werden.

Wil je zelf het Black stories spel mee nemen op reis? 

Dit spel bevat 50 situaties met 31 misdaden, 49 lijken, 11 moorden, 12 zelfmoorden en een dodelijke maaltijd. Vervolgens moet je raden wat er is gebeurd aan de hand van ja en nee vragen. We beloven dat de raadsel een stuk beter en plezanter zijn dan deze hierboven ;). Bestellen kan via





5 surprising things you didn't know about holidaying in Egypt

Steeped in ancient history, the North African country of Egypt conjures images of pyramids, temples and hieroglyphics. Home to two of the Seven Wonders of the Ancient World and with heritage tracing back to the 6th millennia BCE, there are plenty of reasons to visit this once influential region. As a result of conflict in the region, Egypt recently saw a decline in tourism. However, with several areas now restored to peace, tourists have been flocking back again. In fact, research shows a massive 51% growth in tourism. It seems that people just cannot resist the charm and grandeur of Egypt’s landmarks. Here are a few things that you might be surprised to know about holidaying here.

1. You’ll need a visa

Before entering the country, you will need to obtain a visa. This can be done online before you travel or obtained from an airport kiosk upon arrival. The fee is around 25 USD, although payment can also be made in GBP or Euros (preferable over the more fragile Egyptian pound). As with most travel documents, it is easier to obtain online before you go in order to avoid lengthy airport queues. If you are planning on purchasing your visa on arrival, make sure you have enough in cash for each person in your group.

2. Cruising is the best way to explore the Nile

Cruising the longest river in Africa (and arguably the world) is not only a fantastic addition to your trip but also the most efficient way to discover the area. The banks of the Nile house some of Egypt’s best kept secrets. Witness the daily life of rural villages and farms before stopping off to visit the temples. The Valley of the Kings and other archaeological sites are easily accessible from the banks of the Nile, so you can tick a few sites off your bucket list in a single cruise.

3. Bread is life… literally!

Bread is a staple food of the 95 million people in Egypt and considered such a huge part of the way of life here that its production is subsidised by the government. In fact, bread (or ‘aish’ in Egyptian Arabic) is so important to the Egyptian people that it quite literally translates into English as ‘life’. Flat pitta-like breads are most commonly sold – but ‘fino’, a sweet-tasting baguette shaped loaf, is also very popular.

4. There is more to the Sahara than you think

More than 90% of Egypt is desert land, with the Arabian desert in the east and the Libyan
Desert, a part of the Sahara, in the west. There is much more to the Sahara than the vast
stretches of golden sand that might come to mind. A favourite with tourists is the white
desert, located north of Farafra. This alien landscape of white and cream features towering chalk rock formations (a natural phenomenon resulting from sandstorms).

5. The beaches are beautiful

As a destination with such historical grandeur, it is often forgotten that Egypt is home to
some incredibly beautiful beaches. The coast of the Red Sea is a favourite of sun-seekers
and divers; with both red and white sandy bays to choose from and a wealth of coral reefs.

Top things to do in Croatia

At the end of the month I’m guiding another group along some of Croatia’s finest places and adventures. I had the opportunity to do the same last September and had an amazing time in this incredible country. Here are some of the best things to do while you are in Croatia.

Visit Plitvice Lakes National Park

Plitvice Lakes National Park is utterly beautiful, amazing, and any superlative you can think of. But overly crowded! It ruins the experience in my opinion. However I’m not saying you shouldn’t visit this national park. No, as there is one way to avoid the crowds no matter the time of the year. The park opens at 7am, the time when most tourists are still in their hotel having breakfast. So to avoid the crowds head early. Thank me later.

Book your skip the line ticket here



A must for those who love the series Game of Thrones, but worth the visit no matter what. The old part of the city is really a feast for the eyes, it is even one of the best preserved historical cities in the world and is on the UNESCO World Heritage List. If you walk over the city walls of Dubrovnik you will be overwhelmed by beautiful views. You not only look out over the city, but also over the sea. Another option is to kayak in the sea and get unique views on the city.

Book a Dubrovnik kayak tour

Paklenica National park

Not often found on the list of things to do in Croatia, but it was my personal highlight of the trip. Paklenica National Park is situated nearby Zadar, close to the coastline. Surprisingly it has several mountain peaks that are a hotspot for hikers and climbers. The most popular hike is the one through Velika Paklenica-canyon towards the mountain hut.



Island hopping

The Dalmatian coast is home to hundreds of islands that are worth a visit. While it’s easy to visit them by car, it’s more fun to go on a sailing or kayaking island hopping trip. The islands Mjlet (with the salty lakes), Hvar and Korcula are well worth a visit.


Packraft the Zrmanja River

The Zrmanja river is a great way to get an adrenalin rush. With several rapids over 69 kilometers, you will experience some of the most pristine nature landscapes of Croatia. With packrafts you paddle the turqoise stream and feel the rush of rapids.

 Book a Zrmanja River packrafting tour






Best destinations to wild camp in Europa

Many people would love to “see the whole world”, but going on a trip costs a lot of money. That is why we sought out where you can camp in the wild in Europe, and therefore for free.

Camping is fun, but wild camping is the superlative. You are completely one with nature, you go all the way back to basic. It is an unique experience for those who love nature. And here are the best places to do so.


Norway has fjords, a beautiful interior, vast forests, enchanting waterfalls and we can continue for a while. You can sleep for free in this magical world, provided you obey the rules.

For example, you are not allowed to sleep in built-up areas and you have to stand at least 150 meters from the nearest house. The latter is not that difficult.

Best place: Jotunheimen and Lofoten



The same rules apply here as in Norway: you can go wild camping anywhere, as long as you follow the Allemansratten. Nice people, those Scandinavians. If you drive through Sweden in your car or camper, you fall from one surprise to the other in terms of nature.

Sweden is perfect for a fishing holiday or walking holiday. Nice touring from lake to lake and landscape to landscape.

Best place: Lapland



In Scotland the principle of “right to roam” applies. That means that you can go wild camping anywhere in Scotland. As long as you take nothing else home with you but photos and a great experience, the Scots are fine with it. Are you planning to spend the night near a house, just ask if the owner thinks it is good. Go for the rugged Highlands, where nature is the most beautiful in all of Scotland.

Best place: the Highlands



Here too, the so-called everyone’s right applies, the right of way. So you can go wild camping in Finland as long as you follow a few rules. For example, you may only enter a nature area on foot, by bike, by boat or on skis (not by car or motorcycle!). Furthermore, you are only allowed to camp on non-cultivated land, which means that you are not allowed to spend the night in a field and you must keep a distance of at least 150 meters from houses. Also interesting to know is that you can also pick berries and mushrooms in Finland (and in Norway and Sweden). You can therefore camp freely self-sufficient.

Best place: Patvinsuo National Park

Finland Karhunpolku


Overregulated Switzerland is an exception in this list. You are not allowed to camp in the country unless you are above 2,000 meters. But that immediately makes it an unique experience.

This means hiking through the mountains and sleeping above the tree line, which is used as a wild camping line. Please note that you can only sleep in one location for a maximum of one night. A nice route to walk is the Walkers Haute Route from Chamonix to Zermatt.

Best place: Schwarzsee



Iceland is the mecca for lovers of rugged, volcanic nature. When you get there, it feels like you are walking the world the way it looked a billion years ago.

As a traveler you can set up a tent in uninhabited areas, so almost everywhere. You are not allowed to camp in national parks and leave the road with your car. We recommend avoiding the touristic Golden Circle and really exploring the wilderness.

Best place: the northeast

Wild camping in the Baltic States

This is not the end of wild camping in Europe, because Estonia, Latvia and Lithuania are also full of possibilities. Both wild camping and bivouacing are allowed here outside of private grounds and protected nature areas and provided you treat nature wisely. In addition to wild camping, there are also enough natural camping places in all three countries where you can camp for free and all basic facilities are available.

If you decide to go wild camping in Europe, make sure you follow the Leave no Trace principles.



De Matterhorn – not the only horn that matters

Het is niet dat ik de Matterhorn nog nooit had gezien. Vijf jaar geleden wandelde ik nog de Walkers Haute Route van Chamonix naar Zermatt en een jaar later klommen Linsay en ik nog enkele pieken in het nabijgelegen Monte Rosa massief. Telkens was de Matterhorn dominant aanwezig in de achtergrond. Toch krimpte mijn maag ineen toen de Glacier Express trein zijn laatste bocht maakte en de Matterhorn na drie en een half jaar terug voor me opdoemde.

Dat is wat de Matterhorn dan ook met je doet. Zijn piramidevorm die eindigt in een scherpe punt is de reden waarom hij door velen als de perfecte berg wordt omschreven. Gezien de top van de Matterhorn deze keer het doel van mijn reis naar Zermatt was, is het niet onlogisch dat een angstig gevoel me overviel.

Winter. Solo.

De Matterhorn is altijd een flinke uitdaging voor iedere bergbeklimmer. Dat mijn ambitie was om hem solo te beklimmen in de winter maakte dat er niet makkelijker op. Hoewel het de eerste dag van de lente was en de zon scheen met een helderblauwe hemel was Zermatt nog in winterstemming. De straten waren dan ook overrompeld met skiërs die zich begaven naar de dichtste skilift.

In de zomer is de tocht naar Hörnlihut een uitdagende wandeling, maar wat dezelfde route zou brengen in deze periode van het jaar was afwachten. Mijn vrees was een dikke pak sneeuw waar ik moeilijk doorheen zou geraken. Vreemd genoeg was dat mijn grootste zorg voor de beklimming. Vooral omdat ik geen zin had om de dure kabellift naar Schwarzsee te nemen. Gelukkig bleek al snel dat er enkele paden sneeuwvrij waren richting het hoogste kabelstation.


De eerste 900 hoogtemeters vanuit Zermatt gingen vlotter dan verwacht. Alleen bleken in de buurt van Schwarzsee geen wandelpaden meer te zijn. Tijd om het klimmateriaal aan te trekken dus. Gezien de dikke pakken sneeuw koos ik ervoor om zoveel mogelijk hoogtemeters te maken via de skipistes. Deze verliet ik pas wanneer ik vanaf het skistation bordjes zag richting de Hörnlihut, de berghut waar de beklimmingen via de Hörnliridge op de Matterhorn beginnen.

Buiten het seizoen is deze hut gesloten, behalve een shelter voor klimmers die de berg in de winter willen aanpakken. Geen wandelaars dus, en helemaal niet zo onlogisch gezien de tocht naar de hut de naam wandeling niet waard is in deze omstandigheden. Een dikke pak sneeuw verbergt de trail en zorgt dat de alpiene beklimming reeds hier start.

Self arrest

Klauteren over de steile rotsen en onstabiele sneeuwvelden overbruggen. Zo was de trail naar de Hörnlihut het best te omschrijven. Op zich was ik opgelucht dat er sneeuw lag over de rotsen, gezien dit alles net iets stabieler maakt dan de losliggende stenen. Alleen hadden de warme temperaturen van de laatste dagen ervoor gezorgd dat heel wat sneeuwvelden onstabiel waren. Niet zelden zonk mijn been tot kniehoogte in de sneeuw. Dat het voortdurend oppassen was werd later die namiddag nog duidelijk.

Ik kijk naar mijn linkervoet en merk dat mijn crampon verdwenen is. Ik kijk achter me en zie niets liggen. Mijn blik speurt rond tot ik hem zie liggen, zo’n vijftien meter lager op een steile sneeuwhelling. Beseffend dat ik mijn crampon nog echt nodig zou hebben tijdens dit avontuur, besluit ik voorzichtig af te dalen. Bij de eerste stap gaat het al mis en glijd ik de dieperik in. In een momentum van slechts een seconde schrik ik van de snelheid die ik al snel maak naar beneden. Anderzijds behoud ik mijn kalmte en gebruik ik mijn ice axe om af te remmen. Ik duw deze in de sneeuw en leun er met mijn volledige gewicht op. Uiteindelijk zo’n tien meter lager kom ik tot stilstand. Ik zie mijn crampon nog iets lager liggen en besluit gecontroleerd me op dezelfde manier te laten afzakken.

Schrik voor een slechte afloop is er nooit geweest. Toch niet op dat moment. Het is pas als ik terug naar boven ben geklommen dat het me opvalt hoe diep en steil de sneeuwhelling wel is. Zo’n honderd meter lager zie ik enkel rotsen boven de sneeuw uitsteken en overvalt het me dat het wel eens slechter had kunnen aflopen.


Hörnlihut, 3260 meter

De beklimming naar de Hörnlihut bleek uiteindelijk meer tijd te kosten dan verwacht. Enerzijds hadden de ruim 1600 hoogtemeters fysiek zijn tol geëist op mijn lichaam, anderzijds was de route erg zwaar in deze omstandigheden. Het was dan ook net na donker dat ik uitgeput aan de hut aankwam. Nadat ik uren aan een stuk hachelijke situaties tot een goed einde had weten te brengen.

Wanneer ik de deur van de slaapruimte van de hut open, hoor ik een luid gekuch. Een andere klimmer ligt in het donker in zijn bed. Een oudere Slowaakse man zo blijkt. Zijn vrienden zijn onderweg naar de Solvay hut, op zo’n 4000 meter. De taalbarriere en het feit dat ik volledig op ben zorgde ervoor dat ook ik een half uur later in dromenland lag.

Tough call

Verder klimmen of niet. Dat was het dilemma waar ik de volgende ochtend mee zat. De vermoeidheid zat zwaar in mijn benen en kon ik wel wat extra rust gebruiken en daarnaast bleek de route naar de berghut geen goed voorteken voor de rest van de beklimming. De pakken sneeuw op de route waren van zo’n slechte kwaliteit dat ik meer dan eens er diep in zakte, en erger nog: geen goed houvast had. Dat was al een paar keer maar net goedgekomen, maar vanaf nu zou de route nog een pak steiler worden, waardoor een foutje fatale gevolgen zou hebben.

Om mijn benen te strekken besluit ik het vervolg van de route even te verkennen. Na zo’n tien minuten kom ik aan het eerste technische stuk van de Matterhorn. Een loodrechte muur die zo’n zeven meter stijgt. Ondanks de aanwezigheid van staalkabels zou mijn zware rugzak en de aanwezigheid van losliggende sneeuw dit niet makkelijk maken. Hier is mijn beslissing om solo te klimmen pas echt in mijn nadeel. Een valpartij zou niet alleen pijnlijk zijn, maar wellicht ook fataal. Zeker hoger op de berg.


De vrees die ik altijd had wat de Matterhorn betreft werd werkelijkheid. Naar boven klimmen zou me wel lukken. Alleen is de steile afdaling een grote hindernis die ik mezelf niet foutloos zie ondernemen. Niet erg als je aan iemand bent verbonden met een klimtouw, maar nu…

Aan een zijden draadje…

De motivatie om net nu de Matterhorn te beklimmen is een erg persoonlijke. Een moeilijke periode heeft ervoor gezorgd dat ik mijn grenzen wou verleggen.. tot het uiterste. Even dansen op de koord tussen leven en dood zeg maar terwijl ik mijn grootste passie uitoefen. De hele ochtend keek ik naar de top van de Matterhorn en de weg er naar toe. Het bizarre is dat ik niet dezelfde honger had om naar boven te gaan als tijdens mijn andere klimexpedities. Voor een keer zag ik de top van de Matterhorn halen niet als prioriteit. Integendeel. De afzondering van de buitenwereld zorgde ervoor dat ik besefte wat echt belangrijk was. En dat lag op dit moment in mijn leven niet boven op de Matterhorn.

De terugkeer van de drie Slowaken bevestigde wat er zat aan te komen. ‘How is the route?’, vroeg ik hen. In gebarentaal maakten ze duidelijk dat de sneeuw erg slecht was. Op heel wat plaatsen zak je er tot aan je heup in. ‘Dangerous.’, weten ze er nog uit te brengen, ondanks het feit dat ze zelf wel de top hebben gehaald. Gezien ik voel dat ik fysiek en mentaal niet sterk genoeg sta, besluit ik de volgende ochtend terug te keren.

De afdaling naar Zermatt zou er nog een worden vol gevaar. Het grootste wellicht in het eerste stuk. Een steile sneeuwhelling die me twee dagen geleden nog heel wat moeite kostte, blijkt nog in veel slechtere staat te zijn. Ik probeer dezelfde stappen te zetten die ik twee dagen geleden nog zette, maar halfweg het sneeuwveld blijkt dit niet de juiste keuze. Ik duw mijn ice axe in de sneeuw tot hij erg vast zit. Wanneer dit het geval is schop ik hard in de sneeuwhelling tot de voorste punten van mijn crampons me genoeg steun geven om niet de dieperik in te vallen. Met de twee keer twee metalen punten van mijn crampons en mijn ice axe ben ik vastgehecht aan de steile bergwand. Wanneer ik met mijn rechtervoet opnieuw zoek naar een volgende positie, zakt deze voortdurend weg. De sneeuw is te zacht om voldoende steun te bieden aan mijn volle gewicht. Het spoor loopt dood. Ik kijk even naar beneden waar honderden meters diepte naar me loert en probeer rustig te blijven. Mijn ademhaling gaat even te keer, maar na enkele tellen herwin ik mijn rust. ‘De enige weg is omhoog.’, denk ik bij mezelf terwijl ik kijk naar enkele rotsen zo’n twee meter boven me, die me wat extra houvast zou bieden. Ik haal mijn ice axe uit de diepe sneeuw en zoek naar een positie iets hogerop. Ik duw hem met volle kracht in de sneeuw, maar het is zoeken naar een stevige pak sneeuw. Telkens vallen pakken sneeuw naar beneden waardoor mijn ice axe loskomt. Tot overmaat van ramp voel ik hetzelfde gebeuren aan mijn linkervoet. Mijn crampons verliezen grip door de sneeuw die lost. Ik sta nu nog maar met twee metalen pinnen van mijn rechtervoet vast aan de rechterwand. In een korte paniek zoek ik zowel met mijn voet als met mijn ice axe naar extra stevige plaatsen. Die paniek wordt nog groter wanneer ik voel dat ook mijn rechtervoet aan stabiliteit verliest. Ik duw mijn blote vingers diep in het ijs, tot bloedens toe, in de hoop op die manier een ankerpunt te vinden. Als ik in de kortste tellen geen ankerpunt vindt zal mijn gewicht ervoor zorgen dat de sneeuw onder mij naar beneden valt… met mij erbij. Even schiet door mijn hoofd dat dit wel eens mijn einde zou kunnen zijn.


Wat wel eens mijn laatste ‘afdaling’ kon geweest zijn

Gelukkig is mijn volgende poging met de ice axe net de goede. Ik slaag erin mijn volle gewicht te laten hangen aan de ice axe, en probeer met die tijd terug ankerpunten te vinden voor mijn voeten. Met mijn ene voet duw ik me af zodat ik met een klein sprongetje net tot bij de rotsen boven me kan. Ik klamp me met beide handen vast aan de rots als ik de sneeuw onder mijn voeten opnieuw voel verdwijnen. Ik klauter stuntelig tot op de rots en val uitgeteld neer. Hier hing mijn leven echt aan een zijden draadje.

Het zou niet de laatste hachelijke situatie worden van die afdaling, maar wel de ergste. Als ik veilig en wel de hoogste skipistes bereik, besef ik dat terugkeren van de Matterhorn de enige veilige en verstandige keuze was.

En de Matterhorn? Die zal nog even moeten wachten om door mij bedwongen te worden.


Hörnli Ridge




It’s time for the Matterhorn

Begin december postte ik op deze blog een post over mijn ambitie om de Matterhorn solo te beklimmen. Het doel was om dit te doen in de week tussen kerst en nieuwjaar. In Carcassonne, Frankrijk veranderde mijn plan echter en keerde ik terug naar België met mijn Volkswagen busje.

Ik hoopte hiermee mijn leven terug op orde te krijgen en mijn relatie te herstellen. Het ene lukte, het andere niet.

Mentaal en fysiek afzien

Ik zou liegen als ik zou beweren dat dit laatste niets te maken heeft met de reden waarom ik nu wel plots terug richting de Matterhorn trek. De laatste maanden zijn mentaal vrij zwaar geweest – nog – en dus heb ik dringend nood aan iets wat me fysiek tot het uiterste zal doen gaan.

Een paar dagen geleden checkte ik dus het weerbericht voor de omgeving van de Matterhorn, en wat blijkt? Ideale omstandigheden!

matterhorn weather

Komende dagen

Morgen trek ik met de bus naar Zwitserland om er donderdagochtend te beginnen aan de beklimming van de Matterhorn. Gezien de nog winterse omstandigheden op de berg zelf, plan ik om pas zaterdag de top te bereiken.