An Adventurers Journal

Life in Everest BC

Honderden tenten verspreid over een groot oneffen rotsvlakte op de rand van de Khumbu gletsjer. Dat is wellicht de beste beschrijving die ik kan geven als iemand me vraagt hoe Everest Basecamp er uitziet? Inmiddels zit ik twee dagen in het basiskamp en is het afwachten tot de volgende fase van de expeditie begint: de acclimatisatie. Ons tentenkamp is gericht meteen op de grootste uitdaging van het vervolg, de Khumbu gletsjer. Over een kleine week trekken we als groep door dit labyrinth van ijs richting kamp I. Een intimerend vooruitzicht. Niet in het minst omdat sinds mijn verblijf ik al talloze keren grote brokken ijs heb horen afbreken. Vooral ´s nachts ben ik een paar keer wakker geworden van een krakend geluid, gevolgd door een bulderend kabaal. Het wordt zelden besproken in de groep, maar het gevoel is bij iedereen hetzelfde. Een gevoel van angst bij het vooruitzicht dat we hier binnenkort ons door moeten navigeren. Niet alleen moeilijk terrein omdat er op een aantal plaatsen ladders zijn geplaatst over de grote gletsjerspleten, maar vooral omwille van het steeds aanwezige gevaar dat er ijs breekt op de plaats waar je als klimmer net bevindt. Het zou meteen ook je graf worden.

Ice fall training

Om ons voor te bereiden op de passage doorheen de Khumbu gletsjer krijgen we een voormiddag ice fall training. Volledig uitgerust met ons klimmateriaal wandelen we richting een uitloper van de gletsjer waar de sherpa´s enkele klimtouwen hebben bevestigd op een steile ijswand. Ik leg mijn rugzak tegen een nabijgelegen rots en begin mijn stijgijzers aan te trekken. Vijf minuten later beginnen de eerste klimmers al aan de beklimming van de twaalf meter hoge ijswand. Voor velen, inclusief voor mij, is het de eerste keer om te ijsklimmen. En al zeker met het gebruik van een stijgklem. Met dit toestelletje klimmen we de komende weken naar de top en blijven we veilig verbonden met de fixed ropes die over de hele berg liggen. Maar hier, bij deze loodrechte wand is het gebruik van de stijgklem loodzwaar. Met de metalen punt van je stijgijzers aan je voeten pin je je immers vast in het het ijs, terwijl je vervolgens jezelf omhoog hijst met behulp van de stijgklem langs het touw. Intensief voor de armen is het zeker.

Nadat bijna iedereen een eerste keer heeft geklommen is het mijn beurt. Het voelt in het begin nog wat onwennig aan, maar vrij snel heb ik de handeling onder de knie. Ook het abseilen langs het ijs gaat vlot. Op het einde van het door sherpa aangelegde parcours is een ladder over een kleine kloof gelegd. Als nabootsing van de ladders die over de gletsjerspleten liggen. Ondanks de uitleg van hoe je dit het beste aanpakt, gaat het bij mij bijna mis. Ik verlies mijn evenwicht en was het niet van de sherpa die bij me stond, dan viel ik helemaal van de ladder. ´Te snel.´, gaat door mijn gedachten. ´Ik wou het te snel doen´.

Ik voel niet veel behoefte om nog een tweede ronde te gaan. Alleen het gedeelte met de ladder wil ik graag opnieuw proberen. Al was het maar als morele boost om zeker te zijn dat ik het wel kan als ik meer gefocusd ben.

´Wie een grote uitdaging wil, kan langs deze kant eens naar boven klimmen.´, vertelt Dan en hij wijst naar een hoger en volledig loodrecht gedeelte van de gletsjer.

De Amerikanen geven zich meteen als vrijwilliger op en wagen zich aan het uitdagende stuk. Met vol enthousiasme overwinnen ze de eerste meters maar op een drietal meters van de top begint de vermoeidheid door te wegen. Met heel wat moeite duwen ze hun stijgklem telkens enkele centimeters naar boven. Uiteindelijk bereiken ze beide de top.

´Ik zou het ook graag willen proberen.´, fluistert Hong me toe.

´Wat houdt je tegen?´, vraag ik haar.

´Ik wil het niet alleen doen.´, zegt ze.

´Wel, als jij het doet, doe ik wel mee.´, zeg ik, mijn eigen vooropgesteld idee om wat krachten te sparen helemaal negerend.

Zo gezegd, zo gedaan en een tiental minuten later hangen we beiden aan het touw. Vrij vlot geraak ik tot halfweg de muur, maar mijn snelheid van klimmen haalt me al snel in. Uitgeput hang ik bengelend aan het touw mijn armen schuddend om de vermoeidheid weg te krijgen. Een dorstig gevoel overmant me. Ik bedenk me net dat ik nog maar amper iets heb gedronken. Ook de felle zon die nog eens weerkaatst op het ijs speelt me parten. Ik weiger op te geven en met veel moeite hijs ik me nog wat hoger. Bij ieder stuk dat ik me hoger hijs moet ik even bekomen. Maar uiteindelijk bereik ik helemaal buiten adem de top waar ik me over de ijsrand leg, wachtend op mijn beurt om af te dalen. Eerst is Hong aan de beurt, maar met haar lange haren heeft ze heel wat moeite om te abseilen. Het kost me heel wat moeite om op adem te komen. Uiteindelijk is het mijn beurt om te abseilen. Mijn voeten terug op begane grond betekenen ineens het einde van onze icefall training. Uitgeput besluit ik wat te rusten in mijn tent.

Als ik op mijn uurwerk kijk lijk ik in slaap te zijn gevallen. Het is inmiddels bijna zes uur. Een suf gevoel overmant me. Ik voel me nog steeds vermoeid en mijn hartslag lijkt een stuk hoger dan normaal. Zelfs voor deze hoogte. Ik hoor de keukensherpa luid op de potten kloppen. Het signaal dat het tijd is om te gaan eten. Tijd voor mij dus om mijn eten te gaan klaarmaken. Maar de motivatie ontbreek me. Ik voel me niet goed genoeg om uit mijn tent te kruipen en te gaan koken. Ik draai me om en rust nog wat.

´Als ik me morgen zo voel, dan kan ik niet mee met de acclimatisatiewandeling naar Pomori BC.´, denk ik nog.

Die nacht zou mijn toestand er niet op verbeteren. Laat op de avond brengt David , een van de expeditieleiders me nog iets te eten. Het was hem opgevallen dat ik niet in de dinertent aanwezig was. Ik leg hem de situatie uit. Hij besluit zijn saturatiemeter boven te halen. In het geval mocht het hoogteziekte zijn, al betwijfelde ik die stelling. De meter geeft 73% aan. Erg laag, maar niet ongewoon op deze hoogte. Wat meer verontrustend is, is mijn hartslag die 130 aangeeft. In rust!

Pomori BC

De volgende ochtend verliep het scenario zoals ik had verwacht. Ik moet verstek geven voor de acclimatisatieklim naar Pomori BC en zie de groep vertrekken. Morgen zou ik een tweede kans krijgen, terwijl de rest van de groep een rustdag heeft. Ondertussen raadt Dan me aan om met hem naar de Base Camp dokter te gaan. Die weet me te vertellen dat het geen hoogteziekte is, maar misschien een vorm van de Khumbu cough en een zonneslag.

De volgende morgen voel ik me nog niet helemaal fit, maar wil ik morgen met de groep naar Camp I kunnen klimmen, dan zit er maar één iets op. Dan vertelde me dat ik niet naar Camp I mag zonder Pomori BC te hebben bereikt. Een groepje van ons team staat buiten aan de dinertent te wachten om te vertrekken. Ook de Basecamp dokter gaat met ons mee, op uitnodiging van Dan. Ook Hong die gisteren wat last had van maagklachten en Michael die een paar dagen geleden nog een lichte vorm van hoogteziekte had gaan mee. Enkele sherpa´s begeleiden ons en ook een van de Amerikanen gaat met een walkie-talkie mee.

We zijn nog maar net vertrokken of ik voel me meteen buiten adem en hoest zwaar . Aan een stevig tempo wandelen we door het met rotsblokken bezaaide kamp. Als we op de rand van het Basecamp zijn en we moeten beginnen aan de effectieve beklimming naar Pomori BC ben ik al buiten adem. Hopend op beterschap, ga ik verder en volg ik de voetstappen van de Amerikaan van ons team. Ik hou het nog een 40-tal minuten vol, maar helaas.

´Jason, het lukt niet. Ik denk dat ik beter terugkeer.´, begin ik met een teleurgestelde toon. ´ Ik heb nog te veel last van mijn hoest.

´Vind je de weg alleen terug?´, vraagt hij.

Ik knik. Ontgoocheld keer ik met langzame stappen terug naar Basecamp. Als deze anders eenvoudige beklimming me nu moeilijkheden bezorgt, dan wordt de expeditie tot een succesvol einde brengen wel erg zwaar.

Into thin, cold and dry air – my expedition on Lhotse

Een gevoel van ongeloof overmand me als ik uit het vliegtuig in Kathmandu stap. Jarenlang heb ik er van gedroomd, maar nu is het een realiteit. Ik neem in Nepal deel aan een expeditie voor de beklimming van een achtduizender, de Lhotse. Het surreële geloof wordt nog groter als we in het hotel worden begroet door expeditieleider Dan Mazur.

Toch valt een stukje stress meteen van me af als ik na enkele uren al mijn voedselpakketten mag ophalen bij de douane. Zo had ik besloten een deel van mijn expeditie zelf te plannen, waaronder alle expeditiemaaltijden die ik een tweetal weken eerder had opgestuurd. De komende dagen zou ik rustig kunnen doorbrengen in Kathmandu met enkele van mijn expeditiegenoten die nog enkele last minute aankopen doen bij de vele shops met expeditie gear.

On my way to Everest Base Camp

Flight to Lukla

In steden heb ik het snel gehad. Ik was dan ook maar wat blij als we op 9 april richting de luchthaven trokken voor onze vlucht naar Lukla. Althans dat hoopten we, want een garantie is er nooit. We hadden flexibele tickets op zak wat betekende dat we pas konden vliegen als er ergens plaats was. Helaas beloofde het scherm in de luchthaven niet veel goeds. Tal van vluchten hadden last van vertraging of waren gecanceld. Pas na een drietal uur zaten we op de bus op de tarmac. Maar helaas, na nog eens een uur wachten keerde die terug richting het luchthavengebouw. Dat terwijl de helft van onze groep al op een vliegtuig zat. Het zag er niet goed uit… Uiteindelijk zouden we na acht uur te hebben gewacht in de terminal de shuttlebus terugnemen naar het hotel.

Voor de volgende dag hadden we maar weinig meer hoop om een vlucht te halen. Niet alleen omdat de weersvoorspelling bijster slecht was, maar ook omdat alle reizigers die hun vlucht vandaag geannuleerd zagen voorrang hadden op ons. Plan B dus. Na een groepsoverleg werd beslist om morgen met een busje naar Ramechap te rijden waar een kleinere luchthaven is. Daar zouden op maandag ook vluchten richting Lukla vertrekken werd ons beloofd. Het nadeel? Een minstens zes uur durende rit op slechte wegen. Maar dat is enkel meer avontuur toch?

Van die mening zou ik terugkomen als een misselijk gevoel me begint te overmeesteren. ´Gelukkig´ heeft Mark hetzelfde probleem en stoppen we bij het eerstvolgende restaurant. Uiteindelijk bereiken we na zonsondergang ons hotelletje in Ramechap, waar we morgenvroeg hopen te kunnen vliegen.

De vlucht naar Lukla was iets waar ik stiekem naar uitkeek. Niet alleen was de luchthaven in Lukla enkele jaren terug nog ´de gevaarlijkse luchthaven ter wereld´ door zijn ligging in de bergen en korte landingsbaan, maar de vlucht zelf beloofde een panoramisch en eerste blik op de Himalaya.

Met een iets blauwere hemel lijkt alles goed te komen vandaag. Beter nog, we wegen onze bagage en kort nadien mag een eerste deel van onze groep het vliegtuig in en zien we hen het luchtruim kiezen. ´Jullie zijn de volgende´ wordt ons gezegd. De vlucht duurt amper 20 minuten en we hopen dan ook dat het toestel snel terugkeert voor het weer omslaat. Als we een klein uur later eenzelfde toestel op de landingsbaan zien staan met een andere groep die instapt, ontstaat bij ons een kleine paniek. Zeker omdat het weer naar de middag toe minder zou worden. Onze Nepalese vrienden lopen hectisch rond en een kwartierje later zien we hen terug met nieuwe vliegtickets. Ditmaal een andere maatschappij. Was er dus toch iets verkeerd gegaan. Gelukkig mogen we kort erna door de erg minieme security check en worden we zelf wat ´stouter´ waardoor we ons verzekeren van de volgende vlucht.

Namche Bazaar: our first meters up

Na een korte lunch in Lukla was het tijd om onze eerste stappen op de Everest Base Camp trek te zetten. Ironisch genoeg zouden we vandaag meer dan 200 hoogtemeters afdalen in plaats van klimmen. Mijn persoonlijke doel was om iedere etappe zo traag mogelijk af te leggen. Zo zou ik heel wat energie kunnen conserveren en tegelijk ook beter acclimatiseren. De expeditie is immers geen sprint, maar een marathon. Onze eerste tea house bevond zich iets noordelijker dan Phakding. Een tocht van amper 7 kilometer, maar waar we toch zo´n vijf uur over deden, niet alleen omdat er onderweg meerdere checkpoints zijn waar het wel erg lang duurt. Onderweg is er dan ook heel wat te zien en slenteren we van het ene kleine dorp naar het andere. Een helderblauwe hemel maakt de prachtige groene vallei nog mooier. En alsof er nog geen kleur genoeg is, dan zien we overal nog de Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Onze trail volgt de wildstromende rivier stroomopwaarts en leidt ons af en toe via een omweg rond een stupa met mani-stenen of over een suspension bridge. Een traject die we op dag twee richting Namche Bazaar zouden verderzetten.

Hillary Suspension Bridge

Tot de beroemde Hillary suspension bridge verliep onze trekking nog vrij vlak. Daar zou zo meteen verandering inkomen. Meteen erna begint het pad stevig te klimmen, Namche Hill, een eerste test voor iedere trekker op de trail naar Everest BC en ook voor ons. Met een bergklimmerstempo (erg traag dus) zigzaggen we ons een weg naar boven. Een beklimming die ons in ongeveer twee uur – maar zonder al te veel problemen -zou brengen bij de laatste checkpoint, op zo´n twintig minuten van Namche. Hier gaat het evenmin vlot, maar we genieten van de rust vooraleer we onze laatste meters richting Namche Bazaar inzetten. Twintig minuten later slenteren we doorheen de geplaveide smalle straatjes langs de vele winkeltjes, bars en restaurants. Onze lodge Hill Top lag zoals gevreesd helemaal bovenaan de stad. De zin in een yak burger verleidde ons tot een tussenstop bij Trek Away. Iets wat we zeker hadden verdiend.

Namche

Acclimatisation and first view on 8000 meter peaks

Namche Bazaar is een trekkersparadijs door de vele hotels en restaurants die redelijk wat comfort bieden. Door zijn ligging op 3500 meter kiezen de meeste wandelaars er dan ook voor om hier een extra rust/acclimatisatiedag in te lassen. Zo ook wij dus. Al hebben we onze planning een klim naar het Everest View Hotel staan om iets te drinken, en uiteraard een eerste zicht te krijgen op ons einddoel.

Summit of Everest in the middle with the plume. Lhotse right next to it.

Het uitzicht zou indrukwekkender worden dan gedacht. Nog voor we het hotel bereiken zien we de top van Everest al voor een eerste keer opduiken. Mijn doel, de Lhotse is nog iets beter zichtbaar. Mijn blik zou er niet meer van afwijken en het hele team was evenzeer onder de indruk van het eerste zicht op de 8000´ers.

The villages higher up

Het voordeel van de acclimatisatie zou meteen getest worden. Vanuit Namche trekken we richting enkele andere dorpjes hogerop. Onze hike vandaag begint relatief eenvoudig met enkele korte stukken op en neer zonder al te veel hoogte te winnen. Uiteindelijk dalen we zelfs af tot de hoogte van de rivier die we uiteindelijk oversteken. Wat volgt is de grootste uitdaging van de dag. Een pittige beklimming richting Tengboche. Wandelaars die niet goed geacclimatiseerd zijn hebben hier ongetwijfeld veel moeite. Gelukkig lijkt de acclimatisatie bij mij wel z´n werk te hebben gedaan en kom ik zonder vrij veel moeite boven aan. Het is inmiddels ruim in de namiddag en hoewel we nog een flink stuk moeten wandelen naar Pangboche, gelegen op 3750 meter, besluiten we eerst nog het monnikenklooster te bezoeken. Het is een van de bekendste bezienswaardigheden van de hele trek en staat niet voor niets op de UNESCO werelderfgoedlijst.

Tengboche

Heel wat wandelaars eindigen hun dag hier in Tengboche. Voor ons staat er nog een flink stuk op de planning. Het vervolg begint aangenaam zonder al te veel zware stukken. Samantha, Paul en ik wandelen dan ook op een rustig tempo verder. De rest van ons team is al voorop. Enkel de twee Ieren halen ons op een gegeven moment nog in. Het uitzicht onderweg blijft adembenemend. De Ama Dablam, ook wel eens de Matterhorn van de Himalaya genoemd, torent boven de omgeving uit en domineert het panoramisch landschap. Laat in de namiddag zien we de eerste akkers en wandelen we Pangboche binnen. Daar vergezellen we ons team in de enige bakkerij in het dorp. Als ik de kaneelkoeken zie liggen komt het water me al in de mond. Het duurt dan ook niet lang vooraleer er eentje op mijn bord voor mijn neus ligt.

De volgende dag trekken we verder naar Dingboche, maar voor we beginnen met de korte hike, gaan we nog eerst naar het klooster van Pangboche waar we onze zegening kunnen krijgen. Allereerst wordt ons gevraagd om een witte sjaal te kopen waarin we een donatie kunnen stoppen voor het klooster. Als we dan bij het klooster zelf dan nog eens om geld worden gevraagd om toegang te krijgen tot het gebedsgedeelte, hoeft het voor mij echter niet meer. Ik besluit met enkele anderen buiten te wachten tot een deel van het team de ceremonie heeft voltooid. In het Base Camp wacht ons immers nog de purja ceremonie ook.

De hike begint met een stukje neerwaarts vooraleer het geleidelijk aan hoogtemeters wint. Dingboche ligt op zo´n 4400 meter hoogte, maar nergens wordt de wandeling erg zwaar. Hoewel we nu stilaan in ijlere lucht komen gaat het vooralsnog erg vlot en lijk ik nooit problemen te hebben met de inspanning of hoogte. De rustdag / acclimatisatiedag in Dingboche zou daar nog eens extra goed aan doen.

Als acclimatisatie kiezen we ervoor om een nabijgelegen piek te beklimmen. Een belangrijke inspanning willen we goed acclimatiseren voor we Everest BC bereiken. De piek heeft een hoogte van zo´n 5000 meter. De wandeling is een uitdagende want vanaf het begin klim je omhoog. Het eindpunt zie je in de verte liggen maar lijkt niet meteen dichter te komen. Erg vind ik het niet, want met het aangename weer geniet ik van het uitzicht. Niet alleen op Dingboche beneden, maar ook Ama Dablam die nu een heel pak dichter lijkt te liggen. Ik wandel mee met Samantha die het bij momenten wat moeilijker heeft. Hoewel we op ons eigen tempo wandelen is dat nog zo traag niet. Voor het laatste klauterstuk onder de top halen we nog de twee Ieren van ons team in. Op de top zouden we de rest van het team tegenkomen die onze foto´s namen.

The last steps to Everest BC

Vanuit Dingboche trekken we verder voor de laatste dagen richting Everest BC. Nu we geacclimatiseerd zouden moeten zijn tot 4400 meter, zou de hoogte van Everest BC niet veel problemen mogen opleveren. Alhoewel. Een aantal mensen waaronder de Ier Michael heeft last van de hoogte en doet het rustiger aan. Het begin van dit deel van de trek is gelukkig vrij vlak. Dit helemaal tot in Thukla waar we ś middags lunchen. In de namiddag zouden we het wel zwaar krijgen. Niet fysiek, verrassend genoek, maar wel mentaal. We passeren de Memorial met klimmers die in de Himalaya, waaronder op Everest en Lhotse zijn verongelukt. Dat Scott Fisher en Rob Hall, bekend van de Everest´96 ramp hier een herdenkingsplaats hebben wist ik. Maar dat het hele veld bezaaid zou liggen met verschillende torentjes gebouwd uit stenen en Nepalese bidvlaggetjes kwam hard binnen. Zeker eens je alle verhalen leest, de leeftijden ziet en erbij stilstaat dat ze hun laatste weken op dezelfde manier als wij binnenkort hebben doorgebracht. Misschien liepen ze hier nog lachend voorbij…

Memorial

In Lobuche genieten we nog van een welverdiende rust vooraleer we de volgende ochtend de laatste etappe naar BC wandelen. Een aantal mensen kiezen ervoor om dit pas de volgende dag te doen. Ik begon echter te smachten naar mijn tentje die inmiddels zou klaarstaan in Everest BC. En ik voelde me erg goed. Dus waarom niet? De laatste is echter wel een lange dag en een vrij zware. Voor de eerste keer tijdens de hele trekking voelde ik vermoeidheid. Was het omdat het (tijdelijke) eindpunt in zicht was? Hoe dan ook, het terrein werd een flinks stuk rotsachtiger dan de voorbije dagen. En hoewel we op bijna 5000 meter zaten, was het nog steeds niet koud. Integendeel. In Gorak Shep, het laatste ´dorp´ voor Everest BC lunchen we nog met het team. De gebruikelijke keuzes waren Dal Bhat, Momos en pasta.

In Gorak Shep zie je bijna Everest BC liggen. Tenminste, er is een rotsachtig stuk dat het zicht belemmert. Toch zou het niet lang duren vooraleer we de eerste gele tentjes van het Everest BC zouden zien in de verte. Een gevoel van kippenvel overmant me. Ik ben er vrij zeker van dat het niet de kou is, want de zon voel ik nog stevig branden op mijn armen. Daar in de verte ligt het, denk ik bij mezelf. Mijn thuis voor de komende weken.

Everest BC at the base of Khumbu Glacier. Peak left is Everest, right is Nuptse. In the middle, my goal: Lhotse.

This is it!

Het voelt nog steeds erg onwerkelijk aan. Over enkele dagen ben ik in Nepal waar ik deelneem aan een expeditie voor mijn eerste 8000´er. Tien jaar geleden bedwong ik mijn allereerste hoge berg, de Kilimanjaro. Nooit had ik durven dromen dat ik ooit een poging zou wagen op een van de hoogste bergen ter wereld.

It still feels very unreal. In a few days I will be in Nepal where I will participate in an expedition for my first 8000’er. Ten years ago I conquered my very first high mountain, Kilimanjaro. Never would I have dreamed that I would ever attempt one of the highest mountains in the world.

Different mountain, same mindset

Toch vertoont de aanloop naar de Lhotse gelijkaardig als die naar Kilimanjaro in 2012. Toen trainde ik maanden aan een stuk hard om me zo goed mogelijk voor te bereiden voor de beklimming. Ook nu heb ik anderhalf jaar aan een stuk me voorbereid op deze zware beklimming. De laatste maanden maakten trainingen uit van mijn wekelijkse – en haast dagelijkse – routine. En om eerlijk te zijn, soms erg pittige trainingsessies.

Ik durf dan ook te stellen dat ik me fysiek en mentaal op mijn top voel om ook effectief de top van de Lhotse te halen. Al zou ik liegen als er ook niet af en toe twijfels waren of mijn ambitie niet te hoog ligt. Zo plan ik niet alleen een beklimming van de Lhotse, maar wil ik ook de gehele expeditie voltooien zonder extra zuurstof. Een uitdaging die maar zelden is voorgedaan. Een kleine gok, want klimmen in de Death Zone zonder extra zuurstof is zwaar. Erg zwaar, zo wordt verteld door wie het heeft geprobeerd.

Me in about a week or three. Lhotse can be seen in the background.

Yet the run-up to Lhotse is similar to that to Kilimanjaro in 2012. Then I trained hard for months to prepare as best as possible for the climb. Even now I have been preparing for this tough climb for a year and a half. For the past few months, workouts have been part of my weekly – and almost daily – routine. And to be honest, sometimes very spicy training sessions.

I dare to say that I feel physically and mentally at my peak to effectively reach the top of the Lhotse. Although I would be lying if there were not occasional doubts whether my ambition is not too high. I am not only planning an ascent of the Lhotse, but I also want to complete the entire expedition without extra oxygen. A challenge rarely encountered. A small gamble, because climbing the Death Zone without supplemental oxygen is tough. Very heavy, it is said by those who have tried it.

The Lhotse Expedition – my expectations

Hangt het succes van mijn expeditie af van het behalen van de top? Bij andere bergen was mijn antwoord steevast ´ja´. Bij de Lhotse probeer ik mezelf wijs te maken dat het antwoord nee is. Ik zeg wel ´probeer´ want wie me een beetje kent weet dat opgeven een term is waar ik maar vaag van heb gehoord, en dat ik een uitdaging niet schuw. Anderzijds brengt mijn ambitie om de berg te bedwingen zonder extra zuurstof meer uitdaging dan misschien wel hoeft, én is het mijn eerste keer dat ik boven de 8000 meter klim. De grote vraag blijft dus ´hoe zal mijn lichaam reageren op deze extreme hoogte?´ Enkel door de positieve ervaringen in het voorgaande expedities durf ik te hopen dat het wel degelijk kan.

Toch probeer ik de expeditie anders te bekijken. Klimmen in de Himalaya en dan nog een 8000´er is een droom die uitkomt. Een droom waarvan ik vanaf dag 1 hard van ga genieten. Genieten van ieder moment staat dan ook bovenaan mijn lijst.

Gedurende de expeditie ben ik moeilijk bereikbaar. Wie mijn nummer heeft, kan sms´en met steunberichten in de hoop dat deze toekomen. Meer success haal je wellicht met een bericht naar mijn Garmin Mini Inreach.

Does the success of my expedition depend on reaching the top? At other mountains my answer was invariably ‘yes’. At the Lhotse I try to convince myself that the answer is no. I say ‘try’ because those who know me a little know that giving up is a term I’ve only heard vaguely of, and that I’m not afraid of a challenge. On the other hand, my ambition to conquer the mountain without extra oxygen presents more of a challenge than perhaps necessary, and it is my first time climbing above 8000 meters. The big question therefore remains ‘how will my body react at this extreme altitude?’ Only because of the positive experiences in previous expeditions I dare to hope that it is indeed possible.

Still, I try to look at the expedition differently. Climbing in the Himalayas and then another 8000’er is a dream come true. A dream that I will enjoy very much from day 1. Enjoying every moment is therefore at the top of my list.

I will be difficult to reach during the expedition. Whoever has my number can text messages of support in the hope that they arrive. You may get more success with a message to my Garmin Mini Inreach.

2022 is Going to be my Year

English below

Het is bijna twee jaar geleden dat ik terugvloog uit Panama, net voor corona een echte pandemie werd. Twee jaar zonder grote avonturen op verre exotische bestemmingen. Gelukkig waren er nog enkele leuke groepsreizen om te begeleiden met Mr Yeti, maar desondanks wordt het nu stilaan tijd om nog eens echt mijn grenzen te verleggen.

En daar wordt 2022 het ideale moment voor!

Een hele tijd geleden postte ik op mijn blog al over mijn plannen om de Lhotse te beklimmen. Niet zomaar een achtduizender, maar zelfs de op drie na hoogste ter wereld. De Lhotse koos ik omdat deze voor het grootste stuk dezelfde route als Everest volgt.

De Death Zone

De Lhotse is niet alleen mijn eerste expeditie in de Himalaya, maar het wordt ook de eerste keer dat ik zal klimmen in de Death Zone, de grens van 8000 meter. Een extreme hoogte. Dat blijkt ook nog maar eens uit de docu 14 Peaks op Netflix.

Wat ik zelf vooral spannend vind is hoe mijn lichaam zal reageren op deze extreme hoogte. Zeker omdat ik de ambitie heb om de Lhotse zonder extra zuurstof te beklimmen.

Ojo del Salado, my preparation for Lhotse?

Voorbereiding in Chili?

Een Himalaya expeditie is geen makkie. Het vereist mentale en fysieke kracht, en daarbovenop een portie geluk. Stiekem speel ik dan ook met het idee om mijn kansen te vergroten door in maart een trainingsbeklimming te doen in Chili. Daar zou de Ojo del Salado wel eens een ideale voorbereiding kunnen zijn. Met 6891 meter, de tweede hoogste berg van Zuid-Amerika, na de Aconcagua die ik in 2016 al succesvol beklom.

—————————————————————————————————————————————————————–

It’s been almost two years since I flew back from Panama, just before corona became a real pandemic. Two years without major adventures in faraway exotic destinations. Fortunately there were still some nice group trips to guide with Mr Yeti, but nevertheless it is now time to really push my limits.

And 2022 will be the ideal time for that!

A long time ago I posted on my blog about my plans to climb the Lhotse. Not just any eight-thousander, but even the fourth highest in the world. I chose the Lhotse because for the most part it follows the same route as Everest.

The Death Zone

The Lhotse is not only my first expedition in the Himalayas, but it will also be the first time I will climb the Death Zone, the limit of 8000 meters. An extreme height. This is also apparent from the documentary 14 Peaks on Netflix.

What I find especially exciting is how my body will react to this extreme height. Especially because I have the ambition to climb the Lhotse without extra oxygen.

Preparation in Chile?

A Himalayan expedition is no easy feat. It requires mental and physical strength, and a portion of luck on top of that. I’m secretly toying with the idea of ​​increasing my chances by doing a training climb in Chile in March. The Ojo del Salado could be an ideal preparation there. With 6891 meters, the second highest mountain in South America, after the Aconcagua that I successfully climbed in 2016.

Herfstweer, puzzelweer

Niets heerlijker dan in dit mooie herfstweer te gaan wandelen en te genieten van de bruine, rode en oranje kleuren van de bladeren. Maar deze tijd van het jaar gaat ook vaak gepaard met druiligere regendagen. Minder plezant om te wandelen dus. Dan maar treuren aan het raam?

Nee hoor, enkele jaren geleden begon ik met een nieuwe hobby. Ik had enkele puzzels besteld online, en als reisfanaat zal het je niet verwonderen dat deze de afbeelding hadden van beroemde monumenten. Zo maakte ik in één winter een puzzel van het Colosseum en Macchu Picchu. Het jaar erop die van Petra in Jordanië.

Eigen puzzel maken

Ik kreeg afgelopen week weer zin om nog eens een puzzel te maken. Maar gezien ik ondertussen zelf over heel wat mooie reisfoto´s beschik, dacht ik er aan om mijn eigen fotopuzzel te laten drukken met een van mijn favoriete reisfoto´s.

In het verleden maakte ik al eens een leuke aluminium canvas voor op mijn appartement met Studentendrukwerk, en ik herinnerde me dat ze ook andere fotoproducten aanboden. Waaronder dus de fotopuzzel. Ik koos voor mijn foto van mijn kajakexpeditie in Spitsbergen in 2017, misschien nog steeds mijn strafste avontuur tot nog toe. Binnenkort mag ik dus een persoonlijke puzzel van 1000 stukjes verwachten.

Ook een leuk cadeau

Ben je zelf niet zo´n puzzelaar maar ken je iemand die dat wel graag doet? Een gepersonaliseerde puzzel is ook een leuk cadeau! Of het nu een fanatieke reiziger is als ikzelf of gewoon iemand waarmee je leuke momenten hebt beleefd en deze persoon deze nog eens wil laten herbeleven in de vorm van een puzzel. Je hebt de keuze uit 120, 252, 315, 500, 1000 of 1500 stukjes wat het ideaal maakt voor zowel kinderen als volwassenen. Je kan zelfs extra tekst toevoegen om het cadeau helemaal af te maken.

Zeker met de feestdagen in aantocht, kan een fotopuzzel een uniek en persoonlijk geschenk zijn voor onder de kerstboom. Welke puzzelaar kan immers zeggen dat hij een puzzel van zichzelf in de kast heeft liggen? 

en t-shirts…

Afgelopen zomer mocht ik weer heel wat groepen begeleiden en die brachten me op een idee. Zo heb ik blijkbaar een aantal vaste uitspraken die ik maak tijdens het begeleiden. Iets wat me al vaak is verteld. Wellicht laat ik dan binnenkort ook een aantal t-shirts drukken hiervan met mijn persoonlijke slogans.

Wie al met me is mee geweest op reis mag gerust suggesties doen in de commentbox 😀

How Covid-19 Might Have Saved my Life

Een jaar geleden zaten midden in de Covid-19 crisis. Mijn tijd thuis spendeerde ik dan maar aan het uitstippelen van enkele grote avonturen voor wanneer de Europese buitengrenzen terug open gingen. Een van die avonturen was mijn Lhotse Expeditie die nog steeds gepland staat voor het voorjaar van 2022, een ander mijn Packraftexpeditie doorheen de Yukon en Alaska. Deze laatste stond gepland voor… wel nu eigenlijk. Had alles ´normaal´ geweest, dan zat ik nu wellicht ergens in Denali NP, Alaska.

A year ago we were in the middle of the Covid-19 crisis. I spent my time at home planning out some great adventures for when the European external borders opened again. One of those adventures was my Lhotse Expedition still scheduled for spring 2022, another my Packraft Expedition across the Yukon and Alaska. This last one was scheduled for… well now actually. If everything had been ‘normal’, I might now be somewhere in Denali NP, Alaska.

Forest Fires and Earthquakes

Hoewel… hoe ver de expeditie uiteindelijk zou gegaan zijn is maar de vraag. Natuurrampen hebben de laatste weken verschillende werelddelen geteisterd. Van de overstromingen in België tot hittegolven en de bosbranden in West-Canada, net het gebied waar ik op dat moment doorkruist hebben. Hadden de bosbranden me nog niet kunnen tegenhouden, dan was er nog altijd de aardbevingengolf in Alaska met als uitschieter die van 8,2 op de Schaal van Richter. En het bijhorende tsunami alarm.

Laat ons hopen dat dit geen slecht voorteken is voor de expeditie op de Lhotse volgend jaar.

Although… how far the expedition would have gone in the end is open to question. Natural disasters have ravaged several continents in recent weeks. From the floods in Belgium to heat waves and forest fires in Western Canada, just the area I crossed at that time. If the wildfires hadn’t stopped me, there was still the Alaskan earthquake wave, peaking at 8.2 on the Richter scale. And the accompanying tsunami alarm.

Let’s hope this isn’t a bad omen for next year’s expedition on the Lhotse.

The Long Road to Everest BC

Terwijl afgelopen vrijdag de eerste klimmer van dit seizoen de top van de Everest heeft bereikt, verloopt mijn training nog steeds als gepland. Met meer belangstelling dan gewoonlijk volg ik nu ook de teams die in Everest Base Camp zitten. Ook het team van Summit Climb, waar ik volgend jaar deel van uitmaak. Die zijn zich momenteel in het Everest BC aan het voorbereiden op de finale summit push.

While the first climber of this season reached the summit of Everest last Friday, my training is still going as planned. With more interest than usual, I now also follow the teams that are in Everest Base Camp. Also the Summit Climb team, which I will be part of next year. They are currently in Everest BC preparing for the final summit push.

Everest BC

´Maar wacht eens even… ging je niet Lhotse beklimmen?´, hoor ik je al vragen. Dat klopt. Alleen verblijven de klimteams van zowel Everest als Lhotse in het Everest Base Camp. Zowel de route naar de top van de Everest als die naar de top van Lhotse begint bij het basiskamp, gelegen op 5364 meter hoogte. Beter nog, de routes lopen gelijk tot aan Camp 3!

Het grootste deel van de expeditie verblijven klimmers dan ook in het basiskamp dat haast een klein dorp genoemd mag worden. In een vorige blogpost vermeldde ik al even dat ik in de komende weken een beeld zou schetsen van hoe de expeditie er zou gaan uitzien. Wel, hier gaan we dan.

De expeditie begint met de spannende vlucht naar Lukla, wat bekend staat als de gevaarlijkste luchthaven ter wereld. Van hieruit volgen we de route van de Everest BC trekking langs de vele dorpen in de bergen. Onderweg wordt er verbleven in teahouses en wordt het al belangrijk om goed te acclimatiseren. In totaal doen we immers slechts acht dagen over de tocht naar Everest BC.

De trekking staat trouwens gekend als een van de mooiste wandelroutes ter wereld. Net daarom hoop ik dat enkele belangrijke mensen in mijn leven me zullen vergezellen tijdens deze tocht als extra motivatie voor de expeditie zelf.

“But wait a minute … weren’t you going to climb Lhotse?”, I already hear you ask. That’s right. Only the climbing teams of both Everest and Lhotse stay at the Everest Base Camp. Both the route to the summit of Everest and the route to the summit of Lhotse start at the base camp, located at an altitude of 5364 meters. Better yet, the routes run right up to Camp 3!

Most of the expedition climbers therefore stay in the base camp, which can almost be called a small village. In a previous blog post I mentioned that I would paint a picture of what the expedition would look like in the coming weeks. Well, here we go.

The expedition begins with the thrilling flight to Lukla, known as the world’s most dangerous airport. From here we follow the route of the Everest BC trekking along the many villages in the mountains. Along the way, people will stay in teahouses and it is already important to acclimatize well. After all, it only takes us eight days to travel to Everest BC.

The trek is also known as one of the most beautiful hiking routes in the world. That’s why I hope that some important people in my life will join me on this trip as extra motivation for the expedition itself.

Preparation

Een expeditie in de Himalaya vraagt een flinke voorbereiding. Niet alleen qua logistiek maar ook op fysiek vlak. Ik hoop daarom om binnen enkele weken richting Duitsland te kunnen trekken, naar de Duitse Alpen meer bepaald. Niet alleen heeft de regio mijn aandacht getrokken door de Belgische editie van De Mol dit jaar, maar ook omwille van de bergen die ideaal zijn voor een soloklimmer. Alleen is het nog even afwachten tot de vele restricties per land in Europa het praktisch mogelijk maken.

An expedition in the Himalayas requires a lot of preparation. Not only in terms of logistics, but also physically. I therefore hope to be able to travel to Germany within a few weeks, to the German Alps in particular. Not only did the region attract my attention because of the Belgian edition of De Mol this year, but also because of the mountains that are ideal for a solo climber. We just have to wait and see until the many restrictions per country in Europe make it practically possible.

365 Days

365 dagen. Dat is de tijd die me nog rest vooraleer ik begin aan mijn expeditie op de Lhotse in Nepal. Het wordt tevens mijn eerste trip naar de Himalaya. Een bestemming die ik bewust heb uitgesteld zodat ik kon opbouwen naar de climax. Na bergen te hebben beklommen in Afrika, de Alpen, de Kaukasus en het Andesgebergte wordt de Lhotse in de Himalaya dus het volgende doel.

Mijn trainingen zijn ondertussen al enkele maanden bezig en dus wordt het ook tijd op te kijken naar de praktische kant van de expeditie. Uitrusting weet je wel, want met een slaapzak van comfort 5 graden heb je op 8000 meter hoogte helemaal niets.

Ik hoop later dit jaar ook nog wat kleinere beklimmingen te doen in de Alpen, als corona dit toelaat.

365 days. That is the time left for me before I start my expedition on the Lhotse in Nepal. It will also be my first trip to the Himalayas. A destination that I consciously postponed so that I could build up to the climax. After climbing mountains in Africa, the Alps, the Caucasus and the Andes, the Lhotse in the Himalayas becomes the next goal.

My training has been going on for several months now, so it is time to look up at the practical side of the expedition. Equipment, you know, because a comfort 5 degrees sleeping bag is useless at a height of 8000 meters.

I also hope to do some smaller climbs in the Alps later this year, if corona allows this.

Second Book

365 dagen is ook de deadline die ik mezelf heb gegeven om mijn tweede boek af te werken. Een project die al enkele jaren ondertussen naar de zijkant werd opgeschoven. Maar gezien het onderwerp van het boek, de bergen en waarom ik ben begonnen met het bedwingen ervan, zou het mooi zijn om tegen het einde van dit jaar een afgewerkte kopie er van te hebben. Helaas zal deze enkel in het Nederlands beschikbaar zijn.

365 days is also the deadline I gave myself to finish my second book. A project that has been pushed aside for several years now. But given the subject of the book, the mountains, and why I started conquering them, it would be nice to have a finished copy of it by the end of this year. Unfortunately, it will only be available in Dutch.

In the Footsteps of Edmund Hillary

Naast het schrijven van mijn tweede boek, zal ik proberen om de komende weken ook nog een schets van de route van de expeditie te geven in deze blog. De reden waarom ik voor Lhotse koos, is dan ook omdat het dezelfde weg volgt als dat sir Edmund Hillary beklom toen hij in 1953 de Everest beklom. De route loopt dan ook gelijk tot aan kamp 4.

Ik moet dan ook toegeven dat ik er naar uitkijk om dezelfde passages te beklimmen als die waar ik de laatste bijna tien jaar over heb gelezen. Van de Khumbu Icefall tot de South Col en Western Cwm. Het aftellen is dan ook begonnen.

Besides writing my second book, I will try to give a sketch of the route of the expedition in this blog in the coming weeks. The reason why I chose Lhotse is because it follows the same path as Sir Edmund Hillary climbed when he climbed Everest in 1953. The route is therefore equal to camp 4.

I must admit that I am looking forward to climbing the same passages as the ones I have read about for almost a decade. From the Khumbu Icefall to the South Col and Western Cwm. The countdown has started.