An Adventurers Journal

Corcovado NP – The best place in Costa Rica?

Schokkend wiegen we heen en weer in de achterbak van een pick up. Het doorkruisen van enkele rivieren, vooraleer een met stenen bezaaid smal pad opnieuw verdwijnt tussen de bomen van de jungle verraadt het begin van een groots avontuur. Niet voor niets omschreef National Geographic Corcovado NP als een van de meest biodiverse locaties ter wereld.

“Welk dier wil je zien?”, begint gids Rodolfo zijn kennismakingsronde met de groep vooraleer we onze eerste stappen in het Corcovado NP zetten. Het komt me eerst over als een bezoek bij de lokale dierentuin, maar niets is minder waar. Iedere reiziger die het over heeft om tot in deze uithoek van Costa Rica te reizen, heeft er een speciale reden voor. En Rodolfo wil er alles aan doen om die wens de komende drie dagen te vervullen. Maar waarvoor was ik gekomen naar Corcovado? Omdat het zo biodivers was? Omdat je er gemakkelijk wildlife spot? Dat zeker, maar wat hoopte ik te zien? Nog onzeker over het antwoord op die vraag, keek hij in mijn richting. “En jij?, vroeg hij met een blik die verraadde dat hij wel een uitdaging wou. “Een boa constrictor.”, antwoordde ik.

Day 1 Los Patos – Sirena station

Uiteraard was een boa spotten niet het enige waar ik op hoopte. Al mijn hele reis doorheen Centraal-Amerika probeer ik eindelijk eens een tapir te zien in zijn habitat. Of een katachtige. In Yaxha, Guatemala was ik al eens erg dichtbij. Zou het nu dan toch eindelijk eens lukken?

Ondanks dat we in primary rainforest zitten en hier minder wildlife zit door de hoogte van de jungle, krijgen we al snel sporen te zien. Het hol van een gordeldier en jawel, zelfs pootafdrukken van de jaguar. Een dier dat zelfs Rodolfo nog op zijn lijstje heeft staan. Maar net zoals eerder in Belize krijgen we deze niet te zien.

Eye to eye with one of the most dangerous animals

23 kilometer hiken door een dichtbegroeide jungle. Voor velen een serieuze inspanning die ze over moeten hebben voor dit avontuur. Voor mij maakt het het avontuur gewoon nog leuker. “Meer kans om dieren te spotten.”, dacht ik bij mezelf. Alleen had ik het dier dat de eerste dag een diepe indruk zou nalaten, niet meteen verwacht. Verscholen in het struikgewas, gecamoufleerd tussen een hoop bladeren verraadt een glazig oog, het opgerolde lichaam van een slang. De Fer-de-Lance, een van de meest gevreesde dieren in de jungle. Een beet met gif kan de dood berekenen binnen de vier uur. In een omgeving als Corcovado is dit lot een feit wegens het gebrek aan antigif of mogelijkheid tot snelle evacuatie.

Een tweede ontmoeting zou dit scenario nog dichter bij een mogelijke realiteit brengen. Ik zet net een stap over een grote boomwortel op het pad als het Nederlandse meisje achter mij het uitgilt. “Een slang!” Ik draai me om, voorbijgestoken door Rodolfo, maar zie niet meteen waar de slang zich zou moeten bevinden. Verwart ze een slang met een hagedis? Of met een  deel van de wortel? Nee hoor, zodra de vele ogen speuren naar de plek onder de boomwortel zien we opnieuw een Fer-de-Lance. Onrustig verplaatst hij zich glijdend over de grond. Rodolfo duwt iedereen op een afstand. Terecht, want het duidelijk kleinere exemplaar toont zijn reputatie van agressief te zijn, en houdt er een aanvalspositie op na.

Met geluk loopt dit goed, want het had erger gekund. Het bezorgt een groot deel van de groep alvast de nodige paranoia voor de rest van de dag. Al blijkt deze weer even te verdwijnen wanneer we een groot log dier zen slapen in een modderpoel. De tapir! Daar is hij dan eindelijk!

Day 2 – The trails around Sirena Station

Sirena Station ligt dicht bij de kustlijn en is een overnachtingsplaats in het midden van de secundaire jungle. Minder hoge bomen en dus meer wildlife gezien het voedsel hier makkelijker binnen bereik is. De tweede dag zouden we dan ook enkele wandelingen in de omgeving maken, specifiek voor het spotten van dieren.

Sloth of luiaard

Tapirs, monkeys and sloth

En dat ging makkelijker dan verwacht. Niet alleen omdat Rodolfo een arendsoog heeft om sporen te tracken en vogels te spotten – indrukwekkend hoe hij goed gecamoufleerde vogels vanop 50 meter spot verscholen in de bomen – maar ook omdat er zoveel aanwezig is. Het zou niet lang duren vooraleer we opnieuw twee tapirs zien eten, verborgen tussen de bomen. Later op de dag zou nog een tapir ons pad kruisen vooraleer hij het op een lopen zette.

Ook in de namiddag werd het lijstje aangevuld. Apen, vogels en enkele pekari’s. Maar de boa, nee die bleef uit.

Day 3 Sirena Station – Leona – Carate

Dag 3 betekende opnieuw een fikse tocht van 20 kilometer. Langs de kustlijn van het nationale park deze keer. Gisteren zagen we nog hoe het hoogtij in combinatie met de volle maan de oversteek van de Rio Claro moeilijk zou maken. Tot borsthoogte in het water in een 70 meter brede rivier vol krokodillen. Niet iets waar iedereen voor staat te springen. Mij klonk het als een avontuur in de oren. Ik was dan ook lichtjes teleurgesteld dat om zeven uur in de ochtend het al weer laagtij was en we een stuk makkelijker de oversteek konden maken.

Ik hoopte stiekem nog op het spotten van een boa of katachtige, maar tijdens de eerste kilometers bleven we op onze honger zitten. Daar zou pas op het einde van de dag verandering in komen, wanneer onze gids de aanwezigheid van een miereneter ruikt. Een eerste zoektocht blijkt vruchteloos, maar een half uur later zien we hem toch langzaam uit de boom wandelen. Op zijn dooie gemak stapt hij verder in mijn richting, passeert hij me op een meter, vooraleer hij een volgende schuine boom opwandelt en verdwijnt.

Anteater

Corcovado NP heeft mijn verwachtingen ingelost. De dieren die ik hier per se wou zien, heb ik kunnen bewonderen van dichtbij. En de boa, poema of jaguar? Die volgen ooit ongetwijfeld nog! Ze geven me enkel maar meer redenen om ooit terug te keren.

Waterfalls and Rainforest

Het zou bijna eentonig worden als ze niet zo verdomd indrukwekkend waren. Mijn volgende stop in Costa Rica ligt opnieuw in de schaduw van een actieve vulkaan, Volcan Arenal. Tot 10 jaar geleden was hier nog dagelijks lava te bezichtigen die vanaf de flanken van de kegelvormige berg naar beneden rolde. Echter, de uitbarsting in 2010 maakte daar voorlopig een eind aan.

Mijn verblijf in La Fortuna is tevens ook niet specifiek voor de vulkaan, maar wel voor het levendige regenwoud en de watervallen die het verbergt. Niet alleen mooi om te bewonderen, maar ik had al een tijdje hier een leuke activiteit in gedachten: waterfall rappelling.

Rappellen had ik uiteraard nog eerder gedaan, maar eigenlijk nog nooit langs een waterval. En hoeveel beter kan het worden dan de dichtbegroeide jungle van Costa Rica als setting?

4 rappels en een Monkey drop, een aantrekkelijke naam voor een kleine free fall boven een poel water waarna je even kopje onder gaat.

A sloth!

Naast het rappellen, ben ik ook een aantal keer de jungle ingetrokken. Op zoek naar een van de dieren waar Costa Rica zo beroemd om is: de sloth ofwel de luiaard. Een voordeel, eens je ze spot lopen ze niet snel weg. Maar dan moet je ze wel eerst spotten natuurlijk, want ze vallen helemaal niet op in de bomen. Volgens een gids houden ze van een specifieke boom waarvan de bladeren een hallucinerend effect hebben. Verklaart meteen waarom die sloths steeds zo’n grijns op hun gezicht hebben.

Het avontuur houdt de komende dagen niet op, want de komende dagen trek ik in Corcovado NP, door National Geographic uitgeroepen tot meest intensieve plaats wat biodiversiteit betreft. Met slechts een beperkt aantal bezoekers per dag de perfecte plaats om nog wat wildlife af te vinken.

Bye bye Nicaragua, Hello Costa Rica!

Na het volcanoboarding, surfen en bezichtigen van de kolkende lava van Masaya vorige week trok ik via Granada en Ometepe verder richting de grens met Costa Rica. Maar vooraleer ik die grens zou oversteken,stond er nog één activiteit op mijn lijstje. Cerro Concepcion. 

After volcano boarding, surfing and viewing the swirling lava of Masaya last week, I continued via Granada and Ometepe towards the border with Costa Rica. But before I would cross that border, there was one more activity on my list. Cerro Concepcion.

20200122171528_img_0643

Colorful Granada

Volcan Concepcion

Vanuit Granada was hij al in de verte te bewonderen. De perfect kegelvormige vulkaan op het eiland Ometepe, midden in Lake Nicaragua. En in tegenstelling tot de meeste vulkanen in Nicaragua is de top bereiken van deze een echte uitdaging. Een tocht van maar liefst 9 uur naar de krater, waar je -mits geluk- een uitzicht hebt op zowel de Pacifische als Atlantische kustlijn. Voor mij sprak vooral de actieve krater van Volcan Concepcion me aan. 

Verbranden in de lava zouden we niet doen, maar het leek alsof onze gids ons op een of andere manier toch wou opbranden. Ondanks het steile terrein van de vulkaan begon hij aan een razendsnel tempo aan de beklimming. 500 hoogtemeters per uur tikten we af. Op die manier zouden we niet de top bereiken in 4 tot 5 uur, maar al in 3 uur. Onnodig te zeggen dat in dit klimaat het zweet ons al snel uitbrak. De meeste groepen stopten bij het viewpoint of mirador, maar ons doel lag verder.Als ik onze gids al lachend hoorde zeggen hoe leuk hij het vindt om andere groepen in te halen, weet ik het zeker. Hij wil in een recordtijd boven staan. Ondanks dat we maar met z’n vieren zijn, liggen twee mannen al snel achter. Puffend en blazend proberen ze het tempo bij te houden. Een tempo dat nog hoger gaat liggen wanneer de vulkaan nog iets steiler en rotsachtiger wordt. Toegegeven, het leverde ons boven wel een uitzicht op. Iets dat een uurtje later al niet meer het geval was door een opkomende mist.

20200128180719_img_0664

From Granada he could already be admired in the distance. The perfectly conical volcano on the island of Ometepe, in the middle of Lake Nicaragua. And unlike most volcanoes in Nicaragua, reaching the top is a real challenge. A trip of no less than 9 hours to the crater, where you – luckily – have a view of both the Pacific and Atlantic coastline. For me especially the active crater of Volcan Concepcion appealed to me.

We would not burn in the lava, but it seemed as if our guide wanted to burn us in one way or another. Despite the steep terrain of the volcano, he started the climb at lightning speed. We ticked 500 meters per hour. That way we would not reach the top in 4 to 5 hours, but already in 3 hours. Needless to say, sweat broke out quickly in this climate. Most groups stopped at the viewpoint or mirador, but our goal went further. If I heard our guide laughingly say how much he likes to catch up with other groups, I know for sure. He wants to be at the top in record time. Although we are only four, two men are soon behind. Puffing and blowing they try to keep up with the pace. A pace that goes even higher when the volcano becomes a bit steeper and rocky. Granted, it did give us a view upstairs. Something that was no longer the case an hour later due to a rising fog.

Op zich vind ik het vaak ook niet erg om eens stevig door te wandelen. Doordat het iets frisser was boven, ging het me een stuk beter af dan het eerste uur, ondanks dat het terrein steiler en moeilijker was. Maar ik besefte maar al te goed dat ook voor mij het tempo in het begin hoger was dan goed. Iets wat ik begon te voelen tijdens de afdaling. Mijn energiepeil was flink gezakt na de beklimming van 1500 hoogtemeters in net iets meer dan drie uur. Daar komt nog eens bij dat de afdaling een stuk moeilijker bleek dan verwacht. Steil terrein vol rotsen die in tegenstelling tot in de bergen, op deze vulkaan niet zo betrouwbaar zijn. Het was dan ook voortdurend schuiven en glijden. Maar uiteindelijk wist ik ook deze  – inmiddels al mijn achtste! – vulkaan af te vinken. 

In itself I often don’t mind walking briskly. Because it was a bit cooler upstairs, it went a lot better than the first hour, even though the terrain was steeper and more difficult. But I realized all too well that for me, too, the pace was higher than good in the beginning. Something I started to feel during the descent. My energy level had dropped considerably after climbing 1500 meters in just over three hours. In addition, the descent turned out to be a lot more difficult than expected. Steep terrain full of rocks that, unlike in the mountains, are not so reliable on this volcano. It was therefore constantly sliding and sliding. But in the end I also could check this – now my eighth! –  volcano off my list.

20200128180903_img_0670

Bye bye Nicaragua, hello Costa Rica!

Veel tijd om te rusten had ik niet, want de volgende dag wou ik per se de grens oversteken. Mijn visum was inmiddels al drie dagen verstreken, en dus was het afwachten hoe moeilijk ze zouden doen aan de grens. Zoals verwacht kwam ik er vanaf met een kleine boete en kon ik beginnen aan de verkenning van de vele nationale parken van Costa Rica. De meeste landen in Centraal-Amerika kijken wat scheef naar Costa Rica. ‘Veel te duur’ en ‘hier is het minstens even mooi’, hoor je hen vaak zeggen. Of het wat afgunst is of niet laat ik in het midden. Wat wel kan gezegd worden is dat Costa Rica er als geen ander is in geslaagd om van toerisme hun grootste bron van inkomsten te maken. Niet voor niets wordt het land door budgetreizigers wel eens overgeslagen. Ik hoopte dat alles wel zou meevallen, tenslotte stond het land door zijn biodiversiteit hoog op mijn lijstje. Viel dat even tegen… 

De voorbije jaren bracht ik ook wel wat tijd door in IJsland en Noorwegen, landen die evenzeer bekend staan als duur. Maar daar bespaart mijn manier van reizen (tijd doorbrengen in de natuur) me redelijk wat, waardoor het op zich wel meevalt. In Costa Rica, niet dus. 

I didn’t have much time to rest, because the next day I wanted to cross the border. My visa had already expired for three days, so it was awaiting how difficult they would do at the border. As expected, I got away with a small fine and I could start exploring the many national parks of Costa Rica. Most countries in Central America look a little skewed at Costa Rica. “Far too expensive” and “it’s just as beautiful here,” you often hear them say. Whether it’s envy or not, I leave it at the center. What can be said is that Costa Rica, like no other, has succeeded in making tourism their largest source of income. It’s not for nothing that the country is sometimes skipped by budget travelers. I hoped that everything would be better than expected, after all, the country was high on my list due to its biodiversity. Was that a bit disappointing …

In recent years I have also spent some time in Iceland and Norway, countries that are equally known as expensive. But there my way of traveling (spending time in nature) saves me quite a bit, so it is not that bad. Not in Costa Rica.

De entreegelden van de nationale parken ligt erg hoog (15 tot 20 dollar), terwijl de trails soms amper maar vijf kilometer lang zijn. Komt daar nog eens bij dat je vaak in het park nog eens mag bijbetalen voor het oversteken van privégrond. Zo wordt een korte wandeling in de natuur een dure onderneming. Sommige natonale parken zijn dan nog eens verplicht met gids of zijn onbereikbaar als je niet over een wagen beschikt, waardoor je moet rekenen op een dure shuttle. Dat laatstse was al meteen het geval voor mijn bezoek aan Parque Nacional Rinco de la Vieja. Gelukkig maakt de overvloed aan wildlife in Costa Rica (voorlopig) veel goed.

The entrance fees of the national parks are very high (15 to 20 dollars), while the trails are sometimes barely five kilometers long. On top of that, you can often pay extra in the park for crossing private land. This makes a short walk in nature an expensive undertaking. Some national parks are then even required with a guide or are unreachable if you do not have a car, so you have to count on an expensive shuttle. The latter was immediately the case for my visit to Parque Nacional Rinco de la Vieja. Fortunately, the abundance of wildlife in Costa Rica (for the time being) makes up for a lot.

 

Wildlife spotted in Rinco de la Vierja

  • White-faced Capuchin monkey
  • Family of Coati’s (neusbeer)
  • Grey squirrel
  • Brown snake ( if anyone knows the species, let me know)
  • Agouti
  • Iguana
  • Green lizard

 

Surfing Waves and… Active Volcanoes

Met de uitbarsting van de vulkaan op White Island in Nieuw-Zeeland vorige maand, rees op sociale media de vraag waarom toeristen ook zo gek waren om zo dichtbij een actieve vulkaan te wandelen. Toegegeven, je wandelt als het ware op een tikkende tijdbom, die eens hij ontploft alles en iedereen gewoon van de kaart wegveegt. Levensgevaarlijk dus.

Maar wie dat al gevaarlijk vindt, is nog niet aan de andere kant van de Ring of Fire geweest. In Nicaragua bijvoorbeeld, waar maar liefst 19 actieve vulkanen op korte afstand van elkaar gelegen zijn. Hier gaan ze nog enkele stappen verder. Niet wandelen rondom de vulkaan, maar wel naar de top om er vervolgens met een houten board van af te glijden. Volcano boarding. Zo avontuurlijk als het klinkt.
With the eruption of the volcano on White Island in New Zealand last month, social media raised the question why tourists were so crazy to walk so close to an active volcano. Admittedly, you are walking on a ticking time bomb, as it were, which once it explodes wipes everything and everyone off the map. Dangerous so.
But whoever finds that dangerous has not yet been on the other side of the Ring of Fire. In Nicaragua, for example, where no fewer than 19 active volcanoes are located a short distance apart. Here they go a few steps further. Not walking around the volcano, but going to the top and then sliding it off with a wooden board. Volcano boarding. As adventurous as it sounds.

20200117171730_img_0564

Boarding the black slopes of Cerro Negro

Cerro Negro is de locatie waar we naartoe rijden in een pick-up. Een relatief kleine vulkaan dat zijn naam niet heeft gestolen. Als een zwarte molshoop ligt hij tussen verschillende vulkanen in. Het zijn net die steile hellingen bestaande uit zwart vulkanisch gesteente die de omstandigheden ideaal maken voor een adrenaline opwekkende activiteit. Met onze board in onze handen beginnen we aan de 45 minuten lange wandeling naar de top. Een wandeling die al spannend genoeg is, gezien deze loopt IN de krater van de actieve vulkaan. De laatste uitbarsting dateert van 1999, maar eigenlijk stond deze bekend om iedere vijf jaar uit te barsten. Beetje overtijd dus. Maar wat als deze nu plots zou uitbarsten terwijl we in de krater wandelen? We kunnen er nog even om lachen.
Cerro Negro is the location where we drive in a pick-up. A relatively small volcano that has not stolen its name. Like a black molehill, it lies between various volcanoes. It is precisely those steep slopes consisting of black volcanic rock that make the conditions ideal for an adrenaline-generating activity. With our board in our hands we start the 45 minute walk to the top. A hike that is exciting enough, considering it runs IN the crater of the active volcano. The last eruption dates from 1999, but it was actually known to erupt every five years. Bit over time so. But what if it suddenly burst out while we were walking in the crater? We can still laugh about it.

img-20200117-wa0108

De omstandigheden zijn niet erg comfortabel. Een hevige wind maakt het er niet makkelijker op om onze overall en uitrusting aan te trekken. Uiteindelijk lukt het zonder dat er een handschoen of bandana van de berg afwaait. Het klink vrij ironisch om veiligheidsinstructies te krijgen op de top van een actieve vulkaan, maar na de korte briefing van hoe je het beste met je board naar beneden glijdt, is het tijd voor de ultieme ervaring. Omdat ik het spektakel van bovenaf ook wil bewonderen, wacht ik mijn beurt tot een van de laatsten af, maar spoedig is het ook mijn beurt. Vooraf had ik gevreesd dat de realiteit van volcano boarding zou zijn dat je om de paar meters van je board afglijdt en mag herbeginnen, zodat je nooit echt op snelheid komt. En als ik sommige aan het werk zag, leek dat ook vaak het geval. Tot het mijn beurt was.

Remmen doe je door je hielen in het vulkanisch zand te duwen. Omdat ik eerder geneigd was om te zien welke snelheid er kan worden gehaald besluit ik mijn voeten boven het zand te houden. Het resultaat? In volle snelheid raas ik de zwarte helling af. De kleine zwarte steentjes spatten tegen mijn veiligheidsbril terwijl ik een stofwolk achter me laat, terwijl ik aan hoge snelheid naar beneden glijd.

Te snel misschien, want eens beneden lukt het me amper om nog goed af te remmen, waardoor ik eindig met half overkop te gaan. Volcano boarding overtrof mijn verwachtingen. Zo erg zelfs, dat ik nog een tweede keer mijn board naar boven droeg.
The circumstances are not very comfortable. A strong wind does not make it easier to put on our overall and equipment. Eventually it works without a glove or bandana blowing off the mountain. It sounds pretty ironic to get safety instructions at the top of an active volcano, but after the brief briefing on how to best slide your board down, it’s time for the ultimate experience. Because I also want to admire the spectacle from above, I wait for my turn to be one of the last, but soon it will also be my turn. Beforehand I had feared that the reality of volcano boarding would be that you slip off your board every few meters and may start again, so that you never really get up to speed. And when I saw some at work, that often seemed the case. Until it was my turn.
You brake by pushing your heels into the volcanic sand. Because I was more inclined to see what speed can be achieved, I decide to keep my feet above the sand. The result? At full speed I race down the black slope. The little black stones splash against my safety glasses while I leave a cloud of dust behind me, while I slide down at high speed.
Maybe too fast, because once downstairs I barely manage to slow down properly, which means that I end up going halfway. Volcano boarding exceeded my expectations. So bad, in fact, that I carried my board upstairs a second time.

Surfing and take a look into Masaya volcano

Na voor het eerst in mijn leven het surfen eens een kans gegeven te hebben met surflessen in Las Penitas (het ging me vrij goed af), had ik nog niet genoeg van de actieve vulkanen. Hoog bovenaan mijn lijstje prijkte Masaya Volcano, een ervaring die alles moest overtreffen. Waarom? Wel, het is een van de meest actieve vulkanen in Nicaragua ter wereld. In tegenstelling tot de meeste vulkanen waar je enkel wat gassen ziet vrijkomen, kun je hier ‘s avonds het lavameer bewonderen in de krater.

Ook hier is de activiteit extrermer dan je misschien zou denken. Hoewel je met de wagen helemaal tot aan de kraterrand rijdt en het dus helemaal niet zo avontuurlijk lijkt, moet je erbij stilstaan dat je op de rand van een actieve vulkaankrater staat. Alle wagens moeten verplicht geparkeerd staan in de richting naar beneden toe. Mocht de vulkaan plots wat actiever worden weet je wel. Daarnaast is het niet toegestaan dan langer dan 20 minuten hier te staan in verband met de giftige gassen die je inademt. Maar geloof me, het zijn twintig erg indrukwekkende minuten waarbij je de lava met volle kracht ziet omhoog spatten. Dit is de kracht van de natuur op zijn best. Dat ik tijdens het aanschouwen van dit spektakel langzaamaan vergiftigd word, neem ik er maar bij.

20200122023940_img_0612
After giving surfing a chance with surfing lessons in Las Penitas for the first time in my life (it went pretty well for me), I had not had enough of the active volcanoes. High up on my list was Masaya Volcano, an experience that had to surpass everything. Warom? Well, it is one of the most active volcanoes in Nicaragua in the world. Unlike most volcanoes where you only see some gases released, you can admire the lava lake here in the crater in the evening.
Here too the activity is more extreme than you might think. Although you drive the car all the way to the crater rim and so it doesn’t seem that adventurous at all, you have to consider that you are standing on the edge of an active volcano crater. All cars must be parked in the downward direction. If the volcano suddenly becomes more active, you know. In addition, it is not allowed to stand here for longer than 20 minutes because of the toxic gases that you breathe. But believe me, these are twenty very impressive minutes in which you can see the lava splashing up with full force. This is the power of nature at its best. The fact that I am slowly becoming poisoned while watching this spectacle is something I assume.

How I Found an Abandoned Drug Plane in the Jungle of Utila

Utila stond op mijn reisplanning omdat het een van de beste plaatsen ter wereld is om de walvishaai te spotten. Helaas was er tijdens mijn verblijf best veel wind op het eiland, waardoor de oceaan vrij woelig was. Daarnaast waren de laatste weken al geen walvishaaien meer gespot, dus paste ik voor een tour die me niets meer zou opleveren dan 4 uur zeeziek te zijn.

Ik moest dus naar iets anders op zoek.

Utila was on my trip planning because it is one of the best places in the world to spot the whale shark. Unfortunately there was a lot of wind on the island during my stay, which made the ocean quite turbulent. In addition, no whale sharks had been spotted in the last few weeks, so I was fit for a tour that would yield me nothing more than 4 hours of seasickness.

So I had to look for something else.

Ik las online het verhaal van een Colombiaans drugvliegtuig dat in 2009 is neergestort in de jungle van Utila. Het vliegtuig zou maar liefst 1,9 ton cocaïne aan boord gehad hebben. De vraag was: zou het vliegtuig er nog steeds liggen?

De verlaten landingsstrook van Utila is in het verleden vaak een tussenstop geweest voor Colombiaanse drugssmokkelaars. Dus misschien zou het vliegtuigwrak daar ergens in de buurt moeten liggen?

Ik trok in mijn eentje naar het oosten van het eiland via de Old Airport Road. Deze liep helemaal tot aan de noordkust van Utila (waar geen toerist komt). Ik had enkele kleine aanwijzingen van waar het vliegtuig zou neergestort zijn. Een ervan was dat het midden in de jungle lag, zonder een pad er naartoe. Opnieuw een jungle avontuurtje dus.

I read online the story of a Colombian drug plane that crashed in the jungle of Utila in 2009. The aircraft would have had no less than 1.9 tonnes of cocaine on board. The question was: would the plane still be there?

The abandoned landing strip of Utila has in the past often been a stopover for Colombian drug smugglers. So maybe the plane wreck should be somewhere nearby?

I traveled to the east of the island on my own via the Old Airport Road. This ran all the way to the north coast of Utila (where no tourist comes). I had some small indications of where the plane would have crashed. One was that it was in the middle of the jungle, without a path to it. Again a jungle adventure.

The backstory of the plane

De landingsstrook van Utila werd vaak gebruikt als een tussenstop voor Colombiaanse drugsmokkelaars onderweg naar Mexico, Guatemala of de VS. Echter, voor dit vliegtuig was het Hondurese leger voorbereid. Het vliegtuig kon door een blokkade niet landen, kwam zonder brandstof te zitten en crashte in de jungle nabij de landingsstrook.

The Utila landing strip was often used as a stopover for Colombian drug smugglers en route to Mexico, Guatemala or the US. However, the Honduran army was prepared for this aircraft. The aircraft was unable to land due to a blockade, ran out of fuel and crashed into the jungle near the landing strip.

The search in the dense jungle

Eens de smalle weg eindigde in het noorden van het eiland, wist ik dat ik in de buurt was van het wrak. Dat zou ergens zo’n honderdtal meter diep in de jungle moeten liggen. Een dichtbegroeide jungle weliswaar. Ik ging op zoek naar een plaats waar ik me tussen de vele bomen en planten heen kon wurmen.

Makkelijk was het niet. De grond bestond uit hard, scherp koraal en dat terwijl ik nog eens moest uitkijken voor verschillende reusachtige spinnen, leguanen en heremietkreeften die hier overal rondliepen. Met het geluid van de oceaan dat steeds meer leek te verdwijnen, was het zoeken naar een naald in een hooiberg.

20200114225227_img_0533

Once the narrow road ended in the north of the island, I knew that I was near the wreck. That should be somewhere around a hundred meters deep in the jungle. A dense jungle, indeed. I went looking for a place where I could squeeze through the many trees and plants.

It wasn’t easy. The ground consisted of hard, sharp coral while I had to look out for several giant spiders, iguanas and hermit crabs that roamed everywhere. With the sound of the ocean appearing to disappear more and more, the search was for a needle in a haystack.

Na zo’n twintig minuten zoeken doorheen de jungle was ik van plan om op te geven. Misschien was het wrak er gewoon niet meer. Ik besloot nog net even verder te gaan tot plots… een wit metaal blonk tussen al het groen. Het wrak!

Ik wrong me doorheen het laatste stuk en zag de overblijfselen van het vliegtuig nu duidelijk liggen. Helaas is het grootste deel van het vliegtuig weggehaald en blijft er enkel nog een stuk van de romp over.

After searching for about twenty minutes through the jungle, I intended to give up. Maybe the wreck just wasn’t there anymore. I decided to go a little further until suddenly … a white metal shone between all the greenery. The wreck!

I wriggled through the last part and saw the remains of the plane clearly. Unfortunately, most of the aircraft has been removed and only a piece of the fuselage remains.

Na het maken van enkele foto’s, was het nu zaak om een weg terug uit de jungle te vinden. Tijdens mijn zoektocht miste ik nog op een haar na een enorme spinnenweb met daarin een geel-zwarte spin, de grootte van mijn hand! Gelukkig vond ik snel daarna terug het stukje strand.

utila jungle spin

After taking some pictures, it was now time to find a way back from the jungle. During my search I missed a huge spider’s web with a yellow-black spider, the size of my hand! Fortunately I soon found the beach again.

 

 

Een Weekendje in de Natuur met Natuurhuisje.be

Zo nu en dan moet je eens een weekendje weg om even helemaal tot rust te komen na een drukke werkperiode. En doen we dat allemaal niet het liefst in een rustige omgeving in de natuur? 

Een kampeertrip kan de oplossing bieden, maar wie een beetje comfort wil tijdens zijn weekendje weg kan beter een natuurhuisje boeken. Zeg nu zelf, wat is er beter dan wakker worden met zingende vogels, ontbijten terwijl je omringd bent door bomen en dat allemaal met het comfort dat je thuis hebt? 

Verblijf een weekend in de natuur van Europa

Natuurhuisje.be is een platform dat vakantieverblijven aanbiedt in de natuur van Europa. In tegenstelling tot vele andere websites, bieden ze sfeervolle huisjes aan in het midden van de natuur en niet op een of ander vakantiepark. Nee, tijdens je verblijf krijg je echt het gevoel alleen in de natuur te vertoeven. 

Je vindt er vakantiehuisjes in de natuur in Spanje, Zweden, Duitsland, maar evenzeer dichtbij in België en Nederland. Ideaal voor een kort weekendje weg! 

b5c7b0455e4878fda2a03a5cc7a0a030

Kan je je een betere vakantiebestemming voorstellen? (Bron:Natuurhuisje.be)

Verken de natuur

De vakantiehuizen die te huur worden aangeboden zijn meer dan enkel maar een vakantiehuis. De prachtige natuuromgeving krijg je er immers gratis bij. Op die manier kan je niet alleen heerlijk tot rust komen, maar ook een aangename wandeling of fietstocht maken en genieten van de fauna en flora. 

Wil je echt het natuurgevoel naar boven roepen? Dan is er ook een aanbod aan natuurhuisjes waarbij je helemaal zelfvoorzienend en duurzaam verblijft. Koud water naar boven pompen, hout hakken voor de kachel, koken boven een houtvuur en een boek lezen onder het licht van een antieke olielamp. Dat is pas genieten!

 

Boek een overnachting en draag bij aan het behoud van de natuur

Waarom ik persoonlijk een fan ben van het concept van natuurhuisje.be is dat je niet alleen kan verblijven in het midden van de natuur, maar ook je steentje bijdraagt aan het behoud ervan. Per geboekte overnachting plant natuurhuisje.be immers een boom. 

Spreekt het hele concept van overnachten in de natuur in een vakantiehuisje je helemaal aan? Boek dan nu je verblijf via natuurhuisje.be en binnenkort spendeer je een weekend in de buitenlucht in alle rust en comfort!

In between street gangs and waterfalls

“Jij daar, plaats je handen tegen de bus en spreid je benen.” Een agent wijst naar het einde van de lijn mannen die netjes voorovergebogen tegen de bus leunen, wachtend op gefouilleerd te worden. Het enige wat door mijn hoofd spookt is de vraag wat hier nu de bedoeling van is. 

“You there, place your hands against the bus and spread your legs.” A policeman points to the end of the line of men leaning forward nicely against the bus, waiting to be searched. The only thing that haunts my mind is the question of what the purpose of this is.

Honduras. Niet meteen de meest populaire reisbestemming en dat heeft zo zijn redenen. Niet voor niets bieden ze in Guatemala en Nicaragua de mogelijkheid om het land helemaal over te slaan en een lange shuttle te boeken. Honduras staat bekend als een van de gevaarlijkste landen ter wereld waar ‘officieel’ geen oorlog aan de gang is. Iets minder dan een decennium geleden bereikte het aantal moorden hier een hoogtepunt. Maar liefst 85 mensen per 100.000 werden vermoord. Ter vergelijking: bij België staat dit aantal op 2, in Mexico op 25. In 2012 werden hier tot 20 mensen per dag om het leven gebracht. Een absoluut record op wereldniveau.

De oorzaak van dit hoge aantal is de aanwezigheid van straatbendes in steden als San Pedro de Sula en Tegucigalpa. Criminele bendes als Barrio 18 en de MS-13 hebben linken met het drugsmilieu en terroriseren hele wijken. Kidnapping, afpersing, verkrachtingen, folteringen, … noem maar op. Niet alleen gingen de rivaliserende bendes elkaar te lijf, maar ook de wijken waarin ze opereerden moesten er aan geloven. Het zorgde voor een vluchtelingenstroom van jewelste naar de VS. Een gebrek aan politiemanschappen (50 agenten vs enkele honderden bendeleden in San Pedro de Sula, corruptie en een falend justitiebeleid werkte dit jarenlang in de hand. Pas sinds 2018 is dit moordaantal gehalveerd tot een (nog steeds erg hoog) niveau zoals Guatemala City.

Honduras. Not immediately the most popular travel destination and that has its reasons. It is not without reason that in Guatemala and Nicaragua they offer the opportunity to completely skip the country and book a long shuttle. Honduras is known as one of the most dangerous countries in the world where “officially” no war is going on. A little less than a decade ago, the number of murders reached a peak here. No fewer than 85 people per 100,000 were killed. For comparison: this number is 2 in Belgium, 25 in Mexico. In 2012, up to 20 people per day were killed here. An absolute record at world level.

The cause of this high number is the presence of street gangs in cities such as San Pedro de Sula and Tegucigalpa. Criminal gangs such as Barrio 18 and the MS-13 have links with the drug environment and terrorize entire neighborhoods. Kidnapping, extortion, rape, torture, … you name it. Not only did the rival gangs attack each other, but also the neighborhoods in which they operated had to believe it. It ensured a refugee flow of people to the US. A lack of police officers (50 officers vs a few hundred gang members in San Pedro de Sula, corruption and a failing justice policy contributed to this for years. Only since 2018 has this murder rate halved to a (still very high) level like Guatemala City.

en-4549159f285d324be19ab2c38cb2a75d

Street gangs of San Pedro de Sula (Source: Google images)

San Pedro de Sula: once most dangerous city in the world

San Pedro de Sula stond ooit op de eerste plaats in de ranglijst van meest gevaarlijke steden ter wereld. Zeven jaar later staat het op nog ‘slechts’ de 33e plaats. Toeval wil nu dat de stad net op mijn reisroute vanuit Copan richting de Atlantische kustlijn ligt. Reden genoeg om er even een bezoekje te brengen aan de gevaarlijkste wijk. Just kidding! Meer dan een korte tussenstop in het busstation is het niet geworden.  Bestemmingen als Pico Bonito NP en Utila zijn net iets interessanter om wat tijd in door te brengen, dan de dooie boel (letterlijk en figuurlijk) in San Pedro de Sula.

San Pedro de Sula was once in first place in the ranking of most dangerous cities in the world. Seven years later it is in ‘only’ 33rd place. Coincidence now that the city is just on my travel route from Copan towards the Atlantic coastline. Reason enough to pay a visit to the most dangerous neighborhood. Just kidding! It has not become more than a short stopover at the bus station. Destinations like Pico Bonito NP and Utila are just a little more interesting to spend some time in, than the dead things (literally and figuratively) in San Pedro de Sula.

20200110154711_img_0510

Hiking and rafting in Pico Bonito NP

De slechte weersvoorspellingen zorgen ervoor dat ik besliste om eerst naar het nationale park te trekken, vooraleer te snorkelen in Utila. Enkele lange (vooral trage) busritten brachten me aan de ingang van het nationale park. Net daar wordt mijn bus aan de kant geplaatst en vragen enkele leden van de nationale politie aan alle mannen boven de 30 om even uit te stappen. Toerist zijnde, probeer ik hier van onderuit te komen, maar al snel word ook ik naar buiten geleid en in het rijtje geplaatst. Geen idee waar ze naar op zoek waren, maar een fouilleer ronde later, mogen we terug de bus op en onze reis verderzetten.

Pico Bonito NP dankt zijn naam aan de 2435 meter hoge berg, die bekend staat als de hoogste van Miami tot Colombia, zo dicht bij de oceaan. Het park biedt enkele leuke trails naar indrukwekkende watervallen, maar de voornaamste reden van mijn bezoek was de Rio Cangrejal, de rivier die het park opsplitste. De Rio Cangrejal wordt beschouwd als een van de beste locaties in Centraal-Amerika om te raften. Het hoogste gedeelte kent stroomversnellingen van V.

20200110171917_img_0527

The bad weather forecast made me decide to go to the national park first, before snorkeling in Utila. A few long (mostly slow) bus rides brought me to the entrance of the national park. Just there my bus is set aside and some members of the national police ask all men over 30 to get out. Being a tourist, I try to get out of here, but soon I too is led outside and placed in a row. No idea what they were looking for, but a body search later, we can get back on the bus and continue our journey.

Pico Bonito NP gets its name from the 2435 meter high mountain, known as the highest from Miami to Colombia, so close to the ocean. The park offers some nice trails to impressive waterfalls, but the main reason for my visit was the Rio Cangrejal, the river that split the park. The Rio Cangrejal is considered to be one of the best locations in Central America for rafting. The highest part has rapids from V.

Helaas bleek geen enkele tour organisator deze te willen aanbieden, vooraleer ik het lagere gedeelte overwonnen had. Als extra vereiste kwam daar nog eens een minimum aantal deelnemers van 4 bij, waardoor ik al blij mocht zijn als ik op de tweede dag te horen kreeg dat we met 3 mensen van start gingen op het ‘makkelijke’ gedeelte van de rivier.

De laatste jaren heb ik het geluk gehad al enkele keren te kunnen raften in Noorwegen, Slovenië en IJsland. Van deze laatste heb ik nog steeds een blijvend letsel als aandenken.  Het zorgt ervoor dat de veiligheidsbriefing eerder herhaling zijn dan nieuwigheden. Ik begon misschien lichtjes teleurgesteld aan het avontuur omdat ik slechts II tot IV versnellingen te verwerken zou krijgen, maar het prachtige landschap zorgde er al snel voor dat dit opnieuw een onvergetelijk avontuur werd.

20200110154908_img_0512

Rio Cangrejal

Unfortunately, no tour organizer seemed to want to offer this, before I had conquered the lower part. As an additional requirement, a minimum number of 4 participants was added, which made me happy when I was told on the second day that we were starting with 3 people on the ‘easy’ part of the river.

In recent years I have been lucky enough to be able to go rafting a few times in Norway, Slovenia and Iceland. Of the latter, I still have a permanent injury as a memento. It ensures that the safety briefing is a repeat rather than a novelty. I might have started the adventure slightly disappointed because I would only have to deal with II to IV rapids, but the beautiful scenery soon made this again an unforgettable adventure.

Next up: Utila

 

Best adventures in Guatemala

Antigua, Lake Atitlan and Tikal are some of Guatemala’s most famous tourist attractions, but they lack what true adventurers need. Those who seek real thrilling adventures in a country where volcanoes and jungle are characterizing the landscape, can find inspiration in our list.

Climb Volcan Acatenango

Volcan Acatenango reaches 3976 meters and is one of the highest volcanoes in Guatemala. The climb is strenuous and can be done as a day trip or overnighter. we highly recommend the overnight trip as this allows you to see sunrise from the summit and witness the lava spectacle from the nearby active Fuego. Some companies offer tours to climb the active Fuego in a combo. If all of this seems a bit too much, you can try to climb the easier Volcan Pacaya which offers you views on lava flows.

20191031133424_img_0045

Paragliding Lake Atitlan

Bad weather conditions (wind) prevented me from doing so, even though I was ready for my flight on the nearby mountains around Lake Atitlan. Soaring in the sky over one of the most beautiful lakes in the world with several volcanoes in the background is a memorable experience to say not the least.

Climb Volcan Tajumulco

Not my favorite volcano climb in Guatemala, but it is the highest mountain in Central America making it a goal for many adventurers. The 4220 meter volcano offers splendid views on the chain of volcanoes all the way up to Volcan Agua. You can climb Tajumulco independently or use Quetzaltrekkers, a non-profit guiding company that provides education, housing, and social support to disadvantaged children in the city of Xela.

Another great volcanonear Xela is Santa Maria which offers views on the active Santiaguito.

20191113140830_img_0165

Hike to El Mirador

Tikal is the number one Mayan ruin site in Guatemala to see, but if you have more time and want a more authentic jungle experience, then why not to try and feel like Indiana Jones or Lara Croft when hiking to El Mirador. This is the largest Mayan site in Guatemala, though most of it is still under the ground. It is located 40 kilometers deep in the jungle, which means you have to embark on a 5 day trek to reach it.

Here is how to hike to El Mirador. 

el dante

Parque Nacional Laguna del Tigre

This national park in Peten is a gem that never makes it to any list. Why? Tourists don’t visit it, because it is hard to reach and the area is known for drug trafficking. Still, we want to include it on this list as it is a great place to spot wildlife including jaguars, scarlet macaw and the morelet crocodile. A must visit for everyone who claims to be a true adventurer.

We independently spend 3 days in the national park and written an useful guide for anyone who wants to venture on the same mini expedition.

20191222182419_img_0378_1