An Adventurers Journal

Thrilling adventures in the UK you should try!

The UK is often described as a bit dull in comparison to other exotic destinations. However, when we planned our roadtrip in 2015 we wanted to do as many adventurous things as possible. We ended up traveling for a whole month across the UK and still had to skip many great activities. Here are some thrilling adventures in the United Kingdom that will give you chills.

The Three Peaks Challenge

Wales

For traveler for whom the sky is the limit: the Three Peaks Challenge is a national challenge in which you need to climb three mountains in 24 hours. These summits are Snowdon in Wales (1085m), Scafell Pike in England (978m) and Ben Nevis in Scotland (1344m). It is one of the most popular hiking challenges in the UK as it combines the highest peaks of the UK.

Coasteering

Coasteering

Jumping off cliffs, swimming in the ocean and scrambling alongside the rugged coastline. This sport is called coasteering and originated in Pembrokeshire, Wales. This was one of the most thrilling activities we had ever done. 

Wingwalking

Afbeeldingsresultaat voor wingwalking

Unfortunately we had to cancel our wingwalking experience as it was impossible for us to schedule. But travelers who are really fearless will have this ‘high’ on their list.  Wingwalking is one of life’s greatest aerial adventures as you will be tied up on the wings of a biplane. This activity can be done on various venues throughout the UK.

Hike the West Highland Way

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The West Highland Way is the ultimate hike in the UK as it crosses the Scottish Highlands. With impressive lochs and bens, you will be granted with great views. It runs from Milngavie outside of Glasgow towards Fort William at the base of the Ben Nevis. Oh, and real adventurers complete it in a kilt! 

Ghosthunting

Chillingham Castle

Do you believe in ghosts? It’s a question we asked ourselves a few years ago when we booked a ghosthunting vigil. You can participate vigils in locations throughout the UK. From haunted castles to abandoned asylums, the options are endless. And the result? Well, let’s say you will be pretty spooked after you’ve spent an evening with professional ghosthunters.

Paddle Loch Ness

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

With a length of over 30 kilometers Loch Ness is one of the longest lakes in Scotland. The size of loch Ness makes it a real challenge for paddlers who wish to cross it with a kayak or canoe. If Loch Ness isn’t enough, did you know it is connected with other lochs via the Caledonian Canal? The Great Glen Canoe Trail is a multi-day paddling adventure connecting Fort William in the west with Inverness in the east. Along the way you will cross Loch Oich, Loch Lochy and Loch Ness in a 100 km paddle journey.

Climb the O2 in London

O2 Arena 2

One of the most striking buildings in London is undoubtedly the O2. The white half dome on the banks of the Thames was known for a long time as the Millennium Dome and was built on the occasion of the millennium transition. Nowadays, a lot of events take place in the building, including concerts and exhibitions. But did you know that you can also climb the event complex? Climb the O2 is an activity where you climb the half dome with a climbing harness until you have a view of the London skyline.

 

Advertisements

Brief aan mijn landgenoten

Wat een heisa de laatste weken. De discussie omtrent de klimaatopwarming domineert het nieuws. Een discussie jawel. Het is vreemd om te moeten stellen dat er voor- en tegenstanders zijn wanneer het gaat om gezonde lucht, vervuiling in de oceanen en gewoon terug wat groen in onze leefomgeving.

Is onze maatschappij zo zuur geworden dat we onze kinderen geen toekomst meer gunnen? Dat we hun – al dan niet oprechte – bezorgdheid om de leefbaarheid van onze planeet en dus hun toekomst moeten afschilderen als ‘dom’?.

Ook hypocriet is een term die vaak te horen valt bij de tegenstanders als het gaat over de demonstranten. Een term waar ik niet ga over discussiëren. Maar is de boodschap fout als ze om de verkeerde redenen wordt verkondigd? Mijn inziens niet. Ik zal zoals zo vaak wordt gezegd de laatste weken beginnen met de spiegel voor mezelf te houden. Ik ben de eigenaar van een vervuilende wagen en heb de laatste jaren veel het vliegtuig genomen om onze mooie planeet te verkennen. Net die ontdekkingstocht heeft mijn ogen geopend dat we echt wel met de toekomst van onze moeder Aarde aan het spelen zijn. Ik heb het over gletsjers die verdwenen zijn, plastic in de oceaan tijdens het snorkelen, de ongezonde lucht in de wereldsteden en diersoorten die bedreigd worden omdat hun leefwereld is veranderd.

De grootste vraag bij dit alles is: is de mens hier de oorzaak van? Ik ben geen wetenschapper, dus ik geen conclusies trekken of de opwarming van onze aarde effectief door ons toedoen komt. Wat de vervuiling van de lucht en het vele plastic in de oceanen betreft vrees ik dat we geen excuses kunnen verzinnen. Je hoeft ook niet over veel redeneringsvermogen te  beschikken om te concluderen dat onze levensstijl van de laatste 50 à 60 jaar een serieuze impact kan hebben op onze planeet. Industrie heeft de plaats ingenomen van onze bossen. Met de consumptiemaatschappij als gevolg. Deze laatste is dan weer een gevolg van de toenemende wereldbevolking. Wist je dat we 200 jaar geleden met nog geen miljard mensen op deze planeet waren? In 1945 bedroeg dat aantal al 2,5 miljard en in 2011 zijn we ondertussen de kaap van de 7 miljard overschreden.

Je hoeft zelfs niet goed in rekenen te zijn om te zien dat dit een erg beangstigende evolutie is. Is het toeval dat klimaatopwarming gelijk oploopt met de evolutie van onze wereldbevolking? En nog erger: hoe zullen beide situaties er uitzien over amper 50 jaar?

Waarom klimaat WEL prioriteit moet worden!

Steeds meer mensen, steeds minder groen om onze CO2 uitstoot te compenseren. Wie gelooft dat dit geen effect op onze planeet heeft en zal hebben, neemt een groot risico met onze toekomst. Soms stel ik me de vraag of het echt ongeloof is die leeft of dat we in de fase van ontkenning zitten?

Let wel, de bestrijding van de klimaat en milieuproblemen moeten niet noodzakelijk gepaard gaan met extra belastingen. Een stad wordt niet minder vervuilend als je opeens betaalt om er te mogen rijden. Noch zullen er minder vliegtuigen opstijgen als je een taks heft op de vliegtickets. Wat we nodig hebben zijn echte oplossingen en vooral een verandering van instelling en mentaliteit.

Toegegeven, België is een klein land en is slechts een druppel op de hete plaat, maar loont het daarom niet om een signaal uit te sturen? Zweden telt amper de helft qua inwonersaantal en heeft een wereldreputatie als het om milieuvriendelijkheid gaat. En om even de bal terug te kaatsen: wat als de grote landen zoals China en India hetzelfde redeneren als de tegenstanders van de demonstraties. ‘Als zij al niet het goede voorbeeld geven!’

Daarnaast is het makkelijk om de schuld op landen als China te schuiven. Maar waar komt onze smartphone vandaan en wat staat er op het etiket van je kleren gedrukt? Jawel, made in …

De huidige betogingsacties lijken op doemdenkerij. Maar misschien is dat ook wel nodig? Europa was 500 jaar geleden een groot oerbos. Als we nu even binnen onze eigen landsgrenzen kijken, dan schiet daar op een paar boompjes na niets meer van over. Een trend die gewoon wordt verdergezet ten voordele van het kapitalisme. Is het dan niet normaal dat we ons zorgen maken?

Ik hoop net als iedereen dat we over 100 jaar kunnen zeggen dat we de hele klimaatproblematiek hebben overschat. Maar nu alles negeren kan ons erg zuur opbreken. De vraag is: is onze planeet die gok waard?

Als we kijken naar de gelukkigste landen ter wereld, dan prijkt daar bovenaan Noorwegen, Zweden en Finland. Niet toevallig landen waar je nog het meeste natuur terugvindt. Dus als we er onze planeet al niet mee redden, dan worden we er op zijn minst misschien iets gelukkiger door.

 

Climate Change – why we can’t keep ignoring it

Climate change has been a hot topic these last few weeks in Belgium. Demonstrations for climate justice are a weekly affair, but still it’s only a minority of people who believe that actions should be taken. A sad reality. The majority keeps looking for excuses to ignore the climate problems. Why? Self-regard unfortunately. Nobody want to give up his luxury lifestyle.

Fair is fair. I’m in no position to state that I’m a role model when it comes to my carbon footprint. I travel. Quite a lot actually. While my outdoor activities at my destination are sustainable, my transport to those destinations is not. Still, in my daily life I’ve made several changes in my lifestyle that have a positive effect on my impact on the environment.

Nobody is asking that everyone will be 100% environmental-friendly. In fact it’s impossible. But small adjustments in our lifestyles and some larger ones on our consumer society can make a huge difference. Since it remains so difficult to convince people of the problems in the world, I decided to make a list of first-hand experiences on global warming and the environmental problems in the world.

Melting glacier on the Kilimanjaro

In 2012, I climbed the Kilimanjaro as a personal challenge in my life. While doing so, I raised awareness on the endangered polar bear. Endangered due to global warming. But even the Kilimanjaro has something to do with global warming. Decades ago, the summit of Kilimanjaro was covered with huge glaciers. Nowadays there is only little left of that glacier. It is stated that the glacier will be fully disappeared in about 20 years.

P1010469

Mer de Glace, Chamonix

Again a glacier story. One year after the Kilimanjaro, I summited Mont Blanc in France. Two weeks before my climb I visited the Mer de Glace in Chamonix, once one of the largest glaciers in the Alps. During my visit I saw pictures of what the glacier used to be and I saw what was left with my own eyes. I can only say: it was shocking! Seeing how much of the glacier has been melted due the higher temperatures in the Alps the last few decades was devestating.

hpim0411

Polluted beaches in Scotland

In 2015, Linsay and I made a trip to the UK. Our journey included a visit to the Isle of Skye. We had done some research about the best hikes to do. One of them was the hike to Camasunary Bay, at the base of the Cuillin Mountains. When we reached this bay, we couldn’t believe this was supposed to be one of the most beautiful places on Skye. The bay was full of trash drifted ashore.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The air in Yangon

Yangon was our first experience with Asia. We’ve spent one day in the Birmese capital and were relieved to be leaving it. The moment we got out of the plane, we were shocked by how it felt to breath the polluted air, which is common in Asian major cities.

Trash on the roads in Myanmar

Most of the street food in Myanmar is offered in throw away boxes. Add to this that there is no garbage collection is Myanmar and you won’t be surprised by the huge amount of trash alongside the roads. A terrible example of the consumer society.

Inle Lake

Another problem in Myanmar is Inle Lake, one of the highlights of the country. Overfishing, deforestation, excessive use of fertilizers and climate change are threatening the lake. Not only is the lake polluted, but it has shrunk by a third as well. Fears have been voiced that one day it may simply vanish.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Polar Bears in Spitsbergen

We could mention the retreat of glaciers in Spitsbergen again. But since it may be clear that glaciers are retreating worldwide, we would like to mention the polar bears. Global warming has reduced their sea ice, which makes it more difficult for  them to hunt for seals. Because of this, polar bears are desperate for food, something we experienced first-hand.

Spitsbergen

Belize Barrier Reef

My first snorkeling experience I had was in Belize. Something I was really looking forward to. Especially since the Belize Barrier Reef is the second-largest reef in the world. But the experience was disappointing as the reef had lost its color on most places because of the pollution of ocean water. And that was not even the worst. During our snorkel sessions we encounter plastic trash. Not just a bit, but loads! Being trash-warriors ourselves, we spent our time in the water cleaning up instead of enjoying the marine life.

DSCF2677.JPG

These are only a few examples of the effect of our behaviour on our planet. It’s time to act!

Chapter II – The Kilimanjaro (Part 2)

De Dodentocht van Bornem 

Door middel van het aangaan van uitdagingen in aanloop naar de beklimming van de Kilimanjaro en onze blog die we nauwgezet bijhielden probeerden we zoveel mogelijk mensen te bereiken, die op hun beurt een donatie konden schenken. Voor de eerste keer in mijn leven stond ik aan de start van grote loopwedstrijden, wandeltochten en slaagde ik erin mijn trainingen volhardend vol te houden.  

Tijdens onze wandeltrainingen kregen we ook vaak de steun van vrienden die wel eens meewandelden als ze de kans hadden. Al was het vertrouwen in het slagen van ons hoofddoel, de Kilimanjaro, niet altijd even groot.  

‘Twintig kilometers wandelen en loopwedstrijden van vijftien kilometer zijn allemaal goed en wel, maar ik denk niet dat het volstaat om met die korte trainingen de Kilimanjaro te beklimmen.’, begint een vriendin. ‘Ik denk zelfs dat jullie de Dodentocht in Bornem nooit zouden aankunnen.’  

Zonder echt te weten wat de Dodentocht inhield, stem ik enigszins geïrriteerd door het gebrek aan vertrouwen in ons kunnen, in om de uitdaging aan te gaan. Uiteindelijk wachtten we de Dodentocht die plaatsvindt begin augustus zelfs niet af en nemen we deel aan een vergelijkbare wandeltocht die al in juni doorging, amper drie maanden na onze eerste wandeltraining. Met slechts een 42 en een 50 kilometer lange wandeltocht als ervaring begonnen we tijdens de Nacht van West-Vlaanderen aan de 100 kilometer. Iets wat we vierentwintig uur later nadat we de eindmeet hadden gehaald zouden omschrijven als “het zwaarste dat we ooit hebben gedaan” en “één keer en nooit meer”. Ondanks het feit dat ik vond dat die enkele keer honderd kilometer wandelen volstond, schreef ik me drie weken later alsnog in voor de Dodentocht die in augustus plaatsvindt, een goeie maand voor de beklimming van de Kilimanjaro. Ook al had ik een klein trauma opgelopen aan de fysieke inspanning die we hadden moeten leveren tijdens de Nacht van West-Vlaanderen, ik vond dat ik de Dodentocht toch nog moest doen. Niet alleen had ik me vooraf voorgenomen ze allebei uit te wandelen, maar ik zou het als een opgave zien als ik niet aan de Dodentocht begon enkel omdat honderd kilometer wandelen in vierentwintig uur zwaar is. Ruben dacht daar deze keer anders over en paste voor de Dodentocht. Zo stond ik deze keer alleen aan de start van 100 kilometer wandelen en kon ik me concentreren op de nieuwe uitdaging, waar ik de vorige keer zo had van afgezien. Alles verliep beter dan de vorige keer. Ook al zag ik opnieuw enorm af en moest ik de laatste dertig kilometer weeral dieper gaan dan ooit tevoren, ik finishte in een tijd van twintig uur en vijfentwintig minuten. Dat was zo’n drie uur beter dan tijdens de Nacht van West-Vlaanderen. Ik kon vol vertrouwen aan de Kilimanjaro beginnen. Het enige wat me nog kon dwarsbomen om de top te halen, dacht ik, was de hoogteziekte. Iets waar we ons helaas niet echt op konden voorbereiden.  

De laatste maand 

De laatste maand naar aanvang van de klim deden we het rustiger aan. We maakten van de tijd gebruik om ons praktisch goed voor te bereiden op de beklimming van Afrika’s hoogste berg, iets wat een volledig nieuwe ervaring zou worden voor ons. Inmiddels hadden we al een hele uitrustingslijst opgesteld van alle materiaal en kledij die we zouden nodig hebben in Afrika. Het feit dat we voor de eerste keer een berg zouden gaan beklimmen zorgde ervoor dat de postbode meermaals met een pakket aan de deur stond die een deel van onze uitrusting bevatte die we online bestelden. Thermisch ondergoed, fleece truien, winddichte broek en jas, balaclava, een hoofdlamp… Het zijn maar enkele van de vele kledingstukken die we ons nog hadden aangeschaft om de vriestemperaturen op vijfduizend meter hoogte aan te kunnen. Vriestemperaturen in Afrika… het klinkt vreemd, maar het feit dat we ’s nachts aan onze summit bid moesten beginnen zorgde ervoor dat we met temperaturen tot -15 graden Celsius konden geconfronteerd worden.  

De laatste weken hadden we ons ook bezig gehouden met het contacteren van kranten die over ons avontuur wilden berichten en het zoeken naar bedrijven die ons per hoogtemeter wilden sponsoren ten voordele van onze Kilimanjaro Charity Climb. Deze laatste werd een opdracht die een pak moeilijker bleek dan verwacht. Als het om geld gaat dan helpt zelfs de zin “het is voor een goed doel” niet altijd. Waar er enkelen enthousiast werden als ze ons idee hoorden, zo veel te meer waren er bedrijven die “we zijn niet geïnteresseerd” of “dit past niet in ons budget” als antwoord gaven. Het werd een opgave waar we meer dan eens moedeloos van werden.  

De beslissing om de Kilimanjaro te beklimmen heeft mijn leven veranderd. Toen we in Afrika aankwamen vond ik het hoog tijd dat we eindelijk aan ons avontuur konden beginnen. Ik had er mezelf de laatste maanden meermaals op betrapt dat ik de woorden ‘Kilimanjaro’ en ‘bergbeklimmen in Google intikte. De Kilimanjaro had mijn leven gedomineerd. Nog voor ik hem in levenden lijve had kunnen aanschouwen. Al gauw kwam ik telkens dezelfde websites tegen. Toch bleef ik ze maar lezen om zeker te zijn dat ik niets belangrijks had gemist. Overal waar ik was, kwam ik de berg tegen. Ik moest maar even voor de televisie zitten en wat zappen of daar was hij al. Opnieuw een docuserie over de Kilimanjaro. Opnieuw een groep mensen die als uitdaging een berg willen beklimmen. Waarom zag ik dat enkel toen? Vroeger was ik nog nooit een dergelijk programma tegengekomen. Zelfs wanneer ik de krant opensloeg schrok ik niet meer als ik een artikel tegenkwam over het bergbeklimmen. Maar toen we in het vliegtuig stapten viel een druk van me af. Ik kon me niet meer suf zoeken naar verschillende manieren om me zo optimaal mogelijk voor te bereiden.

Adventures you should do with your boyfriend or girlfriend

No, we won’t say that you need to be in a relationship before going on an adventure. In fact, there are several reasons why you should travel solo at least once in your life. However, some adventures are just too good to be experienced alone. Here are the best adventures to venture on as a couple.

1. Stargazing

Best location: Atacama desert, Chile

There is nothing more romantic than spending the night cuddling with your love while you look at the stars in the sky. The Atacama desert is world-renowned for being the best place to see the stars.

Star Gazing, Sterrenhemel, Astronomie, Universum, Hemel

2. Get lost in a maze

Best location: Longleat Hedge Maze

What is better than being lost alone in a maze? Being lost with your boyfriend or girlfriend ofcourse! Find your way together out of the maze. If you really can’t find the exit, you can cheat by sitting on eachothers back.

3. Rock climbing

Best location: Paklenica NP, Croatia

Afbeeldingsresultaat voor paklenica rock climbing

Rock climbing is one of those outdoor activities you need to two people. Relationships are all about trust, but the same goes for rock climbing as you literally hold the life of your partner in your hands when belaying.

4. Run a crazy marathon together

Best location: everywhere

Running a marathon is a personal challenge. However, you can enter a marathon with your partner as well and keep each other motivated throughout the course. Don’t settle for a city marathon, but enter one of the adventures marathons. These include running the Great Wall in China or running on the ice cap in Greenland.

gwm_2015_i3q5025

Source: great-wall-marathon.com

5. Climb a mountain together

Best mountain: too many options

There are few greater goals to set than climbing towards the summit of an iconic mountain. Set this challenge on your couples bucket list. There is no better way to bond than to climb together.

6. Take a sauna scandinavian style

Best location: Finland

A sauna is one of the best ways to warm up from the cold winter temperatures. In Finland they cool down after a sauna by jumping into the ice-cold water of a lake or by rolling in the snow.  

Het Baikalmeer, Sauna, Bevroren Meer, Sneeuw

7. Enjoy the sunrise from a viewpoint

Best location: too many options

Sunsets are amazing, but sunrises are truly enchanting. The greatest thing about it is that you most probably won’t have to share it with other people. Enjoying the sunrise together from a viewpoint can be a highlight in your relationship. Think about Preikestolen in Norway or combine this with number 5.

8. Lock yourself up in an escape room

Best location: Prison Escape, Breda

Yes, even being locked up in a room or prison with your beloved one can be romantic. (Yes, really!) Work together as a pair to solve the riddles and find the hints.

foto van Dagboek van een avonturier.foto van Dagboek van een avonturier.

9. Skinny dip in a lake

Best location: Scandinavia

Skinny dipping is just more fun when done with your boyfriend or girlfriend.

Gerelateerde afbeelding

10. Cliff jump together

Best location: Pembrokeshire, Wales

No better way to bond than living on the edge, literally. Find a great spot to make a leap of faith together.

Chapter II – The Kilimanjaro (part 1)

Hoofdstuk II – De Kilimanjaro

Het heeft me weinig moeite gekost om Ruben te overtuigen van het gekke plan om de hoogste berg van Afrika te beklimmen. Onze vriendenkring daarentegen had het iets moeilijker om te geloven dat we effectief een berg van bijna zesduizend meter zouden gaan bedwingen.  

‘Wat gaan jullie nu echt doen dit jaar?’, waren de eerste ongelovige reacties toen we ons plan bekendmaakten aan onze vriendengroep. ‘Jullie hebben toch geen enkele ervaring met bergbeklimmen?’  

Ongelijk konden we ze niet geven. We hadden evenveel ervaring in het bergbeklimmen als een Inuit met het doorkruisen van de Sahara woestijn. Niet alleen is de Kilimanjaro dan ook niet zomaar een berg, maar is het met zijn 5895 meter de hoogste van Afrika. Dat is bijna vierduizend meter hoger dan het hoogste punt dat ik ooit ben geweest (waarvan een groot stuk met een gondola!). Dat was dan nog niet eens de hoofdreden waarom ze me gek verklaarden. Op dat moment was mijn fysieke conditie op een absoluut dieptepunt. Ondanks een sportief verleden was het al zo’n drie jaar geleden dat ik nog iets had uitgeoefend dat ook maar een beetje op sportief gedrag leek. Iets wat ik het jaar voordien nog tijdens een wandeling in de Grand Canyon op een harde manier had mogen ondervinden.  

It took me little effort to convince Ruben of the crazy plan to climb the highest mountain in Africa. Our circle of friends, on the other hand, had a slightly harder time believing that we would effectively conquer a mountain of nearly six thousand meters.

“What are you really going to do this year?”, were the first disbelieving reactions when we announced our plan to our group of friends. “You do not have any experience with mountaineering anyway?”

We couldn’t blame them. We had as much experience in mountaineering as an Inuit with traversing the Sahara Desert. Not only is the Kilimanjaro not just a mountain, but with its 5895 meters it is the highest in Africa. That is almost four thousand meters higher than the highest point that I have ever been (of which a large part with a gondola!). That was not even the main reason why they declared me crazy. At that moment my physical stamina was at an absolute low. Despite my sportive past it was already about three years ago that I had practiced something that even looked a bit like sportive behavior. Something I had been able to experience in a hard way the previous year during a walk in the Grand Canyon.

Desondanks stond mijn plan vast. Koppig als ik ben veranderde ik ons plan niet meer. Als we er nu niet voor gingen, dan zou het er nooit van komen. Ik begon een drietal looptrainingen per week in mijn agenda te passen. Het doel was om binnen de tien weken opnieuw vijf kilometer aan een stuk te kunnen lopen. Iets waar ik op dat moment ver van af zat. De vorderingen van onze training naar aanloop van ons Afrikaanse avontuur hielden we bij op een weblog. Zo kon onze vriendengroep zien dat we effectief serieus waren over ons plan en de hele aanloop ernaartoe meevolgen.  

Nevertheless my mind was set. Stubborn as I am, I no longer changed my plans. If we did not go for it now, it would never happen. I started to fit three running sessions a week in my schedule. The goal was to be able to run five kilometers within ten weeks. Something that I was far away from at that moment. We kept the progress of our training in the run-up to our African adventure on a weblog. This enabled our group of friends to see that we were actually serious about our plan and they could follow our entire progress.

Het duurde niet lang of we koppelden onze beklimming aan een goed doel. Met de aandacht die we creëerden met ons uitzonderlijke idee om de hoogste berg van Afrika te bedwingen wilden we tegelijkertijd de aandacht vestigen op het uitsterven van de ijsbeer, ten gevolge van de opwarming van de aarde. Ons trainingsjaar met als climax de beklimming van de Kilimanjaro stond dan ook in het teken van ‘Save the Polar Bear’, een actie die we in het leven hadden geroepen met als doel duizend euro in te zamelen ten voordele van Polar Bears International, een Noord-Amerikaanse organisatie die zich inzet voor de redding van de ijsbeer. Hoewel vooral de tegenstrijdigheid van de ijsbeer en Afrika ons aansprak was die logica minder vergezocht dan gedacht. Net als de ijsbeer kent ook de Kilimanjaro nadelige gevolgen van de opwarming van de aarde. De laatste twintig jaar is de gletsjer op de hoogste berg van Afrika enorm geslonken en er wordt verwacht dat over nog eens twintig jaar deze volledig verdwenen zal zijn. De beklimming van de Kilimanjaro met de eeuwige sneeuw op de top behoort tot een van de mooiste tochten die je kunt maken, zo had ik gelezen. Dat de ervaring van sneeuw in Afrika dreigde te gaan verdwijnen was meteen ook de belangrijkste reden geweest waarom ik Ruben voorstelde om net de Kilimanjaro te beklimmen.  

It was not long before we joined our climb to a charity. With the attention we created with our exceptional idea of ​​conquering the highest mountain in Africa, we wanted to draw attention to the extinction of the polar bear at the same time as a result of global warming. Our training year climaxing the climb of the Kilimanjaro was marked by ‘Save the Polar Bear’, an action that we had created with the aim to raise a thousand euros in favor of Polar Bears International, a North-American organization dedicated to the rescue of the polar bear. Although especially the contradiction of the polar bear and Africa appealed to us, that logic was less far-fetched than expected. Like the polar bear, the Kilimanjaro also has adverse effects from global warming. The last twenty years the glacier on the highest mountain in Africa has shrunk immensely and it is expected that in another twenty years it will have completely disappeared. The climb of the Kilimanjaro with the eternal snow on top is one of the most beautiful trips you can make, I had read. That the experience of snow in Africa was about to disappear was also the main reason why I proposed to Ruben to climb the Kilimanjaro.

5 adventures to share with your dog

Man’s best friend often is his best travel companion as well. Even though there may sometimes be restrictions to bring your dog in national parks, they still love to spend some time in the outdoors which makes a  great reason to go on an adventure with them. Here are five adventures you can em-bark (get it?) on with your dog.

Go hiking

Every once in a while we need to leave the rat race we live in behind and spend some time in the outdoors. Going on a hiking trip is a great way to relax and sniff up some fresh air. It’s also one of your dog’s favorite activities. This is a great way to bond with your pet and let him have the satisfaction he needs.

Where? The UK has several dog-friendly trails within its borders. The Seven Sisters Path in the south offers a great combination for hiking along the white cliffs and giving both of you a spa treatment as it passes some beaches along the way. The West Highland Way in Scotland than again is a great multi-day option for hiking with your dog. Also, the Alps and Scandinavia have a wide range of trails that are dog-friendly.

Advice. Most trails require to have your dog on a leash to protect local stock. Make sure he wears a comfortable harness for the hike. Larger dogs can even carry some of your luggage, such as his snack bites or water.

dscf1073

Canoeing

One of my favorite ways to spend some time in the outdoors is by going on a canoe trip. Canoeing is a more comfortable way of paddling than kayaking as there is more space in the canoe. This allows more than enough space for your dog to sit in or sleep while you are doing the hard work.

Where? Sweden and Finland are home to thousands of lakes and rivers located all over the country. It’s easy to rent a canoe and set out for a few days with your dog.

Advice. Give your dog a life vest as well, so he can swim some sections of your journey.

dscf1159

Paddle both while your dog sits and enjoys the scenery. 

dscf1178

Okay… maybe not both. 

Stand-up paddle boarding

Many lakes with rental companies on their shores offer the option to go paddle boarding as well. Stand-up paddling or supping is a great way to exercise on the water and doesn’t have to be without your canine friend. He can be your loyal companion on the board.

Where? On many lakes that are home to a company that rents out paddle boards. Lake Bled in Slovenia has a great setting and is dog-friendly.

Advice. Give your dog a life vest to make him feel comfortable on the board.

sup-1838969_640

Camping

Camping is another way to spend some time with your dog in the outdoors. While this activity is not so active, it doesn’t mean he won’t enjoy your company. You can easily bring a frisbee for him or take him for a walk now and then.

Where? Check for dog-friendly campsites in a natural environment for the best experience. If you prefer wild-camping, Scandinavia offers good options as well.

Advice. Check local regulations when it comes to bringing your dog. In some natural parks, they are not allowed to protect the wildlife. If you want to sleep away from your dog, you can pitch a ‘pup’ tent next to yours.

DSC00850.JPG

Trail running

Always wanted to have a running buddy? Well, now you have. Your dog can be a perfect running partner. Nature trails are the best for your dog as you won’t have to worry about his safety in traffic.

Where? Everywhere where there are nature trails.

Advice. Be sure to have a dog that is suitable as a running partner (chihuahua’s wont work). For giving both of you the best running experience, don’t use a regular leash unless you want to get your arm pulled out of the socket. Hands-free running leashes work best.

Chapter I – The Life List (Part 2)

Dagelijkse sleur

Hoe komt iemand er plots bij om de hoogste berg van Afrika te beklimmen kun je denken. Op het moment dat ik door de VS reisde met een groepje vrienden was ik een doorsnee reiziger. Hier en daar een stedentripje en nu ook een reis naar een ander continent achter de rug. En dat we net naar de Verenigde Staten waren gereisd was dan nog vooral het idee van de rest van de groep. Zelf reisde ik graag maar ik had niet echt een lijst met bestemmingen waar ik graag naar toe zou willen reizen. Dat ik instemde met de Verenigde Staten als reisbestemming had vooral te maken met het feit dat ik het jaar ervoor was beginnen met werken na mijn studies journalistiek te hebben gestopt en dat er met het gespaarde geld eindelijk eens een grotere reis van af kon. De reis was eigenlijk niets meer dan een tussenpauze in mijn dagelijkse sleur waarin ik verzeild was geraakt. Ik had mijn ambitie om als sportjournalist te werken opgegeven om een saaie job uit te oefenen. Ik zette mijn zuurverdiende centen opzij om een eigen woning te kunnen kopen en ik was op vijfentwintigjarige leeftijd nog steeds single. Toch heeft de reis naar de Verenigde Staten een passie bij me aangewakkerd. Een nieuwe wereld ging letterlijk en figuurlijk voor me open. De reismicrobe had ik te pakken gekregen en ik stel een maand na onze reis dan ook voor om met ons viertal opnieuw een reis te boeken. Misschien eens naar Peru? Of op safari naar Zuid-Afrika. De helft van ons viertal kon niet beloven dat ze effectief mee zouden gaan op reis en enkele weken later bleven enkel Ruben en ikzelf over.  

Op datzelfde moment in mijn leven begin ik een zware degout te krijgen van mijn huidige situatie. Ik had een job die ik niet graag deed, ik spaarde voor een leven dat door de maatschappij werd opgedrongen en ik voelde me niet goed in mijn vel. Ik werd geleefd. Ik was te weinig bezig met zaken die ik zelf echt wou verwezenlijken. Misschien gewoon omdat ik er nog nooit had bij stilgestaan welk leven ik voor ogen had. Enkele dagen later lees ik een krantenartikel over ‘de honderd dingen die je in je leven moet gedaan hebben’. Ik besloot een pen en papier te nemen en mijn eigen lijst op te stellen. Ik haalde heel wat inspiratie uit de bucket lists van andere mensen. Een marathon lopen, skydiven maar ook reizen naar enkele van de mooiste plaatsen ter wereld zoals Australië of Peru. Mijn lijst werd maar langer en langer.

How can anyone suddenly come to climb the highest mountain in Africa you can think. The moment I traveled through the USA with a group of friends, I was an average traveler. Here and there a city trip and now a trip to another continent behind us. And that we had just traveled to the United States was mainly the idea of ​​the rest of the group. I liked traveling, but I did not really have a list of destinations that I would like to travel to. The fact that I agreed with the United States as a travel destination was mainly due to the fact that the year before I started working after I had stopped my studies and with the money I saved I could finally make a bigger trip. The journey was actually nothing more than a break in my daily routine in which I had ended up. I had given up my ambition to work as a sports journalist to do a boring job. I put my hard-earned money aside to be able to buy my own home and I was still single at the age of twenty-five. Yet the journey to the United States has fueled a passion for me. A new world opened up to me literally and figuratively. I had caught the travel bug and a month after our trip I propose to book a trip with our foursome again. Maybe sometime to Peru? Or on safari to South Africa. Half of our foursome could not promise that they would actually go on a trip and a few weeks later only Ruben and myself remained.

At the same time in my life, I am beginning to get a heavy weight of my current situation. I had a job I did not like, I saved for a life that was imposed by society and I did not feel good about myself. I was lived. I was too busy with things that I really wanted to achieve. Maybe just because I had never thought about what life I had in mind. A few days later I read a newspaper article about ‘the hundred things you must have done in your life’. I decided to take a pen and paper and draw up my own list. I got a lot of inspiration from the bucket lists of other people. A marathon run, skydiving but also travel to some of the most beautiful places in the world such as Australia or Peru. My list only got longer and longer.

Life list

De term bucket list wou ik liever niet gebruiken gezien deze eerder verwijst naar nog vlug een lijstje met dromen afwerken vooraleer je nakende dood een feit is. Men zou niet moeten pas beginnen met leven als ze weten dat ze niet lang meer te gaan hebben. Ik koos dan ook voor de toepasselijke naam ‘de Life list’, een lijst waarmee je je leven verrijkt. Er gold slechts één regel op de hele lijst: op ieder moment moest ik bezig zijn met het verwezenlijken van een van de puntjes. Dat zou ervoor zorgen dat ik iedere dag van mijn leven bezig ben met iets wat ik effectief wil doen.  

Iedere realisatie op de lijst moest een bijblijvende belevenis worden. Geen lokale marathon, maar wel een van de grootste ter wereld. Geen bungeejumping op een kermis, maar wel vanaf een van de meest extreme plaatsen ter wereld. Om het maximum uit het leven te halen moet alles op de lijst buitengewoon zijn. Het was met dat idee dat ik in januari 2012 aan een van mijn beste vrienden, Ruben, vroeg: 

  • Weet je nog dat we ooit een berg wilden beklimmen? Wil je dat nog steeds? 
  • Ja, waarom niet. Aan welke had je gedacht?  
  • De Kilimanjaro.  

I would rather not use the term ‘bucket list’ because it refers to a quickly completing a list of dreams before your imminent death is a fact. One should not start living until they know that they do not have to go long. I therefore chose the appropriate name ‘the Life list’, a list that enriches your life. There was only one rule on the whole list: at any moment I had to be busy with realizing one of the dots. That would make me work every day of my life with something I really want to do.

Every realization on the list had to be a memorable experience. No local marathon, but one of the largest in the world. No bungee jumping at a fair, but from one of the most extreme places in the world. In order to get the maximum out of life, everything on the list must be extraordinary. It was with that idea that in January 2012 I asked one of my best friends, Ruben:

  • Do you remember that we ever wanted to climb a mountain? Do you still want that?
  • Yes, why not. Which one do you think about?
  • The Kilimanjaro.

De komende maanden publiceer ik wekelijks op zondag het tweede Dagboek van een Avonturier. Het verhaal van mijn passie voor de bergen. De hardcover – editie is later te koop beschikbaar.