An Adventurers Journal

Best adventures in Guatemala

Antigua, Lake Atitlan and Tikal are some of Guatemala’s most famous tourist attractions, but they lack what true adventurers need. Those who seek real thrilling adventures in a country where volcanoes and jungle are characterizing the landscape, can find inspiration in our list.

Climb Volcan Acatenango

Volcan Acatenango reaches 3976 meters and is one of the highest volcanoes in Guatemala. The climb is strenuous and can be done as a day trip or overnighter. we highly recommend the overnight trip as this allows you to see sunrise from the summit and witness the lava spectacle from the nearby active Fuego. Some companies offer tours to climb the active Fuego in a combo. If all of this seems a bit too much, you can try to climb the easier Volcan Pacaya which offers you views on lava flows.

20191031133424_img_0045

Paragliding Lake Atitlan

Bad weather conditions (wind) prevented me from doing so, even though I was ready for my flight on the nearby mountains around Lake Atitlan. Soaring in the sky over one of the most beautiful lakes in the world with several volcanoes in the background is a memorable experience to say not the least.

Climb Volcan Tajumulco

Not my favorite volcano climb in Guatemala, but it is the highest mountain in Central America making it a goal for many adventurers. The 4220 meter volcano offers splendid views on the chain of volcanoes all the way up to Volcan Agua. You can climb Tajumulco independently or use Quetzaltrekkers, a non-profit guiding company that provides education, housing, and social support to disadvantaged children in the city of Xela.

Another great volcanonear Xela is Santa Maria which offers views on the active Santiaguito.

20191113140830_img_0165

Hike to El Mirador

Tikal is the number one Mayan ruin site in Guatemala to see, but if you have more time and want a more authentic jungle experience, then why not to try and feel like Indiana Jones or Lara Croft when hiking to El Mirador. This is the largest Mayan site in Guatemala, though most of it is still under the ground. It is located 40 kilometers deep in the jungle, which means you have to embark on a 5 day trek to reach it.

Here is how to hike to El Mirador. 

el dante

Parque Nacional Laguna del Tigre

This national park in Peten is a gem that never makes it to any list. Why? Tourists don’t visit it, because it is hard to reach and the area is known for drug trafficking. Still, we want to include it on this list as it is a great place to spot wildlife including jaguars, scarlet macaw and the morelet crocodile. A must visit for everyone who claims to be a true adventurer.

We independently spend 3 days in the national park and written an useful guide for anyone who wants to venture on the same mini expedition.

20191222182419_img_0378_1

Crossing the Border and Copan Ruins

Geen bus en geen reispartner meer. Dat was het verdict van het nieuwe jaar. Op korte tijd moest ik dus mijn reisplannen wijzigen. Althans de manier waarop er wordt gereisd. Mijn bestemming blijft dezelfde: Panama.

No bus and no travel partner anymore. That was the verdict of the new year. So I had to change my travel plans in a short time. At least the way I am going to travel. My destination remains the same: Panama.

Crossing the border

Na een kort afscheid, begon ik mijn soloreis doorheen Centraal-Amerika. Ironisch genoeg begon deze na een busrit vanuit Guatemala City opnieuw in Antigua, de koloniale stad waar ik twee maand geleden mijn tocht door Guatemala begon. Een nachtje echter maar, want in de vroege ochtend (4 am!) vertrok ik met een shuttle richting de grens met Honduras, een rit van zo’n 7 uur.

Administratieve rompslomp. Zo kun je de grenscontroles in Centraal-Amerika noemen. Vaak met een lange wachtrij, maar dat viel al bij al wel nog mee. In iets minder dan 45 minuten stond ik de grensbeambte in mijn armzalig Spaans te woord. Goed genoeg voor mijn stempel in mijn paspoort. Alleen… daar stond iets bij: hasta 25 enero. Tot 25 januari. Mijn vrees werd werkelijkheid. Guatemala, El Salvador, Honduras en Nicaragua hebben een soort grenspact. Dat zorgt ervoor dat het visum van 90 dagen geldig was voor het hele gebied. Kortom, voor 25 januari moet ik de grens naar Costa Rica oversteken. Vroeger dan ik van plan was.

20200106021626_img_0469

Copan still has the Christmas spirit!

After a short farewell, I started my solo trip through Central America. Ironically, it started again after a bus ride from Guatemala City to Antigua, the colonial city where I started my journey through Guatemala two months ago. Only a night, however, because in the early morning (4 am!) I left with a shuttle to the border with Honduras, a journey of about 7 hours.

Administrative red tape. That’s how you can call the border controls in Central America. Often with a long queue, but that was not so bad after all. In just under 45 minutes I spoke to the border guard in my poor Spanish. Good enough for my stamp in my passport. Only … there was something there: hasta 25 enero. Until January 25. My fears became reality. Guatemala, El Salvador, Honduras and Nicaragua have a sort of border pact. This ensures that the 90-day visa was valid for the entire area. In short, before January 25 I have to cross the border to Costa Rica. Earlier than I intended.

20200106185616_img_0488

Copan Ruins

In de rit naar Copan Ruins, een klein stadje net over de grens, brak ik mijn hoofd over hoe ik het probleem met mijn visum zou oplossen. Voor 25 januari zou ik wel al in Nicaragua zijn, zo dacht ik, maar aan die grens zou ik hetzelfde probleem voorgeschoteld krijgen. En dat terwijl ik toch wel wat tijd in Nicaragua wil doorbrengen.

Tijdens mijn driedaags verblijf in Copan Ruins, breng ik op de ochtend van de tweede dag een bezoek aan de archeologische site hier in de buurt. De reden waarom zoveel toeristen uit Guatemala dit als een daguitstap maken. Groot is deze voormalige Maya stad niet, maar best wel indrukwekkend. De ruïnes lijken de tand des tijds beter te hebben doorstaan, dan sommige plaatsen in Guatemala. Wat mijn bezoek extra leuk maakte, was dat ik eindelijk de Scarlet Macaw hebben kunnen spotten!

Mijn dag eindigt met nog wat minder goed nieuws. Het weer aan de Pacifische kust is slecht momenteel,  en laat dat net mijn volgende bestemming zijn.

20200106184401_img_0472.jpg

In the drive to Copan Ruins, a small town just across the border, I broke my head about how I would solve the problem with my visa. I would be in Nicaragua before January 25, I thought, but I would be confronted with the same problem at that border. And that while I do want to spend some time in Nicaragua.

During my three-day stay in Copan Ruins, on the morning of the second day, I visit the archaeological site nearby. The reason why so many tourists from Guatemala make this as a day trip. This former Mayan city is not large, but quite impressive. The ruins seem to have stood the test of time better than some places in Guatemala. What made my visit extra fun was that I could finally spot the Scarlet Macaw!

My day ends with some less good news. The weather on the Pacific coast is bad at the moment, and let that be my next destination.

Next: Utila and Pico Bonito NP

A Practical Guide to Visit La Laguna del Tigre National Park, Peten

Anyone who visits Peten in Northern Guatemala has places such as Flores, Tikal, El Mirador and maybe even Yaxhe on their list. Even though they are all well worth a visit, there is a piece of nature paradise – untouched – and well hidden in the northwestern corner of Guatemala: Parque Nacional Laguna del Tigre. 

About Parque Nacional Laguna del Tigre

Parque nacional Laguna del Tigre or La Laguna del Tigre National Park is the largest national park in Guatemala and part of the Maya Biosphere Nature Reserve. It is also the largest protected swamp area in Central-America. The park is one of the best places to see crocodiles, scarlet macau, jaguars and lots of birdlife. 

But…

there are two downsides however: there is no organized tourism (except the Guacamaya Biological Research center tour packages) and the area is well-known for its narcos, since it’s close to the Mexican border. In fact 572 kilogram of cocaine was intercepted in the park just a few days before our visit. All of this makes it really hard for individual travelers to visit this gem, making it off charts for most people. 

Best time to visit

The best time to visit is during dry season. Mainly because it will be very hard to reach the park during wet season. The dry season runs from December to June.  

How to get to Laguna del Tigre National Park? 

To get to Laguna del Tigre National Park from Flores, you will need to take a chicken bus from Mercado Viejo to Pasa Caballos. There is only 1 bus per day (not on Sunday) and it leaves at 1.30pm. The bus back to Flores leaves at 4 am from Pasa Caballos. The bus ride takes about 4 hours and is quite rough. Cost of a single trip is 22 GTQ/ person. 

received_2609896875769025

Paso Caballos

Pasa Caballos is the gateway to the national park and where the trouble of getting around starts. There are two ways of getting into the park: 

Take a boat / lancha 

Most fun way and fastest way to get into the park is via the Rio San Pedro. The problem is that there is no organized boat rides into the park. We were lucky enough to find local people who offered us a boat ride to el campamiento. 

Hike into the park

Longest way to get into the park. From Pasa Caballos it takes about 2 hours to reach the Guacamaya center, but if you have not booked in advance, you won’t find anyone there and need to hike to the ‘campsite’ of the park. This is an extra hour and a half. Don’t expect much of this camp as it is just a workers place, but they are happy to offer you a place to pitch your tent for free. 

received_1301457380039975

What to do in Laguna del Tigre National Park?

The national park is best-known for its birdwatching as there are over 300 species living in the park, including the scarlet macaw (guacamaya). 

Crocodile spotting

Rio San Pedro and Rio Sapluc is one of the best places to spot crocodiles (Morelet crocodile). But since there is no tourism here, it is a challenge to get this organized. More information about how to go on a crocodile tour can be read below. 

Visit archaeological site El Peru

The region Peten is scattered with Mayan sites of which Tikal, El Mirador and Yaxche are some of the most famous ones. However, even deep in this remote part there is a Mayan site that is only rarely visited. El Peru is believed to be the rival of Tikal and is mainly still not dugged up. Trails to the site leave from the camping areas. 

received_2506807579641846

Hike through the jungle

The best way to see wildlife is by hiking through the jungle. There not that many trails in the park, but the ones that are there are well worth exploring. We also recommend going on a night hike to increase your chances of spotting a jaguar. 

20191221224242_img_0373

Spot the coati

Planning your trip

Camping spots / places to stay

Guacamaya Biological Center has dormitories and jungle lodges, but they are included in 2 or 3 day tour packages, which could get expensive for the budget traveler. Besides these, there are two camp areas in the national park. El Area del Campar is a camping spot close to the shore of Rio San Pedro with no facilities. (Use Maps app to find the exact location)

 

From here there is a 25 minute hiking trail leading to Guardiano Sitio El Peru. This is the base camp for workers of El Peru. They will let you pitch their tents on one of the wooden platforms at no charge. There are also showers and toilets. From here it is a two hour walk to El Peru. 

Hiking trails

There is no extensive network of hiking trails in the park, but enough to explore a day or two. From Pasa Caballos there is road leading to Guacamaya Biological center. From here all hikes are ‘connected’. 

  • 1 kilometer loop from Guacamaya Biological Center (Mirador over Rio San Pedro)
  • 4 kilometer loop from Guacamaya Biological center
  • Trail leading from Guacamayas to Guardianio Sitio El Peru (1 ½ hours)
  • Trail from Area de Campar to Guardinio Sitio El Peru (25 mins)
  • Guardinio Sitio El Peru to Waka El Peru Archaeological site (2 hours)
  • Guardinio Sitio El Peru to Laguna El Peru (2 hours)

20191221175626_img_0358

From the Guardinio Sitio El Peru, the trail north leads to the archaeological site. 20 minutes before reaching the site, there is a junction leading to Laguna El Peru, a wetland area where you can see crocodiles. 

Boat trip / Crocodile tour

For an individual boat trip you will need the help of local people. However, most of them don’t own a boat. We suggest contacting Carlos Cuz Coc, a local of Paso Caballos who works as a tour guide for Paso Caballos as well. He can help you make plans of your visit. Contact information below.  

20191222200141_img_0402

Local contact information for visiting the national park

When visiting the national park, we met Carlos Cuz Coc, a tour guide of Guacamayas who lives in Paso Caballos and want to set up adventure tourism in this part of Guatemala. He can help you with boat transport to one of the camping areas, wildlife tours (crocodile tours) and accommodation in Paso Caballos. 

His Whatsapp number is: 4085 1614

 

Oudejaarsavond: het einde van meer dan het jaar

Terwijl alles wordt voorbereid voor het grote vuurwerk later op de avond, begint oudejaarsnacht nog met een laatste onaangenaam nieuws. Na een zoveelste ruzie wordt de knoop definitief doorgehakt. De busreis doorheen Centraal-Amerika wordt geannuleerd en mijn reispartner haakt nu definitief af.

Als een verrassing komt het niet. Enkele weken geleden liet ik al weten dat het niet erg klikt met de reispartner die ik online vond voor een roadtrip aanvankelijk naar Patagonië. De vele ruzies en het – naar mijn mening – onvolwassen gedrag van mijn reispartner maakten het moeilijk voor me om de reis naar Patagonië te voltooien. Eerder in Flores al gooide ik de handdoek in de ring. Genoeg was genoeg. Naast het niet klikken van de karakters blijken ook de reisverwachtingen helemaal verschillend, wat het op de lange termijn enkel maar moeilijker zou maken.

Na enkele dagen bekoeling stemde ik in met haar voorstel om samen te reizen naar Panama. Op een iets snellere manier dan aanvankelijk gepland. Om toch iets gereisd te hebben met de bus. Dat bleek te werken. Tot nieuwe redenen voor frustraties, zoals het niet in orde hebben van je paspoort, het niet willen verkopen van de bus achteraf en het  niet willen afkopen van mijn deel, enz, voor nieuwe strubbelingen zorgden. Strubbelingen die op de laatste avond van het jaar over de lippen rolden.

Conclusie: Geen roadtrip, geen reispartners meer. Een dezer komende dagen reis ik dan ook alleen terug naar Antigua, Guatemala om van daaruit de grens met Honduras over te steken naar Copan. De komende weken / maanden worden dus anders dan verwacht.

Hopelijk wordt 2020 beter dan 2019, wat een jaar vol obstakels was (met enkele uitschieters als uitzondering). Ik heb alvast opnieuw een belangrijke les geleerd in de laatste uurtjes van het jaar.

Laguna del Tigre – In between Narcos and Wildlife

‘Avontuur begint wanneer niets meer verloopt volgens je plan.’ Het is een van de vele beschrijvingen waar avontuur voor staat. En misschien wel de best beschrijvende in deze tijd. Echte avonturen zijn steeds moeilijker te vinden, want met het internet beschik je over een hoop informatie op voorhand. Je weet hoe je ergens geraakt en je ziet foto’s waardoor je weet wat te verwachten. De echte sprong in het onbekende is er niet meer zoals in de tijd dat ontdekkingsreizigers koers richting het noorden zetten en niet wisten wat te verwachten.

Vaak mis ik het echte avontuur. Waarbij er niets kan worden gepland. Waar alles in het moment moet gebeuren. Net daarom was ik blij dat we voor drie dagen naar Parque Nacional Laguna del Tigre trokken.

“Adventure starts when nothing goes according to your plan.” It is one of the many descriptions that adventure stands for. And perhaps the best description in this time. Real adventures are becoming increasingly difficult to find, because with the internet you have a lot of information in advance. You know how to hit somewhere and you see photos so you know what to expect. The real leap into the unknown is no longer there, as in the time when explorers set sail for the north and did not know what to expect.

I often miss the real adventure. Where nothing can be planned. Where everything has to happen in the moment. That is precisely why I was happy that we went to Parque Nacional Laguna del Tigre for three days.

 

Narcos territory on the border with Mexico

‘Wauw, we hebben geluk gehad.’ Met een verraste frons op mijn gezicht lees ik het artikel online waarin staat dat een militair team uit Guatemala een vliegtuig heeft weten te onderscheppen met maar liefst 572 kilogram cocaïne, een hoop wapens en waarbij ze maar liefst 6 leden van een Narcos bende hebben opgepakt. Allemaal in het Parque Nacional Laguna del Tigre, een afgelegen nationaal park tegen de grens met Mexico. De hele operatie vond plaats slechts enkele dagen voor ons bezoek.

Uiteraard kenden we de reputatie van het gebied. Niet voor niets trekt geen enkele toerist naar het afgelegen nationale park. De wilde verhalen over hoe iemand ooit tijdens een boottocht een reuzenpython een krokodil heeft zien wurgen in hetzelfde nationale park, had ons nieuwsgierig gemaakt. Laguna del Tigre staat bekend om zijn vele wildlife. De gevaren van de Narcos moesten we er maar bij nemen.

“Wow, we were lucky.” With a surprised frown on my face, I read the article online that states that a military team from Guatemala has intercepted a plane with no less than 572 kilograms of cocaine, a lot of weapons and where they have arrested no less than 6 members of a Narcos gang. All in the Parque Nacional Laguna del Tigre, a remote national park on the border with Mexico. The entire operation took place just a few days before our visit.

Of course we knew the reputation of the area. Not for nothing does not a single tourist go to the remote national park. The wild stories about how someone once saw a giant python strangling a crocodile in the same national park during a boat trip had made us curious. Laguna del Tigre is known for its many wildlife. We had to take the dangers of the Narcos.

The wild journey to Laguna del Tigre

Vanuit Flores vertrekt er dagelijks één bus naar Pasa Caballos, een kleinschalig dorp in het nationale park. Van hieruit heb je een boot nodig om het nationale park in te trekken. Maar die zijn er niet. Dat was alles wat we konden vinden over Laguna del Tigre op voorhand. Blij dat er misschien een echt avontuur ons te wachten stond namen we in de vroege namiddag de bus richting Pasa Caballos. Een wilde busrit op een dirt road vol putten, diepe waterplassen en dat allemaal in een aftandse chickenbus waarbij ik bij nadere inspectie geen idee had hoe die niet uit elkaar viel. Prijs van ons busticket: 22 Quetzal. Omgerekend minder dan drie euro. Een koopje.

De rit was er eentje om nooit meer te vergeten. Voortdurend worden we door elkaar geschud terwijl we achteraan de bus op een zak mais en een motor van een boot zitten. Als een oncomfortabele rollercoaster die van geen ophouden weet. Als gringo weten we als geen ander de aandacht van de andere passagiers naar ons toe te trekken. Wat doet een vreemdeling op deze bus naar een van de meest afgelegen plaatsen van Guatemala? Het zorgt ervoor dat we een eerste contact leggen met Carlos, een lokale inwoner van Pasa Caballos die sporadisch werkt als gids voor Guacamayas, een biologisch research center dat soms pakkettours aanbiedt met verblijf in jungle lodges nabij hun onderzoeksstation. Hij bevestigt dat er in Paso Caballos geen boten zijn richting het nationale park. Wel kan hij ons een overnachtingsplaats bij zijn huis aanbieden en ons de volgende dag helpen met het zoeken naar een oplossing.

received_2609896875769025

One bus departs daily from Flores to Pasa Caballos, a small-scale village in the national park. From here you need a boat to enter the national park. But there are none. That was all we could find about Laguna del Tigre in advance. Glad that there might be a real adventure waiting for us, we took the bus to Pasa Caballos in the early afternoon. A wild bus ride on a dirt road full of pits, deep puddles of water and all in a decrepit chicken bus where, on closer inspection, I had no idea how it did not fall apart. Price of our bus ticket: 22 Quetzal. Converted less than three euros. A bargain.

The ride was one to never forget. We are constantly being shaken while we sit on the back of the bus on a bag of corn and a motor of a boat. Like an uncomfortable rollercoaster that knows nothing. Like gringo, we know how to attract the attention of the other passengers like no other. What is a stranger doing on this bus to one of the most remote places in Guatemala? It ensures that we make a first contact with Carlos, a local resident of Pasa Caballos who occasionally works as a guide for Guacamayas, a biological research center that sometimes offers package tours with accommodation in jungle lodges near their research station. He confirms that in Paso Caballos there are no boats to the national park. He can, however, offer us a place to stay at his house and help us find a solution the next day.

20191221160854_img_0351

Gezien het late uur van aankomst (net voor zonsondergang) leek dit ons het beste plan. Met onze rugzak op de schouders slenterden we nog vlug naar de bron van de Rio San Pedro, de rivier die doorheen het nationale park meandert. Aan de bron troffen we nog tal van lokale inwoners aan die er zich wasten, zwommen of hun kleren wasten. Opnieuw zorgde ons vreemde uitstraling voor mogelijkheden.

‘Waar willen jullie heen?’, vraagt een oude vrouw ons terwijl ze wijst naar een boot die enkele jonge knapen aan het inladen zijn. ‘Campamiento en el parque nacional’, leggen we haar uit. Ze kent het niet, maar ze biedt ons een boottocht aan gezien ze toch die richting uit moeten. We twijfelen niet en terwijl de duisternis valt, stappen we in de boot en varen we in grote snelheid de Rio San Pedro af.

Twintig minuten later mindert de boot vaart en zoekt een van de jonge knapen met een zaklamp naar een stukje oever dat vrij is van bomen en struikgewas. Hij merkt een bordje op ‘Bienvenidos al Peru’. ‘Is dit de plaats?’ vraagt Luna me. Overtuigd dat dit de locatie is die ik op de kaart heb gezien, laten we ons hier droppen in de donkere jungle. Een kampeerplaats zo had ik gedacht. In de realiteit bleek het niets meer te zijn dan een kaal, vlak stuk in de jungle op de oevers van de Rio San Pedro. Geen faciliteiten, geen mensen, niets. ‘Als hier niemand is, hoe verwachten we ooit terug in Paso Caballos te geraken?, vraagt Luna met een kleine paniek in haar stem.

 

Given the late hour of arrival (just before sunset), this seemed the best plan to us. With our rucksacks on our shoulders, we sauntered quickly to the source of the Rio San Pedro, the river that meanders through the national park. At the source we still found many locals who washed, swam or washed their clothes. Again our strange appearance provided opportunities.

“Where do you want to go?”, an old woman asks us as she points to a boat loaded by some young guys. “Campamiento en el parque nacional”, we explain to her. She doesn’t know it, but she offers us a boat trip as they have to go in that direction anyway. We have no doubts and as darkness falls, we get into the boat and sail down the Rio San Pedro at great speed.

Twenty minutes later the boat slows down and one of the young guys searches with a flashlight for a stretch of shoreline that is free of trees and scrub. He noticed a sign ‘Bienvenidos al Peru’. “Is this the place?”, Luna asks me. Convinced that this is the location that I saw on the map, we let us drop here in the dark jungle. A camping site, I thought so. In reality, it turned out to be nothing more than a bare, flat stretch in the jungle on the banks of the Rio San Pedro. No facilities, no people, nothing. “If nobody is here, how do we ever expect to get back to Paso Caballos?” Luna asks with a slight panic in her voice.

20191221224242_img_0373

Coati in the tree

Waka El Peru

Mensen zijn er niet, maar er is wel een trail naar de archeologische site van El Peru, zo’n zes kilometer diep in de jungle. Die moet op een of andere manier toch in verbinding staan met het onderzoeksteam die in het nationale park is gevestigd, zo dacht ik. In de hoop dat de krokodillen niet dit stukje uitkozen om uit te rusten, plaatsen we onze tent en besloten we eerst te overnachten.

Het plan de volgende ochtend was eenvoudig. We trekken dieper de jungle in via de trail die naar de Maya site leidt. Onderweg moesten we wel iemand tegenkomen die actief is op de archeologische site. Na een half uur wandelen bleek mijn vermoeden gerechtvaardigd. We komen aan op een kamp waar twee werkers gedurende drie maanden aan één stuk gevestigd zijn. Zij zouden ons meer informatie kunnen geven.

20191221175548_img_0357

There are no people, but there is a trail to the archaeological site of El Peru, about six kilometers deep in the jungle. It must be connected in some way to the research team based in the national park, I thought. Hoping that the crocodiles do not choose this part to rest, we place our tent and we decided to spend the night first.

The plan the next morning was simple. We head deeper into the jungle via the trail that leads to the Maya site. Along the way we had to meet someone who is active on the archaeological site. After half an hour of walking my suspicion turned out to be justified. We arrive at a camp where two workers are settled for three months at a time. They could give us more information.

Ze raden ons aan om de archeologische site te bezoeken en het nabijgelegen meer. Tegelijk bieden ze ons ook aan om hier te overnachten. Een boot hebben ze echter niet. ‘Misschien kunnen de mensen van Guacamayas iets regelen.’ besluiten ze. Geen ontvangst.

We spenderen de dag dan maar verder met de jungle trek naar El Peru en Laguna de Peru. Onderweg spotten we nog enkele schildpadden, neusberen, apen en een witte valk. De belofte dat we beter ontvangst zouden hebben in de archeologische site werd niet vervuld.

received_2506807579641846

They recommend us to visit the archaeological site and the nearby lake. At the same time, they also offer us to spend the night here. However, they do not have a boat. “Maybe the people of Guacamayas can arrange something.” they conclude. No receipt.

We then spend the day with the jungle trek to El Peru and Laguna de Peru. Along the way we spot some turtles, nose bears, monkeys and a white falcon. The promise that we would have better reception at the archaeological site was not fulfilled.

Finding a way back home

Onze enige optie was nu om de trail te volgen naar het onderzoekscentrum van de Guacamayas in de hoop dat zij een boot voor ons konden regelen. In de ochtend van dag drie begonnen we aan deze anderhalf uur durende tocht. Stiekem hoopten we tegen de middag in Pasa Caballos te zijn zodat we nog iemand konden vinden die ons op krokodillentour wou meenemen. De vele muggen en stekelige planten die de weg blokkeerden maakten de wandeling niet meteen aangenaam. Bij aankomst bij de Guacamayas werd het nog iets erger. Geen kat te zien ( wel twee grijze vossen en kolibri’s). Er zit niets anders op dan 10 km te voet verder doorheen de jungle te trekken richting Paso Caballos.

‘Hé, daar is iemand’, wijst Luna naar de rivier. Een man met een boot bevindt zich dicht bij de oever. Wanneer we vragen of hij ergens heengaat, schudt hij zijn hoofd. De man komt naar ons toe en het blijkt om Carlos te gaan, de man die we eerder al ontmoetten in de bus en ons overnachting aanbood. Hij biedt ons een kop koffie aan. Het geluk blijkt helemaal aan onze zijde als hij ons voor een klein bedrag naar Pasa Caballos kan brengen met de boot. Ook vindt hij het goed om eerst te rivier af te varen om krokodillen te spotten.

received_1301457380039975

Our only option now was to follow the trail to the Guacamayas research center in the hope that they could arrange a boat for us. In the morning of day three we started this one and a half hour trip. We secretly hoped to be in Pasa Caballos by noon so that we could find someone who wanted to take us on a crocodile tour. The many mosquitoes and spiky plants that blocked the road did not immediately make the walk pleasant. On arrival at the Guacamayas it got a little worse. No cat to be seen (but two gray foxes and hummingbirds). There is nothing more to do than to continue 10 km on foot through the jungle towards Paso Caballos.

“Hey, there is someone,” Luna points to the river. A man with a boat is close to the shore. When we ask if he is going somewhere, he shakes his head. The man comes to us and it turns out to be Carlos, the man we met earlier on the bus and offered us overnight accommodation. He offers us a cup of coffee. The happiness is completely on our side when he can take us to Pasa Caballos for a small amount by boat. He also agrees to first sail down the river to spot crocodiles.

20191222200917_img_0406

Rio San Pedro en Rio Sampuc zijn twee rivieren die hier in de buurt stromen. Beiden zijn een ware hotspot voor de bultkrokodil (Morelet crocodile). Het duurt dan ook niet lang vooraleer we enkele forse exemplaren spotten. Geen reuzepythons die krokodillen wurgen, maar ons driedaagse avontuur vervulde alle verwachtingen. Na de nacht te hebben doorgebracht in onze tent in het midden van het dorp, wacht ons nog de vroege busrit richting Flores. Heftig genoeg om ons volledig wakker te schudden. Als we later het nieuws te lezen krijgen over de drugsoorlog die enkele dagen terug in het park plaatsvond, is de vermoeidheid helemaal verdwenen.

Rio San Pedro and Rio Sampuc are two rivers that flow around here. Both are a true hotspot for the Morelet crocodile. It does not take long before we spot some large specimens. No giant pythons strangling crocodiles, but our three-day adventure fulfilled all expectations. After spending the night in our tent in the middle of the village, the early bus ride to Flores awaits us. Enough for us to wake us up completely. When we later get to read the news about the drug war that took place a few days back in the park, the tiredness has completely disappeared.

20191222200141_img_0402-1

Do you see the crocodile?

Wat als het niet klikt met je reispartner?

Het lijkt allemaal zo gemakkelijk. We zien altijd foto’s online van koppels of een groepje vrienden die reizen en ze hebben de tijd van hun leven. Geen moeilijke situaties, geen ruzies, … enkel maar plezier terwijl je de wijde wereld verkent. Toegegeven, ik dacht hetzelfde. Misschien omdat ik vijf jaar de wereld heb rondgereisd met de ideale reispartner waarmee ik vrijwel altijd op dezelfde lijn zat. Nooit hadden we ruzie over welke bestemming of wat we er ter plaatse gingen doen. Ook niet tijdens de reis zelf. Niet toen we honger leden in Finland, fysiek afzagen op de Monte Rosa of in de Alpen of tijdens de uiterst vermoeiende expeditie op Spitsbergen. Iedere uitdaging pakten we aan als team. Waarom zou je ook ruzie maken met je reispartner terwijl je eigenlijk alle twee hetzelfde wil: leuke herinneringen creëren? Dezelfde vraag stel ik me iedere zomer eveneens verbijsterend af als ik een groep meeneem naar IJsland, Noorwegen of Zweden tijdens een van de groepsreizen. Dat ze elkaar niet altijd liggen, tot daar aan toe, maar ruzie… nee nooit. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Leuke herinneringen? Enkel wanneer je reispartner dezelfde richting uit wil. 

Maar hoe kom ik dan in deze situatie terecht? Twee mensen, een ideaal omgebouwde camperbus en hetzelfde doel: reizen van Guatemala naar Patagonië. Enkel en alleen maar om na amper twee weken een eerste hevige ruzie te hebben waarbij de ene persoon dreigt ermee te kappen. In de twee daaropvolgende weken zou hetzelfde nog drie keer gebeuren. En nee, ondertussen is het niet altijd meer dezelfde persoon meer die ermee wil stoppen. Ook ik ben ondertussen de moed verloren. Zie de droom van Patagonië bereiken na Centraal-en Zuid-Amerika te hebben doorkruist met een gele camperbus niet meer groter dan de vele nadelen die er mee lijken gepaard te gaan. De harde realiteit is dat de bestemming of de reis alleen niet de memorabele herinneringen maken, maar dat de persoon die de weg naast je aflegt er een grote invloed op heeft. Net daarom ben ik de voorbije jaren en avonturen nog meer gaan appreciëren.   

 

 

How to Hike to El Mirador, Peten Guatemala Without a Guide

Disclaimer: While it is definitely legal and possible to hike to El Mirador in Peten, Guatemala on your own, we strongly want to emphasize that you will be crossing wild and vast jungle territory which has its dangers. The only reason why you should consider attempting to go unguided – or like me solo – is to have a more authentic jungle experience AND if you have the proper experience in multi-day trekking and navigation in dangerous terrain. Don’t do the trekking to Mirador unguided to save money!

The dangers of the jungle and why guides can be important

Needless to say that the jungle is a dangerous and hostile environment. While being bitten by a jaguar or puma is hardly unlikely, poisoneous snake, venomous spiders, mosquitoes that spread diseases are a real threat. Lacking experience in navigation, using compass or gps, may result in you getting lost. And the jungle is not the place to be lost in.

Sunstroke, sunburn, heatstroke and dehydration are all very easy to fall prey to, so always keep your clothes on, especially covering your head and neck.

If you don’t feel 100% confident in going unguided in the jungle, then you probably don’t have the experience to do so. In that case, contact Turismo Cooperativo Carmelita, which is the official guiding agency for trekkings to El Mirador. 

If however, the many warnings above did not scare you off and you feel you have what it takes to start planning your own El Mirador trek, read on 🙂

Doing the El Mirador Trek unguided

About El Mirador

After having spent a week in Flores, Guatemala, I felt I needed a new adventure. The trekking to El Mirador, a lost Mayan ruin deep in the jungle of Peten was high on the list before traveling to Guatemala. El Mirador was the largest and most spectacular of all Mayan cities and holds the largest manmade structure in the ancient World, the Danta Pyramid (75m high!).

I wanted a genuine jungle adventure instead of following  a guided (noisy) group, so planning my own trek always was the idea. The past few weeks I tried finding companions to do so, but none seemed up for the challenge, so I ended up doing the 5-day trek solo.

What to expect

I think it is fair to say that I am an experienced hiker / adventurer. Though most of my experience lies in the mountains and northern territories, and my jungle experience was limited to a jungle survival course in Belize, I wanted to make the El Mirador as a follow-up for the latter.

Still, the hot and humid climate, the heavy backpack and the muddy trails made it a challenging trek. Expect to carry about 20 kilogram of camping equipment, food and water for at least 5-6 days.

Best time to hike El Mirador

December to April when the weather is drier is your best option. Venturing to the ruins during the rainy season is possible, but the trails become swampy and make it more unpleasant. Think of walking through mud up to your knees and more mosquitoes.

Day 1  Flores – Carmelita

They will try to convince you that it is not allowed to hike to El Mirador without a guide. Or that there is no (direct) bus. Well, none of it is true. The truth is there is only 1 bus a day traveling from Flores to Carmelita. It leaves at 1 pm from the Market Bus Stop in Santa Elena. It is a chicken bus that delivers goods from the market to the many small villages along the way, and I don’t think it makes a stop at the Bus Terminal. So make sure you are at the right place, not to miss it.

The bus back leaves from Carmelita at 4.30 am.

Accommodation in Carmelita

If you are lucky, you will arrive in Carmelita at around 4.30 pm. So you will need accommodation in Carmelita before embarking on your adventure the next day. There is only 1 place to stay: the wooden cabins on the terrain behind the Cooperativa Carmelita office. Chances are high no one will be around, so ask around for the chica that is in charge for the habitacion.

Day 2- 6 Navigating the trail

Finding the trailhead is fairly easy. I recommend using the app Maps.me as a helpful tool to navigate. You can download entire maps in advance, which is useful since you won’t be having internet connection or phone signal during your whole trip. At least I didn’t.

The beginning of the trail is quite large and is mostly made of mud and holes. Depending on the time of the year and the weather in the previous days, the terrain can be wet and muddy, making it very hard at some sections. During the first part towards Tintal (camp 1), there will be various side trails branching off the main route. Some can be used as a detour to avoid real bad (muddy) parts of the trail, others just take you on long detours into more vast and wild jungle. So keep your head on the track while navigating and don’t only rely on your gps.

From Tintal the trail gets easier.

20191202_105755

About the gps

Anyone with trekking experience will confirm: don’t only rely on your gps for navigation. In my case, it was sometimes really hard for my phone to track my location. And as mentioned before, you don’t want to get lost in the jungle. Still the route itself is pretty straight forward. From Carmelita to El Mirador you are heading north pretty much all the time. I used the sun as navigation tool to save phone battery (I had compass as extra).

The map

It could be useful to study the terrain map of the whole area in advance so you know where which camps and ruins are located. Tintal is located on your way to El Mirador, but if you opt to make a detour on your way back, there is also Nakbe, etc.

Quick note: The map gives a trail from Nakbe to Florida via Wakna Ruins. Some guides said the trail is no longer used and it is very swampy, making it quite challenging. Instead you can use the trail from Nakbe to Jabali Camp and use the same way back to Carmelita. One hour south of Tintal, there is a deviation that signs Florida, but I haven’t used it so don’t know the condition of it.

6-Day-Hike-to-El-Mirador-Map

El Mirador Highlights

The obvious reason to hike El Mirador is for La Danta and the surrounding ruins. Only the main structures can be seen and climb such as: El Tigre Temple, Los Monos Pyramid, El Jaguar Paw Temple, El Pava Complex and of course La Danta Pyramid. La Danta is the largest temple in the world, and buried deep within the jungle of Peten.

La Danta offers a tremendous 360 degree view on the jungle.

Wildlife

Wildlife is rare during the dry season, but becomes more active in the wet season. Although you may see jaguar paw prints, don’t expect to see them directly. Animals you may encounter are howler and spider monkeys, ocillated turkey and several bird species. I had the luck of spotting an agouti,  coati and th misfortune of two (small) snakes. Always keep an eye out for them!

Equipment to bring

The best thing to use is a hammock, so you sleep above the ground instead of on it (to avoid snakes, spiders, etc), but the guided tours use tents as well.

  • Tent that can be fully closed
  • Sleeping pad
  • Sleeping bag (allthough I never used mine since it was hot)
  • Cooking equipment (stove + gas)
  • Solar panel + power bank (for giving your gps extra battery life)
  • Machete
  • Swiss knife
  • Firestick
  • Gps / compass
  • Mosquito repellent / sunscreen!
  • Hat
  • Long hiking pants and long-sleeved shirt
  • Toiletpaper
  • Head torch

About food

You will need to bring and carry all food for your whole expedition from Flores. Make a list of what you are going to eat when. Bring emergency food for at least 1 extra day and don’t forget the snacks.

About water

This will be the heaviest item in your backpack. Fortunately, all camps have (filtered) water available. They even let me refill my bottles free of charge. Still, bringing a Lifestraw water Bottle is highly recommended!

The Camps

There are several camps in the jungle. The once you will be using are Tintal, Jabali (optional) and the one at El Mirador. They are owned by La Cooperativa Carmelita, but they will let you use them if you travel independently as well. Always pitch your tent under a sail. This is to avoid you getting hit by falling branches, monkey poop (it happens) and rain.

Safety in the jungle

Wildlife threats

This is an important section for your adventure. When thinking of safety, you will probably fear jaguars, puma’s or similar. However chances are very unlikely you will encounter them. Fear the smaller animals. Snakes, spiders, scorpions and mosquitoes. Bring insect repellant and make sure your body is always covered.

Dehydration / sunstroke

One of the real threats of jungle adventures. You will be crossing hot terrain and sweating a lot. Make sure to drink enough water and wear a hat or bandana to avoid sunstroke. Use sunscreen as well.

Getting lost

If you are using the Carmelita – Tintal – El Mirador trail, navigation should not be too hard. Still, if you are lost in the jungle then S-T-O-P: Stop, Think, Observe and Plan.

Stay calm and plan your next decision. you know you are not far from a village or trail try to figure out where you came from and get back to a point you recognize. This could be a stream or a high point or a jungle trail.

Travel during the day and sleep at night. Choose a direction and stick to it.

Need more jungle survival tips. Read our post on how to survive in the jungle. 

 

Solo Crossing Guatemalan Jungle towards El Mirador

Een week geleden kondigde ik aan op sociale media dat ik vijf dagen solo door de jungle zou trekken. Bij velen een kleine paniek bij het lezen van zowel ‘solo’ als ‘jungle’, want het is een combinatie waarin veel mis kan gaan. Ik kan gebeten worden door een roofdier, spin of slang, gedehydrateerd geraken door een tekort aan (drinkbaar) water of misschien nog de meest realistische: verloren lopen.

Maar mensen met een portie gezond verstand hebben het al door. Ik ben in staat om dit alles neer te schrijven, dus je weet op voorhand al dat het verhaal een happy end heeft 😉

A week ago I announced on social media that I would travel the jungle for five days solo. For many a small panic attack when reading both ‘solo’ and ‘jungle’, because it is a combination in which a lot can go wrong. I can be bitten by a predator, spider or snake, dehydrated by a shortage of (drinkable) water or perhaps the most realistic thing: getting lost.

But people with some common sense are already aware of it. I am able to write all this down, so you know in advance that the story has a happy ending;)

El Mirador – The Lost City

De reden van mijn jungle trek was eenvoudig: El Mirador, de Verloren Maya Stad, met eigen ogen zien. Hoewel Tikal alle naam en faam heeft en dus alle toeristen naar zich toe lokt, was El Mirador vele malen groter dan de beroemdere Maya ruïne. Het nadeel: de slechts gedeeltelijk opgegraven Maya stad ligt diep in de jungle. Meer dan veertig kilometer diep. De enige manier om er te geraken is per helikopter of twee dagen trekken door de gevaarlijke jungle. Drie keer raden wat ik koos. Uiteraard zijn er ook sporadisch tours naar El Mirador, maar om de ervaring toch iets unieker te maken stond een solo trekking door de jungle toch wel hoog op het lijstje.

The reason for my jungle trek was simple: seeing El Mirador, the Lost Maya City, with my own eyes. Although Tikal has every name and fame and therefore attracts all tourists, El Mirador was many times larger than the more famous Mayan ruin. The disadvantage: the only partially excavated Mayan city is deep in the jungle. More than forty kilometers deep. The only way to get there is by helicopter or a two-day trek through the dangerous jungle. Three times guessing what I chose. Of course there are also occasional tours to El Mirador, but to make the experience a little more unique, a solo trek through the jungle was high on the list.

20191202_105755

Zoals het iedere solo avonturier betaamt, liet ik mijn planning achter bij mijn reispartner. Als ik tegen zondag niets van me laat horen, dan krijgt ze vrijgeleide om een zoekactie te organiseren. Zover zou het gelukkig niet komen. Om het begin van de trail te vinden moet ik reizen naar Carmelita, een klein Maya dorpje, diep verborgen in de jungle. De laatste nederzetting op weg naar El Mirador. Een chicken bus vanuit Flores zou me in zo’n vier uur brengen op mijn bestemming. Een eerste uitdaging, want er is slechts één bus per dag. En als je mensen in de bus terminal vraagt waar deze vertrekt, dan krijg je enkel te horen dat er geen is of dat ik er niet kan geraken zonder gids. Zever in pakjes en met wat geluk krijg ik de bus in het zicht, net op het moment dat men mijn rugzak op het dak van de collectivo aan het vastmaken is. Vlug veranderen maar!

As befits every solo adventurer, I left my schedule with my travel partner. If I don’t hear anything from me by Sunday, she will be given the authorization to organize a search. Fortunately it would not come to that. To find the start of the trail I have to travel to Carmelita, a small Mayan village, hidden deep in the jungle. The last settlement on the way to El Mirador. A chicken bus from Flores would take me to my destination in about four hours. A first challenge, because there is only one bus per day. And if you ask people in the bus terminal where it leaves, you will only be told that there is none or that I cannot get there without a guide. Bullsh!t and with a bit of luck I get the bus in sight, just as one is attaching my backpack to the roof of the collectivo. Quick change!

Tintal and first wildlife

Om half vijf in de namiddag kom ik aan in Carmelita. Een uur voor zonsondergang en dus te laat om nog te beginnen aan de trekking. Overnachting vinden bleek geen probleem, want al snel komt een lokale naar me toe en wijst ze me de weg naar de enige habitacion.

De volgende ochtend, net na zonsopgang, trek ik met mijn rugzak de jungle in. Een trail zoals verwacht. Breed, maar bestaande uit diepe modder waar mijn schoenen helemaal in wegzinken. De vele kleinere paden die zich in de jungle verspreiden maken het er niet makkelijker op om mijn weg in de chaos te vinden. Zestien kilometer stonden op het programma voor mijn eerste dag door de jungle. Haalbaar qua aantal, maar de zware rugzak en de vele modder, maken het een erg lastige tocht richting Tintal, het eerste kamp.

20191202_142432

Terrible picture with terrible camera, but believe me it’s a coatimundi

At half past four in the afternoon I arrive in Carmelita. An hour before sunset and therefore too late to start the trekking. Finding an overnight stay proved to be no problem, because soon a local comes to me and shows me the way to the only habitacion.

The next morning, just after sunrise, I head into the jungle with my backpack. A trail as expected. Wide, but consisting of deep mud into which my shoes sink completely. The many smaller paths that spread in the jungle do not make it easier to find my way in the chaos. Sixteen kilometers were on the program for my first day in the jungle. Feasible in number, but the heavy backpack and the mud make it a very difficult trip to Tintal, the first camp.

In een jungle waar apen, muggen, vogels, spinnen, tapirs en jaguars vrij spel hebben, was er één diersoort waar ik niet gek van was: slangen. Hoewel niet iedere slang giftig is, kwam ik ze het liefst niet tegen. Zoals ik me herinner tijdens de eerste dag van de jungle survival course in Belize vorig jaar, ben ik dus steeds op mijn hoede onderweg naar Tintal. Een hoop bladeren? Misschien ligt er een slang onder. Modder? Misschien ligt er een boa constrictor onder om af te koelen. Je snapt het wel.

Ik ben dan ook blij tegen de middag Tintal te bereiken zonder gewurgd of gebeten te worden door een van deze serpenten. Tintal is de eerste verzameling aan mayaruines onderweg naar El Mirador, en niet onlogisch dus ook de locatie van het eerste kamp van La Cooperativa waar ik mijn tent mocht plaatsen. In mijn vrije namiddag had ik meteen het geluk enkele spider monkeys, pauwkalkoenen, een grijze vos en een neusbeer te spotten. De brulaap zou later op de avond van zich laten horen en zo mijn nachtrust verstoren. Erg indrukwekkend, zoek maar op Youtube!

In a jungle where monkeys, mosquitoes, birds, spiders, tapirs and jaguars have free rein, there was one species that I was not crazy about: snakes. Although not every snake is poisonous, I prefer not to encounter them. As I remember during the first day of the jungle survival course in Belize last year, I am constantly cautious on my way to Tintal. Lots of leaves? Maybe there is a snake under it. Mud? Maybe there is a boa constrictor underneath to cool off. You get it.

I am therefore happy to reach Tintal by noon without being strangled or bitten by one of these serpents. Tintal is the first collection of mayan ruines en route to El Mirador, and not illogical, therefore, the location of the first camp of La Cooperativa where I was allowed to place my tent. In my free afternoon I was lucky enough to spot some spider monkeys, ocillated turkeys, a grey fox and a coatimundi. The howler monkey would make himself heard later in the evening and thus disturb my night’s rest. Very impressive though, just search on YouTube!

20191203_082935

The Lost City of El Mirador

Ondanks het vroege gebrul van de apen en het luidruchtige gepraat van de gidsen van een groep die in hetzelfde kamp de nacht doorbracht, had ik een vrij goede nachtrust. Broodnodig, want ik heb maar liefst 28 kilometer af te leggen richting El Mirador. Een flinke afstand, maar de trail is een pak beter dan gisteren en erg makkelijk te volgen. In iets minder dan zeven uur bereik ik – uitgeput weliswaar – het kamp bij El Mirador. Het verkennen van de ruïnestad zou pas voor dag drie zijn.

Hoewel de tekeningen van El Mirador een erg bloeiende stad tonen, is het merendeel ervan nog bedolven onder de grond of begroeid door de jungle. Dat archeologen hier nog steeds hun werk hebben, is duidelijk aan de vele zwarte zeilen die de stenen bedekken. Wie El Mirador bezoekt, komt voornamelijk voor de Templo Jaguar, de piramide El Tigre en de grote blikvanger: El Dante (the Tapir), een van de grootste piramides ter wereld.

Despite the early roaring monkeys and the loud talk of the guides of a group who spent the night in the same camp, I had a pretty good night’s sleep. Necessary, because I have to travel no less than 28 kilometers to El Mirador. A good distance, but the trail is a lot better than yesterday and very easy to follow. In a little less than seven hours I reach the camp at El Mirador, exhausted. Exploring the ruined city would be for day three.

Although the drawings of El Mirador show a very thriving city, most of them are still buried underground or overgrown by the jungle. The fact that archaeologists still have their work here is clear from the many black sails that cover the stones. Those who visit El Mirador come mainly for the Templo Jaguar, the pyramid El Tigre and the big eye-catcher: El Dante (the Tapir), one of the largest pyramids in the world.

Deze laatste ligt helemaal aan de andere kant, de oostzijde, van El Mirador en is wellicht de hoofdreden van mijn trektocht. Ondanks dat het een van de grootste Maya bouwwerken ter wereld is, verraadt slechts een enkele trap de weg naar boven, vanaf de bodem van de jungle. Vele treden later, kom ik uit op het hoogste stuk van El Dante en El Mirador. Een 360 graden uitzicht op niets meer dan een dichtbegroeide jungle onder mij. Enkel een uitstekend rots verraadt waar piramide El Tigre ligt. El Mirador is Spaans voor ‘het uitzichtpunt’ en het uitzicht vanaf El Dante doet deze naam alle eer aan. Twee dagen en meer dan veertig kilometer trekken door de jungle is ver, maar pas op de top van El Dante besef ik hoe uitgestrekt en wild deze jungle is.

The latter is completely on the other side, the east side, of El Mirador and is perhaps the main reason for my trek. Although it is one of the largest Mayan buildings in the world, only a few stairs reveals the way up from the bottom of the jungle. Many steps later, I reach the highest part of El Dante and El Mirador. A 360 degree view of nothing more than a thick jungle below me. Only a covered rock reveals where the El Tigre pyramid is located. El Mirador is Spanish for ‘the viewpoint’ and the view from El Dante does justice to this name. Two days and more than forty kilometers of trekking through the jungle is far, but only at the top of El Dante do I realize how vast and wild this jungle is.

20191204_092901

Jaguar Templo

The way back: Nakbe and fears come true

De meeste tours nemen dezelfde weg terug naar Carmelita. Dat terwijl er in dit gebied nog tal van andere Maya sites te ontdekken zijn. Weliswaar nog veel minder opgegraven dan El Mirador. Vanaf de oostzijde van El Mirador neem ik het pad richting Nakbe, zo’n vier uur stappen. Daar wordt me verteld dat het pad richting Florida, de route die ik in gedachten heb, ‘gesloten’ is. Gesloten als in de zin ‘niet meer gebruikt, dus vol omgevallen bomen en erg moeilijk doorkomen. Dertig kilometer moeilijk navigeren en nieuwe padden kappen met de machete zou me iets te veel tijd kosten, dus kies ik voor het voorstel van de man in charge in Nakbe: van hieruit naar Jabali camp en terug naar Carmelita via Tintal. Twaalf uur hiken. Met de doelstelling op in twee dagen terug in Carmelita te zijn (en een zoekactie te vermijden), maak ik er twee loodzware dagen van (8 uur hiken). Op de laatste dag richting Carmelita krijg ik nog meer wildife te zien die ik van mijn lijstje kan schrappen: een agouti die mijn pad kruist en jawel… twee slangen.

20191204_074237

Most tours take the same way back to Carmelita. That while there are many other Mayan sites to discover in this area. Even less excavated than El Mirador. From the east side of El Mirador I take the path towards Nakbe, about a four-hour walk. There I am told that the path to Florida, the route that I have in mind, is “closed”. Closed as in ‘no longer used’, so full of fallen trees and very difficult to come through. Thirty kilometers of difficult navigation and cutting new paths with the machete would cost me a little too much time, so I opt for the proposal from the man in charge in Nakbe: from here to Jabali camp and back to Carmelita via Tintal. Twelve hours of hiking. With the goal of being back in Carmelita in two days (and avoiding a search), I turn it into two tough days (8 hours of hiking). On the last day towards Carmelita I get to see even more wildlife that I can scrap from my list: an agouti that crosses my path and yes … two snakes.

Babyslangetjes weliswaar. Ik spot een beweging en in de veronderstelling dat het om een hagedis gaat speur ik de modder af op zoek naar het dier. Blijkt het een kleine babyslang te zijn. Niet genoeg om te panikeren, maar toch genoeg om me een kleine rilling over mijn rug te geven. Je weet maar nooit waar mama slang ergens uithangt. Een uur later en slechts twee uur van Carmelita opnieuw een kleine – maar iets grotere – slang die vlug het struikgewas induikt. Misschien toch maar best dat ik niet meer in de jungle hoef te kamperen.

Baby snakes though. I spot a movement and, assuming it is a lizard, I search the mud for the animal. It appears to be a small baby snake. Not enough to panic, but enough to give me a little shiver. You never know where mommy snake is somewhere. An hour later and only two hours from Carmelita another small – but slightly larger – snake that quickly dives into the bushes. Maybe it’s best that I no longer have to camp in the jungle.

20191204_075756

On top of El Dante

 

Spotted wildlife

  • Spider monkeys
  • Howler Monkeys
  • Coatimundi
  • Agouti
  • Grey Fox
  • Ocellated Turkey
  • Toucan

 

Other funny remarks

Spider monkeys pee. While you may be peeing on some ants, small lizard or if you are unlucky a baby snake, there are many animals living above you that need to do their business as well. Though I didn’t spent too much time in Nakbe, this was the place where a spider monkey was seen in action. Two meters in front of me!