An Adventurers Journal

The Law of the Jungle

Maandag was het eindelijk zover. Een lange busrit op de chicken bus bracht me van Xela tot Guatemala City waar ik Luna zou ontmoeten, mijn reispartner voor de komende maanden, én Sol, de gele schoolbus die is omgebouwd tot een mobilhome en mijn thuis zou worden tijdens onze avonturen. 

Monday was finally there. A long bus ride on the chicken bus took me from Xela to Guatemala City where I would meet Luna, my travel partner for the coming months, and Sol, the yellow school bus that was converted into a mobile home and would become my home during our adventures.

Maar vooraleer het tot spannende avonturen zou komen waren er nog enkele problemen op te lossen. De versnellingskast van de bus werkt niet, de motor lekt olie en we weten niet of de motor wel genoeg afkoelt… Heel wat werk dus. De dagen daaropvolgend spendeerden we dan ook in Terminal, een buurt in de rode zone van Guatemala City waar de beste mecaniciens zitten. Niet zonder slag of stoot zag het er naar uit dat we op donderdag zouden kunnen vertrekken naar Rio Dulce, een eerste stop in Guatemala tijdens een testrit zoals we het noemen, naar Pèten, de jungle van Guatemala. 

But before it came to exciting adventures, there were still some problems to solve. The gearbox of the bus does not work, the engine is leaking oil and we do not know if the engine is cooling off enough … So a lot of work. The next days we spent in Terminal, a neighborhood in the red zone of Guatemala City where the best mechanics are. Not without a struggle it looked like we could leave on Thursday to Rio Dulce, a first stop in Guatemala during a test drive as we call it, to Pèten, the jungle of Guatemala.

De jungle of Guatemala City

Vooraleer we de jungle van Pèten zouden bereiken, was er een andere jungle waar we ons moesten doorheen zien te loodsen. Die van Guatemala City. Meteen mijn vuurdoop aan het stuur van de gele bus. Ik vertelde vorige week al dat de chauffeurs in Guatemala misschien wel de slechtste zijn ter wereld. Wel, beeld je een hele drukke stad in vol van die chauffeurs en waar verkeersregels niet van tel zijn. De weinige verkeersborden die je ziet in het straatbeeld zijn ‘Stop’ of een verkeerslicht. Voor de rest is het de wet van de jungle die telt. Dat betekent zoveel als je overal tussen wringen en alles, maar dan ook alles in de gaten houden. Grote trucks, camionettes en motorfietsen steken zowel rechts als links voorbij op enkele centimeters van de bus. 

Before we would reach the jungle of Pèten, there was another jungle that we had to guide ourselves through. That of Guatemala City. Immediately my first time at the wheel of the yellow bus. I already told you last week that the drivers in Guatemala are perhaps the worst in the world. Well, imagine a very busy city full of those drivers and where traffic rules don’t count. The few traffic signs that you see in the street are “Stop” or a traffic light. For the rest it is the law of the jungle that counts. That means as much as wringing yourself in between everything and everyone. Large trucks, vans and motorcycles pass both right and left a few centimeters from the bus.

20191122_132131

Cats in the engine and the first engine breakdown

Naast Luna en ikzelf waren er nog twee andere passagiers in de bus: twee katten. Hun eerste echte avontuur en uiteraard dus erg onwennig in de nieuwe omgeving die de bus is. Met als gevolg dat er al heel wat ontsnappingspogingen volgden nog voor we uit Guatemala City waren. Als we voor de eerste keer halt hielden bij het tankstation: grote paniek. De jongste van de twee katten is spoorloos. En waar begin je met zoeken in een stad als Guatemala City? De harde realiteit inzien bleek de enige mogelijkheid tot Luna bij het instappen in de bus een stukje staart uit de vanonder het dashboard zag hangen. De kat zat in de motor!

In addition to Luna and myself, there were two other passengers on the bus: two cats. Their first real adventure and of course very uncomfortable in the new environment that the bus is. As a result, many escape attempts followed before we were out of Guatemala City. When we stopped at the gas station for the first time: panic. The youngest of the two cats is missing without a trace. And where do you start searching in a city like Guatemala City? Seeing the harsh reality turned out to be the only possibility until Luna saw a piece of tail hanging from under the dashboard when boarding the bus. The cat was in the engine!

Onze eerste 150 kilometer verliep voor de rest vlekkeloos. De bus reed naar behoren en we waren opgelucht dat de voorbij dagen genoeg waren geweest om met een gerust gemoed aan onze lange reis te kunnen beginnen. Tot… ik bij het schakelen voel dat de versnellingspook helemaal doorschiet. Remmen blijkt eveneens niet meer te lukken. De bus is niet meer te stoppen. Gelukkig was onze snelheid beperkt tot zo’n 50 kilometer per uur en vonden we een zandstrook aan de andere kant van de weg waar we zonder ongelukken naartoe konden manoeuvreren. Het noodlot had toegeslagen. De versnellingsbak had het begeven en dat in the middle of nowhere onderweg naar Rio Dulce. Het leuke aan Guatemala is dat iedere chauffeur sowieso al meerdere keren heeft te maken gehad met motorpech, waardoor we al snel twee mannen hadden die ons hielpen met het herstellen ervan. De oorzaak bleek te liggen bij de verbinding van de versnellingspook en de versnellingsbak. Die was losgeraakt. Ze slaagden erin om deze weer te herstellen en zo konden we onze reis verderzetten. Als Luna tegen de avond toe het stuur van me wou overnemen, bleek het probleem zich opnieuw weer voor te doen. Gelukkig wisten we waar het probleem was, en met wat duct tape deze keer herstelden we de bus zodat we op zijn minst deze konden manoeuvreren naar een veiliger plek. 

Our first 150 kilometers went smoothly for the rest of the journey. The bus was running properly and we were relieved that the past few days had been enough to start our long journey with peace of mind. Until … I shift gear, I feel that the gear shifter completely shoots through. Braking also appears to be no longer possible. The bus can no longer be stopped. Fortunately our speed was limited to about 50 kilometers per hour and we found a stretch of sand on the other side of the road where we could maneuver without accidents. Fate had struck. The gearbox broke down in the middle of nowhere en route to Rio Dulce. The nice thing about Guatemala is that every driver has had to deal with engine trouble several times, so we soon had two men who helped us repair it. The cause turned out to be the connection between the gear lever and the gearbox. It had come loose. They managed to restore it and so we could continue our journey. When Luna wanted to take over the wheel from me by the evening, the problem emerged again. Fortunately we knew where the problem was, and with some duct tape this time we repaired the bus so that we could at least maneuver it to a safer place.

20191123194955_img_0176

 

Rio Dulce

Heet, heter, heetst. Zo konden we de voorbije dagen het best omschrijven. De watervallen van Rio Dulce zouden dan ook erg deugd doen. Toch moesten we erg veel moeite doen om deze te bereiken. Op zo’n vijftien kilometer van het Caraibische oord rijden we over een snelheidsdrempel. Iets te snel. De schok zorgde ervoor dat de remmen opnieuw niet werkten waardoor we een tweede snelheidsdrempel vol raakten. Opnieuw pech. Deze keer lag de oorzaak niet bij de versnellingsbak, maar bij de batterij van de bus die was verschoven en de kabel van de rem raakte. Kortsluiting en een scheur in de kabel zorgde ervoor dat er lucht in kwam en de remmen het begaven. Opnieuw herstellingswerken. Gelukkig konden we enkele uren later wel genieten van het koele water van Rio Dulce.

Hot, hotter, hottest. That is how we could best describe the past few days. The waterfalls of Rio Dulce would therefore be very good. Yet we had to put a lot of effort into achieving this. At about fifteen kilometers from the Caribbean, we drive over a speed bump. A little too fast. The shock led to the brakes not working again, so we were unable to avoid a second speed threshold. Bad luck again. This time the cause was not the gearbox, but the battery of the bus that had shifted and resulted in a cable breaking off. A short circuit and a crack in the cable caused air to enter and the brakes to fail. Again repair work. Fortunately we were able to enjoy the cool water of Rio Dulce a few hours later.

Next week: Pèten

20191123222911_img_0182

Thermal waterfalls of Rio Dulce

How to climb Tajumulco without a guide

If you are visiting Guatemala, there is little doubt that climbing a volcano is on top of your list. Volcan Acatenango near Antigua is a popular choice as it gives tremendous views on the active Fuego. However if you want to add bragging rights to an incredible view, you should climb Tajumulco, the highest mountain in Central America.

About Tajumulco

Volcan Tajumulco is a dormant volcano in Eastern Guatemala. With 4222m above sea level it is the highest peak in Central America. Though, the climb is not as hard as the elevation might suggest. 1400 meters of elevation needs to be conquered between the trailhead and the summit. Therefore it can be done as a day hike, but we recommend an overnight 2-day trek, as this would allow to see the sunrise from the summit.

On a clear day you will see some mountains in Mexico, other volcanoes in Guatemala (all the way to Volcan Agua) and wonderful panorama view to towns and villages around the volcano.

With or without guide?

Fair is fair. I did the climb with a guide. Not because it is a difficult trek, but after days of consideration, I liked the idea of climbing with a group and have some company along the way. The fact that it was a non-profit guiding agency supporting education for Guatemalan children was a great extra.

I only got confirmation of the climb going through the day before the ascent. So by that time I already had plan B prepared to do it individually.

Preparation

What to pack

If you plan to do the climb as a day hike, bringing 3-4 liters of water and some food or snacks is sufficient. Also bring extra layers of clothes, as it can be quite cold on the summit because of the wind.

For an overnight trek

Camping equipment

  • Tent
  • Sleeping bag
  • Sleeping pad
  • Gas stove + gas or matches to make a campfire.
  • Torch (if you plan to do summit for sunrise)

Camping equipment can be rented in Altiplanos on 12 Avenida in Xela

Food and water

You can eat a huge breakfast in San Marcos, but you will need more food offcourse. Most people just bring taco’s with vegetables, some salsa and guacamole as this doesn’t require a gas stove. But it’s up to you. You can also just bring some sandwiches since it’s only a 2-day trek.

Bring at least 3 liters of water with you as there is NO extra chance to find water along the way.

Clothes

The summit of Tajumulco can be very cold. Also the night you spend on the campsite can be quite chilly. So bring extra layers of clothes! Also bring an extra t-shirt as the one you are wearing will probably get wet from sweating and it’s much warmer in the evening if you have a second t-shirt to wear. Long pants and gloves make the experience more comfortable.

Offcourse hiking boots are highly recommended!

The climb itself

How to get to the trailhead?

When you think of climbing Tajumulco, you probably will spend the days before in Xela (aka Quetzaltenango). This is the base for most hikers climbing the volcanoes in this part of the country.

From the central busstation Minerva you can take the chickenbus to San Marcos, which takes about two hours. Here you change buses and take the one towards Tuichan, where the trailhead is located (direction Tacana / Crucero Tajumulco). It takes about an hour from San Marcos to reach it.

The stop itself is not distinctive, but if you ask the bus driver’s helper about Tajumulco, he will be more than happy to let you know when to get off. (maps: 15.073847, -91.870121)

Trip

  • Xela – San Marcos
  • San Marcos – Tuichan

Permit and entrance fee

The great thing about Tajumulco is that it doesn’t require a permit or an entrance fee.

The route

The route from the trailhead is pretty straightforward. It’s start with a cobblestoned road, before turning into a dirt road for most of the way. It’s not the most interesting trail but easy to navigate. You can also opt to take some shortcuts along the way which are nicer than the road. At the end of the road there is a walking-only trail. This trail continues towards the pass between Cerro Concepcion and Tajumulco. It’s a hiking trail that is easy to navigate so it shouldn’t be a problem for experienced hikers. At many points there will be a couple of trails seeming to branch off in different directions, but don’t freak out, they all end up merging into the main trail again. If you have doubts, download a gpx file on your phone and you should be fine. On the pass (about 4000m) you will find the unofficial camping site. From here the route continuous first around Tajumulco before climbing up to the summit.

The walk to camp takes about 3 hours. From here to the summit you should add another hour. The descent takes about two hours.

20191112173041_img_0118

A quick note about altitude sickness

Tajumulco is 4220 meters high, so AMS (Acute Mountain Sickness) is a possibility. If you have been to high altitudes before, you may know what to do. If not… read on.

I never felt altitude sickness before, but in the group I was joining on Tajumulco, a German guy did suffer from it. It always starts with a headache and you may feel dizzy after a while as well. At this time the best thing to do is drink more water and see how it goes. If you feel like vomiting (or vomit), it’s highly recommended to descend as soon as possible. You will feel better quickly as well.

How to avoid altitude sickness?

Whether you will or will not suffer from AMS (Acute Mountain Sickness) is genetically determined, so there is little you can do, except: climb slow and drink lots of water.

But even this doesn’t guarantee you won’t have altitude sickness.

Also! Don’t take aspirines or other drugs to help you with the headaches or vomiting. This will only take away the symptoms, but not the dangerous consequences of altitude sickness. Descending is the only right option when you feel like vomiting!

 

In case you reach the summit, this is the view you can expect:

20191113140830_img_0165

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

How we pushed a motorcycle with no brakes off Tajumulco, the highest mountain in Central-America

Klimmen is in de jaren waarin ik het avontuur heb gezocht een van mijn grootste passies geweest. Ondertussen heb ik al een aardig lijstje met de hoogste berg van Afrika, van West-Europa, Zuid-Amerika en nog tal van verschillende landen. Je kan dus wel al inbeelden hoe ik me voelde toen ik ontdekte dat de hoogste berg van Centraal-Amerika binnen de grenzen van Guatemala ligt.

Met 4220 meter is de Tajumulco niet de hoogste berg die ik aan mijn palmares wou toevoegen, noch de moeilijkste, maar zijn ligging in de Ring of Fire beloofde wel een mooi uitzicht. Ik twijfelde enkele dagen tussen de berg op mijn eentje te doen, of te boeken via een organisatie. Het leek me wel leuk om de ervaring te delen met anderen, dus koos ik voor de laatste.

Climbing has been one of my greatest passions in the years in which I have sought adventure. Meanwhile I already have a nice list with the highest mountain in Africa, Western Europe, South America and many other countries. So you can already imagine how I felt when I discovered that the highest mountain in Central America is within the borders of Guatemala.

At 4220 meters, the Tajumulco is not the highest mountain I wanted to add to my record, nor the most difficult, but its location in the Ring of Fire promised a beautiful view. I doubted to do the climb on my own, or to book through an organization. I thought it would be nice to share the experience with others, so I opted for the latter.

20191112173041_img_0118

A rollercoaster ride

Hoogteziekte kan mensen die Tajumulco beklimmen parten spelen. Toch zat ik niet in met het feit of ik al dan niet last zou hebben van hoogteziekte. De voorbij jaren hebben me geleerd dat ik me vrij snel aanpas aan ijlere lucht, dus ik maakte me geen zorgen. Over de drie uur lange rit naar de trailhead van de berg daarentegen…

Ik heb al een aantal ritten in Guatemala achter de rug en tot dusver kan ik enkel maar besluiten, dat je hier de slechtste chauffeurs vindt. De wegen in het land zijn nu eenmaal erg bochtig en maken inhaalmanoeuvres niet altijd haalbaar. Zou je denken. Maar nee hoor, inhalen in een bocht of inhalen wanneer je zelfs een tegenligger opmerkt op een korte afstand is gewoon alledaagse kost. Daar mag je nog eens aan toevoegen dat motorrijders gewoon van de weg worden gereden. Het beste wat je kan doen tijdens een autorit is gewoon je ogen sluiten en niet letten op het rijgedrag. Maar als je zoals ik nu eenmaal snel wagenziek wordt, dan is niet op de weg letten hier niet aan te raden. De hartkloppingen neem je er dan maar gewoon bij.

Altitude sickness can affect people who climb Tajumulco. Though, I was not concerned with whether or not I would suffer from altitude sickness. The past years have taught me that I adapt to thin air fairly quickly, so I wasn’t worried. The three-hour ride to the trailhead of the mountain however…

I have already completed a number of journeys in Guatemala and so far I can only conclude that you will find the worst drivers here. After all, the roads in the country are very winding and do not always make overtaking maneuvers feasible. At least you would think so. But no, catching up in a bend or catching up when you even notice an oncoming car at a short distance is just everyday occurrence. You may also add that motorcyclists are simply driven off the road. The best thing you can do during a car ride is just close your eyes and not pay attention to driving behavior. But if, like me, you get car sick quickly, then paying attention to the road is not advisable here. You just have to take the palpitations as an extra.

Uiteindelijk geraken we na drie uur rijden en een tussenstop in San Marcos voor ontbijt aan de voet van Volcan Tajumulco. Hier worden we vergezeld van Jose, een 16-jarige local die ons gidst op de berg. Met opnieuw een zware rugzak vol kampeermateriaal trekken we naar het basiskamp dat op zo’n 4000 meter ligt. Onze groep van 5 heeft een stevig tempo waardoor we kort na de middag, na zo’n drie uur stappen de col tussen twee pieken in bereiken. Onze slaapplaats voor de avond.

Lunchen, tenten opzetten, brandhout verzamelen, vuilnis verzamelen dat over de omgeving verspreid lag, … we hadden wel enkele uren nog te doden vooraleer we naar Cerro Concepcion, de tweede piek, zouden klimmen voor de zonsondergang. De groep zou uitgedund worden tot vier personen, want een van de Duitse jongens heeft hevige hoofdpijn en is misselijk. De hoogteziekte heeft hem te pakken.

20191113013425_img_0140

 

Eventually we arrive after a three-hour drive and a stopover in San Marcos for breakfast at the base of Volcan Tajumulco. Here we are accompanied by Jose, a 16-year-old local who guides us on the mountain. With another heavy backpack full of camping equipment, we head to the base camp that is located at around 4000 meters. Our group of 5 has a good pace, which means that shortly after noon, after about three hours of walking, we reach the col between two peaks. Our sleeping place for the evening.

Having lunch, setting up tents, collecting firewood, collecting garbage that was scattered around the area, … we still had a few hours to kill before climbing to Cerro Concepcion, the second peak, for the sunset. The group would be thinned to four people, because one of the German boys has a severe headache and is nauseous. The altitude sickness has caught him.

Sunrise over the Ring of Fire

Het zou niet het laatste slachtoffer worden. Als sardientjes liggen we met z’n vijven in een vierpersoonstent. Het vele openen en sluiten van de ritsen ‘s nachts deed het me al vermoeden: de Nederlander uit de groep heeft hevige buikloop. Een bacterie wellicht. Hij is helemaal verzwakt waardoor hij niet mee gaat naar de top van de Tajumulco. Zijn vriendin blijft eveneens achter. Gelukkig voelt de Duitser zich iets beter waardoor we met z’n drieën de korte klim naar de top maken.

De vele wind boven maakt het een koude ervaring. Gelukkig hebben we onze warme slaapzak bij van waaruit we de zon langzaamaan te voorschijn zien komen. Een voor een zien we de vele vulkanen waar ik de voorbije weken ben langs gereisd onthuld worden. Een zicht waar je maar niet genoeg van krijgt.

 

It would not be the last victim. The five of us are lying in a four-person tent like sardines. The many opening and closing of the zippers at night made me suspect: the Dutchman in the group has  heavy diarrhea. A bacteria perhaps. He is completely weakened so he does not go to the top of the Tajumulco. His girlfriend also stays behind. Fortunately, the German feels a bit better, so the three of us make the short climb to the top.

The many winds above make it a cold experience. Fortunately we have our warm sleeping bag from where we see the sun slowly come out. One by one we see the many volcanoes that I have traveled along the past weeks being revealed. A view that you just can’t get enough of.

20191113134600_img_0151

Trouble begins

In vele klimverhalen eindigt het avontuur niet bij het behalen van de top. En ook hier niet. Er wacht ons nog een lange afdaling en dat terwijl er een zieke in de groep is. De inhoud van zijn rugzak wordt verdeeld over de groep en de afdaling wordt ingezet op zijn tempo. Het mag echter niet baten, want na twee uur wandelen wordt duidelijk dat we extra hulp nodig hebben. Jose, onze 16-jarige gids belt voor transport. We zitten op een half uur wandelen van een off-road weg waar een pick-up hem zal oppikken.

We krijgen de pick-up in zicht, maar van de chauffeur geen spoor. Een tweede telefoontje leert ons dat de pick-up in panne staat. Geen benzine meer. Daar staat de witte pick-up dan mooi te blinken midden op een steile helling. Twintig minuten later horen we een zwaar geronk. Een man met een motorfiets bedwingt de vele putten en bulten van de weg en maakt halt bij onze groep. De jerrycan verraadt dat hij de eigenaar is van de pick-up en om benzine is gelopen. Opluchting in de groep. Vooral bij de Nederlander dan die zijn transport gered ziet. Of toch niet? Het vele gesleutel aan de motor wijst erop dat een tekort aan benzine niet het enige probleem is. Het steeds uitvallen van de motor bevestigt het.

In many climbing stories, the adventure does not end with reaching the top. And not here either. A long descent awaits us while there is a sick person in the group. The contents of his backpack are distributed among the group and the descent is started at his pace. However, it does not help, because after two hours of walking it becomes clear that we need extra help. Jose, our 16-year-old guide calling for transportation. We are half an hour’s walk from an off-road where a pick-up will pick him up.

We get the pick-up in sight, but no trace from the driver. A second phone call tells us that the pick-up is out of order. No more gas. There, the white pick-up is beautiful in the middle of a steep slope. Twenty minutes later we hear a heavy roar. A man with a motorcycle conquers the many wells and bumps of the road and stops at our group. The jerry can betrays that he is the owner of the pick-up and has gone for gas. Relief in the group. Especially with the Dutchman than who sees his transport saved. Or not? The many keys on the engine indicate that a shortage of gasoline is not the only problem. The continuous failure of the engine confirms it.

20191113140830_img_0165

We zitten een half uur in de zon sinds de komst van de motorfiets. De pick-up staat nog steeds op dezelfde plaats. Zo’n dertig meter hogerop de berg. Het plan van het Nederlands koppel om met de pick-up helemaal naar Xela te rijden, lijkt niet meer zo best. Uiteindelijk geeft de chauffeur op, lost de handrem en manoeuvreert hij de pick-up achterwaarts de berg af, de vele putten ontwijkend. Hij stopt bij de plaats waar onze groep staat, een iets vlakker stuk. Er zit maar één iets op: de auto de berg afduwen en deze laten uitbollen tot aan de trailhead enkele kilometers verder. We vullen de laadbak met onze bagage en het Nederlands koppel waagt zich er aan om als passagier in te stappen. De rest van de groep geeft de pick-up een stevige duw in de hoop dat deze kan uitbollen tot beneden zonder ergens vast te zitten. Wanneer we de pick-up zo’n tien meter verder hebben kunnen duwen, start miraculeus de motor. Het komt goed!

We have been in the sun for half an hour since the arrival of the motorcycle. The pick-up is still in the same place. About 30 meters higher up the mountain. The plan of the Dutch couple to drive all the way to Xela with the pick-up does not seem so good anymore. Eventually the driver gives up, releases the parking brake and maneuvers the pickup backwards down the mountain, avoiding the many pits. He stops at the place where our group is, a slightly flatter part. There is only one thing to do: push the car down the mountain and let it roll out to the trailhead a few kilometers away. We fill the cargo area with our luggage and the Dutch couple risk of getting on it as passengers. The rest of the group gives the pick-up a firm push in the hope that it can bulge down without being stuck anywhere. When we have been able to push the pickup about ten meters further, the engine starts miraculously. It’ll be fine!

And more trouble…

Op een rustig wandeltempo volgt de groep het traject van de pick-up naar beneden. Jose, onze jonge gids, waagt zich aan een heftige rit met de motorfiets naar beneden. Wanneer hij ons langzaam inhaalt, stapt hij af en zegt: ‘No freino’. Geen remmen. Het lijkt erop dat de problemen nog erger worden. Ondertussen krijgen we ook bericht dat onze chauffeur voor de rit naar Xela vast zit in de file omwille van een dodelijk motorongeval. De motorfiets laten uitbollen is geen goed plan dus houdt Jose de motorfiets bij de hand terwijl we met z’n tweeën aan de zware motorfiets trekken om ervoor te zorgen dat Jose niet met motor van de berg afrolt. Het vele trekken en duwen als de wielen in een put komen vast te zitten zorgen ervoor dat het laatste stuk van de Tajumulco nog een zware opgave worden.

IMG_0897

Eens beneden kunnen we enkel maar lachen om de vele pech die we hebben gehad. Niet alleen was het een uitdaging om een zieke beneden te krijgen, maar uiteindelijk mochten we ook nog een pick-up en motorfiets van de hoogste berg in Centraal-Amerika duren. Maar dat is nu eenmaal Guatemala…

The group follows the path of the pick-up down at a leisurely walking pace. Jose, our young guide, ventures down a fierce ride with the motorcycle. When he slowly catches up with us, he leaves and says: “No freino.” No brakes. It seems that the problems are getting worse. In the meantime, we are also informed that our driver is stuck in a traffic jam for the ride to Xela due to a fatal motorcycle accident. Allowing the motorcycle to roll out is not a good plan so Jose keeps the motorcycle close at hand while we pull the heavy motorcycle together to make sure that Jose does not roll off the mountain with his engine. The many pulling and pushing when the wheels get stuck in a well ensure that the last part of the Tajumulco is a tough task.

Once downstairs we can only laugh about the many bad luck we have had. Not only was it a challenge to get a sick person down, but in the end we were also allowed to take a pick-up and motorcycle from the highest mountain in Central America. But that’s just Guatemala …

Things to do at Lake Atitlan for Adventurers

Lake Atitlan is often seen as one of the most beautiful lakes in the world and is therefore one of the most popular destinations in Guatemala. Lake Atitlan is surrounded by several giant volcanoes and several nice villages that all attract their own kind of audience.

How to reach Lago Atitlan, Guatemala?

The easiest and quickest way to get to Lake Atitlan is with a shuttle bus from Antigua. On every street corner in this city you can find small travel agencies that offer these shuttles. It takes about 3 hours from Antigua. These small buses will pick you up at your hotel or hostel and drop you off at Panajachel, the largest village on Lake Atitlan. From there you can take the boat to the various villages. It’s also possible to take a direct shuttle to San Pedro la Laguna, but it takes a bit longer. From Antigua to Lake Alitlan you pay around €10.

Adventurous Activities to at Lake Atitlan

There are numerous cultural tours such as coffee tour, mayan tours and market tours, but if you are like me and want to do a bit more adventurous activities, they have them as well. Here is an overview of things to do.

Climb Volcan San Pedro

Climbing Volcan San Pedro is probably the hike that topped off the charts. I say ‘topped’, because at the moment the higher regions of Volcan San Pedro is plagued by armed robberies and therefore no guides will take you all the way up anymore. Let’s just hope that they get the situation fixed as soon as possible. Normally it takes about 3,5 hours to reach the summit and 2 hours down.

Best done from San Pedro la Laguna (guide strongly recommended).

Volcan-San-Pedro-View-Over-Lake-Atitlan-Surrounding-Villages-864x514.jpg

Climb Volcan Atitlan

This might be a better alternative for Volcan San Pedro if the situation doesn’t improve. a 4-5 hour climb with similar vistas as on Volcan San Pedro.

Best done from San Pedro la Laguna or Santiago.

Ziplining

There are two ziplines located at Atitlan Natural Reserve, just 10 minutes from downtown Panajachel. The nature reserve also has about three short hiking trails to explore and has a campsite.

Paragliding

Maybe the best experience you can have at Lake Atitlan. Soaring in the air like a bird with views on the lake and the surrounding volcanoes. There is only 1 company that offers these flights, but you can book the tour pretty much everywhere and they will arrange it for you.

Hike to Indian Nose

Short, but great hike to viewpoint. There are two trails leading to this point. A 45 minute hike from Santa Clara (often chosen for sunrise tours) and the 2-hour trail from San Juan. The last few years there were stories about solo hikers being harrassed by farmers for an entrance fee close to the viewpoint. This while they already paid in San Juan. Best thing for safety is to book a sunrise tour, which costs about 25$.

20191105_061315

View from Indian Nose

Stand-up-Paddle Boarding

Can be booked as guided tour in most places, but it’s also possible to rent them per hour (8$). You can book a tour in which you paddle the north shore to see Santa Cruz, San Marcos, Tzununa, and Jaibalito.

Best place: Santa Cruz

Stand-Up-Paddlers-on-Lake-Atitlan-Guatemala.jpg

 

Kayaking

Book a tour or rent them per hour (8$). One of the best ways to explore the lake and its villages.

Note: We recommend to book all tours while you are there as this is often much cheaper than booking online in advance!

 

 

 

 

 

 

Lake Atitlan – a paradise with downsides

Na een kleine week in het koloniale stadje Antigua te hebben gespendeerd waar ik de Acatenango vulkaan beklom, was het tijd om verder te trekken naar mijn tweede stop in Guatemala: het Atitlan meer.

Het Atitlan meer wordt beschouwd als een van de mooiste meren op aarde en een klein stukje paradijs in het binnenland van Guatemala. Meer Atitlan is het resultaat van een ontploffende magmakamer van de drie omliggende vulkanen (Atitlan, San Pedro en Tulico) waardoor een groot bekken  ontstond dat vulde met water van de omliggende rivieren. Een meer ontstond.

Dat gebeurde allemaal meer dan 65,000 jaar geleden, dus in die tijd is er uiteraard veel veranderd. Ondertussen zijn er verschillende dorpjes rondom het meer, elk met hun eigen karakter. Ik koos als bestemming voor San Pedro la Laguna, de backpackers hub, waar ik voor enige tijd een Airbnb boekte.

After spending nearly a week in the colonial town of Antigua where I climbed the Acatenango volcano, it was time to move on to my second stop in Guatemala: Lake Atitlan.

Lake Atitlan is considered to be one of the most beautiful lakes on earth and a small piece of paradise in the interior of Guatemala. Lake Atitlan is the result of an exploding magma chamber of the three surrounding volcanoes (Atitlan, San Pedro and Tulico), creating a large basin that filled with water from the surrounding rivers. A lake emerged.

That all happened more than 65,000 years ago, so a lot has  changed during that time. In the meantime there are several villages around the lake, each with their own character. I chose San Pedro la Laguna as the destination, the backpackers hub, where I booked an Airbnb for some time.

20191103_125450

View from Airbnb

Paradise with armed robberies

Er wordt wel eens beweerd dat iedereen die naar Lago Atitlan trekt er langer blijft, dan dat hij van plan is. Hetzelfde geldt voor mij, want hoewel ik aanvankelijk maar zes dagen hier zou blijven, voegde ik er nog drie aan toe. Het resultaat van het feit dat het nog een week of twee zal duren vooraleer we er met de bus Sol op uittrekken, de idyllische uitzichten tijdens de zonsopgang en dat ik hier gewoon erg goed zit om nog wat schrijfwerk te verrichten.

Nu, er zijn twee manieren om in San Pedro de Laguna te geraken. De eerste is via Panajachel, de toegangspoort van Lago Atitlan, om vervolgens met een boot het meer over te steken. De tweede is via de weg van San Pablo naar San Pedro, een directe route over land maar die als gevaarlijk wordt beschouwd door de vele haarspeldbochten gecombineerd met het roekeloze rijgedrag hier (het viel wel mee) en … de occasionele gewapende overvallen. Ik koos voor de laatste.

It is sometimes claimed that everyone who goes to Lago Atitlan stays there longer than he intends. The same applied to me, because although I would initially only stay here for six days, I added three more. The result of the fact that it will take another week or two before we get off with the Sol bus, the idyllic views during the sunrise and that I am just in the right place to do some writing.

Now, there are two ways to get to San Pedro de Laguna. The first is via Panajachel, the gateway to Lago Atitlan, before crossing the lake by boat. The second is via the road from San Pablo to San Pedro, a direct route over land but considered dangerous by the many hairpin bends combined with the reckless driving behavior here (it was not too bad) and … the occasional armed robberies. I chose the latter.

Indian Nose and Volcan San Pedro

Dat is nu eenmaal ook de realiteit van Lago Atitlan. Het heeft alles weg van een paradijs, maar sommige plaatsen worden gewoon geteisterd door gewapende overvallers die ergens in de omgeving wonen. Het vreemde is dat hoewel de locaties gekend zijn, er blijkbaar niemand iets kan aan doen.

Een van de plaatsen waar de laatste jaren erg veel toeristen worden bedreigd en bestolen is op de hogere regionen van Volcan San Pedro. Ter hoogte van het kamp net onder de top meer bepaald. Een wandeling die ik op voorhand erg graag had gemaakt voor de uitzichten op het meer. Als soloreiziger niet echt aan te raden om alleen naar boven te trekken uiteraard, maar ook de gidsen nemen niemand meer verder dan halfweg door de gebeurtenissen. Een beetje zonde van het geld en de inspanning, dus liet ik deze hike maar voor wat het is.

20191105_061315

Sunrise from Indian Nose

That is simply the reality of Lago Atitlan. It is almost like a paradise, but some places are simply plagued by armed robbers who live somewhere in the area. The strange thing is that although the locations are known, apparently nobody can do anything about it.

One of the places where many tourists have been threatened and robbed in recent years is on the higher regions of Volcan San Pedro. More precisely at the level of the camp just below the top. A walk that I would have liked to make beforehand for the views of the lake. As a solo traveler it is not really advisable to do the climb on your own, of course, but the guides also don’t take people more than halfway because of the events. A bit of a waste of money and effort, so I left this hike for what it is.

Een andere kortere hike die ik op het oog had was Indian Nose ofwel Mayan Face. Een andere uitkijkpunt waarvan ook heel wat verhalen de ronde deden. Vooral over hikers zonder gids dan die worden lastiggevallen om ‘entreegeld’ te betalen. Lastiggevallen op een laat ons zeggen agressieve manier. Gezien ik hier wou geraken om de zonsopgang te zien en de hike wordt aangeboden voor slechts 25 dollar, besloot ik maar om gewoon de ongemakkelijke situatie te vermijden en met een tour te gaan. 

Another shorter hike I had in mind was Indian Nose or Mayan Face. Another vantage point of which a lot of stories circulated. Especially about hikers without a guide that are harassed to pay ‘entrance fee’. Harassed in an aggressive way, let’s say. Given that I wanted to get here to see the sunrise and the hike is offered for just $ 25, I decided to just avoid the uncomfortable situation and go with a guide.

Paragliding over Lago Atitlan

Een laatste avontuur waar ik me wou aan wagen tijdens mijn verblijf aan het meer is paragliden over het meer met uitzicht op de vele vulkanen. Het zou de tweede keer zijn dat ik ga paragliden na mijn tandemvlucht in Chamonix in 2013. Ik wist dus maar al te goed dat de weersomstandigheden hiervoor ideaal moeten zijn en vreesde dus ook het antwoord als ik ging informeren. ‘Muy viento’. Te veel wind. Zondag, mijn laatste dag aan het meer zou de beste kansen geven, dus het werd afwachten.

A final adventure that I wanted to venture into during my stay on the lake was paragliding over the lake with a view of the many volcanoes. It would be the second time that I started paragliding after my tandem flight in Chamonix in 2013. So I knew only too well that the weather conditions must be ideal for this and therefore feared the answer if I went to inform. “Muy Viento.” Too much wind. Sunday, my last day at the lake would give the best chances, so it was waiting.

20191110_130906

Uiteindelijk kreeg ik van de reisorganisatie die de vlucht zou regelen bevestiging. Ik reisde met de boot naar Panajachel, gelegen aan de overkant van het meer, waar ik werd opgepikt door de piloten. Vreemd genoeg brachten ze me naar het publieke strand en niet de bergen in. In een conversatie met mijn gebrekkig Spaans en hun gebrekkig Engels leerde ik toch genoeg om te verstaan ‘muy viento’ en dat de wind uit het noorden kwam, terwijl het uit het zuiden zou moeten komen. De namiddag zou verbetering moeten brengen besloten ze.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om de omgeving wat te verkennen. Van hieruit heb je immers een goed zicht op de drie vulkanen die rond Lake Atitlan liggen. Anderhalf uur later bleken de condities niet veel beter voor de vlucht. Maar ze zouden me toch naar de startplaats brengen om te zien of er beterschap is. Helaas, eens aangekomen kreeg mijn vermoeden bevestiging. De vlucht werd geannuleerd en zo is dit al de derde activiteit die ik gepland had die niet kan doorgaan door de omstandigheden. Hopen dat volgende week beterschap brengt!

Eventually I received confirmation from the travel company that would arrange the flight. I traveled by boat to Panajachel, located on the other side of the lake, where I was picked up by the pilots. Strangely enough, they brought me to the public beach and not into the mountains. In a conversation with my poor Spanish and their poor English I learned enough to understand ‘muy viento’ and that the wind came from the north, while it should come from the south. The afternoon should improve, they decided.

I took the opportunity to explore the area. From here you have a good view of the three volcanoes that surround Lake Atitlan. An hour and a half later the conditions were not much better for the flight. But they would still take me to the starting place to see if there is improvement. Unfortunately, once arrived my suspicion received confirmation. The flight was canceled and so this is already the third activity that I had planned that cannot continue due to the circumstances. Hope that brings you better next week!

Next week: Volcan Tajumulco

 

 

Everything You Need to Know Before Hiking a Volcano in Guatemala

 

Seeing an active volcano spitting lava was high on my bucketlist. So you could imagine me being excited when I traveled to Guatemala and learned that the country was located along the notorious Ring of Fire.

Guatemala and its Volcanoes

Guatemala is the first country on my Central- and South American exploration journey after having visited Belize in 2018. The country has no less than 37 volcanoes in its territory of which three of them are active (Pacaya, Fuego and Santiaguito. All of the are located along the notorious Ring of Fire, a horseshoe-shaped area around the Pacific that is known for the frequent occurrence of earthquakes and volcanic eruptions caused by various subduction zones of tectonic plates in the region.

The most popular place to climb some of these (active) volcanoes is Antigua, a small colonial city two hours away from Guatemala City. The city is literally surrounded by volcanoes with Volcan Agua overlooking the town center. From here tours are offered to Pacaya, Acatenango and Fuego.

Ring of Fire

Volcan Pacaya, 2552 m – short, moderate volcano hike where you can see hot lava.

Volcan Acatenango, 3967m – strenuous climb to the 3d highest peak of Central-America, dormant

Volcan Fuego, 3763m – very active volcano, erupted for the last time in 2018. It’s possible to hike to the knife-ridge for better view on the eruptions.

What You Need To Know Before Going On Volcano Climb

Despite the fact that they offer tours to dormant and active volcanoes, be aware that this is no safe territory. You are dealing with higher altitude and active volcanic terrain. Always go with a guided tour! In fact, guides are mandatory.

What to expect

Most volcano climbs start in forested terrain. Still there might be quite some sections with volcanic sand. The higher parts of the slopes of the volcano is all volcanic black sand, which makes hiking much more strenuous. It’s not uncommon to be putting two steps up, and sliding one down again.

The tours offered by different companies all offer about the same. However the main difference of option is the choice between a day hike and a overnight hike. If you are able to do so, we highly recommend doing the overnight trek as camping on the slopes of a volcano is a unforgettable experience.

20191031135657_img_0078

Majestic sunrise over a chain of volcanoes

What gear do you need?

If you are doing an overnight trek, you will need camping gear. No worries, all of the tour agencies offer tents, sleeping pads and sleeping bags, often at no extra charge. 

Hiking boots are a must! You will be hiking steep uneven terrain and will need all the grip you can get. Especially during rainy season.

Layers of clothing are essential as you will be starting in hot weather, but finishing your summit bid early in the morning when it can be quite cold and windy. Bring layers so you can adjust to the temperature easily.

If you are going on an overnight trek, you will need a headlamp of flashlight. Summit attempts start early in the morning (3.00 am) well before sunrise. It’s impossible to climb a volcano without having a headlamp.

Walking sticks can be quite useful when hiking uphill and downhill. At the trailheads you can often rent wooden walking sticks for 5Q (0,7€).

Is climbing a volcano hard?

Yes. I’m quite used to hiking and climbing in general, but climbing a volcano is physically and mentally harder. Main reason for this is that you are hiking most of the way on volcanic sand. Imagine running on a beach, only uphill and with less oxygen!

20191031121318_img_0035

The Best Volcanoes to Climb in Guatemala

Make your choice…

Acatenango

Definitely the #1 choice when it comes to climbing a volcano in Guatemala. This 3967 meter high peak is a dormant volcano near Antigua, offering views on no less than 5 other volcanoes, including the very active Fuego which erupts on a very regular base as in  ash plumes and occasional lava flows. Downside is that it is a very strenunous trek, we highly recommend as an overnight tour. Allthough, prepare not to get much sleep as the neighbouring Fuego will keep you up all night loud eruptions.

Read my story here. 

Fuego

The most active volcano in Guatemala with frequent eruptions. No, don’t worry you will not be going all the way to its crater rim. Instead you end your trek of the knife-edge ridge to get a clear view on the volcanic activity. Follows the same trail as Acatenango for a main part of the route.

20191031133424_img_0045

Fuego erupting as seen from Acatenango summit

Pacaya

The easier alternative from Antigua. Most people who consider Acatenango or Fuego as too challenging, opt for this day hike to a smaller – but active nonetheless – volcano. A bit touristy with a marsmallow roasting session above the lava.

Tajumulco

No list would be complete without the highest mountain in Guatemala and Central America. Despite having an elevation of 4220 meter, it is considered a bit easier than Acatenango. Mainly because the trail starts at a higher elevation. Easiest done from Xela / Quetzaltenango.

San Pedro

San Pedro is one of the easiest volcanoes to climb (however still not a walk in the park). It is located at the shores of Lake Atitlan and offers tremendous views over the lake. You can easily reach the trailhead by tuk-tuk from the village of San Pedro la Laguna and pay the entrance fee which includes a guide. However, the last few years many people have been victim of armed robberies near its summit (similar troubles are also frequent on Volcan Agua). Therefore most guides don’t take people all the way up there anymore.

Santa Maria

There was a time you could climb all the way to the rim of Volcan Santiaguito, one of the three active volcanoes in Guatemala. However a enormous eruption in 2016 blew half of the mountain away and resulted in a restriction of hiking to the volcano. Instead, you can opt to climb Santa Maria from Xela / Quetzaltenango to be rewarded with great views on this impressive volcano.

screenshot_20191105-105517

 

The Volcanoes of Antigua, Guatemala

Het is net over vijf in de namiddag als er opnieuw een zware regen uit de lucht komt vallen. Niet voor niets is het technisch gezien nog regenseizoen. Ik ben onderweg naar de meeting met de gids die me morgen meeneemt naar enkele van de hoogste vulkanen in de omgeving van Antigua, Guatemala.

It is just past five in the afternoon when another heavy rain falls from the sky. It technically still is rainy season, you know. I am on my way to the meeting with the guide who will take me tomorrow to some of the highest volcanoes in the Antigua, Guatemala area.

Trident Volcano tour

Lang heb ik niet moeten nadenken over welke tour ik zou boeken om de vulkanen te beklimmen. Drie vulkanen – waarvan twee actieve – in drie dagen. Beschreven als een fysiek loodzware tocht, maar dat heeft me nooit eerder tegengehouden. Helaas zou iets anders dat wel kunnen doen. De combinatie van de beklimmingen van Acetenango en Fuego heeft een gegarandeerd vertrek, maar voor Pacaya is de groep momenteel nog te klein. Afwachten dus.

I didn’t have to think long about which tour I would book to climb the volcanoes. Three volcanoes – two of which are active – in three days. Described as a physically demanding expedition, but that has never stopped me before. Unfortunately, something else could do that. The combination of the climbs of Acetenango and Fuego has a guaranteed departure, but the group is currently still too small for Pacaya. So I guess I have to wait and see.

20191030181200_img_0020

Ring of Fire

7.00 am. De rugzakken worden ingepakt met kampeergerief, eten, water en extra kledij. Kortom, alles voor een mini-expeditie. In totaal zijn we met een groep van 12 mensen, de twee gidsen en porters niet meegerekend. Een goed gevulde bus richting de trailhead van het Acetenango Park, waar de eerste twee vulkanen zijn gelegen.

De vulkanen rondom Antigua maken deel uit van de Ring of Fire, een cirkel van vulkanen over de hele wereld. Acetenango is met zijn 3976 meter de hoogste (en derde hoogste van Centraal-Amerika) en dus een pittige uitdaging. De laatste uitbarsting van Acatenango was in 1972 en de vulkaan is sindsdien slapend. Tijdens de wandeling naar de top passeer je compleet verschillende ecosystemen – eerst landbouwgrond, dan nevelwoud, dan hoog alpine bos, en tenslotte door de vulkanische zone tot aan de top.

Map-1024x586

7.00 am The backpacks are being packed with camping gear, food, water and extra clothing. In short, everything for a mini expedition. In total, with a group of 12 people,  the two guides and porters not included. A well-stocked bus to the trail head of Acetenango Park, where the first two volcanoes are located.

With its 3976 meters, Acetenango is the highest (and third highest in Central America) and therefore a daunting challenge. The last eruption of Acatenango was in 1972 and the volcano has been dormant ever since. During the walk to the top you will pass completely different ecosystems – first agricultural land, then cloud forest, then high alpine forest, and finally through the volcanic zone up to the top.

De hele groep had zich ingeschreven voor de beklimming van deze top. Voor mij kwam echter dezelfde dag nog een extra uitdaging bij: het beklimmen van Fuego (3763 m), de nabijgelegen actieve vulkaan die in juni 2018 nog enkele honderden mensen het leven kostte na een uitbarsting. Ook nu brult de vulkaan nog voortdurend en zie je erg regelmatig rook uit de krater komen, al dan niet gevolgd door een lavastroom of steengruis. Meteen ook de reden waarom ik van dichterbij een kijkje wou nemen.

The entire group had registered for the climb of this summit. For me, however, an extra challenge came the same day: climbing Fuego (3,763 m), the nearby active volcano that killed several hundred people in June 2018 after an eruption. Even now, the volcano is still roaring constantly and you regularly see smoke coming out of the crater, whether or not followed by a lava flow or debris. Exactly the reason why I wanted to take a closer look.

20191031152435_img_0094

Two steps up, one down

Ik kan niet zeggen dat ik me helemaal fit voel bij het begin van de tocht. Mijn benen voelen verzuurd aan. Al sinds ik twee dagen geleden van het vliegtuig stapte eigenlijk. Dat het begin meteen steil omhoog gaat over vulkanisch zand helpt daar niet meteen bij. Letterlijk zet je twee stappen omhoog om meteen er weer eentje naar beneden te schuiven. Vermoeiend op zijn minst. Al geloof ik dat het straks wel beter wordt, eens ik in mijn ritme kom.

Ik blijk gelijk te krijgen, want na de eerste pauze die amper een half uur na de start van onze tocht al plaatsvond, gaat het al iets beter. Vanaf dan zou het alleen maar in stijgende lijn gaan. Letterlijk en figuurlijk.

I can’t say that I feel completely fit at the start of the expedition. My legs feel sour. Ever since I got off the plane two days ago. The fact that the trail immediately goes up steeply over volcanic sand doesn’t help. You literally take two steps up to immediately slide one down again. Tiring to say at least. Although I believe it will get better soon, once I get into my rhythm.

I seem to be right, because after the first break that took place barely half an hour after the start of our trip, things are going a bit better. From then on it would improve.

20191031121318_img_0035

Basecamp

Vijf uur wandelen is er nodig om het basecamp te bereiken op 3500 meter waar we de komende nacht met zicht – wel niet vanavond – op Fuego overnachten. Het is dan ook kwart voor drie in de namiddag als we onder een zeil kunnen schuilen terwijl het begint te regenen. Net op tijd dus. De dikke pak wolken zorgt er echter voor dat we noch Volcan Agua, noch Volcan Fuego kunnen bewonderen.

Ik hoop dat de regen niet lang duurt, maar de donderstorm in de verte zorgt ervoor dat ik de bui al zie hangen. Gids Romeo laat weten dat we niet naar het uitzichtpunt op de knife ridge van Volcan Fuego kunnen. Spijtig, want dat was net hetgeen waar ik het meest naar uitkeek. Anderzijds zou het ook redelijk nutteloos zijn om vier extra uur te wandelen om enkel maar omsingeld te zijn door een dikke pak wolken.

A five-hour walk is needed to reach the base camp at 3500 meters where we will spend the night with a view – but not tonight – on Fuego. It is therefore a quarter to three in the afternoon when we can hide under a sail when it starts to rain. Just in time. However, the thick pack of clouds ensures that we cannot admire Volcan Agua or Volcan Fuego.

I hope the rain does not last long, but the thunderstorm in the distance ensures that I can see it coming. Guide Romeo tells us that we can’t go to the viewpoint on the knife ridge of Volcan Fuego. Unfortunately, because that was exactly what I was looking forward to the most. On the other hand, it would also be reasonably useless to walk four extra hours just to be surrounded by a thick pack of clouds.

20191031135657_img_0078

Er zit dan maar niets meer op dan wat rond het kampvuur te zitten en te hopen dat we na de dagelijks regenbui later op de avond nog kunnen genieten van de lavashow die Fuego geeft.

Fuego krijgen we niet meer te zien ‘s avonds. Al speelt het idee op om middernacht alsnog eerst naar Fuego te hiken, meteen gevolgd door de beklimming van Acetenango die om 3.00 am gepland staat. Loodzwaar, maar de enige mogelijkheid om alsnog de Double Whammy te voltooien. Met een gevoel van hoop kruip ik dan ook vroeg in mijn slaapzak.

There is nothing more to do than sit around the campfire and hope that after the daily rain we can still enjoy the lava show that Fuego gives later in the evening .

Regrettably, we don’t get to see Fuego in the evening. Although the idea arises to hike to Fuego first at midnight, immediately followed by the ascent of Acetenango which is planned for 3.00 am. Strenuous, but the only possibility to complete the Double Whammy. With a feeling of hope, I crawl into my sleeping bag early.

Fuego roars

Een luid gebrul zorgt ervoor dat ik wakker word in mijn tent. Ik kijk op mijn uurwerk dat 00.30 am aangeeft. Gezien ik geen voetstappen of lawaai in andere tenten hoor, vrees ik dat het plan van de gids om om middernacht naar Fuego te wandelen opgegeven is. Ik besluit dan maar wat te genieten van de show die Volcan Fuego voorschotelt. Luid gebrul, gevolgd door grote knallen weergalmen in de anders muisstille nacht. Fuego is actief, dat is zeker.

A loud roar makes me wake up in my tent. I look at my watch that indicates 00.30 am. Since I don’t hear any footsteps or noise in other tents, I fear that the guide’s plan to walk to Fuego at midnight has been abandoned. I then decide to enjoy the show that Volcan Fuego presents. A loud roar, followed by large bangs echoes in the otherwise silent night. Fuego is active, that’s for sure.

20191031133419_img_0044

Up to the summit

Het is net over drie uur in de ochtend als ik een alarm hoor afgaan. Ik gok dat het die van de gids is. Vreemd genoeg wordt het niet gevolgd door het geluid van het openritsen van een slaapzak. Dat volgt pas een half uur later. In mijn tent blijft het bij mijn drie groepsgenoten onbeweeglijk stil, waardoor ik besluit zelf initiatief te nemen. Kort erna volgt de rest. Hoewel het nog erg vroeg in de ochtend is, ben ik klaarwakker. Een voordeel van de jetlag waarmee ik nog kamp.

It is just past three in the morning when I hear an alarm sound. I’m guessing it’s the guide’s. Strangely enough, it is not followed by the sound of unzipping a sleeping bag. That only follows half an hour later. In my tent it stays immobile with my three group mates, so I decide to take the initiative myself. Shortly thereafter the rest follows. Although it is still very early in the morning, I am wide awake. An advantage of the jet lag with which I am still struggling.

Een half uur later zijn we op weg naar de top van Acetenango. Ondanks dat we de zware rugzak in het basiskamp kunnen laten, is de inspanning pittig. Slechts een kleine twee uur rest ons vooraleer we de top bereiken, maar het vulkanische zand op de steile hellingen naar boven maken het erg zwaar. Last van hoogteziekte heb ik niet, maar een aantal mensen van de groep blijken het toch moeilijk te hebben met de ijle lucht. Het zorgt ervoor dat we een uur later de groep opsplitsen. Gelukkig maar, denk ik bij mezelf, want de zon komt stilaan op en dan wil je uiteraard boven op de top staan.

Half an hour later we are on our way to the top of Acetenango. Although we can leave the heavy backpack in the base camp, the effort is tough. We only have a little less than two hours before we reach the top, but the volcanic sand on the steep slopes makes it very difficult. I don’t suffer from altitude sickness, but a number of people in the group seem to have difficulties with the thin air. It ensures that we split up the group an hour later. Fortunately, I think to myself, because the sun is gradually rising and when that happens you want to be on the summit.

20191031133424_img_0045

Om 5.45 am bereik ik dan ook de kraterrand van Acetenango met de zon die opkomt boven Volcan Agua in de verte. Het hele spektakel heeft wel wat weg van mijn beklimming van de Kilimanjaro in 2012. Alleen worden we hier net bij aankomst op de top getrakteerd op een ander natuurspektakel: Fuego brult nogmaals en spuwt lava die langs de steile hellingen van zijn krater naar beneden stroomt. Een indrukwekkend spektakel!

Eentje waar ik naar zou blijven kijken vol bewondering, maar na een uur te hebben gespendeerd op de top wacht ons nog een lange afdaling. Gelukkig is vulkanisch zand ideaal om te ‘skiën’. Je hoeft er alleen maar de halve kilo zwart zand in je schoenen bij te nemen.

At 5.45 am I reach the crater rim of Acetenango with the sun rising over Volcan Agua in the distance. The whole spectacle looks a bit like my climb of the Kilimanjaro in 2012. Only on arrival at the summit we are treated to another natural spectacle: Fuego roars again and spits lava flowing down the steep slopes of his crater. An impressive spectacle!

One that I would continue to watch with admiration, but after spending an hour at the crater rim, a long descent awaits us. Fortunately, volcanic sand is ideal for ‘skiing’. You only have to take half a kilo of black sand in your shoes with it. 

Next week: Lago Atitlan

 

 

 

 

The start of an epic South-American adventure

Terwijl je deze blog leest, ben ik op weg naar Antigua, Guatemala. Het land dat grenst aan Mexico is dan ook de start van onze Pan-American Highway roadtrip avontuur.

As you are reading this blog I’m on my way to Antigua, Guatemala.  The country bordering Mexico will be the start of our Pan-American Highway roadtrip adventure

No itinerary, no end date

Ik zeg ‘onze’want het grootste deel van de trip zal ik vergezeld zijn van Luna, een Guatemalaanse met wie ik samen rijd naar het zuidelijkste punt van het Zuid-Amerikaanse continent. Een reis met geen vastgelegd reisschema, geen einddatum, maar heel veel verwachtingen.

Het enige wat ik al met zekerheid kan zeggen is dat er – zoals steeds- heel wat avonturen zullen inzitten. Denk maar aan het beklimmen van actieve vulkanen, tijd doorbrengen in de jungle en het spotten van wildlife.

I say ‘our’ because most of my trip I will be accompanied by Luna, a Guatemalan local with whom I will be driving towards the southern tip of the South American continent. A journey with no fixed itinerary, no end date but lots of expectations. 

The only thing I can say, is that – as always – epic adventures will be embarked. Think of climbing active volcanoes, spending time in jungle, wildlife encounters, etc… 

Follow the adventure

Tijdens de reis zal ik doen wat ik het leukst vindt: het schrijven van avontuurlijke reisverhalen. Op die manier kan je zelf een beetje mee op avontuur. Alles komt hier op de blog.

During this journey I will do what I love most: writing adventurous stories. This way you can join the adventure yourself. 

Wil je niets missen? Klik dan op de Volg-knop onder deze post en laat je e-mailadres achter.

Don’t want to miss a thing? Click the Follow button underneath this post and leave your mail adress. 

 

Also don’t forget to follow Instagram and Facebook