An Adventurers Journal

Abseilen en de Forward run: het overwinnen van een rotswand

Dat het om een kerstcadeau ging was niet meer te raden als we vorig weekend naar Limburg trokken en er tijdens een bloedhete namiddag er deelnamen aan een survivalweekend. Een cursusje abseilen gevolgd door een overnachting in een grot. De verwachtingen waren groot.

Indoorklimmen, beklimming van de Mont Blanc, Kilimanjaro of zelfs Gran Paradiso… ik heb ondertussen al wat klimervaring, maar abseilen vanaf een hoge rotswand? Nee, tot nu toe had het enkel gebleven bij het vol verlangen kijken naar Alaska Ultimate Survival, waar Endurance team of de Mountaineers van een hoge rotswand abseilden nadat ze op een dood punt  uitkwamen. Het was een vaardigheid die me echt handig leek en ik dus absoluut nog wou aanleren. En om eerlijk te zijn: veel houdt het niet in. Moeilijk is rappellen allesbehalve zolang een  angst voor hoogtes (of dieptes) je maar niet overmand. Een kleine aarzeling bij de eerste stappen naar beneden zat er bij iedereen in. Tot je je materiaal en vooral het touw leert vertrouwen. Daarna is het slechts een kwestie van seconden vooraleer je veilig weer met je voeten de grond raakt.

Abseilen

Abseilen

Rappellen of abseilen zal iedereen zich wel een beeld bij kunnen vormen. Het achterwaarts afwandelen van een steile wand. Maar er is een tweede manier om af te dalen: de forward run. Je leest het goed. Voorwaarts een steile wand afwandelen, beeld je het maar eens in. Uiteraard probeerden we deze methode ook, al was dat aanvankelijk geen succes. “Blijven lopen”, roepen de instructeurs, want zo val je immers niet. Alleen remt het touw wel erg af waardoor het niet makkelijk is om snelheid te blijven maken. Resultaat: al gauw belanden we onzacht op ons achterwerk. Bengelend aan het touw probeer ik verder af te dalen maar sneller dan gehoopt verlies ik opnieuw het evenwicht. Op een bijzonder klungelachtige manier bereik ik opnieuw vaste grond. Forward run abseiling.. niet gemakkelijk zo blijkt. (Video van onze eerste poging)

Bij de volgende wand, 40 meter hoog krijgen we de keuze. Abseilen of de forward run. Het gros

Abseilen vanaf 60 meter

Abseilen vanaf 60 meter

van de groep kiest voor de eerste, er zich bij neerleggend dat de forward run niets voor hen is. Ik twijfel niet en wil opnieuw de forward run proberen. Net als Linsay. Hopend dat we door ons gestuntel hebben bijgeleerd en ditmaal op een iets stoerdere manier de grond bereiken.

De tweede poging bleek stukken beter. Vlug afdalen werd het niet maar zonder vallen daalde ik de wand af. Met een goed gevoel trokken we naar de hoogste wand: 60 meter, een hoogte waarbij iedereen wel een beetje hoogtevrees krijgt bij de eerste stappen naar beneden. Abseilen vanaf een hoge rotswand stond op mijn Life list en na mijn succesvolle poging kon ik deze dus ook schrappen. Grappig genoeg hebben we hiervan geen filmmateriaal..

 

Hoe plan je de Great Glen Canoe Trail?

Op eigen kracht peddelen over de Schotse lochs? Wildkamperen met je tent onderweg en je

Fort William - Inverness

Fort William – Inverness

eigen potje koken? Het klinkt als het ultieme avontuur in Schotland. En in zekere zin, is het dat ook!

De Great Glen Canoe Trail verbindt Fort William met Inverness in het noorden met behulp van het Caledonian kanaal die meren als Loch Oich, Loch Lochy en Loch Ness in één rechte lijn verbindt. Een vaarroute goed voor zo’n 95 kilometer peddelen! Maar hoe plan je een kano of kajaktocht van die afstand?

Heb ik een gids nodig?

Hangt af van je zin naar avontuur.. De Great Glen Way is geen makkelijke route voor kajaks en/of

Peddelen met een volgeladen kano

Peddelen met een volgeladen kano

kano’s maar is nooit van het niveau dat je whitewater experience nodig hebt. De moeilijkheidgraad wordt vooral bepaald door het open water van de lochs en het weer die daar een grote invloed op speelt. Als je verstandig genoeg bent om bij slecht weer naar de kant te peddelen en betere weersomstandigheden af te wachten, dan heb je in principe geen gids nodig en kan je het avontuur wel aan. Zelfs al heb je geen peddelvaardigheden. Die leer je onderweg wel. Met deze e-guide plan je je avontuur volledig zelf.

Het beste tijdstip voor deze kanotocht is gedurende de zomermaanden wanneer de weersomstandigheden het best zijn. Bij slecht weer is het niet ongewoon dat je golven tot 2 à 3 meter hoog rondom je ziet op de lochs. Remember, bij deze omstandigheden peddel je gewoon naar de oever en wacht je beter weer af.

Als je in gedachten had om de route in omgekeerde richting te peddelen, denk dan nog maar eens een tweede keer na. De wind komt het vaakst uit zuid-westelijke richting, precies goed zodat je de wind in de rug mee hebt als je naar Inverness toe peddelt. En geloof me maar, wind speelt een hele grote rol!

Ok, ik ben overtuigd! Waar begin ik met plannen?

Trailblazer rest

Trailblazer rest

Een kano of kajak, peddels, zwemvesten, waterdichte vaten.. Je hebt heel wat uitrusting nodig om te beginnen aan je tocht. Het beste is om dit te huren in Banavie of Corpach, twee dorpjes nabij Fort William. Die kunnen je zelfs een transfer geven naar Neptune’s Staircase, waar de meeste peddelaars hun tocht naar het noorden beginnen. Vooraleer je echter het water opgaat zijn er enkele zaken die je niet mag vergeten: Vraag je canoe license (gratis) aan bij http://www.greatglencanoetrail.info en als je faciliteiten als een toilet of douche onderweg wil dan kan je hiervoor een sleutel aanschaffen (10 pond).

Wat de duur van je tocht betreft, dat hangt volledig van jezelf af. Snelle peddelaars kunnen het in drie dagen, minder ervaren avonturiers doen er vijf dagen over. Zelf raad ik vijf dagen aan om je volledige route te voltooien. Al is het makkelijk haalbaar om in vier dagen Inverness te bereiken, je weet nooit hoelang je van langs de oever kijkt naar de hoog opspattende golven die je kano zouden doen kapseizen.

Ik heb mijn materiaal maar waaraan kan ik me verwachten tijdens mijn avontuur?

Een unieke ervaring. Maar daarnaast loodzware armen van de inspanningen die je dagelijks zult leveren. Vanuit Banavie peddel je eerst tien kilometer op het Caledonian kanaal, wat rustig water betekent. Goed om even aan je kano te wennen en de armspieren op te warmen. Onderweg naar Inverness zul je een aantal keer sluizen passeren. Deze kun je niet voorbij peddelen en dus is een portage nodig. Dat betekent in volgorde van de acties: aanmeren bij een pontoon, je rugzak

Portage om sluizen te vermijden

Portage om sluizen te vermijden

en uitrusting uitladen, kano uit het water halen en op een trolley vastmaken, de portage afstand afleggen voorbij de sluizen naar het volgende pontoon (hoogst waarschijnlijk leg je de afstand meerdere keren af vooraleer je al je uitrusting mee hebt), kano in het water laten, uitrusting terug inladen en verdergaan met je tocht. Een hele karwei dus, en geen makkelijke opdracht voor de merendeel van de peddelaars.

Je kano inladen doe je best telkens op dezelfde manier. Zorg voor een goed systeem waardoor de kano evenwichtig is verdeeld. Je hebt er misschien nog niet bij stilgestaan, maar hoogst waarschijnlijk sleur je een grote rugzak mee met je persoonlijke benodigdheden, een reservepeddel, je trolley voor de portages en waterdichte vaten waarin je kostbaars en proviand zich bevindt. Zorg dat alles altijd is vastgemaakt aan je vaartuig. Zo voorkom je dat er vanalles wegdrijft wanneer je kapseist.

Bekijk iedere dag aandachtig de kaart vooraleer je vertrekt en houd hiermee rekening met de weersvoorspellingen. Op de lochs kies je immers een oever uit en is het niet aan te raden om halfweg het meer over te steken naar de andere oever. Kies daardoor een kant uit aan de hand van de windrichting, zodat deze niet of zo weinig mogelijk in je nadeel speelt.

De Schotse lochs

Peddelen op 'open water'

Peddelen op ‘open water’

Ongetwijfeld koos je voor de Great Glen Canoe trail omdat je over de Schotse lochs wou peddelen. Onderschat deze echter niet want stuk voor stuk gelden deze meren als ‘open water‘ door hun omvang. Met andere woorden, het peddelen is een stuk lastiger omdat je met wilde stroming en golven te maken krijgt. Vergelijk het met de zee. Vaar daarom altijd dichtbij een oever en nooit door het midden van een loch. Kapseizen door de grote golven op Loch Ness is niet alleen door de minieme watertemperatuur een afrader.

Waar slaap ik?

Voor dit avontuur heb je absoluut je tent nodig. Met deze mag je overal wildkamperen langs de oevers van de lochs, al is het aan te raden dat je van de voorziene trailblazer rests gebruikmaakt. Dit zijn locaties langs de trail waar het voor gebruikers van het Caledonian kanaal is toegestaan om te wildkamperen. Hier heb je ook telkens faciliteiten en een fire pit om je ‘s avonds op te warmen aan een kampvuur. Maar vergeet niet.. leave no trace.

Bekijk mijn gear list

Great Glen Canoe Trail

Great Glen Canoe Trail

Gedetailleerde kaart van Dag 1. De rode bolletjes zijn plaatsen waar een portage vereist is.

Gedetailleerde kaart van Dag 1. De rode bolletjes zijn plaatsen waar een portage vereist is.

Amsterdam – Fietsstad vol zonde

Als je een bord ziet met ‘Magic mushrooms’ op, laat je dan niet bedotten. Amsterdam is geen sprookjesdorp waar kabouters in betoverende huisjes wonen. Eerst en vooral is Amsterdam gekend voor de coffeeshops waar je cannabis kunt kopen en voor de legale prostitutie. Daarnaast is het een artistieke stad boordevol geschiedenis.

Fietsstad

Amsterdam is een fietsstad. En misschien wel de beste ter wereld! Of je het nu doet om de

Amsterdam is een van de beste fietssteden ter wereld

Amsterdam is een van de beste fietssteden ter wereld

peperdure parkeerplaatsen te kunnen ontlopen of gewoon omdat je de drukte van het stadsverkeer wil vermijden:  je hebt pas Amsterdam ervaren als je er met de fiets doorrijdt. Heel wat mokummers (zo noemen de Amsterdammers zich graag) verplaatsen zich immers door de stad met hun fiets. Met de vele grachten en smalle straten is het de makkelijkste manier van transport. In totaal zijn er zo’n vierhonderd kilometer aan fietspaden. Fietsers zijn in de meerderheid in het Amsterdamse verkeer. Ze rijden op het ritme van het stadsleven en door het verschroeiende tempo dat ze aanhouden voelt het vaak aan alsof je je in een race bevindt.

Naast fietsen is de stad te voet verkennen een ideale manier om als toerist de bezienswaardigheden op je lijstje te schrappen. Een wandeling vanaf het Centraal Station doorheen de Wallen naar de Dam is goed begin als je de musts van Amsterdam snel wil gezien hebben. Vergeet ook niet om de grachten te ervaren met een van de vele boottochten die overal worden aangeboden. Het is misschien de beste manier om de scheve statige grachtenpanden en historische gebouwen te ontdekken. Als je genoeg hebt van het sightseeing kan je nog steeds terecht in de vele winkelstraten. Deze zijn autovrij en dus hebben wandelaars (of slenteraars) het voor het zeggen. Alleen oppassen voor de vele fietsers met hun gewillige fietsbel. Want die zijn nog steeds bezig aan hun race.

De Nes

Comedy theater

Comedy theater

Voor wie na zonsondergang de benauwelijk criminele sfeer op de Wallen liever inruilt voor een gezellig avondje uit heeft keuzes zat in Amsterdam. In Cafe Bern vind je de beste kaasfondue van de stad, met  beroemde Nederlandse kazen uiteraard. Als je nadien wel in de mood bent om wat risico te nemen dan is Holland Casino misschien wel iets voor jou. Vrees niet, met een niet al te strikte dresscode staat de casinoketen open voor het brede publiek. De regels van de verschillende spelen vooraf op het internet opzoeken kan volstaan voor een avond vol plezier. Zo kan roulette een heel nieuwe ervaring worden. Zet je beste pokerface op en schuim de zaal af op zoek naar de beste tafel. Zet niet overhaast in en hou er je hoofd bij. Wie weet ga je wel naar huis met een bedrag met double zero achteraan.

Een aanrader voor wie de Hollandse humor wel kan smaken is de Nes. Het comedy theater staat gekend voor de allerbeste stand up comedians van Nederland. Vaak bevat hun optreden heel wat improvisatie op basis van het publiek. Een avond doorbrengen in de kleine zaal is anders dan voor je televisie zitten luisteren naar voorbereide grappen. Interactie met het publiek is dan ook niet ongewoon. “Hé, hallooo! Ik ben geen tv weet je wel. Ik kan jullie ook zien.”, riep de komiek op het podium richting ons tafeltje, toen we niet doorhadden dat hij het tegen ons had. Toen we ons nog outten als Belgen, dan was het hek helemaal van de dam.

Anne Frank

Begin jaren ’40 duikt een Joodse familie onder in het achterhuis om aan de nazi’s te ontsnappen. De schuilplaats, enkel te bereiken met een draaikast, wordt na twee jaar toch door de Duitsers ontdekt. De familie met hun twee dochters worden naar Aushwitz gebracht. Uiteindelijk overleeft enkel de vader van de familie de oorlog. Het is het verhaal van Anne Frank, een joods tienermeisje die haar ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog en het onderduiken bijhoudt in een dagboek. Het verhaal speelt zich af in Prinsengracht 263 in Amsterdam. Het Anne Frank Huis is vandaag één van de meest bezochte musea. Bij een bezoek aan het museum loop je via een vaste route doorheen het Achterhuis. Naarmate je vordert, volg je de geschiedenis van de familie Frank. Van hun bedrijf tot de kleine leefruimtes waar ze hun laatste jaren in het donker hebben doorgebracht.

Naast Anne Frank kent Amsterdam nog een andere historisch figuur: Rembrandt, een Nederlandse kunstschilder wiens huis werd ingericht als museum. Het Rembrandthuis is een reconstructie van zijn woonruimte en werkplaats.

Seks, drugs &.. kaas

Hollandse kaas

Hollandse kaas

Slenterend door de winkelstraten werd onze aandacht afgeleid door een ruzie tussen een winkelier en een jongeman, die meer dan waarschijnlijk te veel wiet had gerookt. De ogen gericht op de jongeman die werd verjaagd nadat hij te veel klanten lastigviel, botste ik op een tegenligger. Na de woorden ‘drugs’ en ‘kopen’ te hebben begrepen besloot ik de botsing te negeren en gewoon verder te wandelen. Even later werd op mijn schouder getikt. Een oudere man vroeg tegen wie ik daarnet had gepraat. De oudere man bleek een undercover agent te zijn.

De hele situatie had te maken met de waarschuwingsborden die over heel Amsterdam verspreid waren. “Caution, street dealers sell herion to tourists.” Een paar dagen eerder hadden enkele toeristen cocaïne op straat gekocht. In werkelijkheid bleek het om witte heroine te gaan. Met een overdosis werden de toeristen opgenomen in het ziekenhuis. Drie van hen waren inmiddels overleden. Of je het nu wil of niet, uiteindelijk zal je in aanraking komen met Amsterdam als drugsstad waar veel drugstoeristen op afkomen. Het is onmogelijk om de vele coffeeshops te ontlopen en lukt het je toch, dan ontkom je nog steeds niet aan de wietgeur die in de Amsterdamse straten hangt.

Als je niet op zoek bent naar een hallucinante ervaring, dan ga je best niet binnen in een coffee shop. En al zeker niet om een koffie te bestellen. Vergis je niet, je bezoekt een coffee shop maar met één bedoeling: legale drugs kopen. De meeste coffeeshops vind je dan ook in de buurt van de Wallen, het gebied tussen de Warmoesstraat en Zeedijk. De Wallen of het Red Light District, is een van de bekendste prostitutiebuurten ter wereld. Naast sommige drugs is ook prostitutie immers legaal in Amsterdam. De wirwar aan straatjes die ‘s avonds rood kleuren zijn een verzameling van grote vensters met daarachter schaars geklede vrouwen die iedere voorbijganger trachten binnen te lokken.  De buurt trekt dan ook meer dan enkel nieuwsgierige toeristen aan.

Naast de talloze verspreide verwijzingen naar drugs en seks waarvoor de Nederlandse hoofdstad gekend is vind je nog een andere ‘specialiteit’. Als je naast de vele coffeeshops heen kan kijken dan hoef je al niet lang te zoeken vooraleer je een kaaswinkel ontdekt. De aan het raam uitgestalde gele bollen lokken toeristen binnen als ware het muizen. Niet zelden vind je Hollandse kaasmeisjes in hun authentieke kledij bezig met het verpakken met verschillende soorten kaas. Als je toch liever een coffee shop bezoekt en een joint bestelt. Wees dan voorzichtig en ken je eigen grenzen. Voor je het weet zie je wel kabouters in hun magische paddenstoel.

Zin om zelf Amsterdam te ontdekken? Boek je treinticket hier
Of zoek een passend hotel via booking.com

Hoe wandel je de Dodentocht van Bornem succesvol uit?

LogoDotoJe bent onlangs misschien voor het eerst over de finish van een 10k loopwedstrijd gelopen? En nu zoek je een nieuwe uitdaging? Wat dacht je van 100 kilometer wandelen in 24 uur? De Dodentocht in Bornem die ieder jaar plaatsvindt begin augustus is de ultieme uitdaging voor iedere fanatieke wandelaar. Ruim tienduizend wandelaars wagen zich aan de uitdaging. Amper de helft kan een dag later trots verklaren de eindmeet te hebben gehaald. Hier zijn enkele tips hoe jij straks succesvol de eindmeet kan halen.

Neem de uitdaging niet te licht op. Honderd kilometer wandelen is fysiek zwaarder dan pakweg een halve marathon lopen. Heel wat starters weten totaal niet aan wat ze beginnen en krijgen amper twintig kilometer verder al de eerste pijnlijke spierkrampen te verduren. Veel te vroeg wil je effectief de Dodentocht uitwandelen. Het belangrijkste van je hele voorbereiding op de Dodentocht is het aanschaffen van goede wandelschoenen. Zorg dat deze comfortabel zitten en dat deze goed ingelopen zijn vooraleer je aan de wedstrijd begint. Dit kan door tijdens je trainingsweken steeds met hetzelfde paar te gaan wandelen.

Tip nummer twee. Je uitdaging begint niet met het startschot van de Dodentocht. Nee, je uitdaging begint met een goede voorbereiding. Begin je training dan ook minstens zes weken op voorhand en wandel afstanden van 20 tot 70 kilometer. Zorg dat je voldoende opbouwt naar die 70 kilometer wandelen tijdens je voorlaatste trainingsweek. Zeventig kilometer is immers voor veel wandelaars een afstand waarna je lichaam het volledig laat afweten, mocht je niet goed getraind zijn. De laatste week volstaat een training van zo’n 20 à 25 kilometer zodat je voldoende uitgerust van start kan gaan.

Enkele dagen voor de start zullen er wellicht twijfels beginnen opsteken of het wel een goed idee was om je voor de Dodentocht in te schrijven. Wees gerust, het komt bij iedereen voor, maar hoe dichter de dag komt, hoe erger het wandelvirus je zal parten spelen en je begint uit te kijken naar je uitdaging. Een groot voordeel kan zijn om met enkele vrienden de Dodentocht te wandelen. Het kan een motivatie zijn tijdens de moeilijke momenten die je ongetwijfeld zult meemaken in je avontuur. Als je je tocht solo wandelt, trek je dan op aan het feit dat de Dodentocht een massa-evenement is, en dan reken ik de vele toeschouwers die je midden in de nacht aanmoedigen nog niet mee.

D-Day. Als het kan tracht de uren voorafgaand aan de Dodentocht nog wat te slapen, want

Dodentocht. Ja, ze vallen wel degelijk..

Dodentocht. Ja, ze vallen wel degelijk..

vergeet niet dat je een volledige nacht én dag zult moeten wandelen. Slaaptekort kan evenzeer parten spelen als een slechte conditie. ‘s Nachts wandelen heeft zo nog andere nadelen. Wandel het best met een lange broek om krampen in een vroegtijdig stadium te voorkomen. Deze kan je in de vroege ochtend gerust inwisselen voor een korte broek als je het te warm zou krijgen.

De honderd kilometer wandelen is opgesplitst in stukken tot 8 kilometer. Voldoende rustposten dus waar je bevoorrading kunt krijgen. Eet en drink voldoende tijdens deze momenten. Tegelijk is het hierdoor niet noodzakelijk om veel mee te nemen onderweg. Sleur dan ook weinig tot geen bagage mee tijdens je voettocht.

Het startschot is inmiddels gegeven en enthousiast begin je aan de honderd kilometer wandelen. Maar pas op! Start niet te snel en laat je vooral niet meeslepen met de massa. Sommigen kunnen een hoger wandeltempo aan door hun ervaring. Anderen daarentegen botsen op de man met de hamer vroegtijdig door hun te snelle start. Doseer je krachten. Vergeet niet dat je aan een langeafstandsrace bezig bent. De eerste vijftig kilometer wandel je ‘s nachts en dat is ook het moment waarop de meeste sfeer aanwezig is. Bewoners langs het parcours supporteren constant voor de helden die zich aan de uitdaging wagen. Trek je dan ook op aan deze aanmoedigingen om de nacht goed te doorkomen. Een keer de zon terug op komt verdwijnen de vele toeschouwers. Het is tegelijk het eerste moment waarop praktisch iedere wandelaar zijn vermoeidheid begint te voelen. Vijftig kilometer wandelen kruipt ook in de benen, nietwaar? Een handige tip om je hieruit te helpen en je moed te geven voor de volgende helft is muziek. Breng je mp3 speler mee en plan vooraf dat je deze pas uithaalt eens je de helft bent gepasseerd. Als een beloning voor vijftig kilometer wandelen zeg maar. Met hevige beats of wegdromende melodieën krijg je een mentale en fysieke boost terwijl je wegzakkende medewandelaars aan het voorbijsteken bent.

Dat hielp nietwaar? Maar ook aan mooie liedjes komt een eind en wellicht begin je nu toch wel serieus veel last te krijgen van de vermoeidheid, verkrampte spieren en pijnlijke voeten. Nee, trek die schoenen niet uit, hoeveel zin je er ook in hebt. De kans op opzwellende voeten is immers groot en dat zou een einde van je wedstrijd betekenen. Nu komt het moeilijkste stuk van de Dodentocht. Ongetwijfeld denk je nu: “Ik zit stikkapot en ik moet nog 35 kilometer wandelen. Dat lukt nooit!” Dat lukt wel! Denk niet hoelang het nog is tot de finish maar denk aan hoever het maar is tot de volgende rustpost. Iedere rustpost is vanaf nu een doel op zich. Dit is misschien het moment eveneens om steun te vragen van het thuisfront. Ongetwijfeld zitten hun gedachten bij jou en dat kunnen ze evengoed laten weten via sms, facebook of twitter! Een motiverend berichtje kan deugd doen!

Speelt de gedachte om op te geven je toch parten? Denk dan aan die lange afstand die je al hebt afgelegd. Zou het niet zonde zijn om nu op te geven na die zware inspanning. De resterende afstand lijkt misschien nog lang, maar met op te geven is alles voor niets geweest. Kijk om je heen en je zal zien dat je niet de enige bent die aan het afzien is. Trek je op aan het feit dat er nog heel wat mensen in je buurt in dezelfde situatie zitten. Opgeven zal er niet voor zorgen dat je benen en voeten miraculeus geen pijn meer doen en zal je je hele leven achtervolgen. Succesvol de finish bereiken echter, is een prestatie waar je de rest van je leven trots op zal zijn.

Nessie’s doop

Het is bijna een maand geleden dat we onze reis doorheen de UK in Edinburgh afsloten. Zoals iedereen die net terugkomt van zijn reis doorliepen we de verschillende fases zoals:

  • moedeloosheid bij het instappen in het vliegtuig huiswaarts
  • een (kort) moment van euforie omdat we onze spannende verhalen konden vertellen uiteraard gevolgd door meer moedeloosheid en heimwee
  • het overwegen om gewoon terug te gaan en het werkleven achter te laten
  • er ons bij neerleggen dat we geen centen meer hebben zonder het werkleven en ons dan maar storten op het organiseren van een volgende reis

Toch zijn we over één fase nooit geraakt. De ervaring die we opdeden tijdens de Great Glen Canoe trail heeft een indruk nagelaten. Zo erg zelfs dat we het gemis van ons bootje hebben moeten aanvullen met een nieuwe aankoop: een kajak. Na wat twijfelen tussen een kano op kajak, kozen we maar voor een opblaasbare fluogroene kajak die we – hoe kan het ook anders – Nessie doopten.

DSCF3353

Ons weekend zat dan ook goed gevuld. Na zaterdagavond in Gent de Midzomernachtrun te hebben gelopen, trokken we ‘s anderdaags naar het noorden van Frankrijk. Marais de Audomarois, een Unesco werelderfgoedgebied nabij St Omer meerbepaald.

Het gebied bestaat uit een wirwar aan kanaaltjes gelegen in een

Ook Tom Waes was aanwezig!

Ook Tom Waes was aanwezig!

bosrijk gebied. Met mensen die enkel hun huis kunnen bereiken door middel van een motorboot doet de omgeving ons goed denken aan Venetië. Het leek ons dan ook een perfect gebied om onze Nessie uit te testen. En jawel, hij is goedgekeurd!

 

This slideshow requires JavaScript.

Het Fototoestel: Kilimanjaro beklimming 2012

Bij deze een nieuwe rubriek op de website: Het Fototoestel. Hier gaan we op zoek tussen enkele oude foto’s van voorbije reizen. Foto’s met een verhaal erachter.

P1010394

Deze foto werd genomen in Mandara Huts, het eerste kamp op 2800 meter op de Kilimanjaro. We hadden net onze eerste klimdag achter de rug. Onze eerste ooit op een echte berg! Tegelijk was het mijn eerste echte uitdaging die ik aanging tijdens één van mijn reizen. Een uitdaging waarvan we eigenlijk totaal niet wisten wat ons allemaal nog te wachten stond.

Op de foto zien we Ruben, mijn klimpartner en Mark, een Belgische klimmer die we tegen het lijf waren gelopen tijdens de eerste dag. We verbleven in dezelfde hut en al gauw creëerden we een vriendschap tijdens onze beklimming. Niet alleen het behalen van de top was een bijblijvende gebeurtenis. Ook de solidariteit van klimmers onderling en de vriendschappen die zijn ontstaan zorgden ervoor dat de beklimming van Afrika’s hoogste berg één van mijn beste reizen ooit is.

Tot op vandaag beschouw ik die zes dagen in Afrika als een kantelpunt in mijn leven. Mijn metamorfose van een jongeman die het leven onderging naar een persoonlijkheid die het leven in eigen hand neemt en zijn dromen waarmaakt.

Zo maak je een citytrip naar Londen avontuurlijk!

1. Beklim de skyline

Is er een betere manier om Londen te verkennen dan vanaf het dak van zijn skyline? Wie zich erg

O2 Climb

O2 Climb

avontuurlijk voelt kan terecht in de O2 Arena. Dit multifunctioneel gebouw bevat restaurants, bars, een bowling en zelfs een cinema. Voor wie dit allemaal een beetje te gewoon is, is er ook de O2 climb, een beklimming van de arena zelf. Met een hoogte van 52 meter ben je best geen persoon die al bang is als hij op een ladder staat, want de arena beklimmen doe je via het dak zelf!

Als dit nét iets te hoog gegrepen is voor je, is het beklimmen van de 310 meter hoge Shard misschien beter voor je. Wees gerust, hiervoor kan je gerust de lift nemen.

2. Abseilen vanaf ArcelorMittal orbit

Abseilen vanaf ArcelorMittal Orbit

Abseilen vanaf ArcelorMittal Orbit

Als klimmen je ding niet is, dan is abseilen dat misschien wel! De uitzichttoren gelegen in het Olympisch park in Stratford lijkt wat op een spectaculaire rollercoaster. De realiteit is echter nog een pak indrukwekkender! De herinnering aan de Olympische Spelen van Londen in 2012 is 114 meter hoog en is hiermee één van de hoogste gebouwen van Londen. Naast het gewone bezoekersplatform is er ook de mogelijkheid om van de toren te rappellen.

3. Gooi je (metro)kaart weg

Londen is een moeilijk in te navigeren stad als je geen kaart hebt. Niet alleen via de straten, maar ook met de underground. Maar lijkt je verplaatsen doorheen de  Engelse hoofdstad met een kaart je wat te saai? Waarom laat je je kaart of metroplannetje niet thuis en dool je niet op goed geluk door de stad? Met de tientallen bezienswaardigheden waar de stad over beschikt kom je sowieso wel enkele van de hoogtepunten van de stad tegen. Maar voor de zekerheid misschien toch het adres of metrostation nabij je hotel onthouden?

4. Met een speedboot over de Thames

De Big Ben, St Paul’s, Tower of London, Tower Bridge,… als je deze monumenten op de kaart ziet, dan valt je waarschijnlijk op dat deze allemaal langs de rivier Thames liggen. Waarom deze niet allemaal bezichtigen met behulp van een speedboot? En nee, dat hoef je niet enkel te doen als je weinig tijd hebt!

5. Kajak ‘s nachts onder de Tower Bridge

Geen schande als je dit avontuur nog niet kende. Zelf noemen ze zichzelf ‘secret adventures in

Kajakken 's nachts in Londen

Kajakken ‘s nachts in Londen

wild places’, dus echt abnormaal is het niet als je nog niet wist dat je een nachtelijke kajaktocht kon maken op de Thames. Al altijd willen weten hoe het voelt om onder de wereldberoemde Tower Bridge te peddelen? Dan is deze tocht misschien net wat je zoekt. Al dat peddelen kan voor een groot hongergevoel zorgen maar dat los je op als je gaat dineren in een pub waar je via een brandtrap naar binnen moet.

Coasteering: ‘Slippery when wet’

Hier sta ik dan. Mijn tenen krullend over de rand van de tien meter hoge klif. Onder mij gaan de golven wild tegen de rotsen tekeer. ‘In het water smak ik gewoon hard tegen de rotsen aan.’, schiet door mijn hoofd. “Kom op.”, schreeuwt Andy terwijl hij op de wilde golven tien meter lager rond drijft. Ok, hier ga ik dan.

Scrambling

Zo’n twintig jaar geleden ontstond een nieuwe sport in Wales: coasteering. Met een combinatie van zwemmen in wild water, springen van hoge kliffen en klimmen langs de rotsen met het opspattende zoute zeewater in je gezicht is coasteering niet voor doetjes. Je verplaatst je van punt A naar punt B via de kliffen die bij laag tij boven water tevoorschijn komen, net boven het waterpeil dus. Op Anglesey Island in Holyhead ontmoeten we Andy, onze instructeur. ‘Jullie kunnen eerst jullie wetsuit aantrekken, daarna geef ik jullie nog een helm, handschoenen en zwemvest. Het lijkt een heleboel, maar we zijn er zeker van. Alles hebben we echt wel nodig vandaag.”Zijn jullie goede zwemmers?”, vraagt Andy ons. De toon van het extreme avontuur is meteen gezet. “We starten op een makkelijke plaats, want het water is wat wilder dan normaal. Linsay, ik wil dat je op exact die plek in het water springt.” We kijken elkaar aan. Aan beide kanten steken al scherpe rotsen boven het waterpeil uit. Met slechts een sprong van twee meter wordt het vooral een test hoe koud het zeewater is. Al gauw verdwijnt Linsay als eerste onder water, waar ze na een tweetal seconden terug boven komt, het zeewater uitproestend. Nu is het mijn beurt. We zwemmen naar de eerstvolgende rots waar we al klauterend terug proberen te bekomen van onze eerste ervaring. “Ok nu iets hoger.”, vertelt Andy en hij leidt ons naar een hogere rots. Ik kijk naar beneden en merk dat we beetje per beetje toch onze grenzen zullen moeten verleggen. Zeker als we straks vanaf een klif vanop tien meter zullen springen…

“Wacht hier. En als ik je een teken geef, dan volg je waar ik ben gesprongen.” Bij coasteering gaat het vaak om de juiste

Zwemmen in wild water

timing. Kijken wanneer een ‘swell’, een gigantische golf je richting uitkomt en je tegen de rotsen zou smakken.’ We zien hem in de zee springen op een plaats die hij graag ‘wishy washy’ noemt. De uitdrukking washy kan ik begrijpen want beneden lijkt de zee op een gigantische wasmachine waar de zee in een inham alle kanten uitgaat. Golven tot twee meter hoog spatten uit op de rotsen, waar we Andy zien sukkelen om op de rots te klauteren omdat hij telkens het water wordt ingetrokken. Eens hij uit het water is haalt hij een touw uit zijn zakken die dient als extra hulp wanneer de stroming echt sterk is. Een keer we in het water liggen, zwemmen we uit volle kracht, al heb ik het gevoel dat we echt niet vooruit komen. “Grijp het touw met twee handen en trek jezelf naar de kant.”

“Nu is het tijd voor een echte adrenalinekick.”, vertelt Andy, terwijl ik nog aan het bekomen ben van de vorige slok zout zeewater die ik te verwerken kreeg. “Jullie hoogste sprong van de dag.” Linsay kruipt als eerste op de tien meter hoge klif. “Mik op die plek daar.”, zegt Andy. De diepte en de wilde stroming

Springen van een hoge klif

beneden is benauwelijk en met een iets meer dan lichte aarzeling waagt Linsay zich aan de sprong in het diepe. Wanneer het mijn beurt is snap ik de aarzeling. Hoogtevrees heb ik niet, maar het idee om in het diepe water te springen boezemt me meer angst in. Overtuigd van het feit dat hoe langer ik aarzel, hoe angstiger ik zou worden, spring ik gauw de zee in.

Zonder twijfel was onze ervaring met coasteering een van de avontuurlijkste en meest extreme belevingen die we beiden ooit hebben gehad. En dat wil al wat zeggen. Plaatsen in de zee waar ieder normaal mens van begint te rillen, zoeken ze hier net op. En of we het een gevaarlijke sport vinden? Ja! Maar soms ligt avontuur en gevaar wel heel erg dicht bij elkaar.