Categorie archief: Rondreizen

Op zoek naar het Ierse geluk

Het land van de groene heuvels, steile kliffen, eeuwenoude kasteelruïnes en de mythische leprechauns. Je raadt meteen welk land we kozen als allereerste reisbestemming van dit jaar. Nee, we gingen niet op zoek naar de pot goud op het einde van de regenboog maar wel naar indrukwekkende landschappen en een stevige portie avontuur uiteraard.

Met onze VW minibus de ferry op

Alsof het landschap in Ierland nog niet groen genoeg is, reisden we vanuit Cherbourg met onze olijfgroen gekleurde Volkswagen T2 dormobile uit 1974. Ierland zou de komende twee weken vooral een eerste trial worden voor onze oldtimer bus. Eens aangekomen in Rosslare trokken we naar Lough Hyne, een klein meer in het zuidwesten van de provincie Cork. Het meer is uniek omdat het via Barloge Creek door een klein kanaal dat bekend staat als The Rapids, verbonden wordt met de Atlantische oceaan. Het getij zorgt ervoor dat je tweemaal per dag vanaf Lough Hyne de Atlantische oceaan kunt bereiken. Het was dus wachten tot de volgende ochtend vooraleer we onze kajak in het water dropten en begonnen te peddelen. Het fantastische weer zorgde ervoor dat we een eerste indrukwekkend zicht op de kliffen van de Ierse kust kregen.

DCIM100GOPROGOPR0917.
Kajakken langs de Ierse kust
Wild Atlantic Way

Een kajaktochtje op de Atlantische oceaan en een verkenning in een zeegrot later stonden we terug op de oevers van Lough Hyne. De komende dagen zouden we al rondrijdend met onze VW bus doorbrengen op Beara Peninsula, Killarney en de Ring of Kerry, allen onderdeel van de Wild Atlantic Way, een 2500 kilometer lange kustroute die tot de mooiste ter wereld behoort. En met het goede weer dat voorspeld wordt, zou het die naam zeker eer aan doen. Maar ons hoogtepunt op het schiereiland Iveragh zou letterlijk en figuurlijk de beklimming van Carrauntoohill worden. Vreemd genoeg was het zoeken naar het beginpunt moeilijker dan de beklimming zelf (al had onze teleurstellende gps daar veel mee te maken).

DSCF1954
With our VW minibus along the Wild Atlantic Way
De reuzenhaaien van Dingle

Wat voor weer wordt het? Een vraag die je iedere dag moet stellen wanneer je door het regenachtige Ierland reist en waar volgens een Ier die we ontmoetten op Dingle maar één antwoord op is: “s’Ochtends je gordijnen open trekken en kijken.” Het weer op Ierland is zo wisselvallig dat het amper in te schatten is. Helaas zagen we eens op Dingle de keerzijde van ons klavertje vier. Net nu we dichter bij onze twee grootste avonturen kwamen: kajakken voor de Cliffs of Moher en kajakken op het uiterste punt van Dingle, Slea Head nabij de Blaskets Islands. Hier zijn de basking sharks ofwel de reuzenhaaien (tweede grootste haaiensoort ter wereld) vaak te spotten. (Read our post on how to see the Basking sharks?) Kajakken terwijl de wijd opengesperde mond van de reuzenhaai aan het wateroppervlak komt was dan ook hetgeen we het meest naar uit keken. De vele wind maakte het echter onmogelijk om op zee te kajakken. Een laatste verwoede poging nabij Wine strand om de haaien te zien ten spijt, bleven we teleurgesteld achter.

DCIM100GOPROG0200952.

On the summit of Carrauntoohill
Cliffs of Moher

Niet alleen kregen we geen haaien te zien, maar ook ons kajakavontuur nabij de Cliffs of Moher kwam in gedrang. Kajakken met golven die tot drie meter boven je kajak uittorenen is niet meteen de veiligste activiteit als je in de oceaan voor de beroemde Cliffs of Moher peddelt. Met twee dagen in Doolin besloten we de eerste dag te gebruiken voor het wandelen van het coastal path. Een indrukwekkende trail die soms wel erg dicht bij de rand van de 200 meter hoge kliffen verloopt en die ons het mindere weer van de voorbije dagen even deed vergeten. Helaas was de wind de volgende ochtend nog steeds niet geminderd en besloten we maar ons kajakavontuur langs de Cliffs of Moher definitief op te bergen. Of tenminste tot een volgend bezoek aan Ierland.

DCIM100GOPROGOPR0997.
Selfie attempt #7 at the Cliffs of Moher
Advertenties

Snowdonia – springen in een grot

Slechts twee dagen spendeerden we in Wales. Dat zou meer dan genoeg zijn hadden we verwacht. Tenslotte is Wales nu ook weer niet zó groot. Maar het kleinste landje van de UK had ons meer avontuur te bieden dan gedacht. Coasteering en Snowdon beklimmen mogen dan het meest populaire zijn en activiteiten waar we het meest naar uitkeken… een bezoek aan het dorpje met de langste naam mochten we niet overslaan. Zeker niet gezien het op onze route lag richting Holyhead waar een coasteering sessie ons stond op te wachten. Het dorp was echter niet het enige wereldrecord in Wales…

Ondergrondse trampoline
Ondergrondse trampoline

Bounce Below bestaat nog niet zo heel lang. Eigenlijk leerden we het zelf pas kennen toen het de headlines haalde van de Britse tabloids. “Biggest underground trampoline in the world!” De foto’s van wijd uitgespannen netten in een met ledverlichte grot, tweemaal zo groot als St Paul’s Cathedral, deed ons wegdromen. Nooit hadden we verwacht een jaar later aan de ingang van de mijnsite te staan.

Gelegen in Snowdonia NP telt de voormalige mijn niet één maar DSCF2514meerdere trampolines op verschillende hoogtes, verbonden met uit netten geweven trapjes en glijbanen(!). Met iedere sprong kwam het kind in ons dan ook meer en meer terug naar boven (zo ver zat het nog niet ook). Dat we niet echt geen 7 jaar oud waren werd duidelijk als we na een half uur springen en glijden al bekaf waren. Wat missen we soms de kinderjaren toen we nooit moe leken te worden…

De trein die het leven even doet stilstaan

Zo’n achttien dagen heb ik mijn mond moeten houden over  Harry Potter, nadat ik mijn zin had gekregen met een bezoek aan de Harry Potter Studios in Londen. Maar nu kon ik nog even nostalgisch terugkeren naar de films waar ik zelf werd ondergedompeld in de toverdranken en spreuken. We namen dan ook de Jacobite stoomtrein naar Mallaig, een treinreis die niet alleen als één van de mooiste treinreizen ter wereld geldt, maar ook wereldberoemd is geworden nadat een stukje van de rit – de passage over het Glenfinnan Viaduct – werd gebruikt als decor voor de Harry Potter films.

The Jacobite
The Jacobite

Een dag eerder trokken we nog als trainspotters erop uit om de trein te aanschouwen en goed op beeld vast te zetten, maar nu hadden we ons ticket stevig vast om als passagier te genieten van de Highlands waar hij door reist. Een witte rookpluim verraadde meteen vanaf welk perron onze trein vertrok. Onze plaatsen bevonden zich in wagon E, al wurmden we ons eerst door de massa op het perron richting de oude zwarte locomotief. Terwijl de machinist de kolen inschept nemen toeristen plaats in of voor de locomotief om hun moment met de laatste stoomtrein van de UK vast te leggen op foto.

Al gauw tjokt de Jacobite gezapig door de Highlands richting het noorden, naar Mallaig. Toch is voor deze treinreis niet de bestemming de belangrijkste reden waarom veel toeristen een duur treinticket aanschaffen. Al is Mallaig een belangrijke stad om van daar uit naar de Isle of Skye

Avonturiers bij de locomotief
Avonturiers bij de locomotief

of andere eilanden te trekken, de reis op zich primeert. Meereizen met de Jacobite stoomtrein is dan ook geen treinreis zoals sporen van De Panne naar Gent. Nee, meereizen met de Jacobite is reizen met de treingeschiedenis van de UK, is reizen door de mooiste landschappen van de Schotse Highlands en is ook een beetje het Harry Potter gevoel ervaren uit de scenes waarin de vliegende auto uit de Chamber of Secrets onder een viaduct door langs de Hogwarts Express vliegt. Datzelfde viaduct, in de realiteit gekend als het Glenfinnan Viaduct, is dan ook sowieso het hoogtepunt van de treinreis. Wanneer de stoomtrein dan ook het viaduct nadert voel je de spanning bij de passagiers stijgen. Camera’s worden bij de hand gehouden en stiekem hoopt iedereen om een plaatsje te vinden om de bocht die de trein over het viaduct maakt op foto vast te leggen. Ook wij wilden uiteraard de ervaring vastleggen, wat ons ook lukte. Al hangen er honderden postkaartjes van dit moment in de Schotse souvenirwinkels, toch voelt het apart wanneer je vanuit het raam de zwarte locomotief met een witte rookpluim de bocht ziet nemen over het Glenfinnan viaduct.

De Jacobite die puft over het Glenfinnan Viaduct, het hoogtepunt van de treinreis
De Jacobite die puft over het Glenfinnan Viaduct, het hoogtepunt van de treinreis

Het is een moment waar niet alleen de vele passagiers van genieten. Nabij het viaduct vind je immers talloze trainspotters die hun versie van de postkaartjes willen op de gevoelige plaat vastleggen. Allemaal toeristen zou je denken, maar nee hoor, ook bij de Schotten zelf blijft de stoomtrein iets speciaals. Sommigen plannen zelfs hun dag naar het reisschema van de trein en volgen de stoomtrein met hun wagen tot het zijn eindbestemming bereikt. De Jacobite blijft immers alle aandacht opzuigen. Wanneer hij zijn weg baant door de Highlands wijken alle ogen naar de zwarte locomotief die de roodgekleurde wagons voortrekt. En overal waar de trein passeert, daar stopt het dagelijkse leven heel even.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ladies and gentlemen…The Beatles!

“Penny Lane is in my ears and in my eyes.” Zelfs toen vier jonge lads uit Liverpool wereldberoemd werden en de wereld hadden veroverd met hun poprockmuziek vergaten ze hun achtergrond niet. Met een lied over de wijk waarin ze waren opgegroeid brachten Paul, John en George hun fans mee naar hun jeugdjaren. We hebben het uiteraard over de Beatles.

Beatles Story
Beatles Story

Wie nog steeds last heeft van Beatlemania kan een pelgrimstocht inzetten richting Liverpool, de stad waar de Fab Four ontstond. Al komen we generaties achter, ook wij zijn superfan van The Beatles. Toen we aan onze doorreis in de UK bezig waren zei ik dan ook gauw tegen Linsay: “Baby, you can drive my car. Zolang die maar richting Liverpool gaat.”

Nadat we de voorbije nacht aan een ghost hunt hadden deelgenomen en dus meer dan een beetje slaaptekort hadden, beloofde het een Hard Days Night te worden gedurende onze Beatlestour. Onze verkenning begon dan ook bij…

De Beatles Story

Dit museum opgericht ter ere aan het viertal vertelt het verhaal vanaf het prille begin. Hoe Lennon en McCartney oorspronkelijk een groep starten die aanvankelijk de Quarrymen heette en hoe ze Harrison aanvankelijk te jong vonden. Of hoe de keuzes van een paar vijftien- en zestienjarigen de muziekwereld voorgoed veranderde.

The best.. ever!
The best.. ever!

Aan de hand van een audio tour worden we opnieuw in de Beatlemania gedompeld. Massahysterie, flauwvallende meisjes.. en dan rekenen we Linsay en ikzelf nog niet mee. We wisten dat de Beatles veel teweeg brachten in hun tijd en dat ze goed waren maar als we de hitlijsten van die periode zien, dan valt onze mond open van verbazing. Op nummer één uiteraard The Beatles, maar meer dan eens palmden ze tegelijk ook de nummers twee en drie in. No way dat ze ook maar eens kelderden als een duikboot. En van duikboten gesproken, ook de gele onderzeeër uit de Yellow Submarine maakte deel uit van de tentoonstelling. We hadden verwacht vrij vlot doorheen heel de Beatles Story te lopen en een OLYMPUS DIGITAL CAMERArustig dagje de geschiedenis van de Beatles in Liverpool te volgen, maar de audiotour zorgde ervoor dat het leek alsof we Eight days a Week nodig zouden hebben om alles in onze ene dag te proppen. Als ik Linsay dan nog eens uit het oog verloor tijdens het beluisteren van de vele anekdotes vreesde ik dat we onze volgende etappe zouden missen die we om 11.30 gepland hadden. Gelukkig kon ik plots vrijuit de tekst meezingen van ‘I saw her standing there’. Net op tijd want nog even en we hadden onze rit gemist op de…

Magical Mystery Tour Bus

Gelukkig vertrok deze net op het Albert Dock, niet ver van de Beatles Story. Onze ticket to ride hadden we op zak, al was deze niet goedkoop. Met een felgekleurde bus die zo uit het Sergeant Pepper album kon komen en het lied Penny Lane dat nogmaals in onze oren wordt gepropt zodat we het de komende dagen zeker niet uit ons hoofd zouden krijgen, zetten we koers naar de verschillende locaties

Penny Lane
Penny Lane

die niet zozeer op wandelafstand van het centrum liggen. De geboortehuizen van de bandleden, de wijk waar ze opgroeiden, Strawberry Fields en hoe kan het ook anders… Penny Lane. Poseren bij de op de muur geschilderde straatnaam is een must als je aan de voorwaarden van een doorsnee toerist in Liverpool wil voldoen. De laatste straat waar de Magical bus ons terug dropt is Matthew Street. Meer bepaald bij het nummer tien, een historische locatie in de opgang van de Beatles, en beter bekend als…

Cavern Club

De nachtclub mag je niet verwarren met de Cavern pub die aan de overkant van de straat ligt. Waar de pub vooral gekend is om de instrumenten van de Beatles die er zijn tentoongesteld, is het wel degelijk in Cavern Club waar de Fab Four hun optredens hadden. Het was hier waar The Beatles hun opmars kenden nadat manager Brian Epstein ze ontdekte. Vandaag is de (heropgebouwde) Cavern

Strawberry Fields
Strawberry Fields

Club nog steeds voor het publiek toegankelijk, en het zal je niet verbazen, vooral bezocht door Beatlesfans die dit als de Kathedraal van Santiago de Compostella van hun pelgrimstocht zien. Met nog heel wat – goede en minder goede – coverbands die de muziek van The Beatles opnieuw doen  luiden in de kelder van Matthew Street 10 kunnen Linsay en ik ons wel iets voorstellen hoe het moet zijn geweest om Harrison, McCartney, Lennon en Ringo hun ding te zien doen. En ook al haat ik de drukte, die hier toch wel constant is, het kostte me veel moeite om de Club terug te verlaten. Liverpool mag dan maar weinig voorstellen zonder The Beatles, maar als men me ooit vraagt: “Zeg die Beatles tour in Liverpool. Loont die de moeite?” Dan antwoord ik prompt: “Hey Jude dude, wees maar zeker.” Maar be warned, Penny Lane zal dagenlang in je hoofd blijven zitten.

Wil jij een daytripper worden in de stad Liverpool? Boek dan je verblijf via Booking.com

Haggis, doedelzakken en een verzameling duistere verhalen (Dag 30)

Bagpipes
Bagpipes

In een rechte lijn lokt de Royal Mile honderden toeristen naar Edinburgh Castle, het op een rots gelegen kasteel dat uitkijkt

over de stad. Bezaaid met souvenirwinkels en gezellige historische pubs splitst de High street de stad op met een nieuw gedeelte in het noorden en een oud gedeelte, gekend als Old Town. Straatartiesten en doedelzakspelers vrolijken de straten op met hun talent, al schuilt een heel andere kant van Edinburgh onder de huisvesten van de stad. De Schotse hoofdstad was niet altijd de speelgrond voor met camera gewapende toeristen. Nee, zijn verleden telt talrijke duistere verhalen over de verborgen vaults onder de stad, hekserij, reuzen en bodysnatchers.

We beginnen onze duik in het verleden in Blair Street, gelegen aan de South Bridge, waar we via een kleine deur tussen twee panden in onder de grond afdalen naar de Blair Street Vaults, ooit ontstaan als brugbogen, nadien volgebouwd en gebruikt als opslagruimtes voor de verschillende handelaars en tavernes uit de achttiende eeuw. (Lees meer en bekijk meer foto’s)

Vreemd taaltje, dat Schots! (Dag 12)

En welkom regenweer!
En welkom regenweer!

Amper bekomen van onze nacht in Chillingham Castle leggen we onze laatste miles af met onze rode fiat 500 richting Glasgow. Hebben we nu paranormale activiteit waargenomen of was alles puur toeval? Was alle lawaai vannacht niets meer dan de wind? Wat met onze geheimzinnige beller? Als we in de ochtend keken naar het nummer die ons om twee uur ‘s nachts had opgebeld bleek het om onze hoteleigenares van Liverpool te gaan waar we vier dagen eerder logeerden. Maar waarom zou ze ons vier dagen later opbellen in het midden van de nacht? Eens we uit de omgeving van het kasteel waren en terug gsm bereik hadden belden we haar terug op om het haar te vragen? “”Ik jullie gebeld?”, valt ze uit de lucht, ons amper nog herinnerend. “Midden in de nacht dan nog? Voor zover ik weet niet alvast of het zou moeten zijn dat mijn gsm rare kuren heeft.” Vreemd.. en dat toevallig terwijl we slapen in het grootste spookhuis van Engeland, wanneer er veel kabaal in het kasteel is..

Lees verder

Het reisverhaal van de West Highland Way kunnen we helaas niet op de blog plaatsen, gezien dit later gepubliceerd zal worden in boek en artikelvorm. Pre orderen kan hier.

Een nacht in ‘Britain’s most haunted castle’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We staan op bij één van de meest verschrikkelijk uitziende campings waar we al verbleven zijn tijdens onze reis. Totaal verlaten staancaravans die al tientallen jaren leeg lijken te staan, autowrakken overal en een konijnenplaag die de campingeigenaars lijkt te irriteren. En bovenal: het lijkt alsof we op dit moment de enige klanten zijn op het domein. Hoe eng het er allemaal uitziet, er staat ons vanavond een veel spannendere nacht te wachten. Volgende nacht verblijven we immers in Chillingham Castle, een kasteel dat de naam heeft gekregen van ‘most haunted castle in Britain’.

Chillingham Castle. Berucht onder de ghost hunters omwille van zijn talrijke geesten als de Blue Boy, Lady Berkeley en veel anderen. Als we recensies op het internet mogen geloven dan krijgen de meeste klanten die een nacht spenderen wel op één of andere manier te maken met paranormale activiteit. De verwachtingen zijn dus hooggespannen.

Het kasteel is al meermaals te zien geweest in televisieprogramma’s zoals ‘Most frightened’ en ‘Scariest places on Earth’. Nog niet helemaal overtuigd van het bestaan van geesten na onze ghost hunt in Liverpool zat er dan ook niets anders op dan een nacht door te brengen in het kasteel. We verblijven in de Grey Room, een kamer waar er al meerdere keren orbs zijn gespot en waar ’s nachts vaak geklop op de deuren te horen is.

Onder de indruk van de grootte van de kamer (zeg maar appartement) dat we hebben geboekt

OLYMPUS DIGITAL CAMERAvoor een nacht, nemen we enkele foto’s van het interieur. Linsay begint te schaterlachen. “Hah, ik denk dat we al meteen iets hebben.” Ik sta recht uit de zetel en loop naar de camera die ze in de kamer heeft gezet, gericht op de plaats waar ik net zat. Op het schermpje van haar fototoestel is duidelijk een witte ‘vlek’ te spotten net boven mijn hoofd. “Zie jij daar ook een gezicht in?”, fluister ik haar toe. Ze zoomt in op de witte vlek en haar blik verstart. “Dat had ik nog niet eens gezien.”, vertelt ze. Bij de volgende foto’s die ze neemt blijft de schim hangen. Ze wrijft nog even haar lens af om echt zeker te zijn, maar bij de volgende foto’s blijkt de witte gedaante verdwenen. Vals alarm?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEens de zon is ondergegaan en de duisternis valt over het elfde-eeuws kasteel verandert de atmosfeer binnen de muren. Vastbesloten om iets aan paranormale activiteit op te vangen zetten we ons aan een klein tafeltje in de Grey Room en beginnen we een call out. In tegenstelling tot onze ghost hunt in Liverpool halen we echter niets van resultaat. Zelfs met een ouijabord (dat ligt blijkbaar standaard in de kamer) blijft het glas onaangeroerd. Hopend op enkele orbs in onze OLYMPUS DIGITAL CAMERAkamer dimmen we alle lichten. Niets te zien. Met een titel als ‘most haunted’ hadden we op meer gehoopt. Zeker na de vele reviews te hebben gelezen in het gastenboek die op de tafel lag. “Orbs, voetstappen in de gang, fluisterende stemmen of het gevoel van een nabije aanwezigheid.” Niets wat we zelf mogen meemaken blijkbaar.

We besluiten het op ons af te laten komen en kruipen in onze ‘four poster’ bed, een slaapplaats waar vaak bizarre dingen gebeuren. Uitgeteld vallen we gauw in slaap. Iets wat heel vlot lukt gezien de volledige stilte in het kasteel sinds omstreeks vijf uur het laatste personeelslid naar huis vertrok en ons achterliet. De wekker geeft iets na één uur aan als we bruusk worden gewekt door een hels kabaal. Krakende geluiden, iets wat lijkt op open en dicht slaande deuren.. Het lawaai gaat de hele nacht door, al laten we er onze slaap niet voor. Amper een uur later gaat mijn gsm af. Tot tweemaal toe. Heel bizar als je weet dat er op het

OLYMPUS DIGITAL CAMERAhele kasteeldomein geen gsm-ontvangst is. Maar meer dan dichtslaande deuren krijgen we niet te horen. We blijven dan ook wat op onze honger zitten, want rationeel als we zijn geven we als verklaring de wind. Als we er de volgende ochtend bij stilstaan, vinden we onze ervaring toch vreemder dan aanvankelijk gedacht. De hele avond was er absolute stilte in en rond het kasteel. Pas ’s nachts begonnen de vele geluiden en dichtslaande deuren. En als het ochtend werd en iedereen terug op het kasteel toekomt, is het opnieuw volledig stil? Misschien dan toch..?

Ghosthunting: Fake of misschien toch niet?

Het is 21u30 als we met onze wagen op de binnenkoer rijden van een verlaten weeshuis.

Het weeshuis
Het weeshuis

Verschillende koplampjes schijnen op onze auto als we uitstappen. We hebben hier afgesproken met een groep ghosthunters, mensen die verlaten locaties opzoeken waar er paranormale zou activiteit zou opge vangen zijn. Moderne ghostbusters zeg maar. Alleen worden de geesten niet verjaagd maar wordt er enkel contact gelegd. In mijn jeugdjaren heb ik vaak verdiept in het paranormale, met gemengde resultaten. Of ik nu een believer ben? Nee, ik denk het niet. Ik wil graag geloven in het paranormale maar met onze ghost hunt vanavond heb ik maar één verwachting: een duidelijke paranormale ervaring meemaken die onbetwistbaar is. Ik ben heel wat sceptischer geworden doorheen de jaren en bij zowel Linsay als ikzelf zitten de twijfels er dan ook in. Is deze ghost hunt opgezet spel en één groot commercieel gedoe? Of bestaat het paranormale?

We verzamelen in een grote zaal bij het binnengaan van het weeshuis. Ondanks de constante aanwezigheid van een caretaker ziet het gebouw er maar bouwvallig uit. Griezelfactor: check! Vooraleer we op pad gaan geven de organisatoren ons een uitleg over de verschillende meettoestelen en andere uitrusting van een professionele ghost hunter. Pendels, EMF-meter, ouija bord, zender, enz.. Er zijn verschillende manieren op contact te leggen met het paranormale. Zo heb je de tabletipping techniek, waarbij je je vingertoppen op een tafel legt en vragen stelt. Of je begint een call out, wat er op neer komt dat ieder van de groep de geest vraagt signalen te geven over zijn aanwezigheid. Met een grote groep mensen verzameld in de zaal

Geen geesten, enkel ik die wat overbelicht ben
Geen geesten, enkel ik die wat overbelicht ben

beginnen we met een eenvoudige manier: het pendelen, waarbij de geest contact legt via de pendel. Ondanks de positieve ervaringen bij verschillende leden van onze groep, lukt er bij zowel Linsay als ikzelf niets. De pendel blijft ter plaatse hangen. “Ik voel een contact.”, beginnen sommigen.  We zuchten want we vrezen dat er constant vanalles ingebeeld zal worden van zodra er wat wind doorheen de kapotte ramen blaast. Zeker als onze eerste pogingen allemaal niets opleveren zien we de bui al hangen.

We worden in groepjes ingedeeld zodat we alle verschillende methodes kunnen uittesten. We kiezen er gauw de serieuzere mensen uit zodat onze ghost hunt geen lachertje wordt. Een eerste plek die we onderzoeken is de ‘naughty boys corridor’, een gang waar kinderen die zich misdroegen opgesloten werden in kleine kamertjes. Elk kropen we in één van de kleine kamertjes waar we amper konden rechtstaan, deden we onze koplampen uit, waarna we begonen aan een call out. Meerdere pogingen. Geen resultaat. Al was het wachten op een teken van paranormale activiteit terwijl je in een donker klein kamertje zit best wel spannend.

Al gauw worden we geleid naar een zolderkamertje met een EMF-meter (elektro magnetic field) en een zendertje waarop we bij de juiste frequentie geesten zouden kunnen horen. “Geest, mijn naam is Jack. Kun je me een teken geven als je aanwezig bent?”, beginnen we onze call out. Het lampje blijft op groen. We proberen enkele kamers uit om te zien of er beterschap is. Wanneer John, een oudere man in onze groep zijn call out begint, merken we dat onze EMF-meter iets opvangt. De lampjes kleuren tot rood, wat en beginnen te knipperen, wat wijst op een veranderingDSCF2637 van elektromagnetisme. Doorgaans een teken van paranormale activiteit. Enthousiast beginnen we vragen te snellen terwijl de lichtjes meer knipperen, tot plots het lampje terug op groen springt… Pete, één van de professionele ghosthunters komt binnen en we vertellen hem gauw onze resultaten. Intussen haalt iemand van onze groep zijn gsm uit terwijl de lampjes terug op rood springen. Onze gsm’s lagen allemaal uit zodat de straling geen invloed zou hebben op de meters. Misschien zorgde zijn gsm wel voor een verandering van de elektromagnetische stralen? Was onze eerste paranormale activiteit niets meer dan gsmsignalen?

Teleurgesteld keerden we terug naar beneden. We waren inmiddels al meer dan drie uur bezig en hadden nog niets van bewijs wat kon wijzen op het paranormale. Tijdens een pauze vertelde Andy, van een andere groep, dat het niet zijn eerste bezoek aan dit gebouw was en hij toonde een foto die hij de vorige keer had kunnen nemen. Op zijn foto zag je overduidelijk een donkere schim die op een menselijke gedaante leek. Terwijl er niemand op die plek stond. De foto was genomen op de ‘naughty boys corridor’. Misschien was er toch meer gaande op deze plek dan we dachten?

Bij een  volgende methode die we uittesten zaten we allemaal rond een tafel. Van de zes leden moesten er vier mensen een blinddoek dragen en  de vingertoppen leggen op een plank waar onderaan een balpen was bevestigd die aantekeningen kon maken op een groot blad papier die op de tafel lag. De twee mensen zonder blinddoek zouden de geest bevelen bepaalde letters te spellen of via de pen mensen aan te wijzen. Linsay en ik namen een blinddoek voor onze rekening en legden onze vingertoppen op de plank. “Is er een geest aanwezig in de kamer?”, begon iemand. “Kun je ons een teken geven?” Geen beweging. Volhardend en hopend op een signaal gingen we verder. “Kun je je onze naam vertellen? Heel zachtjes voelde ik de plank die mijn vingertoppen streelde bewegen. De beweging werd duidelijker en ik voelde de pen een kleine bocht maken. “J.’ De letter wees vermoedelijk op de eerste letter van zijn naam. Geschrokken van het feit dat we effectief beweging kregen werden er verdere vragen gesteld. De pen ging alle kanten uit. Ondanks het feit dat we amper contact maakten met de plank! Linsay vertelde me achteraf dat ze bij momenten de plank onder haar vingers deed strelen zodat ze zeker was dat de beweging niet van ons voortkwam. We hadden voor het eerst een teken van paranormale activiteit!

Nu, sceptisch zijn we voortdurend geweest, dus zochten we naar verklaringen. Misschien DSCF2626maakten de andere twee geblinddoekte mensen wel veel contact met het plankje? Al moeten we eerlijk zeggen dat de beweging niet als een constante druk aanvoelde, en het totaal niet leek alsof iemand zelf de pen in beweging zette. Al wilden we toch nog bevestiging. Volgende sessies in de kelders van het gebouw leverden dan weer niets op. Alarmen en lichtbollen werden klaargezet om activiteit te ontvangen maar we bleven op onze honger zitten. En dat terwijl de tijd begon te dringen. Opnieuw verliezen we de moed tot Perry, een lid van een andere groep vertelt activiteit te hebben gehad in een gang boven aan de hand van tabletipping. Met twee groepjes trekken we naar de gang. Met vier personen aan iedere tafel beginnen we opnieuw met vragen te stellen. Het andere tafeltje krijgt al gauw reactie; Het tafeltje begint langzaam aan te schuiven tot het zelfs serieus begint heen en weer te  kantelen. Wij niks. We sluiten gauw aan bij de andere tafel. Alsof de geesten geen contact met ons willen begint de tafel die we net hebben verlaten nu te schuiven en kantelen. Perry, één van de jonge mensen die het meest succes leek te hebben met zijn call outs sloot terug aan bij onze tafel. En jawel, al gauw begon onze tafel ook te kantelen. Hevig ging het tafeltje alle kanten uit. Mijn vingers raakten amper het tafeloppervlak. Al was de gang donker, ik probeerde er op te letten of iemand anders misschien de tafel deed bewegen. Maar nee, iedereen raakte de tafel amper. Dus iets anders deed onze tafel kantelen. Plots schiet verder in de gang een kaars aan. Wanneer we vragen aan de geest om het licht weer te doven, gaat de kaars weer uit… Wanneer onze ghost hunt voorbij is, verlaten Linsay en ik het gebouw met een vreemd gevoel. Is de ghost hunt opgezet spel? Nee, dat niet. Hebben we overduidelijk bewijs van paranormale activiteit? Nee, al hebben we wel heel bizarre ervaringen meegemaakt. Kaarsen die op commando aan en uit gaan. Tafels die beginnen te kantelen en een geest die contact legt via een balpen. We zijn er geen die hard believers door geworden, maar ons zal je niet meer horen zeggen dat het paranormale niet bestaat. Daarvoor hebben we te veel gezien. Als je een echt antwoord wilt op je vragen, dan zal je vrees ik zelf een ghost hunt in de UK moeten meemaken.

Coasteering: ‘Slippery when wet’

Hier sta ik dan. Mijn tenen krullend over de rand van de tien meter hoge klif. Onder mij gaan de golven wild tegen de rotsen tekeer. ‘In het water smak ik gewoon hard tegen de rotsen aan.’, schiet door mijn hoofd. “Kom op.”, schreeuwt Andy terwijl hij op de wilde golven tien meter lager rond drijft. Ok, hier ga ik dan.

Scrambling

Zo’n twintig jaar geleden ontstond een nieuwe sport in Wales: coasteering. Met een combinatie van zwemmen in wild water, springen van hoge kliffen en klimmen langs de rotsen met het opspattende zoute zeewater in je gezicht is coasteering niet voor doetjes. Je verplaatst je van punt A naar punt B via de kliffen die bij laag tij boven water tevoorschijn komen, net boven het waterpeil dus. Op Anglesey Island in Holyhead ontmoeten we Andy, onze instructeur. ‘Jullie kunnen eerst jullie wetsuit aantrekken, daarna geef ik jullie nog een helm, handschoenen en zwemvest. Het lijkt een heleboel, maar we zijn er zeker van. Alles hebben we echt wel nodig vandaag.”Zijn jullie goede zwemmers?”, vraagt Andy ons. De toon van het extreme avontuur is meteen gezet. “We starten op een makkelijke plaats, want het water is wat wilder dan normaal. Linsay, ik wil dat je op exact die plek in het water springt.” We kijken elkaar aan. Aan beide kanten steken al scherpe rotsen boven het waterpeil uit. Met slechts een sprong van twee meter wordt het vooral een test hoe koud het zeewater is. Al gauw verdwijnt Linsay als eerste onder water, waar ze na een tweetal seconden terug boven komt, het zeewater uitproestend. Nu is het mijn beurt. We zwemmen naar de eerstvolgende rots waar we al klauterend terug proberen te bekomen van onze eerste ervaring. “Ok nu iets hoger.”, vertelt Andy en hij leidt ons naar een hogere rots. Ik kijk naar beneden en merk dat we beetje per beetje toch onze grenzen zullen moeten verleggen. Zeker als we straks vanaf een klif vanop tien meter zullen springen…

“Wacht hier. En als ik je een teken geef, dan volg je waar ik ben gesprongen.” Bij coasteering gaat het vaak om de juiste

Zwemmen in wild water

timing. Kijken wanneer een ‘swell’, een gigantische golf je richting uitkomt en je tegen de rotsen zou smakken.’ We zien hem in de zee springen op een plaats die hij graag ‘wishy washy’ noemt. De uitdrukking washy kan ik begrijpen want beneden lijkt de zee op een gigantische wasmachine waar de zee in een inham alle kanten uitgaat. Golven tot twee meter hoog spatten uit op de rotsen, waar we Andy zien sukkelen om op de rots te klauteren omdat hij telkens het water wordt ingetrokken. Eens hij uit het water is haalt hij een touw uit zijn zakken die dient als extra hulp wanneer de stroming echt sterk is. Een keer we in het water liggen, zwemmen we uit volle kracht, al heb ik het gevoel dat we echt niet vooruit komen. “Grijp het touw met twee handen en trek jezelf naar de kant.”

“Nu is het tijd voor een echte adrenalinekick.”, vertelt Andy, terwijl ik nog aan het bekomen ben van de vorige slok zout zeewater die ik te verwerken kreeg. “Jullie hoogste sprong van de dag.” Linsay kruipt als eerste op de tien meter hoge klif. “Mik op die plek daar.”, zegt Andy. De diepte en de wilde stroming

Springen van een hoge klif

beneden is benauwelijk en met een iets meer dan lichte aarzeling waagt Linsay zich aan de sprong in het diepe. Wanneer het mijn beurt is snap ik de aarzeling. Hoogtevrees heb ik niet, maar het idee om in het diepe water te springen boezemt me meer angst in. Overtuigd van het feit dat hoe langer ik aarzel, hoe angstiger ik zou worden, spring ik gauw de zee in.

Zonder twijfel was onze ervaring met coasteering een van de avontuurlijkste en meest extreme belevingen die we beiden ooit hebben gehad. En dat wil al wat zeggen. Plaatsen in de zee waar ieder normaal mens van begint te rillen, zoeken ze hier net op. En of we het een gevaarlijke sport vinden? Ja! Maar soms ligt avontuur en gevaar wel heel erg dicht bij elkaar.

In het land van Robin Hood

Ik span mijn boog op. Voorzichtig mik

OLYMPUS DIGITAL CAMERAhonderd meter van me staat verwijderd, vooraleer ik de houten pijl los en hem in een pijlsneltempo zie vliegen richting mijn doelwit. In de roos! Dat was zowat hoe ik me had voorgesteld hoe mijn boogschietlessen zouden verlopen. Helaas… Met heel wat pijlen die het doelwit dat op amper tien meter staat nog niet eens raken blijk ik een pak minder talent te hebben dan ik had gedacht…

We zijn aanbeland in Nottinghamshire, het land waar eind de twaalfde eeuw een mysterieuze outlaw zich in de bossen van Sherwood Forest terugtrok om aan een veroordeling te ontsnappen. Samen met zijn Merrie Men spendeert hij zijn jaren in de bossen waar hij met pijl en boog  de rijken berooft en zijn buit deelt onder de armen. Het is het verhaal van Robin Hood, een volkslegende  die opgejaagd werd door de sheriff van Nottingham ondanks zijn straf te zijn kwijtgescholden door King Richard. Of Robin Hood echt heeft bestaan is tot op vandaag onzeker. Er zijn meerdere verwijzingen in documenten naar een ‘groene man’ die zich had teruggetrokken in Sherwood Forest. Welke identiteit de mysterieuze persoon echt had blijft gissen. Uit die tijd werden vaak geschriften gevonden met namen als Robert Hod of ene RobnHod.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
                                 Big Oak Tree

Zijn boogschietkunsten zijn al haast even legendarisch als zijn naam en stiekem willen we wel eens testen of ook wij met een boog en pijl overweg zouden kunnen. En welke plaats om te leren boogschieten is dan beter dan Nottingham zelf? Op tien minuten van het beroemde Sherwood Forest komen we op de Nottingham Gun Club, waar we een snelcursus boogschieten te verwerken krijgen. “Ik laat jullie met twee verschillende bogen schieten en op twee verschillende doelwitten. We beginnen met een modernere boog en jullie krijgen deze schijven als doelwit.”, vertelt onze coach, terwijl hij ons twee rieten schietschijven aanwijst. “Straks mogen jullie proberen met een traditionele boog te schieten.“ We plaatsen één vinger boven de pijl en twee eronder vooraleer weOLYMPUS DIGITAL CAMERA onze pijl aanspannen. Onze houding is zodanig dat we in feite naar links schieten. Ondanks dat het weer wisselvallig is en er wel wat wind is hoeven we ons geen zorgen te maken volgens onze instructeur. “Span je boog zo hard mogelijk op en dan lukt het.” Mijn eerste poging gaat over de schijf ondanks dat die op slechts tien meter afstand staat. Heel dichtbij als je vergelijkt met de Olympische Spelen of Robin Hood. Na elk onze eerste vijf pijlen te hebben afgeschoten blijkt Linsay meer beginnersgeluk te hebben dan ikzelf. De stand: 80-200. Na nogmaals vijf pijlen te hebben afgeschoten waarvan één keer zelfs de roos(!), haalt Linsay nog steeds de bovenhand. Slechts een maal kan ik haar qua punten evenaren. Dat betert niet wanneer we met de traditionele bogen beginnen en op konijnen, fazanten, hazen en een parelhoen beginnen te richten. (Dierenliefhebbers: wees gerust het waren slechts foto’s van de dieren) Ondanks ik al gauw de veel kleinere doelwitten wist te raken, haalt Linsay het uiteindelijk nog. Als het op boogschieten aankomt, moet ik dan ook mijn meerdere erkennen. (Als je het me persoonlijk vraagt zal ik steeds beweren dat ik haar liet winnen).

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWe zitten op een boogscheut (heb je hem?) van Sherwood Forest. Het zou dan ook jammer zijn niet de restanten van het middeleeuwse bos waarin onze held verbleef te bezoeken. Beter nog! De bezienswaardigheid is de ‘Major Oak Tree’, een 1160 jaar oude eikenboom die volgens de legende het verzamelpunt was van Robin Hood en zijn kompanen vooraleer ze op pad trokken. Gezien het feit dat de boom 800 jaar geleden waarschijnlijk minder imposant was dan vandaag, is het twijfelachtig dat het effectief om dezelfde boom gaat. Er wordt dan ook gedacht dat de boom vooral als verzamelpunt diende voor latere outlaws die in die tijd allemaal ‘Robin Hood’ als nickname kregen.

Geloven wij in de legende van Robin Hood? Jawel. Al was het omdat er in de buurt ooit een graf is gevonden waarop nog vaag stond te lezen: Robin Hood. De locatie van het graf komt dan nog eens overeen met de legende volgens wie Robin Hood met zijn laatste krachten een pijl afschoot en eindigde met de woorden: ‘ Begraaf me waar mijn pijl neerkomt.’

Wij zullen het wel houden bij het schieten van een pijl voor onze volgende reisbestemming. Fingers crossed dat het écht een schot in de roos wordt.