Categorie archief: Rondreizen

Op zoek naar het Ierse geluk

Het land van de groene heuvels, steile kliffen, eeuwenoude kasteelruïnes en de mythische leprechauns. Je raadt meteen welk land we kozen als allereerste reisbestemming van dit jaar. Nee, we gingen niet op zoek naar de pot goud op het einde van de regenboog maar wel naar indrukwekkende landschappen en een stevige portie avontuur uiteraard.

Met onze VW minibus de ferry op

Alsof het landschap in Ierland nog niet groen genoeg is, reisden we vanuit Cherbourg met onze olijfgroen gekleurde Volkswagen T2 dormobile uit 1974. Ierland zou de komende twee weken vooral een eerste trial worden voor onze oldtimer bus. Eens aangekomen in Rosslare trokken we naar Lough Hyne, een klein meer in het zuidwesten van de provincie Cork. Het meer is uniek omdat het via Barloge Creek door een klein kanaal dat bekend staat als The Rapids, verbonden wordt met de Atlantische oceaan. Het getij zorgt ervoor dat je tweemaal per dag vanaf Lough Hyne de Atlantische oceaan kunt bereiken. Het was dus wachten tot de volgende ochtend vooraleer we onze kajak in het water dropten en begonnen te peddelen. Het fantastische weer zorgde ervoor dat we een eerste indrukwekkend zicht op de kliffen van de Ierse kust kregen.

DCIM100GOPROGOPR0917.
Kajakken langs de Ierse kust
Wild Atlantic Way

Een kajaktochtje op de Atlantische oceaan en een verkenning in een zeegrot later stonden we terug op de oevers van Lough Hyne. De komende dagen zouden we al rondrijdend met onze VW bus doorbrengen op Beara Peninsula, Killarney en de Ring of Kerry, allen onderdeel van de Wild Atlantic Way, een 2500 kilometer lange kustroute die tot de mooiste ter wereld behoort. En met het goede weer dat voorspeld wordt, zou het die naam zeker eer aan doen. Maar ons hoogtepunt op het schiereiland Iveragh zou letterlijk en figuurlijk de beklimming van Carrauntoohill worden. Vreemd genoeg was het zoeken naar het beginpunt moeilijker dan de beklimming zelf (al had onze teleurstellende gps daar veel mee te maken).

DSCF1954
With our VW minibus along the Wild Atlantic Way
De reuzenhaaien van Dingle

Wat voor weer wordt het? Een vraag die je iedere dag moet stellen wanneer je door het regenachtige Ierland reist en waar volgens een Ier die we ontmoetten op Dingle maar één antwoord op is: “s’Ochtends je gordijnen open trekken en kijken.” Het weer op Ierland is zo wisselvallig dat het amper in te schatten is. Helaas zagen we eens op Dingle de keerzijde van ons klavertje vier. Net nu we dichter bij onze twee grootste avonturen kwamen: kajakken voor de Cliffs of Moher en kajakken op het uiterste punt van Dingle, Slea Head nabij de Blaskets Islands. Hier zijn de basking sharks ofwel de reuzenhaaien (tweede grootste haaiensoort ter wereld) vaak te spotten. (Read our post on how to see the Basking sharks?) Kajakken terwijl de wijd opengesperde mond van de reuzenhaai aan het wateroppervlak komt was dan ook hetgeen we het meest naar uit keken. De vele wind maakte het echter onmogelijk om op zee te kajakken. Een laatste verwoede poging nabij Wine strand om de haaien te zien ten spijt, bleven we teleurgesteld achter.

DCIM100GOPROG0200952.

On the summit of Carrauntoohill
Cliffs of Moher

Niet alleen kregen we geen haaien te zien, maar ook ons kajakavontuur nabij de Cliffs of Moher kwam in gedrang. Kajakken met golven die tot drie meter boven je kajak uittorenen is niet meteen de veiligste activiteit als je in de oceaan voor de beroemde Cliffs of Moher peddelt. Met twee dagen in Doolin besloten we de eerste dag te gebruiken voor het wandelen van het coastal path. Een indrukwekkende trail die soms wel erg dicht bij de rand van de 200 meter hoge kliffen verloopt en die ons het mindere weer van de voorbije dagen even deed vergeten. Helaas was de wind de volgende ochtend nog steeds niet geminderd en besloten we maar ons kajakavontuur langs de Cliffs of Moher definitief op te bergen. Of tenminste tot een volgend bezoek aan Ierland.

DCIM100GOPROGOPR0997.
Selfie attempt #7 at the Cliffs of Moher

Snowdonia – springen in een grot

Slechts twee dagen spendeerden we in Wales. Dat zou meer dan genoeg zijn hadden we verwacht. Tenslotte is Wales nu ook weer niet zó groot. Maar het kleinste landje van de UK had ons meer avontuur te bieden dan gedacht. Coasteering en Snowdon beklimmen mogen dan het meest populaire zijn en activiteiten waar we het meest naar uitkeken… een bezoek aan het dorpje met de langste naam mochten we niet overslaan. Zeker niet gezien het op onze route lag richting Holyhead waar een coasteering sessie ons stond op te wachten. Het dorp was echter niet het enige wereldrecord in Wales…

Ondergrondse trampoline
Ondergrondse trampoline

Bounce Below bestaat nog niet zo heel lang. Eigenlijk leerden we het zelf pas kennen toen het de headlines haalde van de Britse tabloids. “Biggest underground trampoline in the world!” De foto’s van wijd uitgespannen netten in een met ledverlichte grot, tweemaal zo groot als St Paul’s Cathedral, deed ons wegdromen. Nooit hadden we verwacht een jaar later aan de ingang van de mijnsite te staan.

Gelegen in Snowdonia NP telt de voormalige mijn niet één maar DSCF2514meerdere trampolines op verschillende hoogtes, verbonden met uit netten geweven trapjes en glijbanen(!). Met iedere sprong kwam het kind in ons dan ook meer en meer terug naar boven (zo ver zat het nog niet ook). Dat we niet echt geen 7 jaar oud waren werd duidelijk als we na een half uur springen en glijden al bekaf waren. Wat missen we soms de kinderjaren toen we nooit moe leken te worden…

De trein die het leven even doet stilstaan

Zo’n achttien dagen heb ik mijn mond moeten houden over  Harry Potter, nadat ik mijn zin had gekregen met een bezoek aan de Harry Potter Studios in Londen. Maar nu kon ik nog even nostalgisch terugkeren naar de films waar ik zelf werd ondergedompeld in de toverdranken en spreuken. We namen dan ook de Jacobite stoomtrein naar Mallaig, een treinreis die niet alleen als één van de mooiste treinreizen ter wereld geldt, maar ook wereldberoemd is geworden nadat een stukje van de rit – de passage over het Glenfinnan Viaduct – werd gebruikt als decor voor de Harry Potter films.

The Jacobite
The Jacobite

Een dag eerder trokken we nog als trainspotters erop uit om de trein te aanschouwen en goed op beeld vast te zetten, maar nu hadden we ons ticket stevig vast om als passagier te genieten van de Highlands waar hij door reist. Een witte rookpluim verraadde meteen vanaf welk perron onze trein vertrok. Onze plaatsen bevonden zich in wagon E, al wurmden we ons eerst door de massa op het perron richting de oude zwarte locomotief. Terwijl de machinist de kolen inschept nemen toeristen plaats in of voor de locomotief om hun moment met de laatste stoomtrein van de UK vast te leggen op foto.

Al gauw tjokt de Jacobite gezapig door de Highlands richting het noorden, naar Mallaig. Toch is voor deze treinreis niet de bestemming de belangrijkste reden waarom veel toeristen een duur treinticket aanschaffen. Al is Mallaig een belangrijke stad om van daar uit naar de Isle of Skye

Avonturiers bij de locomotief
Avonturiers bij de locomotief

of andere eilanden te trekken, de reis op zich primeert. Meereizen met de Jacobite stoomtrein is dan ook geen treinreis zoals sporen van De Panne naar Gent. Nee, meereizen met de Jacobite is reizen met de treingeschiedenis van de UK, is reizen door de mooiste landschappen van de Schotse Highlands en is ook een beetje het Harry Potter gevoel ervaren uit de scenes waarin de vliegende auto uit de Chamber of Secrets onder een viaduct door langs de Hogwarts Express vliegt. Datzelfde viaduct, in de realiteit gekend als het Glenfinnan Viaduct, is dan ook sowieso het hoogtepunt van de treinreis. Wanneer de stoomtrein dan ook het viaduct nadert voel je de spanning bij de passagiers stijgen. Camera’s worden bij de hand gehouden en stiekem hoopt iedereen om een plaatsje te vinden om de bocht die de trein over het viaduct maakt op foto vast te leggen. Ook wij wilden uiteraard de ervaring vastleggen, wat ons ook lukte. Al hangen er honderden postkaartjes van dit moment in de Schotse souvenirwinkels, toch voelt het apart wanneer je vanuit het raam de zwarte locomotief met een witte rookpluim de bocht ziet nemen over het Glenfinnan viaduct.

De Jacobite die puft over het Glenfinnan Viaduct, het hoogtepunt van de treinreis
De Jacobite die puft over het Glenfinnan Viaduct, het hoogtepunt van de treinreis

Het is een moment waar niet alleen de vele passagiers van genieten. Nabij het viaduct vind je immers talloze trainspotters die hun versie van de postkaartjes willen op de gevoelige plaat vastleggen. Allemaal toeristen zou je denken, maar nee hoor, ook bij de Schotten zelf blijft de stoomtrein iets speciaals. Sommigen plannen zelfs hun dag naar het reisschema van de trein en volgen de stoomtrein met hun wagen tot het zijn eindbestemming bereikt. De Jacobite blijft immers alle aandacht opzuigen. Wanneer hij zijn weg baant door de Highlands wijken alle ogen naar de zwarte locomotief die de roodgekleurde wagons voortrekt. En overal waar de trein passeert, daar stopt het dagelijkse leven heel even.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ladies and gentlemen…The Beatles!

“Penny Lane is in my ears and in my eyes.” Zelfs toen vier jonge lads uit Liverpool wereldberoemd werden en de wereld hadden veroverd met hun poprockmuziek vergaten ze hun achtergrond niet. Met een lied over de wijk waarin ze waren opgegroeid brachten Paul, John en George hun fans mee naar hun jeugdjaren. We hebben het uiteraard over de Beatles.

Beatles Story
Beatles Story

Wie nog steeds last heeft van Beatlemania kan een pelgrimstocht inzetten richting Liverpool, de stad waar de Fab Four ontstond. Al komen we generaties achter, ook wij zijn superfan van The Beatles. Toen we aan onze doorreis in de UK bezig waren zei ik dan ook gauw tegen Linsay: “Baby, you can drive my car. Zolang die maar richting Liverpool gaat.”

Nadat we de voorbije nacht aan een ghost hunt hadden deelgenomen en dus meer dan een beetje slaaptekort hadden, beloofde het een Hard Days Night te worden gedurende onze Beatlestour. Onze verkenning begon dan ook bij…

De Beatles Story

Dit museum opgericht ter ere aan het viertal vertelt het verhaal vanaf het prille begin. Hoe Lennon en McCartney oorspronkelijk een groep starten die aanvankelijk de Quarrymen heette en hoe ze Harrison aanvankelijk te jong vonden. Of hoe de keuzes van een paar vijftien- en zestienjarigen de muziekwereld voorgoed veranderde.

The best.. ever!
The best.. ever!

Aan de hand van een audio tour worden we opnieuw in de Beatlemania gedompeld. Massahysterie, flauwvallende meisjes.. en dan rekenen we Linsay en ikzelf nog niet mee. We wisten dat de Beatles veel teweeg brachten in hun tijd en dat ze goed waren maar als we de hitlijsten van die periode zien, dan valt onze mond open van verbazing. Op nummer één uiteraard The Beatles, maar meer dan eens palmden ze tegelijk ook de nummers twee en drie in. No way dat ze ook maar eens kelderden als een duikboot. En van duikboten gesproken, ook de gele onderzeeër uit de Yellow Submarine maakte deel uit van de tentoonstelling. We hadden verwacht vrij vlot doorheen heel de Beatles Story te lopen en een OLYMPUS DIGITAL CAMERArustig dagje de geschiedenis van de Beatles in Liverpool te volgen, maar de audiotour zorgde ervoor dat het leek alsof we Eight days a Week nodig zouden hebben om alles in onze ene dag te proppen. Als ik Linsay dan nog eens uit het oog verloor tijdens het beluisteren van de vele anekdotes vreesde ik dat we onze volgende etappe zouden missen die we om 11.30 gepland hadden. Gelukkig kon ik plots vrijuit de tekst meezingen van ‘I saw her standing there’. Net op tijd want nog even en we hadden onze rit gemist op de…

Magical Mystery Tour Bus

Gelukkig vertrok deze net op het Albert Dock, niet ver van de Beatles Story. Onze ticket to ride hadden we op zak, al was deze niet goedkoop. Met een felgekleurde bus die zo uit het Sergeant Pepper album kon komen en het lied Penny Lane dat nogmaals in onze oren wordt gepropt zodat we het de komende dagen zeker niet uit ons hoofd zouden krijgen, zetten we koers naar de verschillende locaties

Penny Lane
Penny Lane

die niet zozeer op wandelafstand van het centrum liggen. De geboortehuizen van de bandleden, de wijk waar ze opgroeiden, Strawberry Fields en hoe kan het ook anders… Penny Lane. Poseren bij de op de muur geschilderde straatnaam is een must als je aan de voorwaarden van een doorsnee toerist in Liverpool wil voldoen. De laatste straat waar de Magical bus ons terug dropt is Matthew Street. Meer bepaald bij het nummer tien, een historische locatie in de opgang van de Beatles, en beter bekend als…

Cavern Club

De nachtclub mag je niet verwarren met de Cavern pub die aan de overkant van de straat ligt. Waar de pub vooral gekend is om de instrumenten van de Beatles die er zijn tentoongesteld, is het wel degelijk in Cavern Club waar de Fab Four hun optredens hadden. Het was hier waar The Beatles hun opmars kenden nadat manager Brian Epstein ze ontdekte. Vandaag is de (heropgebouwde) Cavern

Strawberry Fields
Strawberry Fields

Club nog steeds voor het publiek toegankelijk, en het zal je niet verbazen, vooral bezocht door Beatlesfans die dit als de Kathedraal van Santiago de Compostella van hun pelgrimstocht zien. Met nog heel wat – goede en minder goede – coverbands die de muziek van The Beatles opnieuw doen  luiden in de kelder van Matthew Street 10 kunnen Linsay en ik ons wel iets voorstellen hoe het moet zijn geweest om Harrison, McCartney, Lennon en Ringo hun ding te zien doen. En ook al haat ik de drukte, die hier toch wel constant is, het kostte me veel moeite om de Club terug te verlaten. Liverpool mag dan maar weinig voorstellen zonder The Beatles, maar als men me ooit vraagt: “Zeg die Beatles tour in Liverpool. Loont die de moeite?” Dan antwoord ik prompt: “Hey Jude dude, wees maar zeker.” Maar be warned, Penny Lane zal dagenlang in je hoofd blijven zitten.

Wil jij een daytripper worden in de stad Liverpool? Boek dan je verblijf via Booking.com

Haggis, doedelzakken en een verzameling duistere verhalen (Dag 30)

Bagpipes
Bagpipes

In een rechte lijn lokt de Royal Mile honderden toeristen naar Edinburgh Castle, het op een rots gelegen kasteel dat uitkijkt

over de stad. Bezaaid met souvenirwinkels en gezellige historische pubs splitst de High street de stad op met een nieuw gedeelte in het noorden en een oud gedeelte, gekend als Old Town. Straatartiesten en doedelzakspelers vrolijken de straten op met hun talent, al schuilt een heel andere kant van Edinburgh onder de huisvesten van de stad. De Schotse hoofdstad was niet altijd de speelgrond voor met camera gewapende toeristen. Nee, zijn verleden telt talrijke duistere verhalen over de verborgen vaults onder de stad, hekserij, reuzen en bodysnatchers.

We beginnen onze duik in het verleden in Blair Street, gelegen aan de South Bridge, waar we via een kleine deur tussen twee panden in onder de grond afdalen naar de Blair Street Vaults, ooit ontstaan als brugbogen, nadien volgebouwd en gebruikt als opslagruimtes voor de verschillende handelaars en tavernes uit de achttiende eeuw. (Lees meer en bekijk meer foto’s)

Inverness – Edinburgh: de laatste etappe (Dag 29)

Ons verhaal eindigde bij het einde van onze kanotocht. Na 90 kilometer gepeddeld te hebben in een kano de voorbije vijf

Doedelzak
Doedelzak

dagen over onder andere Loch Ness waren we aangekomen in Inverness, de hoofdstad van de Schotse Highlands. We slaakten toch een zucht van opluchting als we onze kano inleverden, want het fysiek zware gedeelte van de reis zit er nu op.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANa 28 dagen vol avontuur zien we het einde toch al wat naderen. Wijzelf hebben ondertussen al wat teruggeblikt op de reis en kijken dan ook tevreden terug op onze succesvolle avonturen (afgezien van hier en daar wat slecht weer). Met nog twee korte stedenbezoeken te gaan loopt de blog ook op zijn einde. We verklappen alvast dat we nog heel wat ambitieuze projecten hebben eens we weer thuis zijn, maar daarover volgt later meer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Inverness mag dan de hoofdstad zijn van de Highlands, veel aparte bezienswaardigheden heeft het niet. Eén iets stond echter wel op onze lijst, en vooral op die van Linsay dan: wildlife spotten. Inverness zou een ideale locatie zijn voor het zien van dolfijnen. We planden dan ook een boottocht op de rivier Ness die in de zee uitmondt. Met veel verwachting begonnen we op onze nogal wild schommelende boottrip. Zeeziek werden we niet, misschien dankzij onze acclimatisatie op de lochs de voorbije dagen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAStressy speurden we de wilde golven af, de koude noordelijke stevige zeebries trotserend. Maar geen dolfijn te bespeuren. De wit schuimende golven zorgden ervoor dat we moeilijk de sprongen van dolfijnen konden opmerken, maar hoe hard we ook zochten, onze teleurstelling werd enkel maar groter. Na een uur en twintig minuten keerden we zonder ook maar één wildlife sighting terug naar de haven. Het werd onze eerste echte teleurstelling tijdens de reis.

Een warme maaltijd in een lokale pub krikte ons moreel terug wat op. ’s Anderdaags trokken we met de langeafstandstrein naar onze laatste bestemming: Edinburgh. Iedere Schot die ons pad doorkruiste de

Victorian market
Victorian market

laatste twee weken is vol lof over hun hoofdstad. Charmante sfeer, boordevol geschiedenis,… Overmoedige Schotse trots of terecht? Dat laten we jullie morgen in onze laatste blogpost weten.

Great Glen Canoe trail: Dochgarroch – Inverness (Dag 28)

We hebben vandaag twee mogelijkheden om onze kanotocht af te sluiten. Via de rivieren met white water naar Inverness of via het Caledonian kanaal naar de haven. Ervaring met white water hebben we niet en dus vinden we het ook niet verantwoord om zonder ervaring of gids hieraan te beginnen. (lees meer)

Een beeldreportage van de Isle of Skye en onze Great Glen Canoe Trail

Geen verhaal over onze avonturen. Deze worden verwerkt tot artikels en boek. Deze keer laten we enkel de beelden voor zich spreken.

Isle of Skye 

Great Glen Canoe Trail (Kanotocht van 90km over oa Loch Ness)

Isle of Skye – Een plaats waar de ‘Sky’ je reis bepaalt (Dag 22&23)

Als je naar de Isle of Skye gaat, zorg ervoor dat je een planning hebt in geval van slecht weer. Het is iets wat we vaak gehoord hebben. Zeker omdat we ons verblijf op het eiland toch wat avontuurlijk wilden maken. Na onze succesvolle beklimming van Ben Nevis (we hebben onze three peaks behaald, dank u wel) trokken we naar Elgol, een dorpje nabij de Cuilinn Hills, die er meer uitzagen als een ruw gebergte. Met een prachtige zonsondergang boven de Cuillins trakteerde het eiland ons meteen op één van de mooiste zichten terwijl onze tent opzetten met zicht op de zee. Geen camping want wildkamperen is hier mogelijk en we waren alvast een half uur verder op de trail die we de volgende ochtend wilden wandelen.
‘The Bad Step’, een locatie dicht bij het begin van de Cuillins was ons doel de volgende ochtend. Met dezelfde naam aangeduid op de kaart stond deze plaats ook echt bekend als een ‘indeed very bad step’. In feite gaat het om een onderdeel van een tweedaagse trip naar Loch Coruisk, die in feite een moeilijke scramble langs de kustlijn. Onze wandeling was voornamelijk om Camasunary beach te bereiken, een strand die bij de tien mooiste wandelingen van Isle of Skye hoorde. Nadien zouden we gewoon verder hiken naar The Bad Step en terug.

We hebben fantastische foto’s van Skye maar uploaden lukt momenteel niet.. Bezoek onze facebookpagina Dagboek van een avonturier voor meer foto’s.

Lees ons reisverhaal van Isle of Skye verder op https://london2edinburghratrace.wordpress.com/2015/05/16/isle-of-skye-een-plaats-waar-de-sky-je-reis-bepaalt-dag-2223/

De trein die het leven even doet stilstaan (Dag 20)

Jacobite
Jacobite

Zo’n achttien dagen heb ik moeten mijn mond houden over Harry Potter, nadat ik mijn zin had gekregen met een bezoek aan de Harry Potter studios in Londen. Vandaag kon ik nog even nostalgisch terugkeren naar de films waar ik zelf werd ondergedompeld in de toverdranken en spreuken. We namen dan ook de Jacobite stoomtrein naar Mallaig, een treinreis die niet alleen als één van de mooiste treinreizen ter wereld geldt, maar ook wereldberoemd is geworden nadat een stukje van de rit werd gebruikt als decor voor de Harry Potter films.

Gisteren trokken we nog als trainspotters erop uit om de trein te aanschouwen en goed op beeld vast te zetten, maar nu hadden we ons ticket stevig vast om als passagier te genieten van de Highlands waar hij doorreist. Een witte rookpluim verraadde meteen vanaf welk perron onze trein vertrok. Onze plaatsen bevonden zich in wagon E, al wurmden we ons eerst door de massa op het perron richting de oude zwarte locomotief. Terwijl de machinist de kolen inschept nemen toeristen plaats in of voor de locomotief om hun moment met de laatste stoomtrein van de UK vast te leggen op foto.

Lees verder