Categorie archief: Travel stories

Searching for some Irish luck

The land of green hills, steep cliffs, ancient castle ruins and the mythical leprechauns. It’s not hard to guess what we chose as our first destination of this year. No, we were not looking for a pot of gold at the rainbow’s end, but for some impressive landscapes and a dose of adventure.

With our VW minibus on the ferry

As if the landscapes of Ireland were not green enough, we traveled from Cherbourg, France with our olive green Volkswagen T2 ‘74 dormobile. For the next two weeks, Ireland would be our first trial for our oldtimer bus.


Once arrived at Rosslare, we set course towards, Lough Hyne, a small lake in the southwest of Cork. The lake is unique since it’s fed with tidel currents from the Atlantic Ocean via Barloge Creek, a section also known as The Rapids. The tide makes that you can paddle from Lough Hyne to the ocean twice a day. We had to wait till next morning before we were able to launch our kayak in the lake. The incredible weather (are we in Ireland?) ensured us an amazing view on the cliffs of the Irish coastline.


Wild Atlantic Way

A kayak tour on the Atlantic Ocean and a exploration is a sea cave later, we stood back on solid ground at the shores of Lough Hyne. The next few days we would spend driving our VW bus on the Beara Peninsula, Killarney and the Ring of Kerry, all sections of the Wild Atlantic Way, a 2500 kilometer long coastal route claiming a reputation of being on the world’s most scenic routes. And with a weather forecast looking like it came from Spain, it would live up to the expectations. But the peak – literally – on the Iveragh peninsula would be our climb on Carrauntoohill. Oddly enough, it would seem harder to find the starting point of the climb (thanks to our failing gps) than to climb it.


The basking sharks of Dingle

‘What’s the weather gonna be like?’ A question you have to ask yourself everyday when you’re traveling through rainy Ireland and there is only one answer to, according to an Irishman we met on Dingle: “Opening the curtains and take a look.’ The weather on Ireland is too volatile to predict. Unfortunately, on Dingle we experienced the backside of our four-leaf clover. Right at the moment we were getting closer to our two biggest adventures: kayaking in front of the Cliffs of Moher and kayaking at the extreme tip of the Dingle peninsula, Slea Head, near the Blaskets Islands. This is the place where the basking shark (second largest shark species in the world) is often spotted. (Read our post on how to see the Basking sharks?) Kayaking while the wide-opened mouth of a basking shark reaches the surface was the moment we were looking forward to the most. However, the many gusts of wind made it impossible to kayak at the ocean. Despite a last attempt at Wine Strand to see the sharks, we were left disappointed.


Cliffs of Moher

Not only did we not get to see any sharks, but our kayaking adventure near the Cliffs of Moher came under pressure. Kayaking on waves reaching three meters above your kayak isn’t the safest activity if you’re paddling on the ocean in front the of famous cliffs. We stayed two days in Doolin, so we decided to spend the first day hiking the coastal path. An impressive as well as scenic trail, getting real close the the edge of the 200 meter cliffs at some point and which made us forget the terrible weather we had experienced these last few days. Unfortunately, the wind hadn’t diminished and we decided to stow away our plans definitively. Or at least, till our next visit to Ireland.

Selfie poging nummer 7 


El Caminito del Rey

For decades you could ask adventurers about El Caminito del Rey. You had caught their attention immediately. Their response? They already had ticked off the famous King’s Path or it still was on their to-do list. El Caminito del Rey had a notorious reputation. A reputation only enforced by social media where the hike claimed a second place in the list of ‘Most dangerous hikes in the world’.


The latter was the way we found out about El Caminito del Rey. Admiring the many impressive Youtube movies in which climbers and daredevils crossed the decayed and life-threatening pathways. The fact that the trail at some places wasn’t more than a narrow metal bar hanging over a 100 m gorge was reason enough why it was considered as one of the most dangerous hikes in the world.


Unfortunately, the inaccessible and forbidden trail got too much attention, and therefore casualties, so the Spanish government decided to renovate El Caminito. Sadly, it meant we couldn’t do the hike anymore in its original state. Its beautiful setting, however, made us not forget about the hike and take the next flight to Malaga.

Saturday May 14th 2016: El Chorro

Our announcement that two adventurers were heading to Malaga this time, located at the Costa del Sol, raised some questions. ‘Are they heading for a holiday in the sun?’ Offcourse we weren’t. Our destination Malaga only had one single purpose: traveling to the impressive El Chorro gorge where we could hike the newly renovated El Caminito del Rey.

Het begin van El Caminito del Rey

Eventhough we spent the whole morning in Sunny Malaga, enjoying some delicious tapas and the historical center, we took a late afternoon train towards El Chorro, a small village on the way to Sevilla, but well-visited by nature enthusiastics. Once arrived in El Chorro, we took the bus to Ardales, where the start of the trail is. With no place to spend the night in mind, we hiked the first kilometers of El Caminito del Rey, where we were expected the next day to hike the well-known boardwalks. With the surrounding forests and turquoise ponds, our choice to wildcamp was easily made. Finding a good place in this rocky area was a bit tricky though. About a kilometer from where we would start the boardwalks we found ourselves a ledge where we could pitch our tent. Afterwards we enjoyed the last few sunrays of the day before hitting the sack.

Sunday May 15th 2016: El Caminito del Rey 

‘Do you hear that?’, I ask Linsay. ‘It sounds like voices.’ She nods, eventhough she’s still deep in her sleeping bag. The movements of a big animal cracking some branches made clear how wrong we were. The animal eats so loud, we can here him in our tent. ‘What animal would it be?’, we wonder. My curiousity overwhelms me and I crawl out of the tent and aim my look towards the bushes down below hidden in darkness. A serie of grunts gives away it’s a wild boar. The loud noises he makes the fact that he isn’t too keen on our presence. Our perception stays limited to the noises.


The next morning I walk further on the trail, encountering tracks of the wild boar, while I’m walking towards Linsay who is waiting with breakfast at the lake. ‘Take a big branch.’, she shouts. ‘I hear the boar here somewhere.’ Fearing that the boar would attack, I grab the first branch I find. Seconds later I hear the boar rant agressively. It takes a few moments before I realize that he is located in the bushes on the opposite shore of the lake. The echo’s caused by the surrounding canyons made it appear as it was very close.


Ten minutes later we arrive at the start of the Caminito del Rey, closed for free access. Our entrance ticket however, opened the Gates and after being equipped with a helmet, we take our first steps on the boardwalks attached to the cliffs of El Chorro gorge. It doesn’t take along before we notice the old pathway is still there. The decayed concrete parts are well hidden underneath the wooden, new pathway. The contrast between the old and new pathway couldn’t be any bigger. With some regret, we catch ourselves keeping a close eye on the old path and being disappointed we haven’t been able to hike the old trail.


Let us be clear. The thrilling factor of Caminito del Rey has disappeared. The nearly two meter wide path shielded by rocks and a high fence preventing you from a very deep fall, is walked on by children. For tourism a huge plus, for adventurers like us.. a shame. Still, the renewal of the trail is to be understood. On some places, there was nothing left of the former trail, making it a very unreliable trail. The last few years, El Caminito had become a via ferrata, on which adventurers had to attach themselves to a iron cable attached to the cliffs. The ban on entering the trail hadn’t avoided several casualties.

Impressive is the least we can say about the new trail. No doubt about it that the El Chorro gorge still is one of the most beautiful regions in Southern Spain. Yesterday we noticed from the bus how some visitors hiked on the trail, but the views from the pathway itself is impressive nonetheless. For this reason alone, El Caminito del Rey had been on our to-do list.

Do you want to hike El Caminito del Rey? You can, with our adventure e-guide El Caminito del Rey

Ghosthunting in Engeland of hoe we de nacht spendeerden in de meest enge plaatsen van de UK

Het is 21u30 op een vrijdagavond als we de binnenkoer van het verlaten Newsham Park Hospital in Liverpool oprijden. Verschillende zaklantaarns richten zich op ons. Mensen die net als wij zijn samengekomen om te zoeken naar een geestverschijning, onverklaarbare geluiden en acties of beter nog… communicatie met de andere wereld. We bevinden ons op een ghost hunt. 

Naast de dubbeldekker bussen, rode telefooncellen en zijn pubs is Engeland bekend voor zijn kastelen en verlaten gebouwen. Wat veel mensen niet weten is dat deze ‘haunted’ zouden zijn. Over het hele land worden dan ook ghost hunts aangeboden in locaties waar er naar verluidt paranormale activiteit zou zijn waargenomen. Maar zijn die ghost hunts een commerciële tourist trap, gericht om goedgelovige mensen de stuipen op het lijf te jagen of is er meer aan de hand? We zochten het uit aan de hand van een vigil en een overnachting in ‘Britain’s most haunted castle’.


Zoals je wel kunt raden vinden deze ghost hunts plaats in locaties waar er reeds activiteit werd waargenomen en waar meestal een duister verleden aan vasthangt. Maar hoe gaat het er nu eigenlijk aan toe wanneer je met een groep paranormale experts in een verlaten locatie op zoek gaat naar geesten, kun je je afvragen. De term ‘vigil’ betekent letterlijk de wacht houden tijdens de normale slaapuren. En daar komt het in grote lijnen ook op neer. Sessies waar met een wetenschappelijke aanpak en verschillende methodes actief naar contact met geesten wordt gezocht, worden afgewisseld met vele pauzes waar je je laat gaan aan thee en koekjes terwijl je je ervaringen vertelt aan andere groepsleden. Een groep bestaande uit zowel believers als nonbelievers en een heleboel sceptici. Deze laatste waar ook wij toe behoorden, zoekend naar een finaal antwoord of er nu al dan niet leven is na de dood.


Scepticisme die al gauw omsloeg tot ongeloof als we bij de eerste sessies helemaal niets te zien kregen. Dat terwijl anderen al ‘vreemde’ dingen hadden waargenomen tot zelfs aanrakingen. Ons geloof schakelde terug om naar zijn sceptische toestand wanneer een groepslid tijdens één van de pauzes zijn gsm bovenhaalde en ons een redelijk angstaanjagende foto toonde van zijn vorige bezoek aan dit voormalige weeshuis. Een foto genomen in de ‘naughty boys corridor’, een gang waar kinderen die zich slecht gedroegen in een kleine kast werden opgesloten, en waar overduidelijk een donkere schim te zien was op het eind van de gang. Zouden er dan toch geesten zijn in dit gebouw?  Het werd tijd voor meer doelgerichte sessies. Met een EMF-meter werden we in een groep van zes naar een verlaten zolderkamer gestuurd. Met de lichtjes op groen begonnen we een call-out. “Spirit, can you give us a sign. Let us know of your presence.” De lichtjes van de meter bleven op groen. Andere kamers leken ons meer succes op te leveren. De lichtjes flikkerden voortdurend van groen tot rood. Als John, de oudste van onze groep zijn call out begon hoorden we overduidelijk zijn naam herhaald worden tussen het krakende geluid van de radio door. Believers werden we er niet door, maar het was genoeg om onze interesse terug op te wekken.

Het voormalige weeshuis – slash – psychiatrische instelling kent een verleden van zelfmoorden en onmenselijke straffen van kinderen die zich misdroegen. Acties die gekwelde zielen tot lang na hun dood zouden kunnen laten ronddwalen zou je denken. Met veel twijfels trokken we met een klein groepje naar de ‘naughty boys corridor’. De plek die zelfs zonder de spookverhalen je al de stuipen op het lijf jaagt. Aan de hand van table tipping, een techniek waarbij je met z’n vieren je vingers zacht een tafeltje raakt en een call out begint, gingen we op zoek naar de geesten van de mishandelde jongetjes. Met twee groepjes tegelijk begonnen we onze sessie: “Spirit! Can you move the table, please! Move the table please, spirit!”

Table tipping

Op een haast smekende manier begon iemand van de groep zijn call out. Geen reactie. In de hoop op beterschap ging een andere persoon van de tafel verder. “Can you please move the table spirit. We mean you no harm.” “We hebben contact!”, schreeuwde iemand van de andere tafel. Schuifelend bewoog de tafel over de stenen vloer. De bewegingen werden heviger tot zelfs de tafel met hevige bonken afwisselend aan beide kanten begon over te hellen. Onze tafel geen resultaat. We wisselden van tafel en alsof we een slechte energie uitstraalden begon onze eerste tafel nu te bewegen terwijl die van ons opnieuw roerloos bleef staan. Eén van de jongeren aan de tafel had amper moeite om telkens contact te zoeken met de geesten en kwam aan onze tafel om ons dezelfde ervaring te laten meemaken. En jawel, al gauw begon ook onze tafel te verschuiven en stevig over te hellen. Sceptisch als we waren, waren onze ogen meer gericht op de tafelaanrakende vingers van onze groep dan op de bewegingen zelf. Is er iemand die de tafel doet kantelen? Ons scepticisme dwong ons naar het zoeken van een verklaring maar de vingers van de andere leden raakten net als die van ons de tafel amper. Alsof iets ons wil overtuigen begint een kaars op het einde van de gang zomaar te branden. En op het commando van de expert gaat de kaars terug uit. Is hier een simpele verklaring voor? Onze vigil liet ons achter met enkel nog meer twijfels dan vooraf.

Deze groepsfoto werd genomen op dezelfde locatie enkele maanden na ons bezoek. Er zou geen vervalsing aan te pas komen. 

Chillingham Castle

Onze volgende stop vindt plaats in het noorden van Engeland, in Northumberland meer bepaald. Chillingham Castle staat bekend als ‘Britain’s most haunted castle.’ Met enkele televisiereportages achter zijn naam doet het afgelegen kasteel onze verwachtingen stijgen. Chillingham Castle is enorm berucht onder de ghost hunters, maar toch nemen we niet deel aan opnieuw een ‘vigil’. Nee, deze keer laten we de ervaring op ons afkomen en besloten we een nacht door te brengen in de Grey Room die we hadden geboekt. Een kamer waar al door meerdere gasten ‘orbs’ en geestverschijningen waaronder die van de Blue Boy, het beroemdste spook van het kasteel, werden waargenomen. Nadat we het kasteel hadden verkend trokken we naar onze kamer waar we enkele foto’s namen. “Geloof het of niet maar ik zie iets vreemds op deze foto.”, zei Linsay toen ze haar eerste foto op het schermpje van haar fototoestel bekeek. “En het hangt boven je hoofd.” Op de foto zag je de witte schim van iets wat op een gezicht leek, over mijn schouder meelezend in het boek dat ik vasthad. Het wees erop dat we wel eens een aparte nacht zouden kunnen meemaken.

Chillingham Castle
Onze ‘geestfoto’. Let op de witte schim achter mijn hoofd. 

De avond ging voorbij zonder al te veel bijzonderheden tot we rond één uur wakker werden door een hels kabaal. Krakende geluiden, iets wat lijkt op hard dichtslaande deuren… Het lawaai houdt de hele nacht vol al slagen we er in om verder te slapen. Iets na twee uur gaat mijn gsm af. Vreemd, gezien ik sinds aankomst in Chillingham Castle nog geen enkele keer bereik heb gehad. Tot tweemaal toe blijft de gsm rinkelen. Als ik later probeer terug te bellen lukt het me niet. Geen signaal weet je wel. De volgende ochtend overlopen we onze ervaringen. Een telefoon die tweemaal afgaat midden in de nacht terwijl er geen bereik is, en als we eens verder weg van het kasteel erin slagen terug te bellen blijkt die persoon nooit gebeld te hebben. En wat met die vreemde geluiden vannacht die we verklaarden als de wind? De hele avond was er absolute stilte in het kasteel. ’s Nachts begonnen de krakende geluiden en dichtslaande deuren en als het ochtend werd en de eerste bezoekers het kasteel binnenkomen is het opnieuw volledig stil? Misschien dan toch…?

Het volledige verhaal van onze ervaringen met ghosthunting in Engeland is te lezen in het boek London2Edinburgh of het e-book. Ben je geinteresseerd in een deelname aan een ghost hunt? Lees dan zeker ook onze blog met de beste locaties en onze startertips voor wie wil gaan ghosthunten

Haunted Rooms

Ghosthunting in England or how we spent a night in Britain’s most haunted locations

It’s 21.30pm on a Friday night when we enter the courtyard of the abandoned Newsham Park Hospital in Liverpool. Several flashing lights direct towards us. People just like us have gathered here to go look for a ghostly appearance, unexplainable sounds and actions or even better… communication with the other world. We are on a ghost hunt.

Besides double-decker buses, red phone booths and the many pubs on every corner, England is famed for its castles and abandoned buildings. What most people don’t know is that these places are supposed to be haunted. All over the country there are many ghost hunts organized at locations where paranormal activity is claimed to be high.But are these ghost hunts a tourist trap, aiming at credulous people to spook them out, or is there more? We were looking to experience it ourselves by attending a vigil and spending a night in Britain’s most haunted castle.


As you can guess, these ghost hunts take places in locations where paranormal activity has been observed and which have a sinister history. But what to expect from a group of paranormal investigators looking for ghosts, you might wander. A vigil is a period of keeping awake during the time you usually spent asleep, especially to keep watch. And that’s basically what it is. During these hours we attend sessions with a scientific approach and are trying different methods to actively search for contact, interspersed with many breaks munching on tea and biscuits while sharing experiences with other team members. A group normally consists of believers as well as non believers and a whole bunch of sceptics, including us.

The orphanage

Scepticism that turned into disbelief when we didn’t get any signs of paranormal activity while most others had already witnesses ‘curious things’ and even had been touched by ghosts. Our disbelief turned back into scepticism when a member of our group showed us a pretty scary picture of his last visit to Newsham Park Hospital on his cellphone. A picture taken in the naughty boys corridor, a corridor where misbehaving children were punished by being locked up in small cupboards. In his picture there was a dark shadow at the end of the corridor.  Would there really be ghosts in the building? Our mind was set to start some more targeted sessions. Armed with an EMF meter, six of us were send to an abandoned room in the attic. With lights on green, we started our call-out. “Spirit, can you give us a sign. Let us know of your presence.” The lights stayed green. Other rooms seemed to be more succesfull. The lights kept changing from green to red. When John, the oldest of our group starts his call-out, we clearly hear his name be repeated through the crackling sound of the radio. It didn’t make us believers, but it was enough to regain our interest.

The former orphanage – slash – asylum has a history of suicides and inhuman punishments of children misbehaving. Actions that would cause tortured souls to haunt these corridors for years after their death. With many doubts we roamed with a small group towards the naughty boys corridor. A place that would haunt your dreams for a long time even without the scary stories. By the technique of table tipping, a type of séance in which four participants sit around a table, place there hands on it, and wait for some movement, we started our call-out, hoping to get contact with the spirits of any of the abused little boys. With two groups at the same time, we started our session: “Spirit! Can you move the table, please! Move the table please, spirit!”


In an almost begging tone of voice, someone of our group started the call-out. No response. Hoping for improvement, another person continued. “Can you please move the table spirit. We mean you no harm.” “We have contact!”,  shouts someone from the other table. Shuffling the table moved over the stone floor. The movements were getting more intense until the table even starting heeling over heavily with loud bangs. Our table still stood still. We changed tables and as if we were emitting some kind of negative energy, our previous table started to move while ours stayed motionless. One of the younger people at the other table had no trouble connecting with the spirits and joined our table to give us the same experience. And yes, shortly after our table started heeling over as well. Sceptic as we were, our eyes were more set on the fingertips of our group touching the table than on the movements. Is someone tipping over our table? Our scepticism forced us to search for an explanation, but all fingertips barely touched the wood surface.  As if someone wants to erase our doubts, a candle at the end of the corridor lit up. And when the paranormal investigator asks the spirit to blow out the candle, the candle dies. Is there an explanation for this? Our vigil leaves us with more doubts than before.

A few months after our visit, this group picture was taken in the same location and claimed as real.

Chillingham Castle

Our next stop is located in Northern England, in Northumberland to be more precise. Chillingham Castle has a reputation of being ‘Britain’s most haunted castle.’ Being the setting of several television documentaries reporting about ghosthunting, the castle makes we have high hopes of this one. Chillingham Castle has notorious reputation amongst ghosthunters, but we won’t participate in another vigil. No, this time we decided to take things as they come and to spend a night in the Grey Room. A room where several guests have spotted orbs and ghostly appearances, including sightings of Blue Boy, the most famous ghost of the castle. After having explored the castle grounds we decided to take some pictures of our room. “Believe it or not, but there is something strange on this picture.’, Linsay said when looking at the first picture on the display of her camera. “And it’s situated just above your head.” The picture showed a white shadow of something that seemed to be a face, leaning over my shoulder reading along in the book I was holding. It appeared we were going to have a strange night ahead of us.

Chillingham Castle
Our ‘ghost picture’. Notice the white shadow behind my head.

The hours passed without any curiosities, but around 1am when we were sleeping, a shindy woke us. Cracking sounds, something seeming to be banging doors… the noise continued all night, but we succeeded in falling asleep again. Shortly after 2am my cell phone rings. Strange, since I didn’t have any reception ever since we’d arrived at Chillingham Castle. I don’t answer, but five minutes later, my phone rings again. When I try to call back, it doesn’t work. No reception, remember? The next morning we browse our experiences. My cell phone ringing twice in the middle in the night when there is no reception, and when we leave the castle grounds a few hours later and call the number back, it appears this person has never called. And what about the strange noise in the middle of the night, we believed to be the wind? The whole evening there was complete silence in the castle. It was only after 1 am the noise of banging doors started and as the morning arrived and the first visitors entered the castle the noise stopped. Perhaps…

The full travel story of our experiences with ghosthunting in England can be read in our book London2Edinburgh. Interested in joining a ghost hunt. Check out the best locations and some beginners tips to start your first ghost hunt


Haunted Rooms

Paddling the Scottish lochs

Paddling a great distance on man-powered over the famed Scottish lochs, wildcamping on the shores and above all: spending five days in the outdoors with the Highlands as the setting. The 95 kilometer long canoe trail starting in Fort William towards Inverness seemed like the definition of an ultimate adventure in Scotland.

This had been the part of our London2Edinburgh trip I was looking forward to the most. Nevertheless, I had to reassure Linsay the last few days a lot that we were able to manage this adventure. After having hiked the West Highland Way, a solo canoeing trip of 95 kilometers over the well-known Scottish lochs seemed like a perfect next challenge. It would be something else than our recreative kayaking tours.

Great Glen Canoe Trail

The Great Glen is a region in Scotland that has – with Ben Nevis, Loch Ness and Urquhart Castle on the shores of it – some of Scotland’s most impressive sightings well-hidden in the Highlands. Nowadays, the Great Glen is mostly explored on foot, by bike or by boat, or in our case by canoe or kayak. With lochs such as Loch Lochy, Loch Oich and the famed Loch Ness being located in a straight line, the construction of the Caledonian Canal, connecting the lochs and providing a shortcut for boats that need travel from the North Sea towards the Atlantic Ocean, seemed like a logical step. It’s only since the beginning of this century that this waterway is being used by recreationists and paddlers and has claimed its title of the very first official canoe trail.

Great Glen Canoe Trail

“Do you have experience in paddling?”, we were asked by John, the man who would rent us a canoe. We nodded, despite knowing that if we told him we never used a canoe before, he would oblige us to take an expensive guide with us. “And did you paddle the Caledonian Canal before?”, he continued. “No, it’s our first time.”, we told him honestly. “But we’ve been kayaking in Belgium before.”, covering up the fact that this was our sole experience with paddling. The Great Glen Canoe trail may partly exist of easy sections of canal, most of the time you spend on different Scottish lochs, all of them classified as ‘open water’. It makes the experience similar to paddling on the sea or ocean. Dangerous currents and waves included, giving the adventure a slightly challenging aspect.


We are dropped at the Neptune’s Staircase, not the real start of the trail, but the most-used one, because of the numerous locks in the first few kilometers requiring portages. We load in our canoe with our full gear. Two backpacks, our tent, a spare paddle, a trolley and two barrels containing our sleeping bags and a five-day supply of food. Secretly we were hoping that the group of kayakers who had joined our shuttle would get started before we needed to. A matter of not displaying our lack of experience and abilities, you know? Unfortunately, without an alternative option and against our wishes, we untangle the rope that secure dus to the pontoon and push us off with the aid of our paddles.

Five days. That was the number of days we had estimated to reach Inverness, the capital of the Scottish Highlands laying 100 kilometers up north, succesfully. A timeframe that seemed quite doable despite the real possibility of Scottish weather  keeping us at shore and the fact we were unable to estimate what the conditions on a lake with the size of Loch Ness would mean to us. With some looking-for-the-right-paddle-rhythm-zigzag route over the canal, we reached Gairlochy, a first lock that marked the beginning of Loch Lochy. During our journey we would pass several locks. It meant a whole routine of mooring a pontoon, unloading the canoe, getting the canoe out of the water and placing it on a trolley, crossing some distance on foot before getting the canoe back in the water en reload our gear before attaching it. A whole series of chores taking lots of time and causing problems for inexperienced paddlers. Against all odds, we were pretty good at it.  DSCF3166

“Always stay close to the shore and never cross any of the lochs.” It was a tip we’d often read on the internet and we had heard repeatedly by our canoe rental. At the first loch, Loch Oichy, it meant a huge detour resulting in us forgetting these words of wisdom. Our bad choice to paddle in a straight line across the inlet, meant a fight against strong currents and waves that nearly flipped us over. The fatigue caused by our efforts and the bad weather heading our way forced us back to solid ground where we decided to pitch our tent.

Loch Ness

Up to this day, footage – allbeit blurry – of ‘Nessie’ still emerges the surface. The myth of a creature living in the Loch Ness is without doubt the most important reason why this long-stretched lake attracts tourists from all over the world. Still, Nessie is not the reason why every paddler sees Loch Ness as a real challenge. A flipping canoe caused by a long green tail giving us a push just isn’t a realistic scenario. A capsizing canoe caused by a huge wave is. After two days of paddling and crossing two lochs, we arrived in Fort Augustus. Two lochs that don’t even get close to the size and surface of the most famous Scottish loch. Crossing Loch Ness means paddling 37 kilometers on a turbulent surface. “Waves that reach up to two meters.”, John had told us. “Not bad if you’re canoe only emerges half a meter from the water level. Fortunately, the weather forecast didn’t look that bad.  With a barrel filled with pasta and bottles of soda, we paddled a steady pace on the lengthy lake. In contrast to the previous lochs, we’re accompanied by lots of smaller boats going on a day cruise, causing small waves hitting us in the flank.



Aside the southern shore of Loch Ness, there aren’t a lot of trailblazer rests. The few spots we encountered, we used to stretch our legs. Where we would spend the night, we had planned in advance: Foyers Trailblazers Rest, a spot where wildcamping is allowed and there are a number of facilities. A compost toilet, some great spots to pitch a tent, a firepit and even a canoe rack. These kind of trailblazers can be found all along the Great Glen Canoe trail, on the shores of the different lochs you need to cross. When you register for the trail online in advance, you get the option to buy a key that gives you access to all kind of facilities along the trail. Toilets, but even a few hot showers that would make you forget you’re spending time in the outdoors. Even though the wildcamping spots are a bit more basic, with a spot to pitch your tent, a firepit and a compost toilet, you don’t need to master any survival skills. It is recommended, however, to look for a spot in the later afternoon, since there is a limit of tents. It would allow you to search for a different location in case the spots are filled. Since we’re here paddling early in the season, we didn’t face this problem. Even better, we were the only ones pitching our tent here which made the outdoor feeling even more lively.

Trailblazer rest

Physical effort

From the moment we passed Urquhart Castle, our look was aiming at the narrowing of Loch Ness at the end of the lake. Not much further we would see the Bona Lighthouse, a lighthouse marking the official end of Loch Ness. “My arms are as heavy as lead.”, Linsay puffs while shaking her arms. She was right. Four days of paddling, including the strenuous effort of crossing Loch Ness started to take their toll. The wind hadn’t been in our back, had made it even harder. Still, I was surprised that, despite our lack of paddling experience, fatigue only stroke us at day four. With only 8 kilometers left on day five, our canoe journey was almost over. Four days ago, we started off in Banavie on what we had expected to be one of our greatest adventures in the UK. An adventure requiring skill, strength, perseverance and – above all – common sense. Did the Great Glen Canoe trail live up to our expectations? It sure did! We can even claim to have become better paddlers. Paddling the Scottish lochs has been energy-intensive and yes, on day five we were yearning for the end. But hey, it has been something different than a recreative kayaking tour.

Do you want to paddle the Great Glen Canoe trail? Check out our Great Glen Canoe trail adventure e-guide and plan your own adventure!

Great Glen Canoe trail



Peddelen over de Schotse lochs

Op eigen kracht een grote afstand peddelen over de beroemde Schotse lochs, wildkamperen op de oever en vooral: voor vijf dagen helemaal alleen zijn met de omliggende Highlands. De 95 kilometer lange kanotocht van Fort William naar Inverness lijkt de definitie van een ultiem avontuur in Schotland.

Dit was het deel van onze rondreis doorheen de UK waar ik het meest naar had uitgekeken. Desondanks had ik Linsay voortdurend moeten geruststellen dat we dit avontuur wel zouden aankunnen. Na het wandelen van de West Highland Way, leek solo een afstand van 95 kilometer afpeddelen met een kano over de beroemde Schotse lochs een ideale volgende uitdaging. Het was eens iets anders dan een kajaktochtje op de Ourthe in de Ardennen.

Great Glen Canoe Trail

De Great Glen is een gebied in Schotland dat met de Ben Nevis, Loch Ness en het Urquhart Castle op de oevers ervan, enkele van Schotland’s meest indrukwekkende bezienswaardigheden verbergt in de Highlands. Vandaag wordt de Great Glen vooral te voet, per fiets, per boot en dus ook met de kano of kajak verkend. Met meren als Loch Lochy, Loch Oich en het wereldberoemde Loch Ness die op een rechte lijn liggen, leek de aanleg van het Caledonian kanaal dat de meren verbindt en zo een shortcut biedt voor boten die van de Noordzee naar de Atlantische oceaan willen varen, een logische stap. Het is pas sinds een tiental jaar dat deze waterweg ook recreatief wordt gebruikt door peddelaars die er op die manier voor hebben gezorgd dat deze bijna honderd kilometer lange van kust tot kust peddelroute nu bekend staat als Schotland’s eerste officiële kanotrail.

Great Glen Canoe Trail

“Hebben jullie ervaring met kanovaren?”, vroeg John, de man die ons kano’s zou verhuren ons. We knikten, al wisten we dat als we vertelden dat we nog nooit met een kano hadden gevaren dat hij ons een dure gids zou aansmeren. “En hebben jullie ooit al op het Caledonian kanaal gevaren?” “Nee, het is de eerste keer.”, zeiden we. “Maar in België hebben we nog gekajakt.” Ik probeerde te verdoezelen dat dat dan ook onze enige ervaring was met peddelen. De Great Glen Canoe trail mag dan voor een gedeelte bestaan uit aangelegde en makkelijk peddelbare stukjes kanaal, het grootste stuk daarentegen leg je af over de verschillende Schotse lochs. Stukken die worden gezien als ‘open water’, wat door de grootte van de meren vergelijkbaar is met kanovaren op de zee. Gevaarlijke stromingen en golven inclusiefen dus de kanotocht een uitdagend kantje geeft.


We worden gedropt aan het Neptune’sStaircase, niet het echte begin maar wel het meeste gebruikte omwille van de vele sluizen in de beginnende kilometers.Hier laden we onze kano in met onze volledige uitrusting. Twee rugzakken, onze tent, een reservepeddel, een trolley en twee waterdichte vaten waarin onze slaapzakken en een proviand aan eten zit. Stiekem hadden we gehoopt dat de groep kajakkers waarmee we het busje hadden gedeeld voor ons zouden vertrekken. Kwestie van onze onervarenheid niet meteen tentoon te stellen. Maar zonder keuze ontwarden we het touw dat aan de meerpaal hing en duwden we ons met behulp van de peddel af van de aanlegsteiger.

Vijf dagen. Deze tijdspanne hadden we ingeschat om succesvol Inverness, de hoofdstad van de Schotse Highlands, dat bijna honderd kilometer verderop lag, te bereiken. Een tijdspanne die ons aanvankelijk ruim leek ware het niet dat het Schotse regenweer ons geregeld aan de kant zou kunnen houden en dat we de omstandigheden van peddelen op een meer met de omvang van Loch Ness nog moeilijk konden inschatten. Met wat zoeken-naar-de-juiste- cadans-gezigzag over het kanaal bereikten we Gairlochy, een eerste sluis dat meteen het begin van Loch Lochy markeerde. Tijdens onze kanotrip zouden we meerdere sluizen passeren. Het betekende een vooropgestelde routine van aanmeren bij een pontoon, kano uitladen, kano uit het water halen en op de trolley plaatsen, een afstand te voet afleggen vooraleer de kano terug in het water te droppen en opnieuw onze uitrusting in te laden en vast te maken. Een karwei die heel wat tijd in beslag neemt en waar heel wat onervaren kanovaarders het moeilijk mee hebben. Vreemd genoeg en tegen onze eigen verwachting in, verliep onze eerste portage relatief vlot.


“Blijf altijd langs de oever en wissel nooit halfweg een meer van kant”. Het was een tip die we vaak op het internet hadden zien langskomen en die we herhaaldelijk hadden gehoord van onze kanoverhuurder. Dat dat bij het eerste meer meteen betekende dat we een serieuze omweg rond een inham moesten maken deed ons die wijze raad even vergeten. Onze foute inschatting om in een rechte lijn de inham over te slaan betekende een gevecht tegen de stroming en ons bijna doen kapseizende golven. De vermoeidheid van de inspanning en het opkomende slechte weer dwongen ons terug op vaste grond waar we onze tent dan maar ineens opzetten.

Loch Ness

Tot op vandaag duikt nog – steeds wazig – beeldmateriaal op waarop Nessie te zien zou zijn, zij het door zijn kop of staart net boven het wateroppervlak uit te steken. De mythe van het monster dat in het Loch Ness huist is zonder twijfel de voornaamste reden waarom dit tientallen kilometers lange meer tot op vandaag zoveel toeristen aantrekt. Toch is Nessie niet de reden waarom peddelaars het lang uitgestrekte meer als een echte uitdaging beschouwen. Een kapseizende kano als gevolg van een lange groene staart die ons een duwtje geeft is dan ook geen realistisch scenario. Een kapseizend vaartuig als gevolg van een metershoge golf is dat wel. Na twee dagen peddelen, aangekomen in Fort Augustus, hadden we reeds twee meren overgestoken. Twee meren die noch qua oppervlakte, noch qua lengte konden tippen aan het meest beroemde Schotse meer. Loch Ness oversteken, betekende 37 kilometer peddelen op een hevig woelend wateroppervlak . “Golven tot twee meter hoog.”, had John ons voorspeld bij slecht weer. “Niet mis als je kano maar een halve meter boven het water uitsteekt.” Gelukkig zagen de weersvoorspellingen er een pak beter uit. Met een waterdichte ton gevuld met pasta en flessen frisdrank peddelen we gezapig onze eerste meters op het tot aan de horizon reikende meer. In tegenstelling tot de voorgaande lochsvind je hier heel wat plezierbootjes wiens gezelschap we makkelijk opmerken door de door hun gecreëerde golven die ons in de zij raken.

Peddelen op ‘open water’


Langs de zuidelijke oever van Loch Ness zijn maar heel weinig rustmogelijkheden. Bij de weinige plaatsen waar we onze kano op het land konden slepen profiteerden we er dan ook van om onze benen even te strekken. Waar we vannacht zouden slapen hadden we vooraf al beslist: Foyers Trailblazers Rest, een  plaats waar wildkamperen toegestaan is en er zelfs een aantal voorzieningen zijn. Een composttoilet, vlakke plaatsen om je tent te plaatsen, kampvuurmogelijkheden en een kanorek. Deze plaatsen vind je langs de volledige Great Glen Canoe Trail, op de oevers van de verschillende meren die je oversteekt. Bij registratie voor de trail, die je voor aanvang online indient, krijg je de mogelijkheid een sleutel te kopen die toegang geeft tot alle faciliteiten onderweg. Toiletten, maar soms ook warme douches, die je even doen vergeten dat je eigenlijk in de outdoors zit. Hoewel de wildkampeerplaatsen zelf iets primitiever zijn, met enkel een stuk grond om je tent op te zetten, een vuurplaats en een composttoilet, hoef je dan ook op geen enkel moment je survival skills boven te halen. Over het algemeen wordt het aangeraden om in de late namiddag reeds een plaatsje te veroveren, gezien de limiet die er is vastgesteld bij de wild camping spots. Zo heb je nog de tijd om verder te peddelen mochten deze volzet zijn. Vroeg in het seizoen als we waren, hadden we dit probleem niet. Beter nog. Met een wild camping spot voor ons alleen leek het even alsof we echt heel ver van de bewoonde wereld waren.

Trailblazer rest

Fysiek inspanning

Vanaf het moment dat we Urquhart Castle voorbij vaarden was onze blik gericht op de versmalling van het meer dat het einde van Loch Ness betekende. Niet veel verder zouden we het Bona Lighthouse spotten, een vuurtoren dat officieel op het uiterste punt van het lang uitgestrekte meer stond. “Mijn armen wegen als lood.”, pufte Linsay , haar armen schuddend om de vermoeidheid eruit te krijgen. Ik kon haar enkel maar gelijk geven. We hadden reeds vier dagen peddelen achter de rug waarbij Loch Ness oversteken fysiek veruit het zwaarste stuk was. Dat de wind niet volledig mee had gezeten, had daar veel mee te maken. Het verbaasde me dat ondanks onze beperkte ervaring in het kanovaren we nu pas echt zware tekenen van vermoeidheid voelden. Met nog slechts acht kilometer te peddelen op de vijfde dag, zat onze kanotocht er zo goed als op. Vier dagen geleden begonnen we in Banavie aan wat we hadden verwacht dat het één van de UK’s grootste avonturen zou worden. Een avontuur die vaardigheid vergde, kracht, doorzettingsvermogen en – vooral – gezond verstand op het water. Is de Great Glen Canoe trail geworden wat we ervan verwacht hadden? Ja, de kanotocht loste onze verwachtingen in van een ultiem avontuur. We kunnen zelfs stellen dat we betere peddelaars zijn geworden de afgelopen vier dagen. Het kanovaren op de Schotse meren heeft ons veel energie gekost en op de vijfde dag snakten we dan ook naar het einde. Maarja, het is dan ook eens iets anders geweest dan kajakken op de Ourthe.

Zin om zelf de Great Glen Canoe trail af te peddelen? Met behulp van onze reisgids Great Glen Canoe trail plan je dit avontuur volledig zelf!

Great Glen Canoe trail

Kalaw to Inle Lake trekking

‘Hi, I’m Phyo and I’ll be your guide for the next three days.’ Een kleine jonge man met een bol gezicht en een rieten hoed op zijn hoofd komt naast me staan. Zijn brede glimlach typeert zijn gezicht. Net als bij de meeste Birmezen trouwens. Het levert hem meteen punten op bij zijn groep als hij al de eerste grapjes begint boven te halen. ‘What’s that on your shirt?’, wijst hij naar mijn t-shirt waarna hij zijn vinger omhoog tegen mijn neus duwt zodra ik naar beneden kijk. De toon is gezet en ook ik heb het gevoel er een goede vriend aan over te houden.

Het typeert de vriendelijkheid en gastvrijheid van de Burmese bevolking. Diezelfde gastvrijheid zullen we de komende drie dagen mogen meemaken tijdens onze driedaagse trektocht van Kalaw naar Inle Lake als we langs verschillende dorpen passeren waar traditionele stammen nog steeds hun tradities in ere houden. Iedereen die naar Kalaw reist, heeft maar een doel: een trektocht maken richting Inle Lake. Wie hier ook maar even in de drukke straten ronddwaalt kan er dan ook niet naast kijken. Overal worden tochten aangeboden door trekkingsorganisaties. Linsay en ikzelf kozen ervoor om met een kleine groep de tocht af te leggen, uit vrees dat het anders te druk zou worden. We zouden al snel leren dat dit nog steeds veel drukker is, dan wat we vaak gewoon zijn als we reizen. De eerste twee dagen zijn er nog verschillende routes maar op dag drie wandelen alle organisaties op dezelfde paden de laatste kilometers naar het meer.

Geen tent, geen slaapzak en geen kookgerei. We hadden deze keer dan ook genoeg met een kleine rugzak om de komende drie dagen te overbruggen. ‘Dit zijn de enige schoenen die ik mee heb op reis.’, zei een Duitse jonge backpacker terwijl hij wees naar zijn kraaknette schoenen. ‘Ik wil dat ze de trektocht overleven.’ Het geniepige lachje die op het gezicht van Phyo verscheen verraadde dat de kans op propere schoenen wel erg klein was. ‘Follow me.’, zei hij vol enthousiasme terwijl hij met zijn armen zwaaide.

Slapen boven de waterbuffels

Eens uit de drukke straten van Kalaw bevinden we ons               al erg snel tussen de rijstvelden. Modderige paden (een goed begin voor onze Duitse backpacker) leiden tot aan de rand van een rijstveld waar een lokale boer bezig is met zijn gewassen. Het zou geen ongewoon zicht zijn de komende dagen. De kronkelige paden leiden ons de eerste uren door een dicht bos en na zo’n 21 kilometer stappen komen we aan bij onze eerste slaapplaats voor de avond. Een rieten huis bestaande uit twee verdiepingen waarbij we zelf boven de waterbuffels slapen. ‘Waar slaapt de familie die hier woont dan?’, vraag ik Phyo. ‘Die slapen nu gewoon elders omdat jullie er zijn.’, antwoordt hij. De vele toeristen die deze trekking doen, zijn een belangrijke bron van inkomsten voor de lokale bevolking langs de trail. Ondanks het feit dat we eigenlijk peanuts (omgerekend 45$) betalen voor drie dagen inclusief gids, eten en overnachtingen.


Careful, slippery!

In totaal leggen we zo’n 61 kilometer af in drie dagen, een afstand die goed te doen is voor ervaren trekkers, al denken onze groepsgenoten daar anders over. Ondanks de vele pauzes die we nemen, waar we telkens thee en koekjes krijgen voorgeschoteld, is een klaagzang bij sommigen een echte must. Het gebrek aan deftige wandelschoenen en het regenweer die we rond de middag van de twee de dag krijgen te verduren, doet daar geen goed aan. Integendeel, heel wat slippartijen zorgen voor een wel erg modderige outfit, maar als we onze Duitse hiker met zijn sandalen dertig centimeter in de chocoladestroom zien verdwijnen, kunnen we een lach toch niet onderdrukken. ‘Careful, slippery!, waarschuwt Phyo voor de zoveelste keer met een lachje, waarbij hij amper kan verbergen dat hij geniet van de onhandige manoeuvres van onze groep. Hoe vaak enkele jonge reizigers ook mogen vloeken als ze voor de zoveelste keer een verkeerde stap zetten, uitglijden of zelfs een spinnenweb in hun gezicht krijgen, even vaak genieten ze van de prachtige groene heuvels van het berglandschap.

Het leven langs de spoorlijn


Gelukkig kunnen we voor het laatste stuk de glibberige trail even inruilen voor de spoorweg. Deze lijn van Thazi naar Nyaung Shwe nabij Inle Lake werd indertijd aangelegd door de Britten en wordt tot op vandaag gebruikt door een wel erg langzame trein die we enkele dagen later zouden terugnemen richting Thazi. Net door het trage tempo van de trein heeft de lokale bevolking er geen problemen mee om dicht bij de spoorweg te wonen. De treinreizigers zijn immers hun doelgroep voor het verkopen van hun etenswaren. Eens bij onze slaapplaats aangekomen, vinden we opnieuw een authentieke slaapplaats terug. Een houten vloer waar een bamboemat op ligt en een wel erg dunne matras.


Inle Lake

Een koude douche (lees: ton met water) in het dorp heeft ons deugd gedaan en gelukkig blijven we de laatste dag gespaard van meer regenweer. Niet veel later betalen we 10 dollar admission fee voor het Inle Lake gebied. Al gauw wandelen via een dirt road tussen het struikachtige gewas met in de achtergrond onze bestemming: Inle Lake. De voorbije drie dagen hebben we het authentieke leven in Myanmar kunnen ervaren (met alle ongemakken van dien), maar daar komt hier een eind aan. Inle Lake is wellicht het meest toeristische gebied van Myanmar, vooral vanwege de tot de verbeelding sprekende Inthavissers.

Zonder twijfel zorgde onze gids Phyo er op zijn eentje voor dat de Kalaw naar Inle Lake trekking het hoogtepunt van onze reis werd. Wil je dezelfde trektocht doen met hem als gids (aanrader!), dan kun je dit boeken via zijn website.


Climbing the highest peaks of Wales, England and Scotland is a true national challenge.’

“Stop the car!” As if our lives depend on it, Linsay pushes the brakes and puts our red Fiat 500 at the side of the road. ‘Take your camera. The sunrise is amazing.’, and I point to the spot we’ve just passed where a red colored sun rises above the mountaineous horizon. She takes her camera and runs towards the place we’ve just driven by. It is 5.20am and we’re on our way to the start of the Miner’s track.

A recommended climbing route to the sumit of Snowdon, the highest peak in Wales. Snowdonia, the national park in the smallest country of the UK may well be a hotspot for cyclists, hikers and tourists, at this moment it seemed like we were the only people for miles. It had been the main reason why we were on our way this early in the morning: avoiding the big herds of climbers that would their journey towards the summit of Snowdon later today. The panoramic views of a brightly coloured sunrise above the horizon was a second motivation to set our alarms at 4am.

Sunrise above Snowdonia

‘We haven’t started walking yet, and already we have some amazing pictures.’, Linsay says, scrolling on her camera while I’m preparing a backpack and lock the car. Only one other climber beats us to being the first ones off. The fact he choses to take a different route uphill ensures we’re the only people on this route for the ascent of what will be the first peak of our Three Peaks Challenge.

 Snowdon (May 1st 2015)

It’s quarter past six when we set our first steps on the Miner’s track. The ascent may be on a steady pace, it takes a lot of time before we completed our first kilometer. Not least because of the many photo-ops we’ve made well use of. This doesn’t get better when we get our first sight on the pyramid-shaped peak of Snowdon. With a summit looking like it has been dusted with a layer of icing sugar, it would make it a lot easier to recognize our goal during the whole hike.


Soon after, the asphalt path of the Miner’s track is exchanged for a more difficult to walk on route made by huge boulders. It makes us feel like an army of ants slowly moving uphill. The surrounding mountaineous landscape enforced this feeling. ‘Is the pace not to high?’, I ask Linsay, realizing that we’ve been moving quite fast as a result of our enthusiasm. It’s her first mountain ever, and despite being only 1085 meters of altitude, the fact that the route starting at Pen-y-Pass is situated at 359amsl makes it a physical effort not to be underestimated.

‘Can I take another sip?’, Linsay asks when we take a break at a place where the huge boulders are providing us a seat. I pass her the bottle of water and look down to the route we’ve traveled. A large blue lake, split in half by the Causeway, a path resembling to a dam, is dominating the landscape. ‘We’re at 723m’, I read at my altitude meter. ‘We’re ascending fast.’, I encourage her. An hour has passed as we reach the ridge that would lead us to the summit of Snowdon. ‘Wow, it’s quite windy up here’, Linsay said shocked, holding her hat firmly to her head. The weather had been perfect during our whole ascent, but once we’d reached the final ridge, wind had picked up. With a strong wind blowing our faces, we commenced our final ascent. ‘Be careful with the steps you take.’, I shout against the wind, hiding my hands up my sleeves to withstand the cold. Slowly we’re pounding against the wind, Linsay following my traces shortly. Being on the summit longer than necessary is everything but comfortable so we march up the final steps to the highest platform of the mountain. ‘Do you have your camera ready?’, I ask. On the platform the wind has free shot at us, and so we’re in a hurry to take our summit pictures. ‘What a view!’, Linsay says, impressed by the panoramic view offered by the highest point in Wales. On the one side Snowdonia and on the other the impressive coastline we’ve traveled along the past few days. We embrace each other, partly to celebrate our efforts and partly to keep upright from the strong winds. ‘Congratz, you made it!’, I congratulate her. ‘No, we made it.’, she says. She is right. Our first peak is in the bag.


Scafell Pike (May 3d 2015)

“With this weather, we never make it to the summit. No, even worse, with this weather I won’t even start the climb.’ She’s right. Climbing Scaffell Pike in this kind of weather is impossible. After having run through our options, we decided to head for Lake District National Park, where Scaffell Pike is situated, despite the bad weather. We want to spend the night at the campsite in Wasdale Head, nearby the highest point of England. And who knows, if it stops raining, we can climb the peak afterall. Our little bit of hope gets bigger when the owner of the campsite tells us the weather should be improving in the afternoon. ‘Even though the conditions won’t be ideal.’ He might as well have said: ‘Good luck, I’ll see you back tonight?’, because as soon as we heard ‘improving weather’, our decision was made.

‘No one will reach the summit of Scafell Pike today because of the weather.’, was the news we received this morning. A statement debunked when we ran into a few hikers who had made it to the summit, despite the terrible weather. Bad visibility would be one of the issues to deal with we assumed, observing a grey clump of clouds. We would have to use our map to make sure we find our way back down in case a thick fog would obstruct our views. Getting lost is one of the main reasons why a lot of tourists never make it to the summit since the highest point can not be seen from ground level. In the distance we see another group of hikers. It seems like they are doubting which path leads up to the summit and it doesn’t take long before we catch up with them. Their doubts are justified as we started doubting as well where the path lies in this boulder field. ‘It should be here’, I confirm after double-checking the map.


After having spent some time scrambling on a route we were pretty sure this wasn’t the right way, we end up on a route that would lead us to the highest point. Standing at the edge of what seems like a plateau, a thick mist surrounds us, obscuring our view of where to head to next. Minutes later, we discover a cairn that would lead us further, we assumed. Most of the time, the next cairn is out of sight because of the low visibilty, making us wait for a while till the clouds clear for a brief moment. ‘There!’, I shout, pointing at a two meter high wall seeming to be some kind of platform. Numerous herds of hikers where all over the place taking their summit pictures. We didn’t get the amazing views as on Snowdon, but only two days after having reached the highest point of Wales, we summited Scafell Pike.

Ben Nevis (May 14th 2015)

Anyone willing to climb Ben Nevis will find it difficult to pick a day with good weather. The Scottish climate guarantees that you will have to keep in mind that nine days out of ten, you won’t see a thing from up the summit after having hiked a strenuous and long climb. Our date to climb Ben Nevis was set months in advance, and with the many days of rain we already endured, we could count ourselves lucky when we checked today’s forecast. ‘By far the most sunniest day and little to no clouds at all. We’re really fortunate.’, Linsay said, checking the weather forecast on her smartphone.

With this kind of news we didn’t have that much trouble getting out of bed at 3.30am, taking our backpack and hiking towards the start of the Tourist trail. Our early start is to avoid the daily big herds of tourists that make an attempt to climb Scotland’s highest mountain. ‘It’s five o’ clock.’, I check my watch while the first sunrays are reaching the valley floor and we hike our first meters uphill. The Ben reaches an altitude of 1344 meter, but since it starts nearly at sea level we have to climb every one of it. ‘No climber in sight.’ I notice with relief, knowing we’re probably on our way to have the best experience in the Three Peaks challenge so far.


Every step uphill we’re taking, the view on the Highlands and lochs are getting better and better. ‘The famous Highlands with blue skies in the background. A rare view…’, I tell Linsay when we make another stop to take some pictures. I can’t keep count of them. Just like our time in Snowdonia, the spectacle between the sun and the hills of the highlands is the wet dream of every photographer.

‘Snow’, Linsay shouts full of enthusiasm when she sees the first layers of snow covering our path. We had expected snow during our hike since there are still some winter conditions on Nevis in May. ‘Which way for the highest point?’, I wonder, doubting between a higher plateau on the left and a high peak on the right. The difference in altitude seems minimal and not noticable from our point of view. Deep footprints in the frozen snow makes us choose for the left side. ‘Is this the summit already?’, I wonder, waiting for the thick layer of mist that had appeared to disappear. I turn my sight in every direction but can’t see anything higher than the place I’m standing. Facing my own contradictions, I accept the fact that this is indeed the summit of Ben Nevis and we have completed our Three Peaks Challenge.


On our way down we run into more arguments why our early start was justified. Herds of tourists start their way up the mountain as if twenty touring buses just dropped them off. This huge crowds hiking up the peak is typical for the Three Peaks Challenge.

lijkt. Mezelf met argumenten tegensprekend leg ik me erbij neer dat dit effectief het hoogste punt is en we onze Three Peaks Challenge hebben voltooid. Just like Snowdon and Scafell Pike, Ben Nevis is a popular day climb. It’s in the nature of people reach out for the highest and most beautiful things. The biggest peaks of the UK, and we dare to say some of the most beautiful experiences as well.

Do you want to take on the challenge? Plan the Three Peaks Challenge with our e-guide! 

Three Peaks Challenge

Three Peaks Challenge: Three of a Kind

“Stop de auto!” Alsof ons leven er van afhangt zet Linsay onze rode Fiat kort remmend in de berm. “Neem je camera. De zonsopgang is ongelooflijk.”, en ik wijs naar een plaats waar je de roodgekleurde zon net over de bergen kunt zien komen.

Vlug holt ze de straat over, terug naar de plaats waar we net waren voorbijgereden. Het is twintig na vijf in de ochtend en we zijn op weg naar de start van de Miner’s track. Een ons aangeraden klimroute naar de top van Snowdon, de hoogste berg van Wales. Snowdonia, het nationale park van het kleinste land van de UK mag dan een trekpleister zijn voor vele fietsers, wandelaars of dagjestoeristen, op dit moment leek het alsof we helemaal alleen waren in de kilometers wijde omgeving. Het was ook de voornaamste reden waarom we deze ochtend zo vroeg al op pad waren: het vermijden van de grote hordes aan klimmers die later op de dag richting de top van Snowdon zouden trekken. De postkaartzichten van een fel kleurende zonsopgang die zich boven de horizon rees was een tweede motivatie om onze wekker om vier uur te laten afgaan.

Zonsopgang boven Snowdonia

“We zijn nog niet gestart en we hebben al fantastische foto’s.”, zegt Linsay de foto’s op haar camera scrollend terwijl ik ons rugzakje klaarmaak en de auto sluit. Slechts één klimmer is ons net voor op de parking aan de start van de route. Dat die dan nog kiest voor de andere route die hier start zorgt ervoor dat we volledig alleen aan de beklimming van onze eerste berg in de Three Peaks Challenge kunnen beginnen.

Snowdon (1 mei 2015)

Het is kwart voor zes als we uiteindelijk de eerste passen op de Miner’s track zetten. Het stijgen mag dan heel gestaag verlopen, het duurt een hele tijd vooraleer we de eerste kilometer voltooid hebben. Niet in het minst door de vele foto’s die we voortdurend aan het nemen waren. Dat betert er niet op als we al gauw een eerste glimp opvingen van de piramidevormige piek van Snowdon zelf. Met een top die besprenkeld lijkt door poedersuiker zal het ons een stuk makkelijker maken om ons einddoel gedurende de volledige klim te herkennen.


Het met asfalt aangelegde pad van de Miner’s Track werd al gauw ingeruild voor een moeilijker bewandelbaar, met rotsblokken aangelegde route naar boven. Een pad dat leek op een kasseiweg, maar met kasseien de grootte van boulders. Het deed ons voelen als een stelletje mieren die langzaam naar boven kropen. De ons omsingelende dominerende rotsmassieven versterkten dat gevoel enkel nog meer. “Ligt het tempo niet te hoog?”, vraag ik Linsay, beseffend dat we vaak in ons overdreven enthousiasme er een te snel tempo op nahouden. Het is haar eerste berg ooit, en al mag Snowdon dan slechts 1085m hoog zijn, het feit dat het startpunt aan Pen-y-Pass  op een hoogte van amper 359m ligt, zorgt ervoor dat het toch een fysieke uitdaging blijft.

“Mag ik nog een slokje?”, vraagt Linsay als we even pauzeren bij een plaats waar we grote rotsblokken als zitjes doen dienen. Ik geef haar de fles water door en kijk naar de route beneden die we reeds hebben afgelegd. Een groot blauw meer, opgesplitst door de Causeway, een pad dat op een dam leek, domineert het landschap. “We zitten op 723 meter.”, lees ik af op mijn hoogtemeter. “Het klimmen gaat snel.”, motiveer ik Linsay nog vlug. Als we een uur later bij de bergkam aankomen die ons naar het laatste stuk naar de top van Snowdon zou leiden, zien we dat de andere trails hier ook toe komen. “Wow, het is erg winderig hier.”, schrikt Linsay, haar hoedje stevig vasthoudend. Het weer is de volledige klim perfect geweest, maar eens we dichtbij de kam waren gearriveerd had een hevige wind opgestoken. Iets wat typerend was als je op het hoogste punt van de omgeving stond. Met de sterke wind van voor die ons van de berg leek te willen blazen zetten we de laatste klim in. “Wees voorzichtig bij de stappen die je zet.”, schreeuw ik nog tegen de wind in, mijn handen in mijn mouwen verstoppend tegen de kou. Moeizaam vooruit rakend beukten we tegen de wind in, Linsay kort in mijn stappen volgend. Langer dan nodig boven zitten is allesbehalve aangenaam en dus beginnen we al snel aan het kleine trapje die leidt naar het hoogste platform van de berg. “Heb je je fototoestel bij de hand?”, vraagt Linsay. Op het platform heeft de wind pas echt vrijgeleide en dus haasten we ons voor het nemen van onze summitfoto. “Wat een zicht zeg!”, tuurt Linsay  in de verte, diep onder de indruk van het panorama dat het hoogste punt van Wales biedt. Aan de ene kant Snowdonia, aan de andere de fantastische kustlijn van Wales die we de voorbije dagen nog van dichterbij zagen. We nemen elkaar vast, deels om onze inspanning te vieren en deels om elkaar recht te houden bij de windvlagen die ons omver leken te duwen. “Je hebt het gehaald. Je hebt je eerste berg binnen.”, feliciteer ik haar. “Nee, wij hebben het gehaald.”, zegt ze. Ze had gelijk. Onze eerste piek was binnen.


Scafell Pike (3 mei 2015)

“Met dit weer halen we de top nooit. Nee, beter zelfs, met dit weer begin ik er niet eens aan. Ze heeft gelijk. Met dit weer is het onbegonnen werk om Scafell Pike te beklimmen. Na onze opties te hebben overlopen besluiten we alsnog te vertrekken richting het Lake District National Park, waar Scafell Pike gelegen is. Onze nacht willen we sowieso doorbrengen op de camping in Wasdale Head, nabij het hoogste punt van Engeland. En wie weet stopt het nog met regenen en kunnen we nog aan de beklimming beginnen. Ons sprankeltje hoop wordt al snel groter als de uitbater van de camping ons vertelt dat het weer beter zou moeten worden in de loop van de namiddag. ‘Al zullen de omstandigheden verre van ideaal zijn. Hij had evengoed kunnen zeggen: ‘Veel succes. Ik zie jullie vanavond dan terug?’ want zodra we de woorden ‘beter weer’ hoorden was onze beslissing al gemaakt.

‘Niemand zal vandaag de top kunnen bereiken door het slechte weer.’, hadden we vanmorgen nog te horen gekregen. Dat statement wordt meteen ontkracht als we beginnen aan de enige route vanuit Wasdale Head en meteen enkele groepen klimmers zien afdalen die, ondanks het ‘terrible weather’, en de weinige zichtbaarheid boven, de top van ScafellPike bereikt hebben. Slechte zichtbaarheid zou ons ook wel parten spelen vermoeden we, de grijze pak wolken observerend. Met de kaart zouden we ons dan ook constant oriënteren om zeker onze weg terug te vinden mochten we in een dikke mist terechtkomen boven. Verloren lopen is zelfs het grootste risico op de hoogste berg van Engeland. De vele pieken in het park en het van beneden onzichtbaar zijn van de hoogste ervan zorgt wel meer dan eens ervoor dat grote groepen toeristen de top nooit bereiken.


In de verte zien we nog een groepje met trekking poles uitgeruste klimmers. Ze lijken te twijfelen welk pad er naar boven leidt en sneller dan verwacht halen we ze dan ook in. Hun twijfels zijn gerechtvaardigd want ook wij twijfelen al gauw waar precies de route ligt tussen het enorme rotsenveld waarin we ons bevinden. “Het moet hier zijn.”, bevestig ik na de kaart nogmaals te hebben bovengehaald.

Na wat geklauter waarvan we vrij zeker zijn dat dit niet het juiste pad was, komen we terug op een route die ons verder zou leiden naar de top. Met z’n allen staan we nu op wat de rand van het plateau lijkt, waar verschillende pieken waaronder ScafellPike, gelegen zijn. Omsingeld door een dikke mist en met geen enkel zicht op waar de top zou kunnen liggen ontdekken we een cairn, een stapel in een piramide opgehoopte kleine rotsblokken, die ons de weg naar het allerhoogste punt zou leiden, zo vermoeden we. Niet altijd is de volgende cairn is ons gezichtsveld wanneer we bij een vorige aankomen. Vaak is de mist zo dik dat we even moesten wachten tot een pak wolken was voorbij gezweefd en we door de mist heen een nieuwe stapel rotsen zien verschijnen. “Daar!”, roep ik wijzend naar een twee meter hoge muur die een platform bleek te zijn. Groepjes met klimmers stonden al rond en op het platform, hun summit foto nemend. Een overweldigend uitzicht zoals op Snowdon hadden we niet, maar onze tweede berg in drie dagen hadden we binnen.

Ben Nevis (14 mei 2015)

Wie Ben Nevis wil beklimmen zal het moeilijk hebben om een dag met goed weer uit te kiezen. Het Schotse klimaat zorgt er immers voor dat je er rekening moet mee houden dat je negen op de tien keer niets zal zien van het landschap na een uiterst vermoeiende en lange klim op de hoogste berg van de UK. Onze dag om de Ben Nevis te gaan beklimmen stond al maanden op voorhand vast en met de vele regendagen die we al in Schotland te verduren kregen mogen we wel stellen dat de weergoden ons gunstig gezind waren als we het weerbericht van vandaag checkten. “Veruit de zonnigste dag en weinig tot geen bewolking. We hebben het echt wel getroffen.”, zei Linsay het weerbericht op haar smartphone controlerend.

Het is dan ook vol motivatie dat we om half vier uit ons bed kruipen, onze rugzak nemen en te voet naar het beginpunt van de Big Ben wandelen. Onze vroege start is vooral om de grote massa aan toeristen te vermijden die hier dagelijks de Nevis proberen op te wandelen. “We zijn net vijf uur gepasseerd.”, lees ik af op mijn horloge terwijl de eerste zonnestralen de vallei binnen vallen en we onze eerste meters bergop wandelen. De Ben is 1344 meter hoog en met de start die bijna bij de zee begint betekent het dat we praktisch iedere hoogtemeter op eigen kracht mogen overwinnen. “Geen klimmer in zicht.”, merk ik opgelucht op, wetende dat we misschien de mooiste ervaring van de Three Peaks tegemoet gaan.


Bij iedere stap omhoog die we zetten leek het zicht op de Highlands en de lochs in de verte enkel maar indrukwekkender te worden. “De beroemde highlands met een blauwe hemel.. dat zie je zelfs zelden op een postkaartje.”, zeg ik tegen Linsay als we opnieuw halt houden om ons fototoestel boven te halen. Ik kon de tel al niet meer bijhouden. Net als in Snowdonia was het schouwspel tussen de zoninval en de heuvels van de highlands gewoon de natte droom van iedere fotograaf.

“Sneeuw!”, roept Linsay enthousiast bij het zien van de eerste laag sneeuw die ons pad had bedekt. Sneeuw hadden we verwacht gezien er tijdens deze periode op het jaar nog winterse condities op de Ben Nevis heersen. “Waar zou nu het hoogste punt liggen?”, vraag ik me af, twijfelend tussen een hoger platform links en een hoge piek rechts. Het hoogteverschil lijkt vanop onze afstand amper merkbaar. Diepe voetafdrukken in de bevroren sneeuw doen ons voor links opteren. “Is dit de top al?”, vraag ik me af, tussen de dikke mist die was opgedoken en die ondertussen lijkt te blijven hangen, zoekend naar een stuk die nog hoger leidt. Ik draai me in alle richtingen maar zie niets meer dat hoger lijkt. Mezelf met argumenten tegensprekend leg ik me erbij neer dat dit effectief het hoogste punt is en we onze Three Peaks Challenge hebben voltooid.


Tijdens onze afdaling zien we nog waarom onze vroege start gerechtvaardigd was. Een grote massa aan toeristen wandelt de berg op. Het typeert de populariteit van de Three Peaks. De Ben Nevis is net als Snowdon en Scafell Pike een populaire berg om te beklimmen. Het zit in de natuur van de mens om altijd het grootste of mooiste na te jagen. En dat kenmerkt onze Three Peaks Challenge. De grootste bergen van de UK en we durven stellen: enkele van de mooiste ervaringen eveneens.

Wil je zelf de uitdaging aangaan? Plan dit avontuur met onze volledige e-guide! 

Three Peaks Challenge

Coasteering: ‘Slippery when wet’

Here I am. My toes curling over the edge of a ten meter cliff. Beneath me, the waves are crashing hard against the rocks. ‘In the water I will smash against the rocks’, pops up in my mind. ‘Come on!’, Andy yells while he’s floating on the wild waves. Ok, here I go.


About twenty years ago, a new sport emerged in Wales: coasteering. Being a combination of swimming in wild wild water, cliff jumping and scrambling along rocky sections while the salty water of the ocean splashes into your face, coasteering is not for the faint of hearted. You move from point A to point B alongside the intertidal zone of a rocky coastline. So basically just above sea level. On Anglesey Island in Holyhead we meet Andy, our instructor. ‘You can put your wetsuit on first, afterwards I’ll give you a helmet, gloves and a life jacket as well. It seems like a lot of gear, but we’ll need it all. ‘Are you good swimmers?’, Andy asks us. The tone of the adventures has been set. ‘We’ll start off at an easy spot, because the water is a bit wilder than in regular conditions. Linsay, I want you to jump right over there.’ We exchange a look. On both sides, sharp rocks emerge from the water level. This jump that barely reaches two meters mainly is a test to see how cold the ocean water is. Seconds later Linsay disappears under water, to pop up quickly, bursting out the salty water. Now it’s my turn. We swim to the closest rock accessible, scramble on it, recovering from the first experience. ‘Ok, now a little bit higher.’ Andy says, leading us to a new spot. I look down and notice that we will have to push our boundaries step by step. Especially when we have to jump off a ten meter cliff…

DSCF0529.JPG‘Wait here. When I say when, follow my jump.’ Coasteering is about right timing. See when a swell comes your way and would smash you into the rocks. We see him jumping in the ocean on a location he likes to refer as ‘wishy washy’. The washy part I can relate to, as down there the ocean looks like a huge washing machine in which the ocean in the cove goes everywhere. Waves up to two meter of altitude splashing out on the rocks, where we see Andy struggle to get onto a nearby rock because he gets carried off everytime. Once out of the water, he reaches for a ropes in his small backpack to use an an extra aid for the strong current. After our jump, we make swimming strokes with all of our strength, even though I got the feeling we barely get around. ‘Reach for the rope with both your hands and pull yourself to shore.’

Now it’s time for a real adrenalin kick.’, Andy tells us, while I’m still recovering from the last sip of salty water I engulfed. ‘Your highest jump so far.’ Linsay is the first one to DSCF0559crawl onto the ten meter high cliff. ‘Aim for that spot righ over there.’, Andy says. The deepness and the wild current down there is horrifying and with a little more than a little hesitation, Linsay ventures the jump. When it’s my turn, I understand the hesitation. I don’t suffer vertigo, but the idea of jumping into deep water frightens me more. Convinced of the fact that the longer I hesitate, the harder it gets, I jump into the ocean.

Without doubt, our experience with coasteering has been one of the most adventurous and most extreme ones we’ve ever witnessed. And that means something. Places in the ocean where no straight-minded person would ever go, is what they are looking for up here. Do we consider it a dangerous sport? Yes! But sometimes there’s a thin line between danger and adventure.