Categorie archief: Travel stories

Survival in the jungle of Belize

‘You would expect the machete to be much sharper.’ Linsay puts her index finger on the sharp side of the machete she just received from our Marcos Cucul, a Maya guide with an exceptional experience when it comes to surviving in the jungle.  Like a real-life Lara Croft she puts the machete back in the sheath hanging around her hip.

There were two reasons why we chose Belize as our travel destination: the Belize Barrief Reef and the Belizean jungle. The latter was added to be terrain we were not familiar with, us deciding to take a Jungle Survival Course with Maya Guide Adventures. Spending three days and two nights deep into the Belizean rainforest, on a place where jaguars, boa constrictors and the puma have their home. This experience would make acquaint us with the hostile environment of the jungle.

Belize Jungle Survival


The jungle as a source of food

The many poisenous snake species, hunting jaguars and the lack of food the next few days make this environment one of the most dangerous ones we ever found ourselves into. That we were on our way to camp presented some fun stories about the many botflies in this area, laying eggs under your skin via mosquitoes, giving you a burning feeling as they live as parasites, not yet included. And believe us if we say that you will start worrying seriously when you see the first five mosquito bites appear. Fortunately all those worries disappear when you got bitten fifty times (no exaggeration) and spend all your time scratching the itch.

Belize Jungle Survival


How hostile the jungle environment may well be, at the same time it’s a great source of food and water. With lots of rain having fallen out of the sky the past few days above mainland Belize, lack of water was no issue. More than once during our journey we found ourselves in thirty centimeters deep puddles of water and mud. ‘Taste this. It’s very nutritious.’ Marcos gives us a stem that looks like an asparagus and cuts his open. ‘This is the fruit of the Pacaya palm.’ Inside there are numerous green stamens that remind us of the hyped loombracelets. The taste is very bitter. Too bitter to our taste. ‘For tonight.’, he says and starts picking the pacayas from the tree. Okay, so our dinner would be bitter loom bracelets, so what? Fortunately, soon after Marcos pointed out to a tasty way of washing it down. He grabs a vine and tells us this is called the tea vine by the local people of Belize. When it’s boiled in water, you get a delicious kind of jungle coffee. In the evening, it turned out to be our cup of tea.

Belize Jungle Survival


The jungle as our new home

With many snakes being camouflaged by the foliage on the ground, a tent isn’t the safest option to spend the night. A hammock on the other hand… Trees are easily found in the jungle and with a tarp hanging above our hammock, we’re assured of a dry and safe night. At least, that would ‘ve been the case if we hadn’t drunk too much jungle coffee, making us pee at least three times a night. Opening your hammock, check with your head torch if there aren’t any snakes laying underneath your hammock and looking for a decent spot to ‘drain’ the coffee. Just in time, it springs to mind that I better check for snakes here as well. When I return to my hammock barefeeted, I hope that mosquitoes didn’t take advantage of that opportunity to accompany me in my cocoon. Alas, the buzzing of a still actively hunting mosquito marks the beginning of a short, but severe battle before I can continue my night’s sleep…until my next visit to the loo.

Belize Jungle


Setting traps and looking for food

No alarm clock in the jungle. Only a family of howler monkeys that isn’t too happy with our stay in their territorium. Their intimidating roar is what wakes us up in the morning. Our first task of the day is boiling water from the nearby river on the campfire. After another cup of jungle coffee (I know…) and some grilled pacaya for breakfast, a serious challenge lies ahead. With a sharpened machete in hand, we chop ourselves a way through the dense ferns and plants of the jungle, looking for food. Our plan is to set a trap, hoping to catch a bird. However, for this we need some bait. It takes nearly an hour before we reach a small river where we start wading and looking for snails, the favorite snack of several birds living in the lower parts of the jungle. ‘You see this?’, Marcos says. ‘These small mushrooms are edible. With his machete he cuts the small mushrooms off the fallen tree trunk and puts them in his pockets.

Belize Jungle Survival


Once back closer to camp, we look for the perfect spot to set a trap. A piece of string, a flexible small tree, some branches and our bait. That’s all we need to set up the type of trap you only see in cartoons. Step by step we are explained the different knots used that will trigger the trap when a bird nibbles the bait. And let’s hope it doesn’t get catapulted pops up in my mind when we test the trap with our finger.


Nothing to do except waiting, so for now we have to look for a different way of filling our stomachs. Besides pacayas, snails, shrimps and small fish, there is another important source of nutrition to be found in the jungle: the heart of palm. With the aid of our machete we cut the trunk of the palm tree until it collaps. A chore not to be completed in five minutes. Once cleaved in half, a white mass appears, similar to the a huge asparagus. The clog is big enough to eat for a few days and tastes delicious when grilled.

Belize Jungle Survival


Hiking at night in the jungle

I have a terrible fear of snakes. Big or small. When Marcos tells us that everyone in Belize, including himself, is very cautious when it comes to the snakes that live here in Belize, I’m relieved I’m not the only one. Or should I start worrying instead since he just confesses he’d rather not encounter them as well? Fortunately, most snakes (and other animals in the jungle) are nocturnal. Including the jaguar and the tapir that we would like to catch a glimpse of. There is no other way but to go out there at night. It’s 2am when we carefully crawl out of our hammock and prepare ourselves for a night hike. About fifteen minutes later, we witness the first sign of wildlife: jaguar tracks. Only thirty meter away from our camp. ‘Only a few hours old.’, Marcos says.

Belize Jungle Survival


Our hope for seeing a jaguar increases, eventhough our best chances are the next few days when we camp three days in the Cockscomb Basin Nature Reserve. Hiking at night through the dense jungle is way more exciting than in daytime. You can feel that is everything is becoming more active now. With our head torch that lights up the little eyes, we never noticed until now how many spiders there are around is. Not much later, we are about to see the largest of them all: the tarantula. Although it crawls back into his hole shortly after. With a small branch, Marcos lures the tarantula outside his hole giving us the opportunity to admire it.

Belize Jungle Survival


Despite having hike for two hours in the dark and not having seen a jaguar, we have the feeling of having been very close. When the next morning we wake up (no howler monkeys this time), it’s time for us to return to the outside world. Real jungle survival experts we have not become. Time was too limited for this, but we did have a great first introduction in surviving in a – for us – completely new environment. One of which we dare to state it’s not the last time we have spend time in.

Do you want to learn how to set traps, how to build a shelter with ferns, how to get water from vines or what you can eat in the jungle? Maya Adventure Guide offers Jungle Survival training courses suited for every level. During our own three day adventure we learned a lot and the experience gave us a taste for more. For sure, we will return to Belize in the future and embark on a longer jungle survival adventure.


Op Survival in de jungle van Belize

‘Je zou de machete scherper verwachten.’ Linsay legt haar wijsvinger op de scherpe kant van de machete die ze daarnet kreeg van onze gids Marcos Cucul, een Maya gids met een uitzonderlijke ervaring wat betreft overleven in de jungle. Als een echte Lara Croft steekt ze de machete terug in de schede die rond haar heup hangt.

Er waren twee redenen waarom we voor Belize als reisbestemming hadden gekozen: het Belize Barrief Reef en de jungle. Deze laatste was dan nog eens onbekend terrein voor ons waardoor we beslisten om een Jungle Survival cursus te volgen bij Maya Guide Adventures. Drie dagen en twee nachten diep in het regenwoud van Belize verblijven, op een plaats waar jaguars, boa constrictors en poema’s hun thuis hebben. Een dergelijke ervaring zou ons wat vertrouwder maken in de vijandige omgeving die de jungle toch wel is.

Belize Jungle Survival


De jungle als bron van voedsel

De vele giftige slangensoorten, jagende jaguars en het gebrek aan eten de komende dagen maakten deze omgeving een van de gevaarlijkste waar we ons ooit in hebben bevonden. Dat we onderweg naar onze nieuwe thuis dan nog enkele leuke verhaaltjes voorgeschoteld krijgen over de vele horzels (botflies) in dit gebied die eitjes leggen onder je huid via muggen en je een brandend gevoel geven omdat ze leven als parasieten, hadden we dan nog niet meegerekend. En geloof ons maar dat je de eerste vijf muggenbeten je serieus zorgen begint te maken. Al verdwijnen die zorgen een keer je zo’n vijftigtal keer bent gestoken (geen overdrijving) en je enkel nog bezig bent met de jeuk.

Belize Jungle Survival


Hoe vijandig de jungle dan ook mag zijn, tegelijk is het een grote bron van voedsel en water. Met de vele regen die de laatste dagen met bakken uit de lucht was komen vallen boven het binnenland van Belize, was er aan water geen gebrek. Meer dan eens tijdens onze tocht naar het kamp stonden we tot aan ons scheenbeen in het water. ‘Proef dit eens. Het is erg voedzaam.’ Marcos geeft ons een stengel die gelijkt op een asperge en snijdt die van hem open. ‘Dit is de vrucht van een Pacaya palm.’ Binnenin zitten verschillende groene stengels die ons doen denken aan de gehypte loombandjes. De smaak ervan is erg bitter. Te bitter naar onze smaak. ‘Voor vanavond.’, zegt hij en hij begint de pacaya’s van de boom te plukken. Ok, dus ons avondmaal zou bestaan uit bittere loombandjes, so what? Gelukkig wees Marcos al snel naar een lekkerdere manier om deze door te spoelen. Hij grijpt een liaan vast en vertelt dat deze door de lokale bevolking een tea vine wordt genoemd. Wanneer deze wordt gekookt in water, krijg je een heerlijke soort junglekoffie. Dat bleek ’s avonds iets meer ons ding te zijn.

Belize Jungle Survival


De jungle als nieuwe thuis

Met de vele slangen die verscholen liggen tussen het gebladerte op de grond is een tent niet de meest veilige optie om de nacht door te brengen. Een hangmat daarentegen.. Aan bomen geen gebrek en met een tarp boven onze hangmat hebben we gegarandeerd een droge en veilige nacht. Tenminste dat zou het geval zijn als je niet teveel van de junglekoffie had gedronken en tot driemaal toe per nacht een toiletbezoek moet maken. Hangmat openen, met je koplamp even checken of er geen slangen onder je liggen en daarna een goede plaats in het struikgewas zoeken om de koffie te laten doorlopen. Het schiet me nog net op tijd binnen dat ik best ook hier nog even rondkijk of er geen slangen in de buurt zitten. Wanneer ik op mijn blote voeten terugkeer naar mijn hangmat hoop ik dat er geen muggen van de gelegenheid hebben gebruikgemaakt om me te vergezellen in mijn cocon. Helaas, het gezoem van een nog actief jagende mug betekent het begin van een korte, maar hevige strijd vooraleer ik mijn nachtrust kan verder zetten… tot het volgende toiletbezoek.

Belize Jungle Survival


Valletjes uitzetten en op zoek naar eten

Geen wekker in de jungle. Enkel een familie brulapen die niet zo opgezet is met ons verblijf in hun territorium. Hun intimiderende gebrul is dan ook wat ons wakker maakt. Het eerste werk van de dag is water uit de nabijgelegen rivier koken op het kampvuur. Na een tasje junglekoffie (ik weet het..) en wat gebakken pacaya als ontbijt staat ons een serieuze uitdaging te wachten. Met een vers geslepen machete in de hand kappen we ons een weg door de dichtbegroeide varens en planten van de jungle, op zoek naar eten. Het plan is om een val uit te zetten in de hoop een vogel te vangen. Hiervoor hebben we echter lokaas nodig. Het duurt een klein uur vooraleer we een klein riviertje bereiken waar we doorwaden op zoek naar slakken, het favoriete voedsel van heel wat vogels die in de lagere gedeeltes van de jungle leven. ‘Zie je dit?’, zegt Marcos. ‘Deze kleine paddenstoelen kun je eten.’ Met zijn machete snijdt hij de kleine paddenstoelen van de omgevallen boomstam af en steekt ze in zijn zakken.


Eens we terug dichter zijn bij het kamp zoeken we naar een geschikte plaats om een val op te zetten. Een stukje touw, een flexibel boompje ,wat takjes en ons lokaas. Meer hebben we niet nodig om een valletje op te zetten zoals je ze enkel in de tekenfilms ziet. Stap voor stap krijgen we de verschillende knopen uitgelegd die de val zullen moeten triggeren wanneer een vogel van het lokaas knabbelt. En dan maar hopen dat hij niet wordt weg gekatapulteerd denk ik nog wanneer we de val met onze vinger even testen.

Belize Jungle Survival


Op onze vangst is het wachten en dus moeten we voorlopig op een andere manier onze maag vullen. Naast de pacaya’s, slakken, garnalen en kleine visjes is er nog een andere belangrijke bron van voeding die de jungle biedt: het hart van de palmboom. Met de machete hakken we de stam van de palmboom door tot deze omvalt. Een karwei die niet op een vijftal minuten gebeurt. Eens doorkliefd komt een witte massa tevoorschijn die gelijkt op een enorme asperge. De klomp is groot genoeg om enkele dagen van te eten en smaakt ons erg nadat het geroosterd is.

Belize Jungle Survival


’s Nachts hiken door de jungle

Ik heb grote angst voor slangen. Klein of groot. Als Marcos ons vertelt dat iedereen in Belize, inclusief hijzelf, bang is voor de slangen die hier leven, ben ik opgelucht dat ik niet de enige ben. Of moet ik me net zorgen maken omdat hij net bekent dat ook hij ze liever niet tegenkomt? Gelukkig zijn de meeste slangen (en andere dieren in de jungle) enkel ’s nachts actief. Ook de jaguar en de tapir waarvan we maar al te graag een glimp zouden opvangen. Er zit dan ook niets anders op dan ’s nachts op pad te gaan. Het is half drie in de ochtend als we voorzichtig uit onze hangmat klauteren en ons klaarmaken voor een nachtelijke wandeling. Nog geen kwartier later zien we al een eerste teken van wildlife: sporen van een jaguar. En dat op zo’n dertig meter van ons kamp. ‘Slechts een paar uur oud.’, vertelt Marcos.

Belize Jungle Survival


Onze hoop op het spotten van een jaguar groeit, ook al zijn onze kansen het grootst de komende dagen wanneer we drie dagen kamperen in Cockscomb Basin Nature Reserve. ’s Nachts door de jungle wandelen is een stuk spannender dan overdag. Je voelt immers dat alles tot leven komt. Met onze koplamp die de oogjes doen oplichten, valt het nu pas op hoeveel spinnen er rondom ons zitten. Niet veel later krijgen we de grootste van allemaal te zien: de tarantula. Al kruipt die snel weg in zijn holletje. Met een takje lokt Marcos de tarantula weer naar buiten zodat we hem even kunnen bewonderen.


Hoewel we na twee uur wandelen geen jaguar te zien hebben gekregen, hebben we wel het gevoel echt dichtbij te hebben gezeten. Wanneer we de volgende ochtend wakker worden (geen brulapen deze keer) is het tijd om terug te keren naar de bewoonde wereld. Echte jungle survival experts zijn we nog niet geworden, daarvoor was de tijd te kort. Wel hebben we een goede introductie gehad in het overleven in een voor ons volledig nieuwe omgeving. Eentje waarvan we durven stellen dat het niet de laatste keer is dat we er in vertoefd hebben.

Wil je zelf ook leren hoe je vallen zet, hoe je een schuilplaats bouwt met palmen, hoe je aan water raakt uit takken of wat je allemaal kan eten in de jungle? Maya Adventure Guide biedt Jungle Survival cursussen aan voor ieder niveau. Zelf staken we heel wat op tijdens onze driedaagse tocht en smaakte het avontuur naar meer. In de toekomst keren we zeker terug naar Belize voor een langer survivalavontuur.

Walkers Haute Route – Chamonix naar Zermatt

Chamonix naar Zermatt. Of hiken van de Mont Blanc tot de Matterhorn, twee van de beroemdste pieken in een gebergte waar Frankrijk, Zwitserland en Italië samenkomen: De Alpen. (Augustus – September 2014)

Het is al meer dan een jaar geleden dat ik boven op de top van de Mont Blanc stond. Ik herinner me nog dat Ruben en ik een paar dagen voor onze summit bid eveneens de kabellift naar de Aguille du Midi hadden genomen om de top van de Mont Blanc van dichtbij te zien. Nu stonden we met z’n drieën te poseren op dezelfde plaats, met het bergmassief die de Chamonixvallei domineert in de achtergrond. Het voelde als een déjà-vu om met Linsay en Tijs door Chamonix te wandelen. Vorig jaar vertoefde ik hier een maand alleen in afwachting van de beklimming van de hoogste piek. Deze keer was het doel anders: van de Mont Blanc tot de Matterhorn hiken doorheen de Franse en Zwitserse Alpen, met een rugzak van zowat 15 kg.


Hoger dan Everest

De Walkers Haute Route is een alternatieve route voor een bergtocht die Chamonix met Zermatt verbindt. Met hoogtes tot net geen 3000 meter toch nog hoog genoeg om van de mooiste panorama’s en beroemdste vierduizenders van de Alpen te genieten. Strikt gezien gaat het zelfs om een huttentocht van een kleine 200 kilometer waar je ofwel gebruikt maakt van hotels in de valleien of berghutten wanneer je eindpunt van de dag zich in de bergen bevindt. In totaal worden er 11 cols overwonnen en zo’n 12000 hoogtemeters overwonnen. Dat is maar liefst anderhalf keer de hoogte van Mount Everest. De Walkers Haute Route mag dan wel beginnen op Frans grondgebied, toch steken we via Col de Balme op het einde van de Chamonix-vallei al snel de Zwitserse grens over. Het betekent evenzeer het definitief achter ons laten van het Mont Blanc massief.


Het weer in de bergen

Het is midden in de nacht als Linsay en ik wakker worden door een bulderend lawaai. Hevige windstoten doen onze tent wapperen alsof hij elk moment de lucht in kan gaan. “Het is de föhn, denk ik.”, fluister ik haar toe en luister naar de windvlagen die vanuit de bergen naar onze slaapplaats lijken te waaien. Slapen met dit lawaai lijkt toch niet meer te lukken, dus luisteren we vol spanning hoe de wind door de bergpassen giert. Met het slechte weer dat ze vanaf vannacht hebben voorspeld, zijn we al blij dat het enkel bij de hevige wind blijft. Onze tent bleek bij eerdere kampeertripjes immers niet altijd waterbestendig te blijven bij hevige regenbuien. Om vier uur in de ochtend komt echter het worst case scenario uit. Hevige regen zorgt ervoor dat de tent doorweekt wordt, ondanks de extra poncho die we op de tent hadden bevestigd.

Grand Combin

Tegen de ochtend is het nog steeds niet gestopt met regenen. Ondanks het blijven uitstellen, zat er dan ook niets anders op dan in de gietende regen alles op te kramen. Met twee mogelijke routes – eentje over de Fenêtre d’Arpette, een hoge bergpas naast een gletsjer en de andere via de bossen – is het kiezen welke de veiligste en beste optie is om te wandelen. Al snel besluiten we te gaan voor de modderige paden doorheen de bossen via Alp Bovine, een klein alpenhutje gelegen in een al even modderige alpenweide en omsingeld door koeien. Tot over onze enkels in de modder ploeterend en de loslopende nieuwsgierige Zwitserse koeien met hun typische bel ontwijkend houden we hier even halt.

Peer pressure

‘Volgende nacht slaap ik in een warm bed in een hotel.’, aldus Tijs nadat onze situatie nog een stuk erger werd. Door de hevige regen waren kleine watervallen, grote watervallen geworden. Stroompjes die je anders makkelijk kon oversteken werden nu serieuze uitdagingen. Als we bij de eerste waterval een sterke stroming van minstens drie meter breed moesten oversteken was het zoeken naar een veilige manier om de overkant te bereiken. Met onze trekking poles zochten we naar de grootste stenen. Wankelend zochten we naar de balans die we dreigden te verliezen door de sterke stroming. Eén keer uitglijden betekende een hevige val of erger: een val in de dieperik. Uiteindelijk moesten we vier keer een dergelijke waterval oversteken vandaag. Met het water sijpelend uit onze wandelschoenen komen we uiteindelijk aan in Champex-Lac. ‘Daar is een hotelletje.’, glundert Tijs. Linsay en ikzelf wisselen een korte blik uit. We hadden ervoor gekozen om de volledige tocht met een tent af te leggen en no way dat we dit al na amper drie dagen zouden opgeven. Al verraadt de blik in Linsay haar ogen, dat ook zij nu heel even twijfelt om de nacht in een warm bed door te brengen. Zeker nu het nog steeds geen minuut was gestopt met regenen. Tijs had al de hele dag geopperd voor een goedkope overnachting in een jeugdherberg, zodat alles grondig kon drogen (en vooral door het feit dat hij niet graag in een tent slaapt). ‘Ik heb er geen probleem mee als je de nacht doorbrengt in een jeugdherberg…’, begin ik. ‘maar zelf ga ik mijn tent op de camping plaatsen.’ Om niet als een watje over te komen, besluit Tijs – tegen zijn zin – om ook de nacht op de camping door te brengen.

Cabane de Mont Fort

De Grand Combin

De komende dagen verlaten we de charmante valleien die het begin van onze tocht hebben getypeerd. Als volleerde ibexen zouden we nu hoogtemeters verslinden en dieper de bergen in trekken. Onze eindbestemming voor de komende twee dagen zijn dan ook telkens hooggelegen berghutten. Met andere woorden: heel wat klimwerk voor de boeg. Met een gezapig tempo hiken we richting Cabane de Mont Fort, een eerste berghut. Wanneer we boven de boomgrens uitkomen kijken we uit op een panorama dat niet snel zal gaan vervelen. De Grand Combin, een groot besneeuwd bergmassief is een van de grote landschapskenmerken die we tijdens onze trektocht zouden aanschouwen.

Sentier de Chamois

Slapen op grotere hoogtes is niet voor iedereen weggelegd. Niet alleen is de lucht al een stuk ijler, maar ook de temperaturen zijn een pak lager. Voor het eerst sliepen we boven de 2000 meter, in de nabijheid van Cabane de Mont Fort. Dat betekende, om het zacht uit te drukken, een frisse nacht. Slapen in de tent in plaats van een verwarmde berghut zorgde dan ook dat we dat temperatuurverschil hebben gevoeld. De koude nacht leek reden genoeg voor Tijs om een nieuwe poging te ondernemen om ons te overtuigen de volgende nacht wél in de berghut te slapen. Een beslissing die Linsay en ikzelf nog even afwimpelden. Via het Sentier des Chamois, de zwaarste optie voor vandaag met drie cols hopen we vandaag vooral voor het eerst ibex en chamois te zien. We volgen het smalle bergpad terwijl we nog steeds genieten van het zicht op de Grand Combin met zijn meerdere pieken boven de 4000 meter. Ondanks het feit dat we vanavond opnieuw in de buurt van een berghut zouden eindigen, hebben we opnieuw heel wat hoogtemeters te overbruggen. Gelukkig spotten we af en toe eens wat wildlife om de pijnlijke kuiten even te vergeten.


De volledige weg tot aan Col Termin had bij het mooiste geweest tot nog toe. Voor die reden alleen al waren we blij dat we niet de kortere alternatieve route naar Col de Louvie hadden genomen. Vanaf Col Termin daalden we lichtjes af, terwijl we Lac de Louvie in de diepte zagen liggen. Na enkele uren stevig geklommen te hebben, een tweede rotslawine te hebben gekruist, waren we op de tweede col van de dag. Deze was ongetwijfeld een pak zwaarder dan de vorige en alles wees erop dat met nog een col in het vooruitzicht dit wel eens de zwaarste etappe van de hike naar Zermatt kon worden. Veel tijd om te rusten was er niet. Niet alleen omdat er op de col simpelweg niets was, maar ook om goed op schema te blijven. De vroege start was er niet enkel om uit het zicht te blijven tijdens het wildkamperen maar ook omwille van de weersvoorspellingen. Op de hoogte waar wij zaten was er immers slecht weer en bijgevolg weinig zichtbaarheid uitgegeven. Dit samen met de slechte wegaanduidingen die er zouden zijn na Col de Louvie kon betekenen dat we zouden verdwalen en dus zouden moeten terugkeren. Gezien de route die we moesten afleggen doorheen de bergen, was de kans om  een slaapplek te vinden onderweg quasi onbestaande.

Uitzicht vanaf Cabane de Dix

Pas de Chèvres

Nadat we de volgende ochtend langs het uitgestrekt Lac de Dix wandelden, hadden we opnieuw de keuze tussen twee verschillende routes: via Col Riedmatten of Pas de Chèvres. De keuze voor deze laatste was al maanden geleden gemaakt. Al was het maar omdat we de passage via de laddertjes zagen als een van de hoogtepunten van de Haute Route. Na een korte stop bij Cabane de Dix, steken we de gletsjer onder de berghut.

Op de col heb je op een heldere dag voor de eerste keer zicht op de piramidevormige piek van de Matterhorn. Bewolking verknalde dit panorama voor ons. Vanaf de Pas de Chèvres daalden we snel af richting Arolla. De alpenstad die ook op het parcours van de Tour of the Matterhorn ligt, was de eerste stad sinds Le Châble dat we tegenkwamen.

De laddertjes van Pas de Chèvres


Het waren drie zware dagen geweest, waarin we elk een dip hadden gehad. De voorbije dagen als last dragend was Arolla als een oase in een woestijn. Een droom, een fata morgana in gedachten maar toch reëel. Het klimmen naar Cabane de Dix, het oversteken van Glacier de Cheilon en de ladder van de Pas des Chèvres. Het waren als zandkorrels tijdens onze woestijntocht. Zandkorrels  maar met de grootte van reusachtige boulders en bergketens. Hindernissen op ons pad. Arolla betekende de helft van de hike naar Zermatt. Op een of andere manier voelde het aan alsof het zwaarste voorbij was.


De Europaweg

De dagen volgend na Arolla begonnen we steeds meer te af te tellen naar de Europaweg, een bergroute die een alternatief bood voor de ‘saaiere’ valleiwandeling naar Zermatt.

De wandelaar is bijna constant blootgesteld aan de diepte en moet meer dan eens gevaarlijke passages berucht door steenlawines of andere gevaren, doorkruisen. De onstabiele toestand van de Europaweg moet niet onderschat worden maar de fantastische panorama’s lonen erg de moeite.

De passage in ons gidsboek hadden we meer dan eens gelezen. Toch hadden we nooit getwijfeld om onze hike van Chamonix naar Zermatt af te sluiten met de Europaweg. Dat veranderde niet toen we ‘s ochtends vroeg wakker werden in Gasenried en opmerkten dat het opnieuw regende. De regenval mocht dan niet zo erg zijn als op dag drie, het zorgde ervoor dat we door de bewolking geen panorama’s konden aanschouwen.



Grote rotsblokken en los grind zorgde ervoor dat we geconcentreerder naar het pad voor ons keken. Dat versterkte nog toen we enkele waarschuwingsborden tegenkwamen. ‘Warning, cross this area quickly.’ De borden vestigden de aandacht op een grote steenlawine die we moest oversteken. De steenlawine, de Grosse Graben combe, stond nog steeds bekend voor het naar beneden vallen van gesteentes. Vanaf dat punt werd de Europaweg er niet beter op. Steenlawines werden afgewisseld door paden in slechte toestand die we met behulp van ‘fixed ropes’ moesten passeren. Het voortdurend opletten van waar je je voeten moest zetten en de zware rugzak zorgde voor een nog snellere vermoeidheid. Vermoeidheid die je op een route als vandaag best kon missen om geen levensbedreigende fouten te maken.

De Europaweg

Het was inmiddels zes uur geleden dat we vanuit Gasenried vertrokken waren. Hoe ver zou de Europahut nu nog zijn? Het springen van rotsblok naar rotsblok en het zoeken naar het juiste pad doorheen een steenlawine was tijdrovend geweest. Na het passeren van een smalle richel zagen we een wankele suspension bridge in de mist. En daarachter… eindelijk de Europahut. ‘Max 4 personen. Niet schommelen.’ De brug zag er verre van stevig uit en in het achterhoofd houdend wat er met de andere brug gebeurd is vonden we het beste idee om één per één over te steken. Een tiental minuten en een paar selfies later stonden we bij de Europahut.

“Wat is het plan nu?”, vroeg Tijs sippend van zijn cola. We hadden net een gedetailleerde uitleg van de omleiding bekeken. De nieuwe, zogezegd stevigere suspension bridge die beschreven stond in de gids als ‘veel betrouwbaarder dan de vorige’, had het vorig jaar begeven en ligt naast de oude in de afgrond. Door de onstabiele natuur van de rotsen in de buurt hebben ze besloten geen nieuwe brug meer te maken. Het gevolg voor ons was dat we een omleiding van vijf uur extra moesten maken richting Zermatt. “Dat betekent twaalf uur in plaats van zeven.”, zucht Linsay. We waren het erover eens dat dit teveel was voor een laatste wandeldag. Mijn ideale laatste dag was een korte wandelafstand zodat we nog genoeg tijd hadden om Zermatt te bezoeken vooraleer huiswaarts te keren. Met de omleiding bleek dat onmogelijk. “Tenzij..”, stelde ik voor. “.. we vandaag nog een heel stuk afwandelen.” “Of gewoon naar de vallei afdalen en van daaruit verder wandelen.”, zei Tijs die geen zin meer leek te hebben in de hike. “Dan zijn we vanavond nog in Zermatt en slapen we in een warm bed op hotel.” Afdalen naar de vallei betekende een saai laatste stuk naar Zermatt, doorheen een bouwwerf. Iets wat we kost wat kost wilden vermijden. Uiteindelijk kozen we, ondanks de heuse tegenstand van Tijs, voor de omweg van vijf uur vandaag nog om te leggen.

Walkers Haute Route – een trektocht met veel hoogtepunten


Met nog geen eindbestemming voor de dag in gedachten werd het onderweg nog brainstormen. Naar de vallei en morgen terug omhoog of ineens naar Täschalp die nog zeven uur verder lag dan de Europahut. Halfweg de afdaling werd beslissen noodzakelijk. Een nieuwe versperring zorgde ervoor dat we in snel overleg ervoor kozen om ineens naar Täschalp te trekken. “Doe je rugzak af.”, zegt Tijs tegen Linsay en hij begint vanalles te versteken. “Als we nog voor het donker in Täschalp willen raken, dan zullen we aan een hoog tempo moeten klimmen.” Het alpendorpje lag opnieuw boven de 2000 meter, en na de afdaling vanaf Europahut betekende dit dat we opnieuw heel wat hoogtemeters omhoog moesten. Linsay had de laatste dagen meer en meer moeite met klimmen en na een zware dag als vandaag zou het veel te lang duren vooraleer we Täschalp bereikten. Nadat we al het zwaarste uit Linsay haar rugzak bij Tijs en ikzelf hadden gestopt, startten we aan een stevig tempo te wandelen. De rugzak was veel zwaarder dan de voorbije twee weken maar het was de enige manier.

Zermatt én de Matterhorn

De Matterhorn was ons doel sinds we de eerste stappen uit de Chamonix-vallei zetten. Op sommige momenten tijdens onze twee weken durende hike waren er mogelijkheden om een glimp van de piramidevormige berg op te vangen. Bewolking stak er telkens een stokje voor, alsof de climax uitgesteld moest worden. De Matterhorn, één van de meest beroemde en gefotografeerde bergen ter wereld, was onze eindbestemming voor vandaag.

Suspension Bridge, net voor de Europahut

In een vrolijke stemming lieten we Täschalp achter ons. Met een korte wandeling van zo’n drie uur op het programma waren we dichter dan ooit bij Zermatt. Het plan was om via een hoge aangegeven route doorheen de vallei naar Zermatt te wandelen. Zo bleven we hoog tot we Zermatt via een ‘achterpoortje’ binnen zouden wandelen. Hoog wandelen betekende niet alleen vermijden van de saaie laatste kilometers naar Zermatt langs een treinspoor en bouwwerf maar ook uitzichtpunten passeren waar de Matterhorn hoog boven de vallei uitstak. Onze vrolijke stemming werd al gauw gekelderd toen er voor de zoveelste keer een wegomlegging aangeduid stond op de Europaweg. Opnieuw was een stuk van de bergroute te onstabiel om te gebruiken.

Na zorgvuldig de kaart te hebben bekeken en de opties te hebben overlopen bleef er maar één optie over om Zermatt te bereiken: afdalen naar de vallei en via de traditionele Walkers Haute Route naar Zermatt wandelen. “Alle moeite voor niets.”, zuchtte Linsay. “Twaalf uur wandelen op één dag om met een climax af te kunnen sluiten en dan moeten we alsnog de saaiere route nemen.” Ik liet het niet met woorden merken maar de ontgoocheling was groot. Sinds Gasenried had ik alle mogelijkheden overlopen om een perfect einde van de hike te hebben. Maar de onstabiele natuur van de Europaweg eiste zijn tol. Van de hele Europaweg die we hadden moeten afleggen was meer dan de helft onbruikbaar door steenlawines of passages die op instorten stonden.

De eerste glimp van de Matterhorn

Die ontgoocheling vergaten we snel wanneer we nog zo’n 50 meter boven de vallei zaten. “Daar.” Ik wees tussen de bomen door naar de top van een berg waarvan de rest omringd was door wolken. “Dat is hem. De Matterhorn.” Ik nam mijn fototoestel en trachtte tussen de bomen door de piramidevormige top vast te leggen. Een uur later poseerden we met zijn allen nogmaals voor een laatste keer. Ditmaal in het centrum van Zermatt. Onze trektocht door de Alpen, van Chamonix naar Zermatt – Mont Blanc naar Matterhorn – was voltooid.

Wil je de Walkers Haute Route wandelen? Dit avontuur kan je nu ook zelf plannen met de hulp van onze e-guide Walkers Haute Route.


Mont Blanc – Naar het hoogste punt van West-Europa

Dag 1: Naar de Refuge de Tête Rousse

3167m – woensdag 26 juni 2013

Drie dagen voor de klimcursus begon had ik een afspraak voor een tandemvlucht parapente. Mijn instructeur Sean bracht me naar Le Prarion nabij les Houches. Mijn oorspronkelijke vlucht vanaf de Aguille de Midi ging namelijk niet door aangezien er een hevige wind in Chamonix heerste. Wat verder in de vallei kan die wind een pak minder zijn, en dus zou een tandemvlucht vanaf een andere locatie wel kunnen doorgaan. Als we richting de télécabine du Prarion reden wees Sean naar een rookpluim wat verderop. “Voorbije nacht is een restaurant afgebrand. De eigenaar was een vriend van me.” Toen ik na de vlucht te voet richting les Houches wandelde om er de bus terug te nemen passeerde ik aan het afgebrande restaurant. De brandweer van Chamonix was nog steeds aan het nablussen. Op dat moment echter had ik nooit verwacht dat diezelfde brand nog een gevolg zou krijgen voor onze Mont Blanc beklimming een week later.P1010592

Drie dagen later, een dag voor de beklimming van de Gran Paradiso ontmoetten we in een chalet in Chamonix onze teamgenoten. Die avond zou onze gids Christian een presentatie geven over wat ons allemaal tijdens de cursus te wachten stond. De Mont Blanc-beklimming begint met de Tramway du Mont Blanc, een treintje die ons vanaf Bellevue tot Nidd’Aigle moet brengen. Door de brand echter is de kabel van de Bellevue kabellift beschadigd geraakt. Wat de gevolgen zouden zijn moesten we afwachten. Nog eens vier dagen later, de eerste dag van onze Mont Blanc-klim blijkt dat we de kabellift niet kunnen nemen. We moeten ‘s morgens dan ook naar het beginstation van de Tramway du Mont Blanc in Le Fayet. De trein neemt ons ook niet mee tot Nidd’Aigle. Door herstellingswerken gaat hij niet verder dan het Bellevue station op 1794m, de halte waar we normaal gezien pas op de trein stappen die ons daarna zo’n 600 hoogtemeters hoger moet brengen. Het enige alternatief: de normaal gezien drie uur durende hike naar de Refuge de Tête Rousse beginnen vanaf Bellevue… Het betekent dat de klim een stuk langer en zwaarder wordt dan verwacht. Door de late sneeuwval de voorbije winter, is de sneeuwgrens een pak lager dan normale jaren.


Het tempo naar de hut waarin we komende nacht zullen overnachten ligt dan ook niet zo hoog. Een dikke mist zorgt ervoor dat we vaak niet echt veel zicht hebben op het panorama. Toch verschijnen er af en toe stukken van het bergmassief of de seracs van een gigantische gletsjer. Laat in de namiddag komen we aan in de Refuge de Tête Rousse. Vermoeid plaatsen we ons in de eetzaal waar we nog iets eten en drinken om terug op krachten te komen. Steve, één van onze teamleden, vraagt of er nog mensen zijn die al wat last hebben van de vermoeidheid. De één vreest last te hebben tijdens de summitbid morgen door pijnlijke schouders, de ander door pijnlijke dijen.. “En jullie?”, richten ze ons tot Ruben en ikzelf. Pijnlijke spieren of last van de hoogte hebben we nog niet. En onze vermoeidheid verwachten we van hersteld te zijn na een goede nachtrust. “Gewoon onbekwaamheid.”, antwoord ik op de vraag waar wij last van zouden hebben morgen. De groep lacht. Inmiddels hadden we al een bepaalde reputatie opgebouwd in de groep. Niet alleen omdat we veruit de jongsten zijn, maar ook omdat we altijd problemen hebben met ons materiaal. En die reputatie hebben we niet alleen bij ons teamgenoten, maar ook bij de gidsen zelf. Dat blijkt wanneer de teams worden verdeeld. Na alle teams te hebben verdeeld komt Christian, onze Franse gids bij ons uit. “En dan die twee.”, had hij gezegd terwijl hij zijn vuist in zijn handpalm drukte om nog maar eens te verwijzen naar wat hij al had doorgestaan met ons. “Les Belges.” Verbazingwekkend (al had ik het zelf voelen aankomen) kiest Christian voor de Mont Blanc wel net Ruben en ikzelf uit. Ondanks de ‘problemen’ die we hadden bij de start van onze summit bid op de Gran Paradiso. Tijdens onze summitbid op de Mont Blanc zou hij wel nog zeggen dat hij voor ons koos, omdat hij zag dat we wel over een goede conditie beschikken en karakter hebben en dat het wel wat wil zeggen als je de Kilimanjaro ook al hebt behaald.


Tijdens de briefing ‘s avonds volgt er een domper op de goede sfeer die de laatste dagen was ontstaan in de groep. Het weerbericht voor de komende dagen belooft niet veel goeds. Morgen zou er slecht weer verwacht worden boven de Mont Blanc. En dat tot zaterdag. Dus ook onze reservedag die we hebben voor het slechte weer kan ons niet helpen. Christian stelt voor om omstreeks 3u ‘s nachts al te vertrekken in plaats van 4u30. Het plan is om te klimmen naar Refuge du Goûter en daar te kijken of het nog loont om verder te klimmen.  Maar, zegt hij, de kans dat er morgen iemand de top effectief zal halen is zeer klein. Ieder team overlegt samen met hun gids de mogelijkheden van morgen. Eén team beslist om er morgen niet aan te beginnen. Te vermoeid. Ruben en ikzelf overleggen wat we zullen doen. Ook al steken er bij Ruben twijfels op of het wel nog waard is om echt te gaan voor de top. Bij mij overheerst er slechts één gevoel: ook al zijn de kansen klein, de Mont Blanc is een once in a life time voor ons, en dus wil ik er alles aan doen om toch nog een waterkansje te maken op de top. Aangezien het slechte weer pas rond de middag wordt verwacht, vraag ik Ruben of hij het niet ziet zitten om nog vroeger te vertrekken. Uiteindelijk leggen we ons idee voor aan Christian die ons morgen gidst. “Ik zal eens checken wanneer jullie ten vroegste kunnen ontbijten.”, zegt hij. “Om 1u15, klinkt dat goed?” Opnieuw mogen we ‘s nachts klimmen op een steile rotsformatie, de Aguille de Goûter, het moeilijkste stuk richting de top. Opnieuw mogen we klauteren in het donker. Misschien wordt het toch nog niet zo anders dan de Kilimanjaro.


To the Summit of the Alps!

4810m – 27 juni 2013

Met in het achterhoofd dat we met een goed tempo kunnen klimmen als het moet en dat we van hoogteziekte vaak nooit iets voelen, geloof ik nog in een goede afloop. Ondanks het feit dat we amper geslapen hebben (te wijten aan het gesnurk van medeklimmers) komen we fris aan de ontbijttafel. We hebben ons voorgenomen op ruimschoots op tijd te beginnen met ons materiaal aan te trekken zodat we zeker op tijd kunnen vertrekken. Onze reputatie te spijt, zijn we bij het moment van de waarheid, de summit bid, heel gefocust op ons doel. Net als vorig jaar bij het vertrek aan Kibo Hut sta ik ondanks het gebrek aan slaap en rust helemaal gerecupereerd klaar voor wat het zwaarste moet zijn dat ons deze week te wachten stond. Geen vermoeidheid, geen faalangst maar wel vol zelfvertrouwen begin ik wat mijn grootste doel van dit kalenderjaar was: de top van de Mont Blanc halen. Amper vijf uur na onze briefing, om 2u30 am, beginnen we met onze klim op de Aguille de Goûter, een 700m hoge rotsformatie. Ook al waren we de enige van de vier groepen uit ons team die vroeger zouden vertrekken dan afgesproken, toch zijn we alsnog als laatste vertrokken vanuit de Refuge de Tête Rousse. Deze keer treft ons geen schuld, want onze gids was niet bepaald opgejaagd om te vertrekken. We zitten er niet mee in, want net als vorig jaar op de Kilimanjaro halen we al gauw de eerste klimmers in. Met onze koplamp op de helm klauteren we naar boven, telkens enkel ons volgende obstakel belichtend. Misschien is het best dat we niet te veel zien denken we nog, want vaak zitten er echt wel steile stukken tussen om te beklimmen. Al gauw komen we aan het beruchte ‘Grand Couloir’ op 3400 meter waar continu rotsblokken naar beneden vallen. Deze staat door de vele slachtoffers bekend als het gevaarlijkste stuk van de Mont Blanc beklimming. Niet alleen zijn de vallende rotsblokken een gevaar maar net door het risico om geraakt te worden zijn klimmers geneigd om constant naar boven te kijken of er al dan niet iets op hen afkomt, en verliezen ze oog voor het verraderlijk smalle pad waardoor ze hun evenwicht riskeren te verliezen en zo naar beneden vallen. Met Christian voorop zekeren we ons aan een kabel en schoven we aan om de grand couloir over te steken. Ik kijk naar boven om te zien of er iets zou vallen maar door de duisternis zie je niets. Christian begint net de eerste passen te zetten om over te steken als hij plots door een donderend geluid abrupt stopt. Enkele kleine rotsblokken vallen net voor hem naar beneden. Als we nog niet volledig wakker waren  bij het begin van de klim, dan is het hierna wel het geval.


Twee uur en vijftien minuten duurt het vooraleer we de Goûter Hut bovenaan op de Aiguille bereiken. Nog vroeg in de ochtend en dus in het donker gaan we de hut binnen om wat van ons materiaal achter te laten. We eten en drinken wat in de inkomhal van de hut terwijl de klimmers die hier hun summitday starten nog slapen. We komen een ander team van onze groep tegen. Als we elkaar vragen hoe het tot nu toe gaat, klinkt het positief. “Als je last hebt van de kou hebt, neem een aspirientje.”, zegt Christian. We grijnzen naar onze teamgenoten. Onze gids Christian heeft de voorbije dagen al een reputatie opgebouwd met zijn aspirientjes. Hij gebruikte ze namelijk voor alles. Koude vingers of tenen, hoofdpijn, of soms neemt hij ze gewoon zonder reden maar uit voorzorg.

Terwijl de zon net opkomt vertrekken we vanuit de hut richting de Dome de Goûter, zo’n 500 meter lager dan de top. Ik kan het niet helpen maar iedere pas die ik zet voelt alsof het de laatste meters richting de top zijn. Het moeilijke deel is achter de rug, en ik zie steeds het beeld van zowel de Dome de Goûter als de Mont Blanc voor me. Hoe vlak ze leken vanuit Chamonix. Met het weer die nog steeds voordelig is geloof ik niet meer dat we de top niet zullen halen. Toch vrees ik nog wat voor Ruben. Hij oogt al wat vermoeid en met de weinige training die hij heeft gehad, vrees ik dat hij zijn klop nog krijgt. Een vrees die kracht wordt bijgezet als hij tijdens een pauze laat weten dat hij zich opnieuw niet goed voelt in zijn maag. “Als je je ziek voelt, neem een aspirientje.”, zegt Christian tegen Ruben. “Of beter nog: laten we er allemaal een nemen.”, juicht hij, terwijl hij al zijn doosje uit zijn rugzak haalt. Een déjà-vu moment steekt op. Ik raad hem aan een energy-gel te eten. Opnieuw klimmen we verder maar ik tob nog wat na over de rest van de klim. Het is nog zo’n vier uur klimmen naar de top en Ruben vertelde dat hij al zwaar vermoeid is sinds we de Goûter hut verlieten. Uiteindelijk halen we de top van de Dome de Goûter. ‘Nog twee uur klimmen.’, vertelt Christian. ‘We gaan het halen.’, denk ik nog. Ik voel me nog fris, ondanks het feit dat we al bijna zes uur aan het klimmen zijn. De top lijkt binnen handbereik. Nog slechts vijfhonderd hoogtemeters. Ik denk al na over wat ik ga doen als ik op de top sta. Misschien bel ik straks naar een collega die ongetwijfeld vol spanning zit te wachten of ik de top al dan niet haal. Hoe tof zou het niet zijn om aan de telefoon te kunnen zeggen dat je op de Mont Blanc staat?


Intussen begint de lucht bewolkt te worden. Het slechte weer is op komst. Opgeven doen we niet meer. Niet nu we zo dicht zijn. Ik blijf dat herhalen terwijl we het steeds lastiger krijgen om telkens de volgende stap te zetten. Ik heb me lang onvermoeid gevoeld, tot we een heel steil stuk van de bergkam omhoog moesten. Ik kijk naar links en zie de sneeuwflank diep naar beneden verdwijnen. Aan de rechterzijde hetzelfde. Intussen is er een hevige wind beginnen opsteken. De bergkam is zo steil dat we op handen en voeten naar boven klauteren, met de ice axe in de hand. Eens we boven op de bergkam zijn wordt het opnieuw een stuk minder steil. Ik kijk achterom en zie de groep die achter ons kwam niet meer. Later zou blijken dat één van de Britten van ons team een paniekaanval kreeg op de bergkam die we net hebben overwonnen. Het team was teruggekeerd daarna. Al slenterend gaan we verder richting de top. Ongelooflijk hoe ik op tien minuten tijd van onvermoeid in deze toestand ben verzeild geraakt. Het kan niet ver zijn. Aan opgeven denken we niet meer. Ik plaats mijn ene voet moeizaam voor de ander. Soms plaats ik hem te veel naast het pad in de diepe sneeuw dat is ontstaan door klimmers voor ons. Dan glijdt mijn voet weg langs de sneeuwflank en corrigeer ik in een reflex. Aandachtig blijven is de boodschap, want we bevinden ons opnieuw op een bergkam.De laatste. Aan de ene kant ligt Frankrijk met Chamonix, aan de andere Italië met Courmayeur. De bergkam wordt vlakker. Wat verder zien we het pad niet meer omhoog gaan. We hebben de top gehaald! Ineens verdwijnt de vermoeidheid en geniet ik van het panorama. Onze gids deelt ons high fives uit. Op de top ontmoeten we twee andere klimmers wiens foto we nemen, waarna zij die van ons nemen. Het is 9u50 am. We did it. Negen maanden na op het hoogste punt van Afrika gestaan te hebben staan we nu op het hoogste punt van West-Europa.

Gran Paradiso – Een eerste alpiene ervaring

Op de vraag welke de hoogste berg van Italië is, zul je vaak verschillende antwoorden te horen krijgen. De Monte Rosa, want de top die op 4634m ligt wordt gedeeld tussen Zwitserland en Italië. De Mont Blanc de Courmayeur, wiens top op Italiaanse grondgebied bevindt (maar waarvan de berg zelf eigenlijk in Frankrijk ligt). Maar in feite is er slechts één antwoord waarover alpinisten het eens zijn: de Gran Paradiso (4061m), de hoogste piek in het Gran Paradiso NP én de hoogste berg van Italië, die volledig in Italiaans grondgebied ligt.

Naar de Rifugio Vittorio Emanuele II

2735m – zondag 23 juni 2013

Er wordt ons de komende drie dagen goed weer beloofd en dus kunnen we met een gerust gemoed naar Italië trekken om onze acclimatisatieklim te starten. Het plan is om de Gran Paradiso te beklimmen, de nodige basisklimtechnieken die we nodig hebben op de Mont Blanc aan te leren, en ons goed te acclimatiseren om over drie dagen aan de Mont Blanc te kunnen beginnen. Met een busje verlaten we Chamonix via de twaalf kilometer lange Mont Blanc tunnel richting Gran Paradiso NP. Eens we uit de tunnel komen valt meteen op welke invloed een berg als de Mont Blanc kan hebben op het weer. Waar het in Chamonix miezerig regenachtig weer was, is het aan de andere kant van het bergmassief stralend zonnig weer. Nadat we Courmayeur gepasseerd zijn (het Italiaanse evenbeeld van Chamonix), rijden we een uur lang zigzaggend in de Aostavallei. Het warme weer in combinatie met de kapotte raampjes van het busje en de opeenvolging van haarspeldbochten bezorgen me een misselijk gevoel. Een gevoel alsof je een uur aan een stuk op rollercoasters hebt doorgebracht (al wil ik het niet steken op de rijstijl van onze Franse gids). Terwijl iedereen in het busje hoopt dat ze de komende dagen geen last krijgen van hoogteziekte, kan ik op dat moment enkel maar hopen dat ik geen reisziekte krijg. Helaas, zo’n tien minuten voor we aankomen aan het begin van onze berg wordt het misselijk gevoel te hevig. “Kunnen we even stoppen of zijn we er bijna?”, vraag ik terwijl ik niets liever wil dan nu gewoon kunnen uitstappen. “Ben je wagenziek?”, vraagt Christian, onze gids die aan het stuur zit. “We zijn er bijna.” Dat is niet het antwoord dat ik wou horen, dacht ik bij mezelf toen Christian liever toch in één stuk doorreed. “Ik zou liever toch nu eens uitstappen.”, zeg ik hem en hoopte dat hij nu doorhad dat dat de enige optie is.


Na even kort een frisse neus te hebben genomen komen we uiteindelijk zonder veel problemen aan op de parking van het Gran Paradiso NP in Valsavaranche, waar we onze hike naar de Vittorio Emanuele II-hut beginnen. En meer dan een hike is het niet, want ons klimmateriaal komt er vandaag nog niet aan te pas. Met onze trekking poles bij de hand kronkelen we ons de vele hoogtemeters omhoog richting de eerste en enige hut waarin we zullen overnachten vooraleer we een summit bid plaatsen. Waar we een niet al te vermoeiende dag hadden verwacht van zo’n drie uur wandelen, blijkt het toch een pak zwaarder. Het warme weer met een stralende zon op ons gezicht zit daar voor een groot stuk tussen. Toch is het belangrijk om niet al te veel energie te verkwisten. Tenslotte vertrekken we morgenvroeg voor een vier tot vijf uur durende klim naar de top van de Gran Paradiso.


Eens aangekomen bij de rifugio krijgen we de tijd om ons te settelen in onze vierpersoonskamertjes met telkens twee stapelbedden (waarvan het bovenste bed slechts op 50cm van het plafond ligt, de gevolgen ‘s morgens kan je raden). Daarna worden we buiten verwacht met al ons klimmateriaal bij ons om de basistechnieken van het klimmen aan te leren. Het aandoen en wandelen met crampons aan, leren in cordee wandelen, elkaar zekeren, het opbergen van ons materiaal in de rugzak zodat alles snel beschikbaar is… Het wordt al snel duidelijk dat de klim morgen helemaal iets anders wordt dan de Kilimanjaro die we vorig jaar nog bedwongen.

Naar de Madonna van de Gran Paradiso

4061m – maandag 24 juni 2013

Om 04.30 am staan we op (en botsen we met het hoofd tegen het plafond jawel), trekken we onze verschillende lagen kledij aan die ons tegen de kou moet beschermen. Wetende dat ik niet snel koud heb besloot ik een fleece trui in de rugzak te steken in plaats van hem al aan te trekken. Na een kort en nerveus ontbijt gingen we naar de inkom van de hut waar alle ice axes, trekking poles en schoenen gemeenschappelijk verzameld worden. Als ik mijn schoenen wil nemen waar ik ze had achtergelaten, blijken die echter verdwenen. ‘Ruben, heb jij mijn schoenen soms meegenomen?’. Hij schudt zijn hoofd. ‘Dit is mijn paar die ik vast heb.’, zegt hij terwijl hij de maat die op de hiel geschreven staat toont. Ik kijk of ze niet verplaatst zijn geweest maar al gauw blijken ze echt wel vermist. Iets wat je echt wel kunt missen als je met een strak tijdsschema aan een summit bid wilt beginnen. ”Shit, mijn klimschoenen zijn weg!” Nog nerveuzer dan voordien zoek ik nogmaals tussen de schoenenrekken. Bijna alle klimschoenen waren dezelfde van het merk La Sportiva, maar die met het nummer 11, mijn schoenmaat, waren nergens te bespeuren. Op aanraden van onze gids zoeken we dan maar naar een ander paar aangezien verondersteld wordt dat iemand gewoon het verkeerde paar heeft aangetrokken en al bezig is met zijn tocht naar de top. Vreemd genoeg, ondanks het grote assortiment aan klimschoenen, vind ik geen enkel paar in mijn maat. Te groot, te klein, en de tijd begint te dringen. Ook het idee om iemand anders zijn schoenen te ‘lenen’, heb ik geen goed gevoel bij. Uiteindelijk komt de receptionist met een oud paar die ze nog in stock hadden. Net iets te klein, maar ik besef dat er niet veel anders op zit dan me er maar in te wringen. Ik wil echt graag naar de top. Met al een vertraging voegen we ons bij de rest van de groep die klaar staat om te vertrekken, mét hun klimmateriaal aan… Gisteren werd nog beslist om niet alles van bij de hut aan te trekken, maar gewoon mee te nemen. Blijkbaar zijn onze gidsen van mening veranderd bij het zien van de bevroren sneeuw en mochten we nog vlug ons klimharnas, crampons en gaiters aantrekken. Ons team is inmiddels vertrokken en dus zaten we al met een echte achterstand. Onze Franse gids Christian blijft achter bij ons en na een hectische start zetten we de achtervolging in. Dachten we! Na tien meter roept Ruben: “Stop, ik wist het hé.” Zijn crampons hadden al blijven steken in de sneeuw en waren van zijn klimschoen gelost. “Putain, putain, merde! Ce n’est pas possible”, schreeuwt onze gids. Op de cursus spreekt hij voortdurend Engels, maar nu begin hij te vloeken in het Frans, dit kan niet goed zijn..


Nadat onze gids Ruben zijn crampons heeft vastmaakt, kunnen we met een extra vertraging (die al snel was opgelopen tot 45 minuten) opnieuw verder. Zonder ook maar een keer halt te houden (we hadden ook niets anders verwacht) en met een stevig tempo halen we onze teamgenoten net op tijd in om ons met een touw vast te maken. Vanaf nu wordt het een stuk steiler en gaan we per vier verder. Na uren klimmen komt de top nog steeds niet in zicht. Of hij ligt gewoon uit het zicht, of de dikke bewolking zorgt er gewoon voor dat hij onzichtbaar is. Uiteindelijk komen we aan het laatste steile stuk: een stevige sneeuwhelling gevolgd door een stuk rotsformatie die naar de top leidt. Intussen begint het lichtjes te sneeuwen en blijft de zichtbaarheid beperkt. Eens we aan de rotsformatie aankomen laten we onze trekking poles en ice axe achter en mogen we beginnen aan wat rock scrambling: over rotsen klauteren met handen en voeten. En dat op 4000 meter hoogte terwijl de diepte met slechts één verkeerde stap verwijderd is. Iets waar iedere normale mens nu hoogtevrees van zou krijgen. De knop is echter al een tijdje omgedraaid waardoor we enkel nog aan de top denken. Voor het eerst zijn we dichtbij een echte bergtop in de Alpen! Toch moeten we geconcentreerd blijven. Onszelf goed zekeren met karabiners die aan de rotsen bevestigd zijn en ons garanderen dat een slippartij ons slechts een kleine val oplevert.


Met een traag tempo klauteren we richting het Madonnabeeld dat zich op de top van de Gran Paradiso bevindt. Traag, omdat we vaak moeten wachten tot klimmers die terug afdalen langs de uiterst smalle richels ons hebben gepasseerd. Als het verslechterende weer het ons niet moeilijk maakt, om de top te halen, dan is het wel het drukke verkeer aan klimmers dat zich op de rotsformatie bevindt. Uiteindelijk na de bottleneck te hebben doorstaan komen we iets na elf uur als laatste team van de dag op de Gran Paradiso . “Raak het Madonnabeeld aan.”, zegt onze gids. Dat was dan ook het enige moment dat ik op de top heb beleefd. Geen tijd voor een summit foto. “We moeten snel naar beneden”, zegt Christian, terwijl hij me kort nadat ik voet heb gezet op de top als eerste terug laat afdalen. Op hetzelfde trage tempo klauteren we terug naar beneden. Net op tijd zijn we van de rotsformatie af die de sneeuw met de top scheidt af. Hevige rukwinden steken op en het begint steeds meer te sneeuwen. Al gauw wordt de zichtbaarheid nihil. Dat het echt menens is, wordt duidelijk als we Christian met een andere gids van ons team zien overleggen langs waar we zouden moeten afdalen. Onze eerste alpiene beklimming, en we zijn terechtgekomen in een whiteout…


Tijdens een afdaling is het normaal dat de gids achteraan het touw vasthangt, en aangezien ik aan het andere uiteinde vasthang is het aan mij om ondanks de pak sneeuw die intussen is gevallen toch nog ons pad te trachten volgen. De combinatie van de stevige wind met de sneeuwbui zorgt ervoor dat er al gauw een laag ijs aan mijn baard kleeft. Na enkele uren en vele hoogtemeters te hebben afgedaald, komen we uiteindelijk uit de sneeuwstorm. “Dat is de limiet waarin wordt geklommen.”, vertelt Christian ons. “Maar als je een dergelijke situatie tegenkomt op de Mont Blanc, dan zit je met een probleem. Maar nu ben je weer een ervaring rijker.” En zo zien we inderdaad onze eerste beklimming. Een klim waarin we een pak ervaring hebben opgedaan. Want voor het eerst hebben we een echte alpiene beklimming voltooid. We zijn intussen wat vertrouwder geraakt met ons materiaal (ook al had Ruben nog steeds moeite met zijn materiaal tijdens de afdaling). En we hebben aan den lijve kunnen ondervinden dat het weer in de bergen onvoorspelbaar is en ineens kan omslaan. Want ook al hadden ze een perfecte dag voorspeld om naar de top te klimmen, uiteindelijk kwamen we terecht in een sneeuwstorm. Alleen stellen we onszelf achteraf de vraag: Wat als we nog op de rotsformatie hadden gezeten toen de rukwinden begonnen? En als het weer zo onvoorspelbaar is, wat als dit gebeurt tijdens onze Mont Blanc beklimming? Al hebben we een gids met veel ervaring die ons leidt, om twee onervaren wannabe klimmers van de Mont Blanc beneden te krijgen in een situatie als vandaag, dan zit je toch wel in een heel gevaarlijke situatie.

“Dat is de limiet waarin wordt geklommen.”, vertelt Christian ons nadat we net doorheen een white out de Gran Paradiso hadden afgedaald.

Op de terugweg naar Chamonix is het niet nodig om ‘shotgun’ te roepen om vooraan te mogen zitten. Ik krijg spontaan de plek aangeboden (‘reisziek’ roepen tijdens de heenreis volstaat). Het biedt een panoramisch zicht op de Italiaanse Alpen. Niet alleen worden we omringd door de bergen, maar na een twintigtal minuutjes wordt ons busje omsingeld door een immense kudde koeien. Ook dit is typisch voor de Alpen. Het kabaal van talloze koeienbellen (en de acties van de koeien vooral) zorgen voor een hilarisch tafereel. “No, not with John’s van”, schreeuwt onze gids nog. Maar koeien luisteren niet of wat had je gedacht? Uiteindelijk kregen we nog een zicht op de hoogste top: de Mont Blanc. Maar ditmaal van de Italiaanse (moeilijkere) kant. Bij niemand komt het over de lippen, maar iedereen in ons busje denkt hetzelfde: ‘de Mont Blanc wordt een échte uitdaging.’


Fifty Shades of Green

Spending nine days into the wild. Hiking through the dense forests that cover Finland and paddling back along one of its wilderness rivers. Being isolated from the outside world, we don’t expect to see any people. Or hardly. For once, this is a story about two adventurers and lots of bears, wolves, elchs and lynx

Into the wild — May 28th 2016

Our preparation took us as far as Uimaharju, a village where we are dropped of with a small-sized train. This is as close as we can get, despite the promised we ‘d found on the internet that there were good public transport connections in the remote regions of Finland. Still, we find ourselves at 40 kilometers of Patvinsuo NP, the starting point of the Karhunpolku, a 130k long-distance hike through the Finnish wilderness. Literally translated: Bear’s Path. They can’t make it any clearer, this is bear territory. And it’s not only bears that live with the few people that are settled in this remote and pristine region. No, the forests are home to as well bears, wolves, elchs and lynx. Secretly, we hope to catch a glimpse of one of these shy animals.

Finland Karhunpolku


On the Bear’s Path — June 29-4th 2016

Our first night in Scandinavian nature was something we had been looking forward to a long time. That we were able to flare up a smoldering fire, made that evening perfect. Last year in the UK, we hadn’t been able to make a fire once (rain!). Our hunger for adventure only got bigger. At that time, we had no clue that this hunger would become quite real.

With a heavy-packed backpack and supplies for the next three days (after that we would be able to resupply in Ruuna) we hike around the large Lake Suomunjärvi, the main attraction of the national park. The impressive setting makes our expectations for the next few days rise.

Finland Karhunpolku


Twenty-three kilometers of hiking every day, and we are able to complete the route in six days. Since there isn’t a lot of altitude to be gained and our experiences in the Scottish Highlands, we expect to fulfill this task easily. Only hours later, we found out this was an underestimation of our side. The paths of the Karhunpolku are smaller than during our last trips, and the marshy surface with three roots makes it hard to set a steady pace.

Sweating without a sauna

The hot weather caused a swarm of mosquitoes to bother us the whole time in the forests. ‘I still haven’t decided what I prefer.’, Linsay sighs. ‘Mosquitoes, but more shade or no mosquitoes and being exposed to the sun. I agreed. Never, did we had this much nuisance of mosquitoes as right now. And it still is only late May. The warm weather this last few days, might have something to do with it. Allthough we didn’t really expect to face temperatures around 30 degrees, this high up North. We are only 450 kilometers below the Arctic Circle. With this weather, we would be sweating the whole day. Never did it seem like clouds would give us some cooling. ‘We don’t need a sauna to sweat.’, I laugh.

After three days we would be able to resupply. This is how we were informed before we left for Patvinsuo National Park. It was the reason why we decided to pack only three days worth of supplies. Afterwards we would get some extra food in Ruuna Hiking Area, a park where we expected to see some tourists and hikers. This way, we wouldn’t need to carry a heavy backpack during the first days. To our surprise, on day three there is no one to be seen in the park. ‘Chances are slim that the restaurant will be open.’, Linsay says. ‘I think we’re lucky.’, I smile when I see people sitting on the terrace of the restaurant. Unfortunately our luck would turn. The restaurant may be open, the owner informed us that there were no shops around to resupply. One meal with salmon and potatoes later, we realize there is nothing left to do than to hope that the restaurant can miss some of their food. After some hesitating, they sell us some rice, soup and a few loafs of bread. Barely enough for two days. And this while we still are six days away from our final destination.


We leave Ruuna without saying anything to each other. Both Linsay and I are absorbed in thought. ‘How are we going to solve this problem?’, I think. We are in the middle of the wilderness with barely any food. Going back isn’t an option since the starting point isn’t inhabited as well. Only at our final destination, we’re certain to get some food. But it’s still six days from now. It makes us quite frugal with our meals. Our dinner is a single loaf of bread with cheese.

Finland Karhunpolku

Let’s start fishing

During our first evening, just before starting our hike, I almost succeeded in catching a fish with a self-made fishing rod, made by Linsay. A yellow of string of rope, a piece of metal bended like a hook, a branch and some bread. It was more than enough to catch a fish. Reason, the fish managed to escape was the fact that I had been to surprised and the poor quality of the hook. Three days later, we are starting to think to try fishing again. As a necessity this time. With a rumbling stomach, we arrive at a place that seems perfect to pitch our tent. Linsay starts to adapt our fishing rod to make it more solid, while I pitch the tent. Half an hour later I’m finding myself at the shore of a nearby lake, waiting patiently for success. Unfortunately my patience runs out quickly when for the fifth time in the same number of minutes, another piece of bread has dropped. The swarm of mosquitos hovering around my head doesn’t help either offcourse.

Finland Karhunpolku


Some luck… and some bad luck

I loved watching the episodes of Ultimate Survival Alaska on the Discovery Channel. How groups of adventurers succeeded to cross a distance through the wilderness and to survive was intriguing to see. That they miraculously found three sets of skies to find themselves skiing down the slopes was just something you had to deal with when watching American shows. Not even in our wildest dreams, we would find a bag of food that would solve our problems. Therefore we rubbed our eyes twice when we saw fishing rod left behind near the last cabin of the fishing area Anaikinen. In perfect condition.

Eventhough we considered ourselves lucky to find a fishing rod, five minutes later another misfortune struck us when our bottle of gas ran out. ‘Euhm, Linsay? No more warm meals I think.’ Not only do we have no more food left, but now even our gas stove is useless. Since we always used the autostarter, you won’t be surprised we didn’t had any matches with us. The lack of matches would bite us again in the end when that evening we weren’t able to make a campfire (before we used the gas stove and some paper). We were left with no fire, the only way to get rid of those damned mosquitos.


And some fortune once again

You remember what we wrote about coincidences during Ultimate Survival Alaska? For a while, it seemed like we were dropped into the programma. No food, but finding a fishing rod. Not being able to make a fire… and yes, on day six we find some matches left behind in one of the wilderness cabins. One problem solved. The other problem however…Fishing seemed like the perfect solution to get ourselves some food. But how do you catch fish when you got no bate? We suggested to use one of the dry loafs of bread as bate. No succes. Secretly, we hoped, when arriving at Teljo at the end of the Karhunpolku, to find some civilization. Vain hope, as it turned out that the trail ended  at remote, traffic-less road.

Finland Karhunpolku

Paddling the Jongunjoki — June 5th-7th 2016

 ‘Should we ask him?’

‘I don’t know.. but I’m very hungry. Maybe sent him a text and see what happens.’

Tomorrow we meet our canoe rental, dropping a canoe for us. Since he is our only contact with the outside world, we sent him a text to see if he could get some extra supplies as well. Unfortunately, no respone and we see him the next morning it turns out he never got the message. So no food.

Finland Karhunpolku


The temperatures are lower than the past few days and the number of mosquitos around our head has dropped to a minimum. It made our journey on the Jongunjoki, a wilderness river with some rapids, a bit more comfortable. We planned to cover 50 kilometers over three days. A piece of cake since there were quite some rapids. Despite the lack of food, we opted not to arrive earlier. The same route we had hiked the last few days, we return by paddling over the river. Back to Nurmijärvi and… food!

Do you want to plan this route as well (with correct information), download our adventure e-guides Karhunpolku en Jongunjoki. A custom-made travel itinerary you can find in our blog post Finland – Into the Wild experience

2017 – Ons Jaaroverzicht

Onlangs was ik in Nederland met een groep kajakbegeleiders om het succesvolle jaar af te sluiten. Uiteraard hadden we het er onder andere over onze toekomstplannen voor 2018 en onze reiservaringen van het afgelopen jaar. Nu heb ik echter de gewoonte om mijn verhalen steeds kort te houden (in tegenstelling tot op de blog). Gewoon omdat ik altijd vermoed dat de ander nu eenmaal niet zo geïnteresseerd zal zijn in wat ik dit jaar zo allemaal heb uitgespookt. En terecht ook. Wie wil nu weten wat we hebben gegeten toen we in Azië waren? Of hoe uitgeput we waren na onze trektocht door de Alpen.

Dit jaar was het anders. Ik betrapte mezelf erop met veel overgave en inlevingsvermogen mijn verhaal te doen. Ons verhaal van ons avontuur in Spitsbergen. Ok, dit jaar hadden we niet zoveel verschillende reisbestemmingen op onze planning staan, maar Spitsbergen… dat was al lang een droom. En ik mag nochtans niet klagen. De laatste vijf jaar leef ik echt volop. Het bracht me onder andere op de top van de Aconcagua (6962m), in een verre uithoek van Rusland en al peddelend in een kano op Loch Ness.

Ieder jaar rond dezelfde periode als nu, blikken Linsay en ik terug op het jaar. En ieder jaar moeten we toegeven dat het een nog beter jaar was dan dat ervoor. En telkens zeggen we erbij dat we denken dat het moeilijk zal worden om nog beter te doen. Wel, ook in 2017 zijn we er in geslaagd om ons beste jaar tot nog toe te hebben. Eerst en vooral hebben we voor de eerste keer met ons Volkswagen T2 busje gereisd, door Ierland nog wel.

20170510_opname zonder titel__5100274.jpg

Een ervaring die ongetwijfeld naar meer smaakte. Dit jaar stond dan ook in teken van de conversie van ons busje. Maar als ik het heb over de verhalen die ik vol overgave vertelde in Nederland, dan heb ik het uiteraard niet over Ierland. Nee, hoe prachtig Ierland dan ook mag zijn, de unieke ervaring die we dit jaar hadden speelde zich af op Spitsbergen.

Spitsbergen ligt hoog boven het Europese continent, en is zo dicht als je maar kan geraken bij de Noordpool (op vasteland dan). Ooit was het de speelgrond van noordpoolreizigers zoals Amundsen, die de wereld boven de poolcirkel in kaart wilden brengen. En toegegeven, dergelijke figuren zijn mijn voorbeelden, en dat was dan ook reden genoeg om mezelf in te schrijven voor een zeilcursus die als bestemming Spitsbergen had. Een avontuur die mijn wereld op zijn kop zette. Althans zo voelde het letterlijk ook aan toen we de oversteek over de ruwe Barentszee maakten.


Ik maakte kennis met wildlife zoals walrussen, walvissen, zeehonden, rendieren, papegaaiduikers (eindelijk!) en zelfs een ijsbeer. Alleen Linsay was nog niet eens in Longyearbyen aangekomen, en dat terwijl ze al zo veel gemist had…

Gelukkig ging onze solo kajakexpeditie op Spitsbergen nog een flink stuk verder. Tien dagen volledig alleen in de wildernis. Een wildernis die wordt geregeerd door de ijsbeer, een van de gevaarlijkste roofdieren. En jawel, op een bepaald moment kwamen we ook oog in oog te staan met niet één, maar drie ijsberen. Hoe we dat overleefden vertellen we hier.


Dat onze ontmoeting met de ijsbeer het verhaal is dat we het meest moeten vertellen zal je niet verwonderen. Maar ons hoogtepunt van dit jaar was het niet. En dat wil al wat zeggen. Nee, wanneer je helemaal alleen in een reusachtig fjord peddelt, met enkel het geluid van bewegende water en krakend gletsjerijs in de verte, dan pas ben je echt in de wildernis. Het maakte het ons erg makkelijk om een vinvis te spotten, de tweede grootste walvissensoort ter wereld. Nog indrukwekkender was de groep beluga’s die onze kajaks meerdere keren gezelschap kwamen houden.

Zowel onze filmpjes van onze ontmoeting met de ijsbeer als die van de beluga’s zijn dan ook viraal gegaan in de UK en de VS. Zelf hebben we er een fantastische levenservaring aan over gehouden. De vraag is alleen: kan 2018 het voorbije jaar wel nog overtreffen? Daarvoor zullen we moeten wachten op het volgende hoofdstuk van het Dagboek van een Avonturier.

West Highland Way – De legende van het koppel met de kilts

Met een wat verdwaalde blik en een zware rugzak op onze schouders stappen we uit het station van Milgavie. “Kan ik jullie helpen?”, kwam een voorbij passerende vrouw ons meteen vragen. Keken we nu al als verloren schaapjes of waren de verhalen dat alle Schotse vrouwen kilts sexy vonden gewoon waar? We weten het niet maar na vijf minuten aangekomen te zijn in Milngavie krijgen we meteen een rondleiding door een local die ons de beste winkels toont voor onze bevoorrading, smidge spray én ons meteen ook het beginpunt van de West Highland Way aanwijst.

Etappe 1: Milngavie – Drymen (6 mei 2015)

De West Highland Way is de allereerste grote afstandsroute in Schotland. De route begint vanaf Milngavie in het noorden van Glasgow en eindigt, na 152 kilometer van verbazingwekkende landschappen, in Fort William, aan de voet van de Ben Nevis, de hoogste berg van Groot-Brittannië. Niet alleen hike je van lowland Schotland naar het hart van de befaamde Highlands, maar wandel je vaak in de voetsporen van het historische verleden van Schotland. Een verleden van militaire acties, veediefstallen, clanvetes en zelfs bloedbaden. De vele veedrijversroutes en oude militaire wegen vormen dan ook samen met uitgedroogde beken en rivieren de West Highland Way.


Het dragen van kilts was het idee van Linsay geweest. Nog voor we goed en wel uit Milgavie zijn vertrokken komen we nog een tweede koppel tegen die ons aanspreekt. “We vinden jullie kilts echt heel leuk.” We vertelden hen ons plan om tot in Fort William te wandelen in onze groen- zwarte en rood-zwarte kilts. Ook onze vrees voor de midges werd wel eens vermeld, gezien die door onze blote benen toch wat groter was dan bij de gemiddelde wandelaar. “Don’t you be cruel to our midges. We houden van ze.”, vertelde de oude man smalend, amper verbergend dat hij al slechte ervaringen met de rotbeesten had gehad. “Nee ze zijn echt vervelend.”, gingen ze verder. “Het zou niet de eerste keer zijn dat ze de vakantie voor wandelaars verpesten.” Hun bijnaam ‘Schrik van de Schotse hooglanden’ die ik op het internet vaak tegenkwam was dus echt geen overdrijving.

Niet alleen de muggen waren onze vrees, maar ook het Schotse klimaat. Net om die reden hadden we geïnvesteerd in regenbestendige kledij en materiaal. Een regenbroek (niet veel nut als je ervoor kiest een kilt te dragen), een winddichte regenjas, een regenhoes voor over mijn rugzak en slaapzak, poncho’s en onze dubbelwandige tent. Aan alles kan je gewoon afleiden dat we echt wel regenweer verwachtten tijdens onze outdoor avonturen. En dat het vaak regent in Schotland hadden we gisteren al bevestigd gezien tijdens onze aankomst in Glasgow. Ook vandaag kregen we geregeld een bui te verwerken. Korte buien, die net niet lang genoeg duurden om onze regenkledij te doordringen. Zo hadden we ook het Schotse klimaat ingeschat. Veel regendagen, maar weinig echt hevige regenbuien. En daar zouden we gerust mee kunnen leven. Tenslotte, wat zou een trektocht in Schotland zijn zonder een occasionele regenbui?


Etappe 2: Drymen – Rowardennan (7 mei 2015)

Met het gezang van een hoog in een boom verscholen koekoek worden we gewekt rond zeven uur in de ochtend. Het is een dag waar we naar uitkeken want vandaag komen we aan in de Highlands van Schotland. Conic Hill, een stevige heuvel waar we eerstvolgend over moeten markeert de grens tussen lowland Schotland en de Highlands. Eens boven op Conic Hill kregen we een eerste echt panoramisch zicht op de Highlands. Met Loch Lomond, het grootste meer van Schotland, op de voorgrond. De hike zou zich nu verderzetten langs de oostelijke oever van het loch. De afdaling vanaf de flanken van Conic Hill naar de oever van het meer kende een aantal vaste gewoontes. Zo haalt iedereen spontaan zijn fototoestel uit wanneer de eerste Munros, de hoogste bergen uit de Highlands, tevoorschijn komen met de gigantische waterplas in de voorgrond. Het is dan ook een panorama zoals je ze enkel terugvindt op een postkaartje. Wie kan je dan ook ongelijk geven als je hier je tijd neemt om enkele foto’s te nemen?


Etappe 3: Rowardennan – Crianlarich (8 mei 2015)

Het kostte ons meer moeite dan gewoonlijk om op te kramen en ons klaar te maken voor vertrek. En dat had te maken met de fantastische ligging die we hadden gevonden om de nacht door te brengen. Aan de oever van Loch Lomond met de Highlands als decor. We maakten van ons hart een steen en kramen onze tent op. We volgden de wandelplanning om de West Highland Way in zeven dagen uit te wandelen. Dat betekende dat dag drie de zwaarste hike zou worden. Met zo’n 32 kilometer en heel wat hoogteverschillen als gevolg zouden we vandaag de volledige oostelijke oever van Loch Lomond voorbij wandelen op weg naar Crianlarich. Onze gebruikelijke uitrusting, de kilt meerbepaald, waren we intussen al goed gewoon. Voor het wandelen althans.. Hoe de Schotten het voor mekaar krijgen om op een fatsoenlijke manier te plassen is me nog steeds een raadsel. Zeker als er wat wind opsteekt. (Het weer! Niet ik!)

De weergoden blijven ons gunstig gezind, al zullen de Schotten dat niet gewoon zijn. Zoveel is duidelijk bij de grote glimlachen op de gezichten van de lokale wandelaars als ze de blauwe hemel aanschouwen. “The weather is just great today. I thinksummer is coming.”, vertelt een met rugzak en trekkingstok uitgeruste wandelaarster ons als ze ons pad kruist. Tot dusver is het weer tijdens onze trektocht inderdaad een pak beter dan we hadden verwacht van Schotland. Op de korte regenbui op de eerste dag na, lijkt onze regenuitrusting overbodig. Hoewel het goede weer het wandelen en wildkamperen meer dan een stuk aangenamer maakt, zou ik het toch spijtig vinden mochten we niet één dag het typische Schotse weer mogen ervaren gedurende onze wandeltocht naar Fort William. Geen regen ervaren tijdens onze hike zou aanvoelen als een skivakantie zonder sneeuw, zo dacht ik.


Etappe  4: Crianlarich – Inveroran (9 mei 2015)

De hike naar Tyndrum verloopt hoger op de flanken van de glen of vallei. Ons pad, omgeven van de bossen, hield de Fillan rivier voortdurend gezelschap. Dat was dan ook het enige gezelschap die we hadden gedurende de hele ochtend. Het merendeel van de hikers die we tegenkwamen onderweg de voorbije dagen hebben een wandelschema van acht dagen of meer. Het zorgt ervoor dat de zware etappe op dag drie voor hun opgesplitst werd. We hebben dus een halve dag voorsprong op hen. Maar zoals eerder gezegd: je bent nooit in the middle of nowhere. Al gauw komen we een ouder koppel tegen die de Way van noord naar zuid afwandelen. “Mag ik een foto van jullie?”, vraagt zijn vrouw die duidelijk opgezet is wanneer we ons plan vertellen om de volledige West Highland Way af te wandelen in de kilts. We zijn het ondertussen al gewoon dat onze kilts de aandacht trekken van voorbijgangers. Vreemd genoeg zitten daar veel Schotten tussen. Dragen ze in Schotland niet allemaal een kilt vragen we ons al een tijd af? We voelen ons in de omgekeerde wereld als Schotten ons vragen om een foto te nemen van ons, twee toeristen in een kilt.


Etappe 5: Inveroran – Kinlochleven (10 mei 2015)

“Dragen we onze kilt of niet?”, vraag ik Linsay, mezelf afvragend of het wel een goed idee was om verder te wandelen in een kilt nu het voor de eerste keer sinds dag één lichtjes aan het regenen was. “Ik weet niet.. Wat wil jij?”, vraagt ze terwijl ze haar dagelijkse routine van het opbergen van haar slaapzak en slaapmat verder zet. Het brengt ons voor een dilemma. Enerzijds hadden we wel leuk gevonden om de volledige West Highland Way uit te wandelen in onze Schotse kilt. Anderzijds was een doorweekte kilt allesbehalve comfortabel. In de hoop dat het regenweer snel voorbij zou zijn kozen we toch voor onze Schotse outfit.

Met Kingshouse als bestemming zitten we al gauw op een oude militaire weg. Met weinig zichten en de eentonigheid van de lange rechtlijnige grindweg zijn de eerste kilometers een pak minder interessant dan wat we de voorbije dagen te zien hebben gekregen. Dat de lichte regenbui nog steeds niet is gestopt, maakt het er niet beter op. “De Black Mountsummits zouden daar ergens moeten liggen.”, wijs ik, de kaart die ik bij de hand heb interpreterend. Een laag boven de grond hangende mist verschuilt de zwarte heuvels die we zouden moeten zien. Maar niet het gebrek aan panorama’s wordt de domper van de dag. Daar konden we enkel maar op hopen als na enkele uren wandelen regen met bakken uit de lucht valt. Hoewel Kingshouse niet veraf meer is, zijn we al gauw doorweekt en is alle moeite om onze schoenen en kleren droog te houden tevergeefs. Met een kilt die plakt aan onze billen bereiken we tegen de middag onze vooropgestelde eindhalte. Vlakbij vinden we een hotel King’s House genaamd waar we in de bar achteraan een middagmaal bestellen. Al was eten op dat moment maar een tweede prioriteit. Het vooruitzicht om met kletsnatte kleren in een al even doorgeregende tent hier in de omgeving te moeten slapen doet ons nadenken.


Eén voor één komen alleen trekkende jongeren de Climbers Bar binnen. De regen drupt van hun jas op de houten vloer nog voor ze de kans hebben deze aan de haak of bij de verwarming te hangen. “Dus wat gaan we doen?”, vraagt Linsay de kleine plassen op de vloer die de jongeren achterlaten observerend. “Als je het mij vraagt, wandel ik liever nog een stuk verder dan straks al in onze tent te zitten luisteren naar de regen.”, stelt ze voor.

Onze schoenen lijken amper droger wanneer we deze terug aantrekken om onze hike verder te zetten richting Kinlochleven. “Bah, niets zo erg als een nat paar wandelschoenen.”, zegt Linsay met een grimas die haar afkeer duidelijk maakte.

We verlaten de vallei via de Devil’sStaircase, een pittige beklimming maar nooit zo fysiek belastend als zijn naam doet vermoeden. We zijn niet de enigen die deze zware beklimming in dit slechte weer trotseren. Met onze rugzakken puffend doorheen de waterstroompjes die langs de heuvelflanken naar beneden lopen worden we al gauw op de hielen gezeten door een Schots koppel waar we eens boven mee aan de praat geraken. Lang praten doen we niet, want met dit slechte weer willen we zo snel mogelijk Kinlochleven én de camping bereiken.


Etappe 6: Kinlochleven – Fort William (11 mei 2015)

Een camping met een dryroom en een warme douche had ons dag gisteren goedgemaakt. Dat verandert echter snel als we wakker worden en zien dat het nog steeds aan het regenen is. “Wat zei die vrouw bij Loch Lomond twee dagen geleden ook al weer? Summer is coming? Yeah right!”, vloekte Linsay. Onze uitrusting mocht dan zo goed als droog zijn na een nachtje in de dryroom, veel nut had het niet als we meteen opnieuw in de gietende regen mogen wandelen. Met een half gekreukte maar wel droge kilt trotseren we het Schotse weer opnieuw.Als we na een halfuur uit de bossen verschijnen komen we terecht op een militaire weg die de weg makkelijk aangeeft. Met een open zicht op de komende kilometers zien we in de verte enkele groepjes. Ondanks de onophoudelijke regen tracht ik nog te genieten van de Munros die de vallei omsingelen. Daar slaagde Linsay niet in als er telkens een hevige windvlaag voorbij raast. Me kort op de hielen zittend, nauwkeurig mijn stappen volgend richt ze haar blik naar het pad op een meter voor haar. Al was het maar om de grote plassen te vermijden. “Wat had een regenbroek nu comfortabeler geweest.”, denk ik nog. Bekijks hebben we wel met onze kilt. Velen vinden het ook dapper dat we dit zware weer trotseren op deze manier. Dapper vinden we het zelf echter al lang niet meer. Onze keuze om vandaag tot Fort William te wandelen heeft veel meer te maken met het gebrek aan motivatie om nog eens in een natte omgeving te moeten slapen dan aan iets anders.


In de verte stapelen al een pak grijze wolken zich op en nog voor onze woorden koud zijn horen we het bulderende geluid van de donder echoën in de vallei “We hebben al zowat de ergste wandelomstandigheden meegemaakt de laatste twee dagen.’, zuchtte Linsay. “Nog straf dat het niet begint te sneeuwen.”

“Of hagelen.”, vul ik aan. “Alhoewel…”, trek ik mijn woorden abrupt in.“Uhm Linsay? Dit gaat pijn doen aan onze benen vrees ik. ”, en ik wijs naar een witte waas in de verte. Hagelstenen ter grootte van een knikkers breken hun val op onze onbedekte handen en kuiten. De pijnlijke inslagen negerend verhogen we ons tempo in de hoop snel uit de bui te raken. Waar een hagelbui in België amper twee minuten duurt, duurt deze helaas langer dan een kwartier. “Ik denk dat er veel mensen die we de voorbije dagen zijn gepasseerd nu wel eens aan ons denken.”, grap ik, ervan overtuigd dat het nu toch niet meer erger kan. En gelijk zou ik krijgen, want later komen we te weten via het koppel dat we op de Devil’s Staircase hebben ontmoet, dat ze ook in de hagelbui hebben gezeten en naar ons op zoek zijn geweest. Tegen het lijf gelopen hebben ze ons niet meer maar wel vertellen ze dat ze hier en daar tijdens hun laatste etappe naar Fort William een aantal keer hoorden vertellen over ‘de legende van het koppel met de kilts’. Zo zijn ze te weten gekomen dat we effectief ook zouden aankomen in Fort William vanavond.


We hadden het gevoel dat Fort William wel erg dichtbij was nu. Het verlangen naar een warme douche en een warm bed was groot, dus hoopten we dat we niet te veel aan wishful thinking deden. Ons buikgevoel werd echter bevestigd als we bij het uitkomen uit een stuk bos een groot massief voor ons zagen opduiken aan de andere kant van de vallei, met in de verte een relatief grote stad. “Ben Nevis.”, juichten we. De hoogste berg van de UK was een pak imposanter dan dat we ons hadden durven voorstellen.

Met het einde in zicht zetten we de afdaling in richting Fort William. Linsay heeft me al een aantal keer gek verklaard als ik een paar dagen geleden nog had gezegd dat ik toch stiekem hoopte op minstens één regendag. Iets wat ik gisteren bij aankomst in Kinlochleven me ook had beklaagd. Toch is de West Highland Way uitwandelen in kilt en met twee dagen barslecht regenweer een extra touch in onze ervaring te voet doorheen de Schotse Highlands. Iets waar je op het moment dat je in een fikse hagelbui zit serieus bij vloekt, maar waar je achteraf, na een douche, een stevige maaltijd  en een goede nachtrust in een warm bed zeg maar, dubbel en dik van geniet. Onze aankomstfoto’s bij het bord die het einde van de West Highland Way aanduidt, zijn dan ook een weerspiegeling van zo’n moment waarop we met volle teugen genoten. Genoten van opnieuw een leerrijke ervaring waarin we zes dagen konden wildkamperen, ons eigen potje kookten en heel wat boeiende mensen leerden kennen. En dat in één van ’s werelds mooiste landschappen. De Schotse Highlands.


Wil jij ook wandelen in de prachtige Schotse Hooglanden? Neem dan zeker een kijkje in onze West Highland Way adventure e-guide en plan je volgende avontuur!

Heb je dit reisverhaal met plezier gelezen? Dan kunnen we je met plezier vertellen dat het uitmaakt van ons allereerste Dagboek van een Avonturier boek London2Edinburgh. (verkrijgbaar in softcover en e-book)