Hoe wandel je de Dodentocht van Bornem succesvol uit?

LogoDotoJe bent onlangs misschien voor het eerst over de finish van een 10k loopwedstrijd gelopen? En nu zoek je een nieuwe uitdaging? Wat dacht je van 100 kilometer wandelen in 24 uur? De Dodentocht in Bornem die ieder jaar plaatsvindt begin augustus is de ultieme uitdaging voor iedere fanatieke wandelaar. Ruim tienduizend wandelaars wagen zich aan de uitdaging. Amper de helft kan een dag later trots verklaren de eindmeet te hebben gehaald. Hier zijn enkele tips hoe jij straks succesvol de eindmeet kan halen.

Neem de uitdaging niet te licht op. Honderd kilometer wandelen is fysiek zwaarder dan pakweg een halve marathon lopen. Heel wat starters weten totaal niet aan wat ze beginnen en krijgen amper twintig kilometer verder al de eerste pijnlijke spierkrampen te verduren. Veel te vroeg wil je effectief de Dodentocht uitwandelen. Het belangrijkste van je hele voorbereiding op de Dodentocht is het aanschaffen van goede wandelschoenen. Zorg dat deze comfortabel zitten en dat deze goed ingelopen zijn vooraleer je aan de wedstrijd begint. Dit kan door tijdens je trainingsweken steeds met hetzelfde paar te gaan wandelen.

Tip nummer twee. Je uitdaging begint niet met het startschot van de Dodentocht. Nee, je uitdaging begint met een goede voorbereiding. Begin je training dan ook minstens zes weken op voorhand en wandel afstanden van 20 tot 70 kilometer. Zorg dat je voldoende opbouwt naar die 70 kilometer wandelen tijdens je voorlaatste trainingsweek. Zeventig kilometer is immers voor veel wandelaars een afstand waarna je lichaam het volledig laat afweten, mocht je niet goed getraind zijn. De laatste week volstaat een training van zo’n 20 à 25 kilometer zodat je voldoende uitgerust van start kan gaan.

Enkele dagen voor de start zullen er wellicht twijfels beginnen opsteken of het wel een goed idee was om je voor de Dodentocht in te schrijven. Wees gerust, het komt bij iedereen voor, maar hoe dichter de dag komt, hoe erger het wandelvirus je zal parten spelen en je begint uit te kijken naar je uitdaging. Een groot voordeel kan zijn om met enkele vrienden de Dodentocht te wandelen. Het kan een motivatie zijn tijdens de moeilijke momenten die je ongetwijfeld zult meemaken in je avontuur. Als je je tocht solo wandelt, trek je dan op aan het feit dat de Dodentocht een massa-evenement is, en dan reken ik de vele toeschouwers die je midden in de nacht aanmoedigen nog niet mee.

D-Day. Als het kan tracht de uren voorafgaand aan de Dodentocht nog wat te slapen, want

Dodentocht. Ja, ze vallen wel degelijk..
Dodentocht. Ja, ze vallen wel degelijk..

vergeet niet dat je een volledige nacht én dag zult moeten wandelen. Slaaptekort kan evenzeer parten spelen als een slechte conditie. ’s Nachts wandelen heeft zo nog andere nadelen. Wandel het best met een lange broek om krampen in een vroegtijdig stadium te voorkomen. Deze kan je in de vroege ochtend gerust inwisselen voor een korte broek als je het te warm zou krijgen.

De honderd kilometer wandelen is opgesplitst in stukken tot 8 kilometer. Voldoende rustposten dus waar je bevoorrading kunt krijgen. Eet en drink voldoende tijdens deze momenten. Tegelijk is het hierdoor niet noodzakelijk om veel mee te nemen onderweg. Sleur dan ook weinig tot geen bagage mee tijdens je voettocht.

Het startschot is inmiddels gegeven en enthousiast begin je aan de honderd kilometer wandelen. Maar pas op! Start niet te snel en laat je vooral niet meeslepen met de massa. Sommigen kunnen een hoger wandeltempo aan door hun ervaring. Anderen daarentegen botsen op de man met de hamer vroegtijdig door hun te snelle start. Doseer je krachten. Vergeet niet dat je aan een langeafstandsrace bezig bent. De eerste vijftig kilometer wandel je ’s nachts en dat is ook het moment waarop de meeste sfeer aanwezig is. Bewoners langs het parcours supporteren constant voor de helden die zich aan de uitdaging wagen. Trek je dan ook op aan deze aanmoedigingen om de nacht goed te doorkomen. Een keer de zon terug op komt verdwijnen de vele toeschouwers. Het is tegelijk het eerste moment waarop praktisch iedere wandelaar zijn vermoeidheid begint te voelen. Vijftig kilometer wandelen kruipt ook in de benen, nietwaar? Een handige tip om je hieruit te helpen en je moed te geven voor de volgende helft is muziek. Breng je mp3 speler mee en plan vooraf dat je deze pas uithaalt eens je de helft bent gepasseerd. Als een beloning voor vijftig kilometer wandelen zeg maar. Met hevige beats of wegdromende melodieën krijg je een mentale en fysieke boost terwijl je wegzakkende medewandelaars aan het voorbijsteken bent.

Dat hielp nietwaar? Maar ook aan mooie liedjes komt een eind en wellicht begin je nu toch wel serieus veel last te krijgen van de vermoeidheid, verkrampte spieren en pijnlijke voeten. Nee, trek die schoenen niet uit, hoeveel zin je er ook in hebt. De kans op opzwellende voeten is immers groot en dat zou een einde van je wedstrijd betekenen. Nu komt het moeilijkste stuk van de Dodentocht. Ongetwijfeld denk je nu: “Ik zit stikkapot en ik moet nog 35 kilometer wandelen. Dat lukt nooit!” Dat lukt wel! Denk niet hoelang het nog is tot de finish maar denk aan hoever het maar is tot de volgende rustpost. Iedere rustpost is vanaf nu een doel op zich. Dit is misschien het moment eveneens om steun te vragen van het thuisfront. Ongetwijfeld zitten hun gedachten bij jou en dat kunnen ze evengoed laten weten via sms, facebook of twitter! Een motiverend berichtje kan deugd doen!

Speelt de gedachte om op te geven je toch parten? Denk dan aan die lange afstand die je al hebt afgelegd. Zou het niet zonde zijn om nu op te geven na die zware inspanning. De resterende afstand lijkt misschien nog lang, maar met op te geven is alles voor niets geweest. Kijk om je heen en je zal zien dat je niet de enige bent die aan het afzien is. Trek je op aan het feit dat er nog heel wat mensen in je buurt in dezelfde situatie zitten. Opgeven zal er niet voor zorgen dat je benen en voeten miraculeus geen pijn meer doen en zal je je hele leven achtervolgen. Succesvol de finish bereiken echter, is een prestatie waar je de rest van je leven trots op zal zijn.

Advertenties

Nessie’s doop

Het is bijna een maand geleden dat we onze reis doorheen de UK in Edinburgh afsloten. Zoals iedereen die net terugkomt van zijn reis doorliepen we de verschillende fases zoals:

  • moedeloosheid bij het instappen in het vliegtuig huiswaarts
  • een (kort) moment van euforie omdat we onze spannende verhalen konden vertellen uiteraard gevolgd door meer moedeloosheid en heimwee
  • het overwegen om gewoon terug te gaan en het werkleven achter te laten
  • er ons bij neerleggen dat we geen centen meer hebben zonder het werkleven en ons dan maar storten op het organiseren van een volgende reis

Toch zijn we over één fase nooit geraakt. De ervaring die we opdeden tijdens de Great Glen Canoe trail heeft een indruk nagelaten. Zo erg zelfs dat we het gemis van ons bootje hebben moeten aanvullen met een nieuwe aankoop: een kajak. Na wat twijfelen tussen een kano op kajak, kozen we maar voor een opblaasbare fluogroene kajak die we – hoe kan het ook anders – Nessie doopten.

DSCF3353

Ons weekend zat dan ook goed gevuld. Na zaterdagavond in Gent de Midzomernachtrun te hebben gelopen, trokken we ’s anderdaags naar het noorden van Frankrijk. Marais de Audomarois, een Unesco werelderfgoedgebied nabij St Omer meerbepaald.

Het gebied bestaat uit een wirwar aan kanaaltjes gelegen in een

Ook Tom Waes was aanwezig!
Ook Tom Waes was aanwezig!

bosrijk gebied. Met mensen die enkel hun huis kunnen bereiken door middel van een motorboot doet de omgeving ons goed denken aan Venetië. Het leek ons dan ook een perfect gebied om onze Nessie uit te testen. En jawel, hij is goedgekeurd!

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het Fototoestel: Kilimanjaro beklimming 2012

Bij deze een nieuwe rubriek op de website: Het Fototoestel. Hier gaan we op zoek tussen enkele oude foto’s van voorbije reizen. Foto’s met een verhaal erachter.

P1010394

Deze foto werd genomen in Mandara Huts, het eerste kamp op 2800 meter op de Kilimanjaro. We hadden net onze eerste klimdag achter de rug. Onze eerste ooit op een echte berg! Tegelijk was het mijn eerste echte uitdaging die ik aanging tijdens één van mijn reizen. Een uitdaging waarvan we eigenlijk totaal niet wisten wat ons allemaal nog te wachten stond.

Op de foto zien we Ruben, mijn klimpartner en Mark, een Belgische klimmer die we tegen het lijf waren gelopen tijdens de eerste dag. We verbleven in dezelfde hut en al gauw creëerden we een vriendschap tijdens onze beklimming. Niet alleen het behalen van de top was een bijblijvende gebeurtenis. Ook de solidariteit van klimmers onderling en de vriendschappen die zijn ontstaan zorgden ervoor dat de beklimming van Afrika’s hoogste berg één van mijn beste reizen ooit is.

Tot op vandaag beschouw ik die zes dagen in Afrika als een kantelpunt in mijn leven. Mijn metamorfose van een jongeman die het leven onderging naar een persoonlijkheid die het leven in eigen hand neemt en zijn dromen waarmaakt.

Zo maak je een citytrip naar Londen avontuurlijk!

1. Beklim de skyline

Is er een betere manier om Londen te verkennen dan vanaf het dak van zijn skyline? Wie zich erg

O2 Climb
O2 Climb

avontuurlijk voelt kan terecht in de O2 Arena. Dit multifunctioneel gebouw bevat restaurants, bars, een bowling en zelfs een cinema. Voor wie dit allemaal een beetje te gewoon is, is er ook de O2 climb, een beklimming van de arena zelf. Met een hoogte van 52 meter ben je best geen persoon die al bang is als hij op een ladder staat, want de arena beklimmen doe je via het dak zelf!

Als dit nét iets te hoog gegrepen is voor je, is het beklimmen van de 310 meter hoge Shard misschien beter voor je. Wees gerust, hiervoor kan je gerust de lift nemen.

2. Abseilen vanaf ArcelorMittal orbit

Abseilen vanaf ArcelorMittal Orbit
Abseilen vanaf ArcelorMittal Orbit

Als klimmen je ding niet is, dan is abseilen dat misschien wel! De uitzichttoren gelegen in het Olympisch park in Stratford lijkt wat op een spectaculaire rollercoaster. De realiteit is echter nog een pak indrukwekkender! De herinnering aan de Olympische Spelen van Londen in 2012 is 114 meter hoog en is hiermee één van de hoogste gebouwen van Londen. Naast het gewone bezoekersplatform is er ook de mogelijkheid om van de toren te rappellen.

3. Gooi je (metro)kaart weg

Londen is een moeilijk in te navigeren stad als je geen kaart hebt. Niet alleen via de straten, maar ook met de underground. Maar lijkt je verplaatsen doorheen de  Engelse hoofdstad met een kaart je wat te saai? Waarom laat je je kaart of metroplannetje niet thuis en dool je niet op goed geluk door de stad? Met de tientallen bezienswaardigheden waar de stad over beschikt kom je sowieso wel enkele van de hoogtepunten van de stad tegen. Maar voor de zekerheid misschien toch het adres of metrostation nabij je hotel onthouden?

4. Met een speedboot over de Thames

De Big Ben, St Paul’s, Tower of London, Tower Bridge,… als je deze monumenten op de kaart ziet, dan valt je waarschijnlijk op dat deze allemaal langs de rivier Thames liggen. Waarom deze niet allemaal bezichtigen met behulp van een speedboot? En nee, dat hoef je niet enkel te doen als je weinig tijd hebt!

5. Kajak ’s nachts onder de Tower Bridge

Geen schande als je dit avontuur nog niet kende. Zelf noemen ze zichzelf ‘secret adventures in

Kajakken 's nachts in Londen
Kajakken ’s nachts in Londen

wild places’, dus echt abnormaal is het niet als je nog niet wist dat je een nachtelijke kajaktocht kon maken op de Thames. Al altijd willen weten hoe het voelt om onder de wereldberoemde Tower Bridge te peddelen? Dan is deze tocht misschien net wat je zoekt. Al dat peddelen kan voor een groot hongergevoel zorgen maar dat los je op als je gaat dineren in een pub waar je via een brandtrap naar binnen moet.

Coasteering: ‘Slippery when wet’

Hier sta ik dan. Mijn tenen krullend over de rand van de tien meter hoge klif. Onder mij gaan de golven wild tegen de rotsen tekeer. ‘In het water smak ik gewoon hard tegen de rotsen aan.’, schiet door mijn hoofd. “Kom op.”, schreeuwt Andy terwijl hij op de wilde golven tien meter lager rond drijft. Ok, hier ga ik dan.

Scrambling

Zo’n twintig jaar geleden ontstond een nieuwe sport in Wales: coasteering. Met een combinatie van zwemmen in wild water, springen van hoge kliffen en klimmen langs de rotsen met het opspattende zoute zeewater in je gezicht is coasteering niet voor doetjes. Je verplaatst je van punt A naar punt B via de kliffen die bij laag tij boven water tevoorschijn komen, net boven het waterpeil dus. Op Anglesey Island in Holyhead ontmoeten we Andy, onze instructeur. ‘Jullie kunnen eerst jullie wetsuit aantrekken, daarna geef ik jullie nog een helm, handschoenen en zwemvest. Het lijkt een heleboel, maar we zijn er zeker van. Alles hebben we echt wel nodig vandaag.”Zijn jullie goede zwemmers?”, vraagt Andy ons. De toon van het extreme avontuur is meteen gezet. “We starten op een makkelijke plaats, want het water is wat wilder dan normaal. Linsay, ik wil dat je op exact die plek in het water springt.” We kijken elkaar aan. Aan beide kanten steken al scherpe rotsen boven het waterpeil uit. Met slechts een sprong van twee meter wordt het vooral een test hoe koud het zeewater is. Al gauw verdwijnt Linsay als eerste onder water, waar ze na een tweetal seconden terug boven komt, het zeewater uitproestend. Nu is het mijn beurt. We zwemmen naar de eerstvolgende rots waar we al klauterend terug proberen te bekomen van onze eerste ervaring. “Ok nu iets hoger.”, vertelt Andy en hij leidt ons naar een hogere rots. Ik kijk naar beneden en merk dat we beetje per beetje toch onze grenzen zullen moeten verleggen. Zeker als we straks vanaf een klif vanop tien meter zullen springen…

“Wacht hier. En als ik je een teken geef, dan volg je waar ik ben gesprongen.” Bij coasteering gaat het vaak om de juiste

Zwemmen in wild water

timing. Kijken wanneer een ‘swell’, een gigantische golf je richting uitkomt en je tegen de rotsen zou smakken.’ We zien hem in de zee springen op een plaats die hij graag ‘wishy washy’ noemt. De uitdrukking washy kan ik begrijpen want beneden lijkt de zee op een gigantische wasmachine waar de zee in een inham alle kanten uitgaat. Golven tot twee meter hoog spatten uit op de rotsen, waar we Andy zien sukkelen om op de rots te klauteren omdat hij telkens het water wordt ingetrokken. Eens hij uit het water is haalt hij een touw uit zijn zakken die dient als extra hulp wanneer de stroming echt sterk is. Een keer we in het water liggen, zwemmen we uit volle kracht, al heb ik het gevoel dat we echt niet vooruit komen. “Grijp het touw met twee handen en trek jezelf naar de kant.”

“Nu is het tijd voor een echte adrenalinekick.”, vertelt Andy, terwijl ik nog aan het bekomen ben van de vorige slok zout zeewater die ik te verwerken kreeg. “Jullie hoogste sprong van de dag.” Linsay kruipt als eerste op de tien meter hoge klif. “Mik op die plek daar.”, zegt Andy. De diepte en de wilde stroming

Springen van een hoge klif

beneden is benauwelijk en met een iets meer dan lichte aarzeling waagt Linsay zich aan de sprong in het diepe. Wanneer het mijn beurt is snap ik de aarzeling. Hoogtevrees heb ik niet, maar het idee om in het diepe water te springen boezemt me meer angst in. Overtuigd van het feit dat hoe langer ik aarzel, hoe angstiger ik zou worden, spring ik gauw de zee in.

Zonder twijfel was onze ervaring met coasteering een van de avontuurlijkste en meest extreme belevingen die we beiden ooit hebben gehad. En dat wil al wat zeggen. Plaatsen in de zee waar ieder normaal mens van begint te rillen, zoeken ze hier net op. En of we het een gevaarlijke sport vinden? Ja! Maar soms ligt avontuur en gevaar wel heel erg dicht bij elkaar.

Keulen: Het mysterie van 4711

1779032_1404560256516192_5555962888020067376_n
Vastgeboeid

“We moeten de sleutel vinden.”, roep ik naar Linsay schuddend aan het hek waar we aan vasthangen. We bevinden ons in een donkere kamer, vastgeboeid aan een ijzeren hek. In de hoek van een kamer tikt een klok langzaam af. Nog 59 minuten en 36 seconden, maar wat daarna? Haastig kijken we overal rond, zoekend naar een oplossing om ons van de handboeien te bevrijden. “Kijk onder het tapijt.”, zegt Linsay, terwijl ze verder zoekt in haar buurt. Met mijn vrije arm trek ik het tapijt van onder het hek weg. “Daar!”, roep ik. “De sleutel, maar ik kan er niet bij. Help me even het hek te verschuiven.” We duwen het ijzerwerk naar voren en ik steek mijn arm door het hek om de sleutel te pakken. “Hebbes.”, en al gauw kan ik me van de handboeien bevrijden. “Wat nu?”, zegt Linsay. De deur van de kamer is op slot en de klok tikt genadeloos verder. “Hier hangen vier sloten.”, en ik wijs naar de sloten die onze twee ijzeren hekken aan elkaar vastmaken. De ijzeren hekken delen de kamer in twee. “We hebben cijfercodes nodig om de sleutel van de deur te vinden.”, concluderen we. We kijken de kamer rond, zoekend naar aanwijzingen om de cijfercodes te vinden. In de hoek bevindt zich een scherm, zonnebril, temperatuurmeettoestel en een rood plastieken bakje. Overal in de kamer hangen bordjes, waar niets op staat. Behalve op één. “Incorrect code 384”. Wanhopig proberen we de code op de slotjes maar niets lukt. “Ik heb nog een zaklampje gevonden.”, zegt Linsay. Het paarse licht maakt meteen duidelijk dat het UV licht is. “Dat gebruiken ze om bepaalde dingen te verbergen.” We schijnen de kamer rond zoekend naar een verborgen hint. “Hier.”, roept Linsay. “Op het witte bord staat Pi.” 314! Het eerste slot is los! We zijn echter nog nergens en de klok geeft aan dat we nog slechts 37 minuten tijd hebben.

De Dom
De Dom

Een uur gaat snel voorbij, en ondanks dat we vijf minuten voor tijd de vier sloten hebben weten te ontcijferen, mede aan tips die op het scherm verschenen, was de sleutel van de deur nog steeds buiten handbereik. “Zoek de kamer door.”, riep Linsay, alles aan de kant gooiend op zoek naar het kleine stukje metaal die ons de vrijheid zou schenken. “Hij moet hier ergens zijn!” We kijken naar de klok. 5,4,3,2,1,0… We horen een sleutel in het slot draaien aan de andere kant van de deur. De deur gaat open en een jonge vrouw komt de kamer binnen. “Jammer, jullie waren er zo dichtbij! Nog slechts 1 mysterie te ontcijferen. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel de laatste minuten.” De jongedame was de gamemaster van Adventurerooms, een escape-the-room spel die in het echte leven kan worden gespeeld. Het spel was maar één van de dingen die we als een must zagen tijdens ons weekend in Keulen. Je ontwaakt in een donkere kamer gehandboeid aan een hek en krijgt één uur om te ontsnappen. Het concept die veel doet denken aan de film Saw had ons meteen aangesproken. Niet alleen het spel is een must als je in Keulen verblijft. De topattractie is en blijft de Dom, de zwarte kathedraal die zich midden in het centrum situeert. Over de schoonheid ervan kan worden gediscussieerd, maar zijn omvang is ongetwijfeld indrukwekkend. Naar goede gewoonte verkennen we Keulen aan de hand van een

Eau de Cologne
Eau de Cologne

stadwandeling. Zo passeren we onder andere aan de geboorteplaats van Eau de Cologne, het reukwater met als merknaam ‘4711’. Hoe het reukwater aan dat nummer komt is een mysterie voor velen, wordt geheimzinnig uitgelegd in de winkel die een half museum op de bovenste verdieping huisvest. Het mysterie van 4711. “Aan één mysterie dit weekend hebben we genoeg.”, dachten we en zetten de wandeling door de Duitse stad verder.

Boek je verblijf in Keulen via deze link

Skiën: een ervaring met glijden en opstaan

Toerskiën in de Alpen. Skiën op extreme plaatsen. Ooit Groenland doorkruisen of één van de polen te DSC02030voet bereiken. Het zijn maar enkele van de vele avonturen die ik ooit nog hoop te kunnen realiseren. Het idee om de meeste extreme plaatsen ter wereld op eigen kracht met ski’s en een slede over te steken, het doet me voortdurend wegdromen. Ondanks mijn ervaring in bergwandelen en alpinisme is skiën iets wat ik echter nog nooit had gedaan. Tot nu…

We zitten op vijf minuten van Baraque de Fraiture en er is nog geen vlokje sneeuw te bespeuren. “De verre rit vanaf West-Vlaanderen is voor niets geweest.”, vrezen we, moedeloos speurend naar witte vlaktes. Uiteindelijk bleek het geluk aan onze kant te staan. De skipistes van Baraque de Fraiture waren open zoals vermeld op hun website en er was nog meer dan genoeg sneeuw om te skiën. Wintersporters daarentegen waren er amper. Met een piste bevolkt door slechts enkele skiërs of snowboarders was dit het uitgelezen moment om te leren skiën.

Vallen
Vallen

“Om te remmen breng je de voorste punten van je ski’s dichter bij elkaar.” Ik wist niet echt wat ik moest verwachten van skiën. Was het zoals schaatsen en begon je er gewoon aan? Of was de sport onder de knie krijgen een heel leerproces? Ik stond bovenaan de helling, een poging wagend om mijn ski’s in een ‘V’ te krijgen en traag vooruit te bewegen. Amper tien seconden later glij ik naar beneden. Niet zo traag als ik had gehoopt. Pogingen om af te remmen mislukten en uiteindelijk gooide ik me in de sneeuw. “Snelheidsduivel.”, roept Linsay, terwijl ze op me af skiet. “Je moet eerst leren traag skiën.” Enkele pogingen later lukt het me om traag en diagonaal een stuk traag te skiën.

Geen idee waarom het tot mijn 28e heeft geduurd vooraleer ik skischoenen aantrok. Leren skiën heeft altijd al op mijn lijstje gestaan, alleen is er altijd iets tussengekomen veronderstel ik. Als iemand vertelde over zijn skivakantie, dan begon ik over mijn beklimming van de Mont Blanc. Alpinisme heeft mijn leven de voorbije jaren nu eenmaal gedomineerd. Het idee om de komende jaren extremere uitdagingen in gebieden als Groenland, Alaska of Antarctica op te zoeken, zorgde ervoor dat ik moest beginnen met een basis te leggen.

“En nu leren we bochten nemen.” Het is een tweede must vooraleer een helling af te glijden. Worstelend met mij stokken en ski’s slaagde ik er niet in om een goede bocht te nemen. “Afremmen  en lichaam draaien.”, dacht ik. Het vergt wat feeling om het draaien onder de knie te krijgen, maar na wat oefenen maakte ik naar mijn normen een perfecte bocht. Nu zat er nog maar een iets op: nog meer oefenen.

Voortdurende skiede ik de helling af. Keer op keer voelde ik mezelf handiger met de lange latten en DSC02047stokken. Voor we terug huiswaarts keerden probeerde ik nog enkele steilere stukken uit. Zonder te vallen lukte het me om de volledige helling in meerdere bochten naar beneden te skiën. “De eerste stap om ooit Groenland te doorkruisen is gezet.”, dacht ik bij mezelf.

Amsterdam: 6 must do’s

1. Maak een boottocht op de grachten

De Amsterdamse grachten zijn wereldberoemd. De vele waterkanalen

Bron: toegankelijkreizen.nl

staan dan ook op de lijst van Unesco werelderfgoed. Een boottocht maken met één van de vele kanaalcruises die overal worden aangeboden is dan ook een must als je naar Amsterdam trekt. Niet alleen is het de ideale manier om de grachten te ervaren, het is ook het moment om de historische gevels van veel panden langs de kanalen aandacht te schenken.

Overal in Amsterdam worden kanaalcruises aangeboden. Er zijn verschillende routes: door de kleinste grachten in het centrum of rond Amsterdam op het IJ.

2. Verken de stad per fiets

Misschien gebruik je net als ik in de meeste grote steden het liefst de

Bron: fietsberaad.nl

metro om je snel te verplaatsen. Amsterdam moet daar een uitzondering voor zijn! De meeste lokale Amsterdammers nemen immers de fiets om zich van punt A naar B te begeven. Huur dus een fiets en meng je tussen de echte locals op de vele fietspaden. Het is de enige manier om Amsterdam echt te ervaren. En als dat je nog niet heeft overtuigd dan moet je nog weten dat Amsterdam al meerdere jaren tot beste fietsstad ter wereld is uitgeroepen.

3. Bezoek het Anne Frankhuis

Wie zich graag verdiept in Wereldoorlog II heeft een grote brok geschiedenis in Prinsengracht 263-267. Het Anne Frank huis, beter bekend als het Achterhuis, is tijdens de oorlog de verblijfplaats geweest van Anne Frank en haar familie. Haar hele verhaal is intussen wereldwijd gekend dankzij haar dagboek dat ze bijhield terwijl ze voor de nazi’s onderdook. Het Anne Frankhuis vertelt het verhaal chronologisch, bevat de kamer waarin ze sliep en de boekenkast die de doorgang verborg voor de nazi’s. En heb ik al gezegd dat haar originele dagboek er ook tentoon ligt?

Boek  als het kan vooraf online je tickets. Anders loop je het risico om meer dan een uur te moeten aanschuiven.

4.  Hang de voyeur uit in het Red Light District

Je kent het ongetwijfeld wel en als je beweert van niet, dan ben je meer

Bron: tripadvisor

dan waarschijnlijk aan het liegen. De Wallen of het Red Light District is de hoerenbuurt van Amsterdam. Schaars geklede vrouwen die achter het raam onder een rood neonlicht  mannen naar binnen trachten te lokken. Je moet het gezien hebben om Amsterdam gezien te hebben. De beste periode om de voyeur uit te hangen is net voor het helemaal donker wordt. Op da moment hangt de buurt nog vol nieuwsgierige toeristen vooraleer de euh.. vrouwenlopers en drugdealers het overnemen. Wie meer wil dan enkel kijken heeft de term ‘Dagboek van  een avonturier‘ verkeerd begrepen en zal verder moeten googlen om ervaringen te lezen.

Wie zich niet op zijn gemak voelt alleen in het RLD , kan altijd aansluiten bij een tour

5. Neem een foto bij de ‘I Amsterdam’ letters

De letters van ‘I Amsterdam’ zijn een icoon geworden. Achter het

Bron: eropuit.blog.nl

Rijksmuseum staan de letters op hun vaste plaats. Een foto nemen waarbij je alleen bij de letters staat wordt niet makkelijk. Ze worden immers constant omsingeld en beklommen door graag poserende toeristen. Elders in de stad bevinden zich echter nog letters. Deze worden constant verhuisd, kijk of je ze weet te vinden.

6. Ga een coffeeshop binnen

Of misschien toch maar beter niet. Een coffee shop ga je enkel binnen als je effectief legale drugs wil kopen. Informeer je goed naar wat je precies koopt en koop vooral niet te veel. Wie een ‘trip’ of een joint toch te veel van het goede vindt, kan nog steeds een cannabislollie kopen in een normale winkel.


Wie meer must do’s wil leren kennen of mijn ervaringen in Amsterdam lezen, kan mijn reisverhaal ‘Amsterdam – Fietsstad vol zonde’ bestellen. Klik hier.

Welke ‘must do’ zouden jullie nog toevoegen?

2015: Wat staat op de lijst?

2014 is pas afgesloten en mag als een geslaagd jaar worden gezien. Met onder andere een reis naar Rusland en het wandelen van La Haute Route in de Alpen zijn we weer een pak ervaring rijker. Maar wat brengt 2015 voor ons?

Three Peaks Challenge

De hoogste bergen van Engeland, Wales en Schotland maken deel uit van een uitdaging die veel bergklimmers willen voltooien. Al zijn het technisch niet de moeilijkste en hoogste bergen, de challenge om ze in 24 uur te overwinnen maakt het voor velen aantrekkelijk. Hoewel we de uitdaging niet in 24 uur zullen voltooien maakt deze Three peaks challenge deel uit van onze reis door Groot-Brittannië in april/mei.

West Highland Way

De hike van Glasgow naar Fort William doorheen de Schotse highlands maakt eveneens deel uit van onze reis van Londen naar Edinburgh. Zeven dagen wandelen met in totaal 152km af te leggen, we kijken er naar uit.

Great Glen Canoe Trail

Bergklimmen en hiken mag dan geen nieuwe ervaring zijn voor ons. Deze is dat wel. De Great Glen Canoe Trail is een kanotocht van vijf dagen op de Schotse meren, waaronder het beroemde Loch Ness. De tocht vanaf Fort William naar Inverness maakt eveneens deel uit van onze reis van Londen naar Edinburgh.

Monte Rosa

De Monte Rosa is het hoogste bergmassief van Zwitserland en heeft met de Dufourspitze de tweede hoogste berg van de Alpen. De beklimming van deze reus is een volgende zet in mijn alpinisme ervaringen. Met een technische rating die iets hoger is dan de Mont Blanc wacht ons weer een pak ervaring. Voor Linsay wordt het de eerste ervaring met alpinisme.

Nog te beslissen…

We hebben er nog steeds niet genoeg van na dit lijstje. Misschien weten jullie nog een mooie uitdaging/ervaring die we dit jaar kunnen voltooien?

A Travel Blog full of Adventure Stories