De nacht in de slaapzaal was… dynamisch. Krakende stapelbedden, nachtelijke wc-marathons (ook door ons team 🙃) en een thermostaat die alleen “vriesvak” of “sauna” kende.
03:15 wekker, buik nog steeds in opstand.
03:30 ontbijt: twee mini stukjes brood, confituur, ei en thee met honing. Net genoeg om niet om te vallen, niet genoeg om blij van te worden.
04:15 vertrekken we, volledig ingepakt als wandelende uien, van de Refuge du Toubkal richting de top van Mount Toubkal.
De klim? Pijnlijk. Kleine stapjes houden het net draaglijk, maar mijn vingers beslissen halverwege dat ze ontslag nemen. Peggy moet jammer genoeg omkeren. Ik blijf doorgaan (koppigheid is ook een sport), terwijl Dempsey mijn ice axe overneemt omdat ik hem nog amper kan vasthouden.
Gids Ahmed neemt onderweg even de tijd om te bidden bij zonsopgang — wij hijgen intussen gewoon verder naar boven 😅
Boven geraken we als een van de eersten: 4167 m. Temperaturen ver onder nul en een gevoelstemperatuur die aanvoelt als “waarom doe ik dit mezelf aan?”. Snel foto’s (lees: Ahmed doet alles, ik kijk toe als decorstuk) en weer naar beneden.
De afdaling verandert al snel in een soort wintersport zonder skipas: glijden, schuiven en af en toe een elegante landing op mijn achterwerk. Pure techniek natuurlijk. Mijn buik doet ondertussen vrolijk mee aan zijn eigen marathon, waardoor elke stap binnenkomt als een vriendelijke stomp.
Na zo’n 4 uur terug aan de refuge en meteen verder richting Amroud.
De afdaling lijkt eindeloos. Losse stenen overal—serieus, wie legt die daar? Door de krampen bieden zowel Ahmed als Dempsey aan om mijn rugzak te dragen… maar koppig als ik ben, weiger ik (achteraf misschien een gemiste kans 😅). Ondertussen doen Dempsey en ik af en toe een synchroon schuivertje. Hij vraagt of ik jaloers was. Ik bevestig dat ik gewoon mijn skills wilde tonen.
Tijdens de lunch (linzen, brood, pasta en rauwe groenten) speel ik op veilig met droge pasta, een droog koekje en een zout chipje—gastronomie op hoog niveau. Daar nemen we ook afscheid van Marieke en Thijs, onze Nederlandse reisgenoten van de afgelopen vier dagen. Altijd gek hoe je samen een berg oploopt en daarna weer elk je eigen avontuur verderzet.
Na de lunch gaat het gelukkig wat beter en vinden we opnieuw een ritme. Tegen de namiddag bereiken we het dorp—al wacht daar natuurlijk nog een laatste klim naar onze riad. Want waarom makkelijk als het ook nog eens omhoog kan? 😅
’s Avonds: harira, tajine, thee en wij onder dikke dekens alsof we klaar zijn voor winterslaap.
Conclusie van de dag: moe, koud, half kapot… maar wel mooi even op 4167 meter gestaan.
Geschreven door Sharon V, Marokko groep 2026
Geef een reactie