Categorie archief: Blog

The Naked Truth of Petra, Jordan

Petra wasn’t re-discovered by 1812 because local tribes held this place as a secret because they feared people from all over the world would come and treasure-hunt this place. Boy, were they right!

Petra is one of the Seven Modern Wonders of the World, and as it goes with World Wonders, mass-tourism sets its way towards it and leaves its mark. I visited Petra in April 2018 during my solo trip through Jordan and despite the fact Petra is absolutely stunning, some things I just need to write off my chest. Here are few things you should and should not do when visiting Petra.

Do: Visit really, really early in the morning

Since most visitors visit Petra as a daytrip from Amman, Aqaba or Israel, they don’t reach the site before 9am. However, Petra opens up as early as 6am! So if you are looking to get some great pictures and spend some alone-time in this unique site, set your alarm clock at 5am. It’s not as much as a must do, but a should to. This is by far the best tip I can offer for visiting Petra. I visited Petra two days in a row at 6am and on both occasions, it was just me and about ten other people.

Don’t do: Take the horse to the Treasury

Or pay the price. Despite the fact that a horse ride to the Treasury is included in the ticket price, they will ask your for a tip. A tip they are more than willing to give you the amount they want.

Don’t do: let ‘guides’ take you to the viewpoint

I understand the needs of local people in Petra to earn some money on tourists, but importuning everyone who enters the site to guide them up a viewpoint by pushing pictures in their hands isn’t the way to do it. They charge you 10 JOD or more which is overpriced imo.

Do: Hike the Al-Khabta trail

Ironically enough, this leads to another viewpoint of the Treasury. The only difference is that this angle is to the right of the Treasury, while the ‘guided’ path takes you to one at the left. The trail starts at the opposite side of the main street, not far from the Royal Tombs and despite being described as 2-3 hours, it only takes about 30-45 minutes for everyone that is fit.

Don’t do: Use donkeys to take you up trails

‘I’m an animal lover, but the donkeys can carry the weight so I took a ride up to the Monastery for 10 JOD. Bullsh*t. You wanted to go the Monastery but weren’t too keen on hiking the 800 steps uphill leading to it. Just say it like it is. Donkeys can carry huge loads that is true. For work that NEEDS to be done. Not for some tourist that is too lazy to do the effort. People can carry huge backpacks as well, but are you going to take someone else’s backpack 800 steps uphill?

Don’t do: Go on a camel ride in Petra

They don’t use the camels to hike long stretches uphill; so it’s more an experience thing. So basically it couldn’t hurt. However, when I was in Petra I saw the giving Fanta to the animals instead of water. And the empty can? They just gave it to them. And camels just eat about anything that they can get hold on to. So don’t support this kind of activity and save the experience for Wadi Rum.

20180420_074052

Don’t do: throw trash on the site

There are plenty of options to buy drinks or some food, meaning there will be some garbage left as well. If you are on a trail, please take out your trash with you again. It’s not too hard as it weighs less, than before you drank or ate it. There are plenty of garbage cans spread out over the site, so no excuses here. Unfortunately, when exploring Petra, I noticed too much empty cola cans just thrown into the canyons.

Do: Have RESPECT for the bedouins when attending Petra by Night

Petra by Night is a great addition to the experience of visiting the World Wonder, but still I was very disappointed. Let me explain to you why.

The event starts with a bedouin guide leading the tourists through the Siq. The disappointment starts when a French guy marches his way up, passes everyone just to be in the front, passes the guide as well and starts using his I-Phone as a torch. WTF. It kinda ruins the whole experience of Petra by Night if you use your own flashlights. If you can’t do the trail in the dark without extra light, just get in the back or keep it with a visit during daytime. Obviously his behaviour started a huge fight between him and the bedouin guide. Not a great mood-setter.

But it gets worse.

Even though I hate it so much and I think it marks the end of our civilization, smartphones are everywhere. What is even more important than enjoying the great event of Petra by Night? Getting pictures to show off on Instagram and social media offcourse. The first thirty minutes of the short event (it only takes about an hour or so) is a musical session of the local people. While silence was asked by them and obeing this would just be a normal way of respect, people kept on talking, standing in front of someone else just to get their own pictures, etc. The fact that more people kept on coming and neglected the instructions and just sat where they wanted (front row; blocking someone else’s view off course) didn’t make it better. The best example where two young girls who probably thought they had VIP tickets as they arrived late, walked besides everyone and sat all the way upfront, blocking the view of several people. When a couple told them in a friendly tone they should follow the guide for their seats, they answered with a ‘F*ck off!’. Worst thing of all, because the event had already began, the bedouin said they could just sit there. This approval was reason enough for them to make rude gestures to the couple sitting just behind them, to show them they got what they wanted. Respect? Zero.

This event has shown me why I don’t quite like people. People are rude, selfish and just need their own minute of fame. I just feel sorry for the bedouins who try to make the event a respectful way of admiring the Treasury; but have to deal with these type of people.

 

Advertenties

Als Indiana Jones in Petra

‘Indiana Jones!’ Een Aziatische toerist wijst me aan en lacht. ‘Mag ik een foto van je nemen?’ Ik knik. Met mijn hoed op mijn hoofd en avontuurlijke ingesteldheid heb ik wel een paar gemeenschappelijke kenmerken met het beroemde filmicoon. Toeval dat er net nu iemand daar aan denkt is het echter niet. Het is vijf voor zes in de ochtend en ik sta aan de ingang van Petra, het zevende wereldwonder en tevens een van de settings van de Indiana Jones film-reeks.

Vroeg, dat besef ik, maar ik hoop dan stiekem ook om de grote drukte te vermijden. En gezien we met slechts tien personen aan de ingang staan te wachten lijkt dat nog te lukken ook. Oorspronkelijk zou ik pas over een dikke twee weken aankomen bij deze archeologische site, vanaf Dana en via de Monastery (the backdoor) dan nog wel. Maar daar besliste het Jordaanse klimaat en een hondenbeet anders over.

De Siq

Erg vind ik dat niet, want enerzijds is de Treasury ontdekken (het beroemdste icoon van Petra) via de Siq wel iets wat me aansprak. De Siq is het Arabische woord voor canyon en dat zegt eigenlijk genoeg. Via de bodem van een paar tientallen meters diepe canyon loop ik in stevige pas naar de beroemde bezienswaardigheid. ‘Want to go by horse? Included in ticket price.’, vraagt iemand me. Ik weiger. Hoewel dat het Indiana Jones gehalte in me nog wat zou verhogen, val ik niet in de tourist trap. Deels spreken ze nochtans de waarheid. De paardrit is inbegrepen in het toegangsticket, maar eens je op het paard zit, geven ze je al snel mee dat ze een fooi willen. Eentje waarvan ze je zelfs met plezier het bedrag meedelen. Een praktijk die niet is toegestaan, maar zoals met zoveel zaken in Jordanië, gewoon niets tegen wordt gedaan.

Na iets meer dan twee kilometer door de Siq te hebben gestapt, zie ik de eerste (halve) glimp van de Treasury, of Al Khazneh zoals het eigenlijk heet. Indrukwekkend is het zeker, maar al snel zie je achter de hoek de eerste toeristische kraampjes opduiken en locals vragen of je een gids nodig hebt om naar het uitzichtpunt te klimmen die een zicht geeft op de Treasury van bovenaf. Toeristen trappen er vaak in en betalen makkelijk 10 tot 20 JOD naar het uitzichtpunt terwijl er wat verderop de Al-Khubta trail is die staat aangeduid naar een gelijkaardig uitzichtpunt. Het enige verschil is een linker- of rechter invalshoek. Mijn research vooraf bespaart me dus al meteen enkele tientallen euro’s.

Thee met bedouins

2,5 uur stond aangegeven als de tijdspanne vereist om de tocht af te leggen. Ruim overschat, want na een dik half uur stond ik boven en volgde ik de laatste bordjes met ‘Best view on the Treasury’ die me een tent binnen leidde. Twee bedouins leken nog niet helemaal goed wakker, maar boden me een kopje thee aan (het was dan ook nog geen 7u). Een slimme businesstruc uiteraard om hun tent op het viewpoint te zetten, maar voor een keer had ik er geen erg in. Ondanks het feit dat ik geen grote fan van thee ben, beste thee ooit! En het zicht? Adembenemend.

Hoe je dit viewpoint bereikt volgt later nog

20180420_074237

De Monastery

Indien je het nog niet wist, Petra is meer dan de Treasury die altijd maar weer opduikt als je Petra googelt. Het is een volledige archeologische site waarvoor je toch wel ettelijke uren nodig hebt om deze helemaal te verkennen. Eens terug bij de main street loop ik de site verder door. De vele moderne toiletgebouwen, toeristische kraampjes, eetkraampjes en uiteraard ook de donkey en camel rides geven me een echt pretpark gevoel. Door dat de grote hordes aan toeristen die Petra aandoen als een daguitstap vanuit Amman, Aqaba of Israel nog niet zijn aangekomen, voelt het aan alsof ik nog voor de openingstijden hier mag rondlopen.

Eens ik wil beginnen aan de Monastery trail aan het andere einde van de site, komt daar verandering in. Het is voortdurend toeristen ontwijken die trail afdalen. En als dat me nog niet genoeg hinderde, dan had je nog de vele kraampjes onderweg naar boven waar je telkens de vraag: ‘You want to buy something’ krijgt voorgeschoteld. Had ik iets willen kopen, dan had ik dat toch gedaan, denk ik dan? In Jordanië zijn de mensen er erg vriendelijk, behulpzaam en niet opdringerig. Dat verandert toch wel snel eens er massatoerisme mee gemoeid is. Gelukkig is de Monastery best indrukwekkend. Ondanks het feit dat deze hoger en imposanter is dan de Treasury, haalt deze laatste het door zijn indrukwekkende locatie.

20180419_075844

Ook dat nog

Tegen de middag loop ik terug door de Siq naar het bezoekerscentrum. Te veel volk ondertussen naar mijn goesting, dus ik verken de rest de volgende ochtend pas. Een andere reden is dat ik nog een bezoek aan het lokale ziekenhuis af te werken heb. Die hondenbeet weet je nog wel? Hoe is dat ook weer afgelopen? Drie dagen geleden kwam ik terug aan in Amman en bezocht ik er diezelfde avond nog het hospitaal, een echt hectische bedoening. Beeld je een hospitaal in zoals uit de oorlogsfilms; waar iedereen door elkaar loopt, elkaar aanklampt en er bloeddruppels op de vloer verspreid zijn. Voeg dan nog eens het feit er aan toe dat ze enkel maar Arabisch begrepen en je begrijpt het wel. Toch kreeg ik uiteindelijk een vaccin tegen hondsdolheid te pakken en een schema voor mijn volgende dosissen.
Die volgende dosis staat net gepland na mijn bezoek aan Petra. Wadi Musa is een stuk kleiner dan Amman, en ik ben al opgelucht dat ze er een ziekenhuis hebben. Een kinderziekenhuis weliswaar. Dan maar even wachten tussen de vele kinderen tot ik aan de beurt kom. Opnieuw een spuitje in het achterwerk en ik kan er weer tegen voor enkele dagen. Een lolly zat er wel niet in.

Why I failed at the Jordan trail

“Hoe cool zou het niet zijn als je ginder aan een kameel kunt geraken om je te vergezellen tijdens je tocht?” Toegegeven, dat zou wel een erg coole manier geweest zijn om (toch voor een stuk) door Jordanie te trekken. Dat je voor een kameel al snel enkele duizenden euro’s op tafel mag leggen, was dan weer een afknapper. Een ezel dan misschien?

De eerste etappe van een langeafstandstocht is altijd een goede waardemeter voor wat volgt. Iets wat ook nu tijdens mijn eerste dag op de Jordan Trail zijn waarde bewees. “Het zal ongelofelijk warm zijn he. Dat besef je toch?”, hoor ik Linsay nog zeggen. Tuurlijk wist ik wat me te wachten stond qua temperaturen. Als ik de voorspellingen voor de eerste twee weken bekeek, dan kwamen de temperaturen niet onder de 27 graden uit. In de schaduw wel te verstaan.

Dacht ik dan op geen enkel moment na over het feit dat ik absoluut niet tegen hitte kan? Dat ik -30 graden verkies boven plus 30 is geen geheim. En dat ik mijn jeugdjaren al meermaals kleine trauma’s heb overgehouden aan warme hete zomerdagen evenmin. Ik zag de Jordan trail dan ook als een manier om te leren overleven in een woestijngebied.

Umm Qais

Maar liefst vier bussen heb ik nodig om tot op mijn beginbestemming Umm Qaiss te geraken, helemaal in het noorden van Jordanie, dicht tegen de Israelische en Syrische grens. Warm is het eerste woord dat bij me opkomt eens ik een eerste keer door de straten zwerf, met mijn volgeladen rugzak op mijn rug. Nochtans leek dat aanvankelijk in Amman nog mee te vallen. Na wat water en eten te hebben ingekocht zet ik mijn eerste stappen naar het zuiden. Ziglab is mijn eerste bestemming, zo’n 25 kilometer verderop. Meteen een zware etappe. Hoe zwaar het zou worden, wordt al snel duidelijk. Amper een trail te bespeuren, enkel hier en daar een markering via een steile heuvelflank die mijn balans meteen op de proef stelt.

Het was een voorbode voor wat komen zou. Meermaals moet ik me op mijn gps focussen om te controleren of ik wel juist zit. Kaarten zijn allesbehalve goed genoeg en een trail is er bij momenten gewoonweg niet. Toch vlot het de eerste uren goed. Om half acht kunnen vertrekken in de ochtend zorgt ervoor dat ik enkele ‘frissere uren heb’, maar eens de klok 9 uur passeert, stijgt de temperatuur even snel als de rode gloed op mijn gezicht.

Eens aan de dam krijg ik een extra uitdaging te verwerken. Honden. Een groepje van drie honden komt om me af, luid blaffend. Ik bevind me op hun territorium, maar hier loopt nu eenmaal de trail en een omweg is niet mogelijk. Op hoop van zege dan maar. Oef, ik kom er van af met luid geblaf. Het zou echter niet de laatste keer zijn.

Moordende hitte

In de namiddag merk ik dat mijn hoeveelheid water niet voldoende is om mijn dorst te lessen. Gelukkig bieden lokale mensen me hier en daar spontaan een fles water aan. Spijtig genoeg verloopt het vervolg van mijn dag zich door de canyons. Geen schaduw meer, geen wind. Enkel nog een moordende hitte die steeds maar erger wordt naarmate ik vorder. Mijn hoofd lijkt te koken. Tergend langzaam slenter ik vooruit, een stap per keer. Als de tweede bron van de dag die aangeduid staat op mijn gps opnieuw uitgedroogd blijkt, zakt de moed me in de schoenen. “Waar blijft Ziglab?”

Ziglab komt er uiteindelijk wel, maar niet vooraleer een groep Jordaanse kinderen in het Arabisch beginnen conversatie te maken. Dat ik enkel ‘English’ spreek en zij niet, maakt hen blijkbaar niet veel uit. Na een vermoeiende dag kom ik aan in Ziglab, en door de grote dorst ga ik wanhopig op zoek naar een klein winkeltje om frisdrank te komen. Wonder boven wonder vind ik er dan nog één ook, met als resultaat dat ik met drie flessen buitenstap en dat iemand in de tussentijd er met mijn wandelstokken vandoor is. De eerste zou al makkelijk in één teug tot de helft geledigd worden, maar de rest besluit ik nog even mee te nemen.

Vier flessen extra in mijn rugzak (drie flessen frisdrank en een fles water) zorgt voor iets meer dan 4 kilogram in mijn al overbeladen rugzak. Nu blijkt de grens echt overschreden. Ik ben bezig boven mijn limiet, en dat wordt duidelijk als ik de heuvel bergop moet om er mijn tent te plaatsen. Ik val neer, op de harde ondergrond. Uitgeteld. De flessen frisdrank moeten er aan geloven. Wat nu? `

De eerste dag van een langeafstandstocht is een voorbode van wat komen zal. Beterschap komt er niet aan, want binnenkort kom ik amper nog dorpjes tegen waar ze me water in mijn handen duwen. Het zet me de volledige nacht aan tot denken.

Blaffende honden bijten niet?

Na amper geslapen te hebben (nu heeft mijn matje het ook nog begeven), is er maar één conclusie. De tocht verderzetten zou me uiteindelijk ooit in zware problemen brengen. Teleurgesteld beslis ik dan ook om terug te keren naar Umm Qaiss. Na twee stappen bergaf te hebben gezet staat opnieuw een groep honden me agressief blaffend op te wachten. Ik heb geen goed voorgevoel bij een volgende confrontatie en besluit mijn geluk niet nogmaals op de proef te stellen. Ik maak een lastige omweg over de berg heen om vervolgens op een weg uit te komen die me terug op de trail brengt. Helaas, wat verderop staat nog een groepje honden me op te wachten. Hopend dat de man die net buiten zijn huis staat zijn honden in bedwang houdt, stap ik snel door. Mijn geluk is echter gekeerd. Al snel komen de vier honden agressief op me af, luidblaffend. Zonder iets bij te hebben om me te verweren kan ik enkel maar hopen dat ik het haal. Maar zoals gezegd, mijn geluk is gekeerd en een van de honden neemt me te grazen.

20180414_073144.jpg

Het lijkt de bevestiging voor de keuze die ik heb gemaakt. Als ik na één dag al vijf aanvallen te verwerken heb gekregen waarvan één met slechte afloop, dan beloofde dat niet veel goeds voor de komende weken. Er spookt vanalles door mijn hoofd. Hondenbeten kunnen lelijk zijn. Zeker met honden die niet ingeent zijn zoals hier. Wat de gevolgen zijn, wordt afwachten.

 

What I am about to do in Jordan

Nu we nog eventjes in de sfeer van Pasen zijn, zal ik maar een flauwe vergelijking maken met het christendom. Dus hier komt ze. Mozes dwaalde 40 jaar lang rond in de woestijn vooraleer hij het Beloofde Land bereikte. Ik hoop er toch op om er na zo’n 40 dagen uit te geraken. 

Maar nu even serieus. In totaal spendeer ik 39 dagen in Jordanië. Dat is toch iets meer dan de gemiddelde toerist die Petra bezoekt, Wadi Rum bezichtigt, dobbert in de Dode Zee of gaat snorkelen in de Rode Zee. Dus waarmee zal ik mijn dagen gaan vullen?

Now we are still a little bit in the Easter period, I won’t hesitate to make a lame comparison with Christianity. So here it comes. Moses wandered about 40 years in the desert before he reached the Promised Land. I hope to get out of it in about 40 days. 

But let’s talk serious, shall we. I will be spending 39 days in Jordan. That is a little above the average time spent by tourists visiting Petra, Wadi Rum, floating the Dead Sea or snorkeling the Red Sea. So how am I going to fill up my days? 

After this…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadat we in februari nog onze kennismaking maakten met de jungle van Belize en vorig jaar in het poolgebied van Spitsbergen, wou ik dit jaar nog een nieuwe omgeving aan mijn lijstje toevoegen: de woestijn. Mijn oog viel op de Hayduke trail in Utah, maar een gebrek aan tijd om alles voor te bereiden, bracht me bij een andere optie: de Jordan trail.

After having spent some time last February in the Jungle of Belize and the polar regions of Spitsbergen last year, I wanted to add a new environment to my list: the desert. I had my eye on the Hayduke trail in Utah, but a lack of time to prepare myself for the adventure, I chose for an alternative: the Jordan Trail. 

and this

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat is de Jordan Trail?

De Jordan Trail is een langeafstandstocht van zo’n 650 kilometer die van Um Qais in het noorden tot Aqaba in het zuiden, doorheen heel Jordanië loopt. Onderweg geniet je van diverse landschappen zoals de beboste heuvels in het noorden, de ruige rivierdalen, kliffen, het wereldwonder Petra en het woeste berg-en zandlandschap van Wadi Rum, helemaal tot aan de oevers van de Rode Zee.

Kortom, een nieuwe grote uitdaging. En heb ik al verteld dat ik dit helemaal solo aanpak?

What is the Jordan Trail? 

The Jordan Trail is a long distance trail covering some 650 kilometers from Um Qais in the North to Aqaba in the South, all the way through Jordan. Along the way you get to enjoy diverse landscapes such as the rolling wooded hills of the north, the rugged wadis and cliffs overlooking the Jordan Rift Valley, the rose rock of Petra, the dramatic sands and towering mountains in Wadi Rum, to the crystal waters of the Red Sea.

Briefly, a new big challenge. And did I already mentioned that I will be doing this solo? 

It’s time for a new adventure!

wadi-rum-2388165_640

 

Het volledige avontuur kan je volgen via:

Facebook en Instagram (dagelijks)

DagboekvaneenAvonturier.com (1 reisverhaal per week ; telkens op zondag om 20u)

KRIJG DE VERHALEN IN JE MAILBOX —>

You can follow the adventure on: 

Facebook en Instagram (daily)

anadventurersjournal.com (1 travel story /week ; posted on Sunday at 8pm)

SUBSCRIBE —>