De jungle van Belize heeft iets mysterieus. Dichtbegroeid, luidruchtig en tegelijkertijd stil op een manier die je alleen begrijpt wanneer je er middenin staat. Het was precies daar waar wij ons meldden voor een vierdaagse jungle-expeditie en survivalcursus. Met een rugzak, een gezonde dosis nieuwsgierigheid en één nogal opmerkelijke extra compagnon: een levende kip die aan een touwtje bij ons kamp hing.
Het idee was simpel – althans op papier. Vier dagen de jungle in. Geen eten meenemen. Alleen water, basisuitrusting en onze survivalinstructeur. De kip was onze “noodrantsoenverzekering”. Mocht alles mislukken, dan hadden we tenminste nog één laatste maaltijd.
Spoiler: de kip heeft het overleefd.
Kamp opbouwen en … een grote vangst!
Eens we een goede plek in de jungle hadden gevonden dichtbij water, stelden we onze hangmatten op. Ons bed voor de komende dagen. Onze volgende taak zou eten zoeken zijn. Verrassend genoeg zou ons diner al uit meer bestaan dan enkel voedzame planten. Een groep wilde zwijnen sloeg op de vlucht als ze in de buurt van ons kamp waren en eentje kregen we te pakken. Goed voor zo´n 30 tot 40 kg vlees, want niets gaat verloren.
Terwijl enkele deelnemers van de groep zich bezighielden met het villen, begonnen de anderen met het maken van een vuur zodat we het vlees konden bakken en drogen. Niet met een aansteker of lucifers, maar met natuurlijke materialen uit de jungle. Droge vezels, dunne takjes, en vooral veel geduld. Het moment waarop de eerste rookpluim verscheen voelde als een kleine overwinning. Toen de vlam uiteindelijk echt bleef branden, voelde het bijna als magie.
De kip keek ondertussen rustig toe vanaf haar plekje naast het kamp.
Leer vallen zetten
Nu we wisten hoe we vuur moesten maken en voedsel konden vinden, gingen we ons richten op technieken om dieren te vangen: vallen, strikken en slimme constructies die je met minimale middelen kunt bouwen.
De jungle biedt alles wat je nodig hebt: flexibele takken, sterke lianen en stevige stammen. Het bouwen van een val is bijna een puzzel van natuurkunde en geduld.
En net toen we dachten dat we de techniek aardig onder de knie kregen…
…ontsnapte de kip.
Waarschijnlijk had ze al dagen zitten plannen.
Op een onbewaakt moment glipte ze weg uit het kamp en verdween tussen de wortels, struiken en bladeren van de jungle. En plots veranderde onze survivalcursus in iets wat nog het meest leek op een surrealistische achtervolging.
Het probleem: een kip in de jungle is eigenlijk een wandelend lunchpakket voor alles wat kan kruipen, glijden of sluipen. Slangen inbegrepen. Dus we moesten haar terugvinden.
We probeerden onze net geleerde technieken: kleine vallen, slimme omleidingen, geïmproviseerde barrières.
Maar de kip bleek een verrassend slimme tegenstander.
Elke keer wanneer we dachten haar te slim af te zijn, schoot ze weer een andere richting op. Alsof ze precies wist waar onze vallen stonden.
Na meerdere pogingen, veel gelach en een paar licht gehavende ego’s, lukte het uiteindelijk toch om haar te vangen. Niet met een perfect uitgevoerde val, maar met een combinatie van geduld, teamwork en een goed getimede sprint.
Terug in het kamp kreeg ze opnieuw haar plek aan het touw.
En daar bleef ze.
Tot ze vier dagen later terug met ons de jungle uit geraakte.
Zelf mee op jungle expeditie? Schrijf je in voor onze volgende editie
Geef een reactie