Elbrus: “Never waste good weather”

Slapen vlak voor een summit bid is nooit makkelijk. Meestal zorgt de hoogte of de stress voor de klim naar boven er wel voor dat je niet of pas laat in slaap valt. En als dat je niet parten speelt, dan is het wel een snurkende teamgenoot die je wakker houdt. Deze keer had niets me tegengehouden om vroeg in slaap te vallen ondanks het feit dat we het grootste deel van de dag in ons bed vertoefden. Een bruusk lawaai deed me echter wakker schieten ondanks het feit we nog een paar uur slaap tegoed hadden. Het leek alsof iets onze container wou omverduwen. “Shit.”, dacht ik, zuchtend omdat ik doorhad dat er buiten een hevige storm aan de gang was. Ik voelde de bui al hangen. Met zo’n weer zouden we straks niet beginnen aan onze summit bid. Het nerveuze gewoel in de andere bedden verraadde dat ik niet de enige was die er zo over dacht.

DSCF1011Als ik mensen vertelde dat ik de Elbrus zou beklimmen dit jaar, dan keken ze me altijd vreemd aan. Ondanks het feit dat het de hoogste berg van Europa is, hadden ze nog nooit van de berg gehoord. Niet alleen kennen ze de berg niet, maar vaak hebben ze ook geen enkel idee wat ze zich moeten voorstellen als ik het over bergen beklimmen heb. Het beeld dat spontaan in hun gedachten schiet is die van Sylvester Stallone die in Vertical Limit een rotswand van duizend meter aan het overwinnen is. Hoe spannend dat beeld ook is, het is een stereotiep wanneer je de term ‘bergklimmen’ laat vallen aan iemand die de sport enkel van de televisie of internet kent. Het beeld stelt echter enkel het rotsklimmen (in extreme vorm) voor, wat slecht een klein onderdeel is van de bergsport. Dan leg ik hen uit dat wanneer ik een berg ga beklimmen het een combinatie is van backpacking, kamperen in winterse omstandigheden én dit alles op extreme hoogtes. Dat ik tot nog toe nog geen enkele keer aan een rotswand heb zitten slingeren en het meestal beperkt bleef tot het scrambelen van een steile rotswand. De touwen die we gebruiken zijn voor het voorkomen dat we in een ‘crevasse’ verdwijnen.

Als men me vraagt waarom ik telkens naar de bergen trek, dan is dat moeilijk uit te leggen aan iemand die het nooit ervaren heeft. Wat ‘vermoeiend en gevaarlijk’ betekent voor heb, betekent voor mij ‘uitdaging en avontuurlijk’. De ervaringen die je opdoet zijn uniek en doen je beseffen dat je echt leeft. Op iedere berg tracht ik nog iets bij te leren zodat ik een betere klimmer wordt. Waar op de Kilimanjaro ik vooral mijn aanpassingsvermogen op grote hoogtes testte, en het gebruik van crampons en ice axe aanleerde op Mont Blanc, was Elbrus voor mij het moment op de ice axe self arrest te oefenen.

Het was opnieuw een domper voor me. “Wanneer worden we de DSCF1006ice axe self arrest aangeleerd?”, vroeg ik Eugene. Als antwoord kreeg ik enkel dat we vandaag rusten, want morgen stond een zware klim naar de top op het programma. Naast het feit dat we zomaar op 4700 meter zouden afgezet worden met een snowcat bij de summit bid, was het gebrek aan een kleine cursus een nieuwe ontgoocheling. Dat net vandaag, op onze rustdag, er een heldere hemel was deed me helemaal geen zin hebben om de hele dag in het kamp te vertoeven. “Ga je mee een stukje klimmen?”, vroeg ik Yusuke, de Japanner van onze groep met wie ik goed opschoot. Hij stemde in. Zien welke route je moest volgen was bij weersomstandigheden als vandaag niet moeilijk. De rode vlaggetjes die het pad aanduidden, merkten we makkelijk op. Onze derde dag op Elbrus was de beste tot nog toe geweest. Een klaarheldere hemel zorgde voor de beste foto’s van de witte sneeuwtoppen die binnen handbereik leken te liggen. Het voelde sneu aan om net vandaag onze rustdag te hebben. Jaloers op de klimmers die nu ergens hoger op de Elbrus zaten, trok ik een foto van de dubbele top met het Saddle er tussenin. Na heel wat foto’s te hebben genomen daalden we terug af naar het kamp. “De klim morgen kan zo zwaar niet zijn als de verveling in het kamp.”, schoot door mijn hoofd. Afwachtend tot we vannacht zouden kunnen beginnen aan onze summit bid, kropen we nog wat in ons warme bed. Inmiddels hadden we wat meer plaats in de krappe container want Carlos, de Argentijn had besloten om terug naar Terskol af te dalen. Tijdens de acclimatisatie hikes had hij telkens te veel last van zijn knie gehad.

Ik had bijna niet meer kunnen slapen tot we om vijf uur in de ochtend uit ons bed kropen en keken hoe slecht het weer effectief was. Ik trok mijn kleren aan en rende als eerste naar buiten. Niet alleen was het nog steeds even erg aan het waaien, er was ook nog eens een sneeuwstorm aan de gang die ervoor had gezorgd dat er een extra meter sneeuw in het kamp lag. Ik hield me vast en zag tussen de vallende sneeuw in twee grote lampen gericht op onze hut. De snowcat om ons naar boven te brengen stond klaar. Ik kon amper geloven dat we in dit weer zouden klimmen en was dan ook niet verbaasd toen Eugene ons meldde dat we nog niet zouden vertrekken. “We kunnen afwachten of de storm mindert.”, vertelde hij. Twee uur afwachten leerde ons dat we vandaag niet het hoogste punt van Europa zouden bereiken.

Sneeuwstorm de ochtend van de summit bid
Sneeuwstorm  in de ochtend

Terwijl de rest terug in hun bed was gekropen hadden Yusuke en ikzelf een sneeuwschop geleend en begonnen we de paadjes doorheen het kamp terug vrij te maken. Een hele karwei gezien de serieuze sneeuwval. Niet meer kunnen slapen was een reden waarom ik de kou trotseerde en begon te scheppen. Maar ik deed het vooral op wat frustratie kwijt te raken. “Waarom vertrokken we gisteren niet, terwijl ze fantastisch weer voorspeld hadden?” Eens iedereen wakker was, bespraken we de opties voor de volgende dag. Een nieuwe summit bid betekende opnieuw een snowcat inhuren. En dat terwijl we de vorige niet eens hadden gebruikt.. Eugene stelde voor een snowcat te huren die ons bracht tot 5100 meter. De kostprijs zou wel 1000 dollar bedragen in plaats van de gebruikelijke 500. En dat terwijl we slechts nog met zes klimmers waren, nadat Igor, de Rus in onze groep het voor gezien hield. Ik geloofde niet dat het weer morgen beter zou zijn, en was evenmin bereid om er nog een pak geld tegenaan te gooien. “Het is maffia.”, vertelde ik tegen de Australische Roman. “Alles wat ze willen is meer geld. Waar is de uitdaging als we maar 500 meter moeten klimmen om de Elbrus te bereiken?”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s