Prison Escape Breda: how we escaped

Mijn hart bonkt in mijn keel. Onze ontsnapping dreigt te mislukken. Een bewaker heeft alarm geslagen waardoor we het op een lopen hebben moeten zetten. Toch zijn we ongezien op de buitenkoer geraakt. Nu is het enkel nog wachten op het juiste moment. Overal lopen bewakers op zoek naar de ontsnapte gevangenen.  Het licht van een zaklamp eindigt zijn zoektocht op mijn gezicht.

‘Wie is daar?’, schreeuwt een bewaker. We zetten het opnieuw op een lopen.

Na een korte sprint van 50 meter komen we abrupt te halt. Een andere bewaker heeft ons de pas afgesneden.

‘Jullie zijn erbij.’, zegt hij zelfvoldaan terwijl hij zijn handboeien van zijn riem losmaakt.

My heart pounds in my throat. Our escape is about to fail. A guard has sounded an alarm and we had to make a run for it. Nevertheless, we have reached the outer courtyard without being caught. Now we wait for the right moment. Guards search for the escaped prisoners all over the place. The light of a flashlight ends its search on my face.

“Who is there?”, shouts a guard. We make a run for it again.

After a short sprint of 50 meters we stop abruptly. Another guard has cut us off the pass.

“You are busted,” he says smugly as he unhooks his handcuffs from his belt.

foto van Prison Escape.

Prison Escape Breda

Tien jaar. Dat is de tijd die we moeten uitzitten na onze misdaad. We worden opgesloten in De Koepel in Breda, een gevangenis onder leiding van directeur Keizer. Onder zware bewaking worden we binnengeleid, gefouilleerd en krijgen we ons nieuwe outfit. Een deprimerend gevoel bevangt me. Een gevoel dat nog wordt versterkt wanneer het regime van directeur Keizer duidelijk wordt. Hier blijf ik geen tien jaar. No way!

Maar liefst een paar honderd gevangenen staan netjes in een lijn op de binnenkoer van de Koepel. Nog een enkel straaltje zonlicht weet zich door het gat in de koepel naar binnen te werken en tekent een kleine witte cirkel op de kille koude vloer. Kort daarna worden we in onze cel gestopt waar mijn plan zich begint te vormen.

foto van Prison Escape.

Ten years. That is the time we have to serve after our crime. We are locked up in De Koepel in Breda, a prison led by director Keizer. Under heavy surveillance we are guided, searched and get our new outfit. A depressing feeling catches me. A feeling that is reinforced when the Keizer’s regime becomes clear. I won’t stay here for ten years. No way!

No less than a few hundred prisoners are neatly aligned in the inner courtyard of the Koepel. A single ray of sunlight is able to get through the hole in the dome and draws a small white circle on the chilly cold floor. Shortly thereafter we are put in our cels where my plan begins to shape.

foto van Prison Escape.

Set-ups

Wie kan ik vertrouwen en wie niet? Dat is de vraag die ik me stel. Al besef ik dat ik zelf ook onbetrouwbaar ben. Ik heb niets gerept over mijn plan tegen mijn celgenoot. Integendeel. Nog voor hij de cel binnenkwam, had ik hem al beroofd van zijn rantsoen van de komende dagen. Eens we mogen luchten op de binnenkoer, besluit ik Linsay op te zoeken. Samen kunnen we een waterdicht plan beramen. Een plan van onze ontsnapping.

Hoe we uiteindelijk aan onze poging beginnen kunnen we je uiteindelijk niet vertellen. Bezwarend bewijsmateriaal mochten we ooit terug opgepakt worden, weet je wel? Alles wat we  je kunnen vertellen is dat er complotten zijn gesmeed, mensen omgekocht, onderhandeld en medegevangenen afgetroggeld. Allianties en verraad. Iedereen wordt gebruikt, maar krijg je er iets voor terug of ben je slechts een pion in het schaakspel van de ontsnapping?

Who can I trust and who I can’t? That is the question I ask myself. Even though I realize that I am unreliable myself. I have not mentioned anything about my plan against my cellmate. On the contrary. Even before he entered the cell, I had already robbed him of his ration of the coming days. Once we are allowed to air on the courtyard, I decide to look for Linsay. Together we can think of  a solid plan. A plan of our escape.

We can not tell you how we ultimately started our attempt. Evidence in case we would ever be picked up again, you know? All we can tell you is that conspiracies have been forged, people bribed, negotiated, and fellow prisoners tricked out. Alliances and betrayal. Everyone is used, but do you get something in return or are you just a pawn in the chess game of the escape?

Outbreak

De stappen zijn gezet. Een luidspreker roept af dat iedere gevangene terug naar zijn cel moet. Te vroeg, denk ik. Maar dan gebeurt iets. Een oproer. Een medegevangene zet de boel op stelten en al snel wordt hij door een groep anderen gevolgd. Er is tumult. Dit is hét moment.

Met een groep van acht begeven we ons naar een tunnel. Slechts één bewaker staat er, maar alles goed is, zou hij nu aan onze kant moeten staan.

‘Volg me.’, zegt hij en hij zwenkt met zijn armen. ‘Blijf laag zodat ze je niet zien.’

Hij doet de deur dicht wanneer de laatste gevangene de ruimte komt binnengekropen.

‘Zo, wat hebben jullie nog voor me?’

We halen onze zakken leeg. Drugs, geld, …

‘Is dat alles’, begint hij en kijkt verontwaardigd naar de inhoud van zijn handpalm. Dit was niet de deal! GUAARDS!’, schreeuwt hij.

 

Fuck, onze ontsnapping dreigt te mislukken. Ik grijp Linsay bij de mouw en trek ze het eerste lege kantoor binnen waar we ons verstoppen. Ik kruip onder het bureau en kijk voorzichtig rond terwijl in de gangen er heel wat tumult en heen-en –weer geloop is. Wanneer het ergste rumoer voorbij is sluipen we naar de deur van het kantoor, checken of de kust veilig is en lopen de gang door. Bukkend onder elk raam door komen we in de ruimte van de lockers. We lopen naar de deur waar we naar binnen zijn gekomen, maar geen geluk. Op slot. We proberen de andere deuren in de ruimte en trekken aan iedere klink. Eentje gaat er open. We bevinden ons buiten. Ons hart staat even stil als een politiecombi voorbijrijdt. Gelukkig hebben we een donkere overall aan en staan we net in de schaduw. De poort waar de combi net doorreed gaat terug dicht.

foto van Prison Escape.

The steps have been taken. A loudspeaker calls that every prisoner must return to his cell. Too early, I think. But then something happens. An uproar. A fellow prisoner sets things up and soon he is followed by a group of others. There is an outbreak of violence. This is our chance.

With a group of eight, we go to a tunnel. Only one guard is there, but if all is well, he should now stand on our side.

“Follow me.”, he says and he swings his arms. “Stay low so they do not see you.”

He closes the door when the last prisoner enters the room.

“So, what do you have for me?”

We empty our pockets. Drugs, money, …

“Is that all,” he begins and looks indignantly at the contents of his palm. This was not the deal! GUAARDS! “, he shouts.

Fuck, our escape is about to fail. I grab Linsay by her sleeve and pull her into the first empty office I see. I crawl under the desk and carefully look around while in the corridors there is a lot of tumult and back-and-forth running. When the worst noise is over we sneak up to the office door, check if the coast is safe and run through the hall. We run through the hall with the lockers. Towards the door where we have entered, but no luck. Locked. We try the other doors in the room and pull on each latch. One opens up. We are outside. Our heart stands still for a moment as a police combi passes by. Fortunately we have a dark overall and we are just in the shade. The gate through which the combi just drove closes again.

foto van Prison Escape.

Ik trek aan de arm van Linsay. ‘Vlug.’, zeg ik, terwijl ik het op een lopen zet en we nog net tussen de dichtgaande poort glippen. We rennen naar het volgende bijgebouwtje waar we gehurkt tegen de muur ons verbergen. Overal rennen bewakers rond het grote gebouw. Ik steek mijn hoofd uit om te zien of de kust veilig is. Het licht van een zaklamp eindigt zijn zoektocht op mijn gezicht.

‘Wie is daar?’, schreeuwt een bewaker.

‘Shit, ik ben gezien.’, vloek ik. Opnieuw zetten we het op een lopen terwijl de bewakers achter ons aan zitten.

Na een korte sprint van 50 meter komen we abrupt te halt. Een andere bewaker heeft ons de pas afgesneden.

‘Jullie zijn erbij.’, zegt hij zelfvoldaan terwijl hij zijn handboeien van zijn riem losmaakt. ‘Handen tegen de muur.’

Met twee bewakers die ons bij de schouders vastgrijpen worden we teruggeloodst richting onze cel.

‘Ik ben zo terug.’, zegt de ene bewaker tegen de andere, en gaat een gebouw binnen.

‘Jullie hebben het bijna verkloot.’, fluistert de tweede bewaker op een woedende toon in mijn oor. ‘Maar jullie hebben nog één kans.’

‘Zie je die poort daar?’

Ik knik.

‘Op mijn teken ren je er zo vlug mogelijk naar toe en wacht tot ik de poort opendoe met de code. Daarna loop je naar verder en naar rechts.’

‘Hier is een briefje.’, en hij stopt een klein briefje stiekem in mijn hand. ‘Als je een bewaker ziet, dan geef je hem dit.’

Hij opent het ijzeren hek, en alsof de duivel achter ons aan zit lopen we naar de witte poort. Gehurkt zitten we opnieuw tegen een muurtje. Boven ons zit een venster van een bureau waar verschillende bewakers hun koffie drinken. De poort gaat open en tussen het kleinste kiertje glippen we er door en rennen we onze vrijheid tegemoet.

I pull Linsay’s arm. “Quick,” I say, as I make for a run and we just manage to slip between the closing gate. We run to the next outbuilding where we squat against the wall. Guards are running around the big building everywhere. I put my head out to see if the coast is clear. The light of a flashlight ends his search on my face.

“Who is there?”, shouts a guard.

“Shit, I’ve been spotted.”, I curse. Again we make for a run while the guards are chasing us.

After a short sprint of 50 meters we halt abruptly. Another guard has cut us off our pass.

“You are busted!,” he says smugly as he unhooks his handcuffs from his belt. “Hands against the wall.”

With two guards grabbing us by the shoulders we are being guided back towards our cell.

“I’ll be right back.”, says one guard against the other, and enters a building.

“You almost messed it up,” the second guard whispers in an angry voice in my ear. “But you have one more chance.”

“Do you see that gate there?”

I nod.

“On my sign you run as quickly as possible and wait until I open the gate with the code. Then make a run for it to the right. “

“Here is a note.”, and he puts a small note secretly in my hand. “If you see a guard, you give him this.”

He opens the iron gate, and as if the devil is behind us we make a run to the white gate. Squatting, we sit again against a wall. Above us is a window of a desk where several guards drink their coffee. The gate opens and between the smallest gap we slip through and we run into our freedom.

 

Prison Escape is an experience that gives you the feeling that you have stepped right into a prison film. In 3 hours you need to make a plan to escape your faith. Do you make the right choices to regain your freedom? 

Disclaimer: Obviously, since no phones or cameras are allowed when in prison, no pictures where taking during the event. The photos above are owned by Prisonescape.nl

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: