Vijftig tinten groen (Deel I)

Negen dagen de wildernis in. Hiken door de bossen die het Finse grondgebied bedekken en terug peddelen via een van de wildernisrivieren. We verwachten dan ook geen mens te zien hier. Of toch amper. Voor een keer gaat het enkel om twee avonturiers en heel wat beren, wolven, elanden en lynxen.

Naar de wildernis (28 mei 2016)

 

Onze voorbereiding brengt ons tot Uimaharju, een dorpje waar we met een trein de grootte

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Met de trein naar de wildernis

van een locomotief worden gedropt.  Dichter dan dit brengt het openbaar vervoer ons niet, ondanks de belofte die we op het internet lazen dat er goede busverbindingen zijn in de afgelegen gebieden van Finland. We zitten op zo’n veertig kilometer van Patvinsuo NP, het startpunt van de Karhunpolku, een trektocht van iets meer dan 130 kilometer door de Finse wildernis. Letterlijk vertaald: het Berenpad. Duidelijker kan niet, we zitten in berengebied. En niet alleen beren leven samen met de weinige mensen die in deze ongerepte, afgelegen streek wonen. Nee, de bossen zijn de thuis van zowel beren, wolven, elanden als lynxen. Stiekem hopen we de komende negen dagen dan ook op een ontmoeting met een van deze schuwe dieren. Maar vooraleer onze trektocht te beginnen hebben we nog een probleem op te lossen. De veertig kilometer overbruggen. De opties: een dure taxi of… een poging wagen om te liften. We opteren voor deze laatste. Een gewaagde keuze gezien het weinige verkeer hier op deze eenzame wegen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Liften op verlaten wegen: een echte uitdaging!

Gelukkig zijn we vandaag zaterdag en worden we al gauw opgepikt door een Finse studente die in de buurt woont en straks naar haar vakantiehuisje in het noorden trekt. Het brengt ons meteen vijftien kilometer dichter bij ons doel. We wandelen verder richting onze bestemming hopend om een voorbijrijdende auto die in dezelfde richting rijdt en ons wil meenemen. Dat Linsay talent heeft met het versieren van een lift bewees ze nog vorig jaar in Schotland en enkele maanden terug in Cuba. We zijn amper een kilometer verder als we

dscf0003
Patvinsuo NP: sneller dan verwacht

alweer op de achterbank van een Finse wagen belanden. De weinige wegen hier maken het ons makkelijk want het nationale park ligt nu sowieso op ons pad. Anderhalf uur nadat we in Uimaharju zijn aangekomen zijn we aanbeland in Patvinsuo waar we de nacht in onze tent doorbrengen vooraleer onze tocht door de Finse wildernis te starten.

Op het berenpad (29-4 juni 2016)

Onze eerste nacht in de wilde natuur van Scandinavië was iets waar we lang hadden naar uitgekeken. Dat we de eerste avond er dan ook nog eens in slaagden licht smeulend brandhout terug op te doen flakkeren tot een heus kampvuur maakte het dan nog eens echt af. Vorig jaar waren we in de UK er immers geen enkele keer in geslaagd om een kampvuur te maken (regen!). Onze honger naar

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Kampvuur

avontuur werd alleen maar groter. We hadden dan ook nog geen flauw benul dat die honger enkele dagen later wel erg letterlijk zou mogen worden genomen.

Wordt vervolgd

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s