Tagarchief: hiking

Why I failed at the Jordan trail

“Hoe cool zou het niet zijn als je ginder aan een kameel kunt geraken om je te vergezellen tijdens je tocht?” Toegegeven, dat zou wel een erg coole manier geweest zijn om (toch voor een stuk) door Jordanie te trekken. Dat je voor een kameel al snel enkele duizenden euro’s op tafel mag leggen, was dan weer een afknapper. Een ezel dan misschien?

De eerste etappe van een langeafstandstocht is altijd een goede waardemeter voor wat volgt. Iets wat ook nu tijdens mijn eerste dag op de Jordan Trail zijn waarde bewees. “Het zal ongelofelijk warm zijn he. Dat besef je toch?”, hoor ik Linsay nog zeggen. Tuurlijk wist ik wat me te wachten stond qua temperaturen. Als ik de voorspellingen voor de eerste twee weken bekeek, dan kwamen de temperaturen niet onder de 27 graden uit. In de schaduw wel te verstaan.

Dacht ik dan op geen enkel moment na over het feit dat ik absoluut niet tegen hitte kan? Dat ik -30 graden verkies boven plus 30 is geen geheim. En dat ik mijn jeugdjaren al meermaals kleine trauma’s heb overgehouden aan warme hete zomerdagen evenmin. Ik zag de Jordan trail dan ook als een manier om te leren overleven in een woestijngebied.

Umm Qais

Maar liefst vier bussen heb ik nodig om tot op mijn beginbestemming Umm Qaiss te geraken, helemaal in het noorden van Jordanie, dicht tegen de Israelische en Syrische grens. Warm is het eerste woord dat bij me opkomt eens ik een eerste keer door de straten zwerf, met mijn volgeladen rugzak op mijn rug. Nochtans leek dat aanvankelijk in Amman nog mee te vallen. Na wat water en eten te hebben ingekocht zet ik mijn eerste stappen naar het zuiden. Ziglab is mijn eerste bestemming, zo’n 25 kilometer verderop. Meteen een zware etappe. Hoe zwaar het zou worden, wordt al snel duidelijk. Amper een trail te bespeuren, enkel hier en daar een markering via een steile heuvelflank die mijn balans meteen op de proef stelt.

Het was een voorbode voor wat komen zou. Meermaals moet ik me op mijn gps focussen om te controleren of ik wel juist zit. Kaarten zijn allesbehalve goed genoeg en een trail is er bij momenten gewoonweg niet. Toch vlot het de eerste uren goed. Om half acht kunnen vertrekken in de ochtend zorgt ervoor dat ik enkele ‘frissere uren heb’, maar eens de klok 9 uur passeert, stijgt de temperatuur even snel als de rode gloed op mijn gezicht.

Eens aan de dam krijg ik een extra uitdaging te verwerken. Honden. Een groepje van drie honden komt om me af, luid blaffend. Ik bevind me op hun territorium, maar hier loopt nu eenmaal de trail en een omweg is niet mogelijk. Op hoop van zege dan maar. Oef, ik kom er van af met luid geblaf. Het zou echter niet de laatste keer zijn.

Moordende hitte

In de namiddag merk ik dat mijn hoeveelheid water niet voldoende is om mijn dorst te lessen. Gelukkig bieden lokale mensen me hier en daar spontaan een fles water aan. Spijtig genoeg verloopt het vervolg van mijn dag zich door de canyons. Geen schaduw meer, geen wind. Enkel nog een moordende hitte die steeds maar erger wordt naarmate ik vorder. Mijn hoofd lijkt te koken. Tergend langzaam slenter ik vooruit, een stap per keer. Als de tweede bron van de dag die aangeduid staat op mijn gps opnieuw uitgedroogd blijkt, zakt de moed me in de schoenen. “Waar blijft Ziglab?”

Ziglab komt er uiteindelijk wel, maar niet vooraleer een groep Jordaanse kinderen in het Arabisch beginnen conversatie te maken. Dat ik enkel ‘English’ spreek en zij niet, maakt hen blijkbaar niet veel uit. Na een vermoeiende dag kom ik aan in Ziglab, en door de grote dorst ga ik wanhopig op zoek naar een klein winkeltje om frisdrank te komen. Wonder boven wonder vind ik er dan nog één ook, met als resultaat dat ik met drie flessen buitenstap en dat iemand in de tussentijd er met mijn wandelstokken vandoor is. De eerste zou al makkelijk in één teug tot de helft geledigd worden, maar de rest besluit ik nog even mee te nemen.

Vier flessen extra in mijn rugzak (drie flessen frisdrank en een fles water) zorgt voor iets meer dan 4 kilogram in mijn al overbeladen rugzak. Nu blijkt de grens echt overschreden. Ik ben bezig boven mijn limiet, en dat wordt duidelijk als ik de heuvel bergop moet om er mijn tent te plaatsen. Ik val neer, op de harde ondergrond. Uitgeteld. De flessen frisdrank moeten er aan geloven. Wat nu? `

De eerste dag van een langeafstandstocht is een voorbode van wat komen zal. Beterschap komt er niet aan, want binnenkort kom ik amper nog dorpjes tegen waar ze me water in mijn handen duwen. Het zet me de volledige nacht aan tot denken.

Blaffende honden bijten niet?

Na amper geslapen te hebben (nu heeft mijn matje het ook nog begeven), is er maar één conclusie. De tocht verderzetten zou me uiteindelijk ooit in zware problemen brengen. Teleurgesteld beslis ik dan ook om terug te keren naar Umm Qaiss. Na twee stappen bergaf te hebben gezet staat opnieuw een groep honden me agressief blaffend op te wachten. Ik heb geen goed voorgevoel bij een volgende confrontatie en besluit mijn geluk niet nogmaals op de proef te stellen. Ik maak een lastige omweg over de berg heen om vervolgens op een weg uit te komen die me terug op de trail brengt. Helaas, wat verderop staat nog een groepje honden me op te wachten. Hopend dat de man die net buiten zijn huis staat zijn honden in bedwang houdt, stap ik snel door. Mijn geluk is echter gekeerd. Al snel komen de vier honden agressief op me af, luidblaffend. Zonder iets bij te hebben om me te verweren kan ik enkel maar hopen dat ik het haal. Maar zoals gezegd, mijn geluk is gekeerd en een van de honden neemt me te grazen.

20180414_073144.jpg

Het lijkt de bevestiging voor de keuze die ik heb gemaakt. Als ik na één dag al vijf aanvallen te verwerken heb gekregen waarvan één met slechte afloop, dan beloofde dat niet veel goeds voor de komende weken. Er spookt vanalles door mijn hoofd. Hondenbeten kunnen lelijk zijn. Zeker met honden die niet ingeent zijn zoals hier. Wat de gevolgen zijn, wordt afwachten.

 

Advertenties

Fifty Shades of Green

Spending nine days into the wild. Hiking through the dense forests that cover Finland and paddling back along one of its wilderness rivers. Being isolated from the outside world, we don’t expect to see any people. Or hardly. For once, this is a story about two adventurers and lots of bears, wolves, elchs and lynx

Into the wild — May 28th 2016

Our preparation took us as far as Uimaharju, a village where we are dropped of with a small-sized train. This is as close as we can get, despite the promised we ‘d found on the internet that there were good public transport connections in the remote regions of Finland. Still, we find ourselves at 40 kilometers of Patvinsuo NP, the starting point of the Karhunpolku, a 130k long-distance hike through the Finnish wilderness. Literally translated: Bear’s Path. They can’t make it any clearer, this is bear territory. And it’s not only bears that live with the few people that are settled in this remote and pristine region. No, the forests are home to as well bears, wolves, elchs and lynx. Secretly, we hope to catch a glimpse of one of these shy animals.

Finland Karhunpolku

 

On the Bear’s Path — June 29-4th 2016

Our first night in Scandinavian nature was something we had been looking forward to a long time. That we were able to flare up a smoldering fire, made that evening perfect. Last year in the UK, we hadn’t been able to make a fire once (rain!). Our hunger for adventure only got bigger. At that time, we had no clue that this hunger would become quite real.

With a heavy-packed backpack and supplies for the next three days (after that we would be able to resupply in Ruuna) we hike around the large Lake Suomunjärvi, the main attraction of the national park. The impressive setting makes our expectations for the next few days rise.

Finland Karhunpolku

 

Twenty-three kilometers of hiking every day, and we are able to complete the route in six days. Since there isn’t a lot of altitude to be gained and our experiences in the Scottish Highlands, we expect to fulfill this task easily. Only hours later, we found out this was an underestimation of our side. The paths of the Karhunpolku are smaller than during our last trips, and the marshy surface with three roots makes it hard to set a steady pace.

Sweating without a sauna

The hot weather caused a swarm of mosquitoes to bother us the whole time in the forests. ‘I still haven’t decided what I prefer.’, Linsay sighs. ‘Mosquitoes, but more shade or no mosquitoes and being exposed to the sun. I agreed. Never, did we had this much nuisance of mosquitoes as right now. And it still is only late May. The warm weather this last few days, might have something to do with it. Allthough we didn’t really expect to face temperatures around 30 degrees, this high up North. We are only 450 kilometers below the Arctic Circle. With this weather, we would be sweating the whole day. Never did it seem like clouds would give us some cooling. ‘We don’t need a sauna to sweat.’, I laugh.

After three days we would be able to resupply. This is how we were informed before we left for Patvinsuo National Park. It was the reason why we decided to pack only three days worth of supplies. Afterwards we would get some extra food in Ruuna Hiking Area, a park where we expected to see some tourists and hikers. This way, we wouldn’t need to carry a heavy backpack during the first days. To our surprise, on day three there is no one to be seen in the park. ‘Chances are slim that the restaurant will be open.’, Linsay says. ‘I think we’re lucky.’, I smile when I see people sitting on the terrace of the restaurant. Unfortunately our luck would turn. The restaurant may be open, the owner informed us that there were no shops around to resupply. One meal with salmon and potatoes later, we realize there is nothing left to do than to hope that the restaurant can miss some of their food. After some hesitating, they sell us some rice, soup and a few loafs of bread. Barely enough for two days. And this while we still are six days away from our final destination.

 

We leave Ruuna without saying anything to each other. Both Linsay and I are absorbed in thought. ‘How are we going to solve this problem?’, I think. We are in the middle of the wilderness with barely any food. Going back isn’t an option since the starting point isn’t inhabited as well. Only at our final destination, we’re certain to get some food. But it’s still six days from now. It makes us quite frugal with our meals. Our dinner is a single loaf of bread with cheese.

Finland Karhunpolku

Let’s start fishing

During our first evening, just before starting our hike, I almost succeeded in catching a fish with a self-made fishing rod, made by Linsay. A yellow of string of rope, a piece of metal bended like a hook, a branch and some bread. It was more than enough to catch a fish. Reason, the fish managed to escape was the fact that I had been to surprised and the poor quality of the hook. Three days later, we are starting to think to try fishing again. As a necessity this time. With a rumbling stomach, we arrive at a place that seems perfect to pitch our tent. Linsay starts to adapt our fishing rod to make it more solid, while I pitch the tent. Half an hour later I’m finding myself at the shore of a nearby lake, waiting patiently for success. Unfortunately my patience runs out quickly when for the fifth time in the same number of minutes, another piece of bread has dropped. The swarm of mosquitos hovering around my head doesn’t help either offcourse.

Finland Karhunpolku

 

Some luck… and some bad luck

I loved watching the episodes of Ultimate Survival Alaska on the Discovery Channel. How groups of adventurers succeeded to cross a distance through the wilderness and to survive was intriguing to see. That they miraculously found three sets of skies to find themselves skiing down the slopes was just something you had to deal with when watching American shows. Not even in our wildest dreams, we would find a bag of food that would solve our problems. Therefore we rubbed our eyes twice when we saw fishing rod left behind near the last cabin of the fishing area Anaikinen. In perfect condition.

Eventhough we considered ourselves lucky to find a fishing rod, five minutes later another misfortune struck us when our bottle of gas ran out. ‘Euhm, Linsay? No more warm meals I think.’ Not only do we have no more food left, but now even our gas stove is useless. Since we always used the autostarter, you won’t be surprised we didn’t had any matches with us. The lack of matches would bite us again in the end when that evening we weren’t able to make a campfire (before we used the gas stove and some paper). We were left with no fire, the only way to get rid of those damned mosquitos.

 

And some fortune once again

You remember what we wrote about coincidences during Ultimate Survival Alaska? For a while, it seemed like we were dropped into the programma. No food, but finding a fishing rod. Not being able to make a fire… and yes, on day six we find some matches left behind in one of the wilderness cabins. One problem solved. The other problem however…Fishing seemed like the perfect solution to get ourselves some food. But how do you catch fish when you got no bate? We suggested to use one of the dry loafs of bread as bate. No succes. Secretly, we hoped, when arriving at Teljo at the end of the Karhunpolku, to find some civilization. Vain hope, as it turned out that the trail ended  at remote, traffic-less road.

Finland Karhunpolku

Paddling the Jongunjoki — June 5th-7th 2016

 ‘Should we ask him?’

‘I don’t know.. but I’m very hungry. Maybe sent him a text and see what happens.’

Tomorrow we meet our canoe rental, dropping a canoe for us. Since he is our only contact with the outside world, we sent him a text to see if he could get some extra supplies as well. Unfortunately, no respone and we see him the next morning it turns out he never got the message. So no food.

Finland Karhunpolku

 

The temperatures are lower than the past few days and the number of mosquitos around our head has dropped to a minimum. It made our journey on the Jongunjoki, a wilderness river with some rapids, a bit more comfortable. We planned to cover 50 kilometers over three days. A piece of cake since there were quite some rapids. Despite the lack of food, we opted not to arrive earlier. The same route we had hiked the last few days, we return by paddling over the river. Back to Nurmijärvi and… food!

Do you want to plan this route as well (with correct information), download our adventure e-guides Karhunpolku en Jongunjoki. A custom-made travel itinerary you can find in our blog post Finland – Into the Wild experience

El Caminito del Rey

For decades you could ask adventurers about El Caminito del Rey. You had caught their attention immediately. Their response? They already had ticked off the famous King’s Path or it still was on their to-do list. El Caminito del Rey had a notorious reputation. A reputation only enforced by social media where the hike claimed a second place in the list of ‘Most dangerous hikes in the world’.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The latter was the way we found out about El Caminito del Rey. Admiring the many impressive Youtube movies in which climbers and daredevils crossed the decayed and life-threatening pathways. The fact that the trail at some places wasn’t more than a narrow metal bar hanging over a 100 m gorge was reason enough why it was considered as one of the most dangerous hikes in the world.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Unfortunately, the inaccessible and forbidden trail got too much attention, and therefore casualties, so the Spanish government decided to renovate El Caminito. Sadly, it meant we couldn’t do the hike anymore in its original state. Its beautiful setting, however, made us not forget about the hike and take the next flight to Malaga.

Saturday May 14th 2016: El Chorro

Our announcement that two adventurers were heading to Malaga this time, located at the Costa del Sol, raised some questions. ‘Are they heading for a holiday in the sun?’ Offcourse we weren’t. Our destination Malaga only had one single purpose: traveling to the impressive El Chorro gorge where we could hike the newly renovated El Caminito del Rey.

Het begin van El Caminito del Rey

Eventhough we spent the whole morning in Sunny Malaga, enjoying some delicious tapas and the historical center, we took a late afternoon train towards El Chorro, a small village on the way to Sevilla, but well-visited by nature enthusiastics. Once arrived in El Chorro, we took the bus to Ardales, where the start of the trail is. With no place to spend the night in mind, we hiked the first kilometers of El Caminito del Rey, where we were expected the next day to hike the well-known boardwalks. With the surrounding forests and turquoise ponds, our choice to wildcamp was easily made. Finding a good place in this rocky area was a bit tricky though. About a kilometer from where we would start the boardwalks we found ourselves a ledge where we could pitch our tent. Afterwards we enjoyed the last few sunrays of the day before hitting the sack.

Sunday May 15th 2016: El Caminito del Rey 

‘Do you hear that?’, I ask Linsay. ‘It sounds like voices.’ She nods, eventhough she’s still deep in her sleeping bag. The movements of a big animal cracking some branches made clear how wrong we were. The animal eats so loud, we can here him in our tent. ‘What animal would it be?’, we wonder. My curiousity overwhelms me and I crawl out of the tent and aim my look towards the bushes down below hidden in darkness. A serie of grunts gives away it’s a wild boar. The loud noises he makes the fact that he isn’t too keen on our presence. Our perception stays limited to the noises.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The next morning I walk further on the trail, encountering tracks of the wild boar, while I’m walking towards Linsay who is waiting with breakfast at the lake. ‘Take a big branch.’, she shouts. ‘I hear the boar here somewhere.’ Fearing that the boar would attack, I grab the first branch I find. Seconds later I hear the boar rant agressively. It takes a few moments before I realize that he is located in the bushes on the opposite shore of the lake. The echo’s caused by the surrounding canyons made it appear as it was very close.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ten minutes later we arrive at the start of the Caminito del Rey, closed for free access. Our entrance ticket however, opened the Gates and after being equipped with a helmet, we take our first steps on the boardwalks attached to the cliffs of El Chorro gorge. It doesn’t take along before we notice the old pathway is still there. The decayed concrete parts are well hidden underneath the wooden, new pathway. The contrast between the old and new pathway couldn’t be any bigger. With some regret, we catch ourselves keeping a close eye on the old path and being disappointed we haven’t been able to hike the old trail.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Let us be clear. The thrilling factor of Caminito del Rey has disappeared. The nearly two meter wide path shielded by rocks and a high fence preventing you from a very deep fall, is walked on by children. For tourism a huge plus, for adventurers like us.. a shame. Still, the renewal of the trail is to be understood. On some places, there was nothing left of the former trail, making it a very unreliable trail. The last few years, El Caminito had become a via ferrata, on which adventurers had to attach themselves to a iron cable attached to the cliffs. The ban on entering the trail hadn’t avoided several casualties.

Impressive is the least we can say about the new trail. No doubt about it that the El Chorro gorge still is one of the most beautiful regions in Southern Spain. Yesterday we noticed from the bus how some visitors hiked on the trail, but the views from the pathway itself is impressive nonetheless. For this reason alone, El Caminito del Rey had been on our to-do list.

Do you want to hike El Caminito del Rey? You can, with our adventure e-guide El Caminito del Rey

Three Peaks Challenge: Three of a Kind

“Stop de auto!” Alsof ons leven er van afhangt zet Linsay onze rode Fiat kort remmend in de berm. “Neem je camera. De zonsopgang is ongelooflijk.”, en ik wijs naar een plaats waar je de roodgekleurde zon net over de bergen kunt zien komen.

Vlug holt ze de straat over, terug naar de plaats waar we net waren voorbijgereden. Het is twintig na vijf in de ochtend en we zijn op weg naar de start van de Miner’s track. Een ons aangeraden klimroute naar de top van Snowdon, de hoogste berg van Wales. Snowdonia, het nationale park van het kleinste land van de UK mag dan een trekpleister zijn voor vele fietsers, wandelaars of dagjestoeristen, op dit moment leek het alsof we helemaal alleen waren in de kilometers wijde omgeving. Het was ook de voornaamste reden waarom we deze ochtend zo vroeg al op pad waren: het vermijden van de grote hordes aan klimmers die later op de dag richting de top van Snowdon zouden trekken. De postkaartzichten van een fel kleurende zonsopgang die zich boven de horizon rees was een tweede motivatie om onze wekker om vier uur te laten afgaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Zonsopgang boven Snowdonia

“We zijn nog niet gestart en we hebben al fantastische foto’s.”, zegt Linsay de foto’s op haar camera scrollend terwijl ik ons rugzakje klaarmaak en de auto sluit. Slechts één klimmer is ons net voor op de parking aan de start van de route. Dat die dan nog kiest voor de andere route die hier start zorgt ervoor dat we volledig alleen aan de beklimming van onze eerste berg in de Three Peaks Challenge kunnen beginnen.

Snowdon (1 mei 2015)

Het is kwart voor zes als we uiteindelijk de eerste passen op de Miner’s track zetten. Het stijgen mag dan heel gestaag verlopen, het duurt een hele tijd vooraleer we de eerste kilometer voltooid hebben. Niet in het minst door de vele foto’s die we voortdurend aan het nemen waren. Dat betert er niet op als we al gauw een eerste glimp opvingen van de piramidevormige piek van Snowdon zelf. Met een top die besprenkeld lijkt door poedersuiker zal het ons een stuk makkelijker maken om ons einddoel gedurende de volledige klim te herkennen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het met asfalt aangelegde pad van de Miner’s Track werd al gauw ingeruild voor een moeilijker bewandelbaar, met rotsblokken aangelegde route naar boven. Een pad dat leek op een kasseiweg, maar met kasseien de grootte van boulders. Het deed ons voelen als een stelletje mieren die langzaam naar boven kropen. De ons omsingelende dominerende rotsmassieven versterkten dat gevoel enkel nog meer. “Ligt het tempo niet te hoog?”, vraag ik Linsay, beseffend dat we vaak in ons overdreven enthousiasme er een te snel tempo op nahouden. Het is haar eerste berg ooit, en al mag Snowdon dan slechts 1085m hoog zijn, het feit dat het startpunt aan Pen-y-Pass  op een hoogte van amper 359m ligt, zorgt ervoor dat het toch een fysieke uitdaging blijft.

“Mag ik nog een slokje?”, vraagt Linsay als we even pauzeren bij een plaats waar we grote rotsblokken als zitjes doen dienen. Ik geef haar de fles water door en kijk naar de route beneden die we reeds hebben afgelegd. Een groot blauw meer, opgesplitst door de Causeway, een pad dat op een dam leek, domineert het landschap. “We zitten op 723 meter.”, lees ik af op mijn hoogtemeter. “Het klimmen gaat snel.”, motiveer ik Linsay nog vlug. Als we een uur later bij de bergkam aankomen die ons naar het laatste stuk naar de top van Snowdon zou leiden, zien we dat de andere trails hier ook toe komen. “Wow, het is erg winderig hier.”, schrikt Linsay, haar hoedje stevig vasthoudend. Het weer is de volledige klim perfect geweest, maar eens we dichtbij de kam waren gearriveerd had een hevige wind opgestoken. Iets wat typerend was als je op het hoogste punt van de omgeving stond. Met de sterke wind van voor die ons van de berg leek te willen blazen zetten we de laatste klim in. “Wees voorzichtig bij de stappen die je zet.”, schreeuw ik nog tegen de wind in, mijn handen in mijn mouwen verstoppend tegen de kou. Moeizaam vooruit rakend beukten we tegen de wind in, Linsay kort in mijn stappen volgend. Langer dan nodig boven zitten is allesbehalve aangenaam en dus beginnen we al snel aan het kleine trapje die leidt naar het hoogste platform van de berg. “Heb je je fototoestel bij de hand?”, vraagt Linsay. Op het platform heeft de wind pas echt vrijgeleide en dus haasten we ons voor het nemen van onze summitfoto. “Wat een zicht zeg!”, tuurt Linsay  in de verte, diep onder de indruk van het panorama dat het hoogste punt van Wales biedt. Aan de ene kant Snowdonia, aan de andere de fantastische kustlijn van Wales die we de voorbije dagen nog van dichterbij zagen. We nemen elkaar vast, deels om onze inspanning te vieren en deels om elkaar recht te houden bij de windvlagen die ons omver leken te duwen. “Je hebt het gehaald. Je hebt je eerste berg binnen.”, feliciteer ik haar. “Nee, wij hebben het gehaald.”, zegt ze. Ze had gelijk. Onze eerste piek was binnen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Scafell Pike (3 mei 2015)

“Met dit weer halen we de top nooit. Nee, beter zelfs, met dit weer begin ik er niet eens aan. Ze heeft gelijk. Met dit weer is het onbegonnen werk om Scafell Pike te beklimmen. Na onze opties te hebben overlopen besluiten we alsnog te vertrekken richting het Lake District National Park, waar Scafell Pike gelegen is. Onze nacht willen we sowieso doorbrengen op de camping in Wasdale Head, nabij het hoogste punt van Engeland. En wie weet stopt het nog met regenen en kunnen we nog aan de beklimming beginnen. Ons sprankeltje hoop wordt al snel groter als de uitbater van de camping ons vertelt dat het weer beter zou moeten worden in de loop van de namiddag. ‘Al zullen de omstandigheden verre van ideaal zijn. Hij had evengoed kunnen zeggen: ‘Veel succes. Ik zie jullie vanavond dan terug?’ want zodra we de woorden ‘beter weer’ hoorden was onze beslissing al gemaakt.

‘Niemand zal vandaag de top kunnen bereiken door het slechte weer.’, hadden we vanmorgen nog te horen gekregen. Dat statement wordt meteen ontkracht als we beginnen aan de enige route vanuit Wasdale Head en meteen enkele groepen klimmers zien afdalen die, ondanks het ‘terrible weather’, en de weinige zichtbaarheid boven, de top van ScafellPike bereikt hebben. Slechte zichtbaarheid zou ons ook wel parten spelen vermoeden we, de grijze pak wolken observerend. Met de kaart zouden we ons dan ook constant oriënteren om zeker onze weg terug te vinden mochten we in een dikke mist terechtkomen boven. Verloren lopen is zelfs het grootste risico op de hoogste berg van Engeland. De vele pieken in het park en het van beneden onzichtbaar zijn van de hoogste ervan zorgt wel meer dan eens ervoor dat grote groepen toeristen de top nooit bereiken.

DSCF2721

In de verte zien we nog een groepje met trekking poles uitgeruste klimmers. Ze lijken te twijfelen welk pad er naar boven leidt en sneller dan verwacht halen we ze dan ook in. Hun twijfels zijn gerechtvaardigd want ook wij twijfelen al gauw waar precies de route ligt tussen het enorme rotsenveld waarin we ons bevinden. “Het moet hier zijn.”, bevestig ik na de kaart nogmaals te hebben bovengehaald.

Na wat geklauter waarvan we vrij zeker zijn dat dit niet het juiste pad was, komen we terug op een route die ons verder zou leiden naar de top. Met z’n allen staan we nu op wat de rand van het plateau lijkt, waar verschillende pieken waaronder ScafellPike, gelegen zijn. Omsingeld door een dikke mist en met geen enkel zicht op waar de top zou kunnen liggen ontdekken we een cairn, een stapel in een piramide opgehoopte kleine rotsblokken, die ons de weg naar het allerhoogste punt zou leiden, zo vermoeden we. Niet altijd is de volgende cairn is ons gezichtsveld wanneer we bij een vorige aankomen. Vaak is de mist zo dik dat we even moesten wachten tot een pak wolken was voorbij gezweefd en we door de mist heen een nieuwe stapel rotsen zien verschijnen. “Daar!”, roep ik wijzend naar een twee meter hoge muur die een platform bleek te zijn. Groepjes met klimmers stonden al rond en op het platform, hun summit foto nemend. Een overweldigend uitzicht zoals op Snowdon hadden we niet, maar onze tweede berg in drie dagen hadden we binnen.

Ben Nevis (14 mei 2015)

Wie Ben Nevis wil beklimmen zal het moeilijk hebben om een dag met goed weer uit te kiezen. Het Schotse klimaat zorgt er immers voor dat je er rekening moet mee houden dat je negen op de tien keer niets zal zien van het landschap na een uiterst vermoeiende en lange klim op de hoogste berg van de UK. Onze dag om de Ben Nevis te gaan beklimmen stond al maanden op voorhand vast en met de vele regendagen die we al in Schotland te verduren kregen mogen we wel stellen dat de weergoden ons gunstig gezind waren als we het weerbericht van vandaag checkten. “Veruit de zonnigste dag en weinig tot geen bewolking. We hebben het echt wel getroffen.”, zei Linsay het weerbericht op haar smartphone controlerend.

Het is dan ook vol motivatie dat we om half vier uit ons bed kruipen, onze rugzak nemen en te voet naar het beginpunt van de Big Ben wandelen. Onze vroege start is vooral om de grote massa aan toeristen te vermijden die hier dagelijks de Nevis proberen op te wandelen. “We zijn net vijf uur gepasseerd.”, lees ik af op mijn horloge terwijl de eerste zonnestralen de vallei binnen vallen en we onze eerste meters bergop wandelen. De Ben is 1344 meter hoog en met de start die bijna bij de zee begint betekent het dat we praktisch iedere hoogtemeter op eigen kracht mogen overwinnen. “Geen klimmer in zicht.”, merk ik opgelucht op, wetende dat we misschien de mooiste ervaring van de Three Peaks tegemoet gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bij iedere stap omhoog die we zetten leek het zicht op de Highlands en de lochs in de verte enkel maar indrukwekkender te worden. “De beroemde highlands met een blauwe hemel.. dat zie je zelfs zelden op een postkaartje.”, zeg ik tegen Linsay als we opnieuw halt houden om ons fototoestel boven te halen. Ik kon de tel al niet meer bijhouden. Net als in Snowdonia was het schouwspel tussen de zoninval en de heuvels van de highlands gewoon de natte droom van iedere fotograaf.

“Sneeuw!”, roept Linsay enthousiast bij het zien van de eerste laag sneeuw die ons pad had bedekt. Sneeuw hadden we verwacht gezien er tijdens deze periode op het jaar nog winterse condities op de Ben Nevis heersen. “Waar zou nu het hoogste punt liggen?”, vraag ik me af, twijfelend tussen een hoger platform links en een hoge piek rechts. Het hoogteverschil lijkt vanop onze afstand amper merkbaar. Diepe voetafdrukken in de bevroren sneeuw doen ons voor links opteren. “Is dit de top al?”, vraag ik me af, tussen de dikke mist die was opgedoken en die ondertussen lijkt te blijven hangen, zoekend naar een stuk die nog hoger leidt. Ik draai me in alle richtingen maar zie niets meer dat hoger lijkt. Mezelf met argumenten tegensprekend leg ik me erbij neer dat dit effectief het hoogste punt is en we onze Three Peaks Challenge hebben voltooid.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens onze afdaling zien we nog waarom onze vroege start gerechtvaardigd was. Een grote massa aan toeristen wandelt de berg op. Het typeert de populariteit van de Three Peaks. De Ben Nevis is net als Snowdon en Scafell Pike een populaire berg om te beklimmen. Het zit in de natuur van de mens om altijd het grootste of mooiste na te jagen. En dat kenmerkt onze Three Peaks Challenge. De grootste bergen van de UK en we durven stellen: enkele van de mooiste ervaringen eveneens.

Wil je zelf de uitdaging aangaan? Plan dit avontuur met onze volledige e-guide! 

Three Peaks Challenge

An ultimate guide for epic adventures

Five years ago, I went on my first adventure: climbing the Kilimanjaro, Africa’s highest mountain. Nine months after that I stood on the summit of Mont Blanc and so far I’ve scaled more than ten mountains all over the world. Most recently, I paddled into some of the most remote fjords of Svalbard, encountered beluga whales and polar bears and sailed to the high North. Right now, I’m planning my next big adventure to learn how to scubadive in Belize.

You can do this stuff, too. I’m not a super athlete. I’ve never been that good at sports. In the first 25 years of my life, I didn’t even spend that much time outdoors. I never went backpacking growing up. I didn’t learn to ski until two years ago. By no means am I an expert on these things, but I can do them now, independently. This is to say that it’s never too late to learn something new.

Here are a few things I’ve learned along the way.

Choose a destination

The destination facilitates the adventure. Go wherever your heart desires. Explore places that inspire you. It doesn’t have to be far. But there is no doubt that doing a hike in Scotland is easier than go on a paddling expedition in Svalbard.

That being said, if you really want an adventure (out of your comfort zone), then you’ll probably have to leave the crowded places behind. Try getting out there. Like way, way out there. You don’t necessarily have to leave the country or go very far, but adventure is an entirely different experience if you go where there are no people.

In 2014, my girlfriend and I did a 200 kilometer hike through the Alps, from Chamonix to Zermatt. Though the first three stages were similar to the famous and well-hiked Tour de Mont Blanc trail, our experience got better when we didn’t see people for days at a time. We saw mountain sceneries only rarely seen by other hikers.

The same can be said about my recent trip to Svalbard. While the area is definitely remote and takes some effort to reach, once you’re there, it’s not too difficult to venture out on your own and get the experience of being totally alone in one of the world’s most incredible environments. What makes that place particularly unique? 60 percent of the surface being glaciers that spill directly into the sea, impressive peaks all around and lots of wildlife. Everywhere you look, whales are breaching, taking in new air to breathe. Polar foxes and Svalbard reindeer will visit your camp every night, and you might even catch a glimp of the mighty polar bear. There are no roads outside the villages, so to move around the fjords, you must take a boat or do like I did and paddle. The experience is larger than life. As a result, it makes you feel incredibly small.

DSC01569

Choose an activity

In many ways, your activity will depend on your location. Scubadiving in Svalbard or Greenland might not be the best of ideas, but most of the times, your interest in a particular destination will go along with the activities you can do.

Any mountain range in the world will provide nearly endless opportunities for adventure, whether it’s climbing snowy slopes or steep ice and rock, hiking, backpacking, mountain biking, or even paragliding. Rivers running through remote regions are best to be crossed by paddling. Or do you love rainforests and tropical waters, then why not scuba dive and see the underwater world?

DSCF3861

Do your research

Let’s say you have chosen your destination and activity. Now it’s time to start doing research to make sure your adventure stays safe.

When to go?

When is the best time to go on this adventure? Maybe you want to go a bit earlier or a bit later to avoid the crowds? But will the weather be stable enough?

Plan your route

Planning your route is a must if you want to explore a remote region. Buy some maps or look for an online map to figure out exactly where you want to go. There are some programs and apps that can help you with this.

Getting there and getting back

Transportation can sometimes be one of the hardest logistical challenges you will face while preparing your trip. Can you use public transportation, will you need to rent a car or are none of the options available? If the journey there will be extend over multiple days, will you need to sleep in places along the way? Can you stay in an Airbnb, mountain cabin or will you use your tent?

Planning your adventure can be quite challenging. When we traveled to Finland in 2015 we thought we were well prepared only to find out that none of the information on the internet was correct. After this I’ve started writing adventure e-guides to help everyone planning their trip. These adventure e-guides will provide all the information you need to plan your next adventure.

 

Finland Karhunpolku

Sort your gear

Going on a day hike will require less gear than going on a multiple day expedition. Still, making a list of all the gear you need and not bring too much is quite tricky. On my first expedition on the Kilimanjaro, I brough way too much food, so even though we had porters available, I still had too carry a heavy backpack. Carrying too much is a mistake everyone makes and making the perfect gear list is a process you will learn while going on adventures.

To get started, create a list organised by category. Your first category should be the Big Three (shelter, sleeping and kitchen), clothing, activity-specific items, electronics and miscellaneous. You can add the brand, weight and quantity to every item.

inca-trail-trekking-gear

Solve problems before you go

When going on an adventure, problems will arise. Some of them you could solve even before they occur. This can be as simple as creating a kit to make field repairs on your gear (patches for sleeping pads, cleaning kits for your cooking stove, duct tape to fix everything else) or packing backups in case a critical item totally fails.

Be flexible

Having an adventure means you sometimes have to be flexible. When my girlfriend and I are on an adventure, we also like to say that it’s not an adventure if everyhting goes as planned. Some things you have no control over. Bad weather, lost luggage on your way over or gear breakdown can be a good reason to change your original plans. Don’t feel disappointed if your adventure isn’t going as it should have. Most times, these are the best stories to share afterwards. Our best stories are when we had to come up with a whole different last stage during La Haute Route in the Alps, had to improvise on food while in the wilderness of Finland or when we didn’t had a place to stay and ended up in the house of our mountain guide and his friends in the Italian Alps.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Do you have an adventure or travel planned? Do you have travel insurance covering all your activities? No? Check out World Nomads travel insurance.

Finland: into the wild experience

Who hasn’t dreamt of having the ultimate ‘into the wild experience’? If you consider yourself a true adventurer, you must have thought of traveling in remote areas, spending your days hiking and paddling with no human being around you for miles. If this is what you want, Finland might have something to offer.

Day 1: Helsinki

Every trip to Finland starts in its capital, Helsinki. Don’t rush yourself to the remote areas of the country but spend a day in the crowded streets, enjoying a nice meal (while you can), before going back to basics.

Finland Karhunpolku

Day 2: Helsinki – Patvinsuo NP

And so the adventure begins… Getting to the starting point of your adventure already is a tricky part. But this just tells you, you are going somewhere wild and remote, doesn’t it? Public transport will bring you as far as Uimaharju, about 40 kilometers from Patvinsuo NP. Take a cab from here or be adventurous and hitchhike the whole thing. This might work on weekends when locals spend their spare time in the national park.

Finland Karhunpolku

Day 3-9 Hiking the Karhunpolku

Patvinsuo National Park is the start of your 133 kilometer journey to… well nowhere actually. You will be spending seven days in the woods – slash – bear territory, but don’t worry there is a big chance you will survive to tell the tale. Evenings are spent in shelters/ cabins or tents (as you prefer) and you can share your stories at the campfire.

You can plan the Karhunpolku with our e-guide

Day 10-12 Paddling the Jongunjoki

Seven days of hiking will bring you to the end of the Karhunpolku, at Teljo, which is basically nothing but a low-traffic road in the middle of the wilderness. There is no way to go back to civilization here, unless you get yourself a very expensive cab. Fortunately, the mighty Jongunjoki river, which you will have been walking along the last few days, will give you the option of paddling yourself back to the nearest village (albeit a very small one).

Plan your paddle journey with our Jongunjoki e-guide

Day 13: Nurmijärvi – Helsinki

After having spent ten days into the wild, you might enjoy a sauna and a warm meal in Nurmijärvi. You can use the shuttle service of your canoe provider to reach Lieksa, so you can travel back to Helsinki from there.

Finland Karhunpolku

Subscribe to our newsletter (follow button on the right side) and receive a 25% discount on both e-guides. 

KarhunpolkuJongunjoki

 

 

 

 

 

Kalaw to Inle trekking

‘Hi, I’m Phyo and I’ll be your guide for the next three days.’ Een kleine jonge man met een bol gezicht en een rieten hoed op zijn hoofd komt naast me staan. Zijn brede glimlach typeert zijn gezicht. Net als bij de meeste Burmezen trouwens. Het levert hem meteen punten op bij zijn groep als hij al de eerste grapjes begint boven te halen. ‘What’s that on your shirt?’, wijst hij naar mijn t-shirt waarna hij zijn vinger omhoog tegen mijn neus duwt zodra ik naar beneden kijk. De toon is gezet en ook ik heb het gevoel er een goede vriend aan over te houden.

Het typeert de vriendelijkheid en gastvrijheid van de Burmese bevolking. Diezelfde gastvrijheid zullen we de komende drie dagen mogen meemaken tijdens onze driedaagse trektocht van Kalaw naar Inle Lake als we langs verschillende dorpen passeren waar traditionele stammen nog steeds hun tradities in ere houden. Iedereen die naar Kalaw reist, heeft maar een doel: een trektocht maken richting Inle Lake. Wie hier ook maar even in de drukke straten ronddwaalt kan er dan ook niet naast kijken. Overal worden tochten aangeboden door trekkingsorganisaties. Linsay en ikzelf kozen ervoor om met een kleine groep de tocht af te leggen, uit vrees dat het anders te druk zou worden. We zouden al snel leren dat dit nog steeds veel drukker is, dan wat we vaak gewoon zijn als we reizen. De eerste twee dagen zijn er nog verschillende routes maar op dag drie wandelen alle organisaties op dezelfde paden de laatste kilometers naar het meer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Fantastisch groen berglandschap

Geen tent, geen slaapzak en geen kookgerei. We hadden deze keer dan ook genoeg met een kleine rugzak om de komende drie dagen te overbruggen. ‘Dit zijn de enige schoenen die ik mee heb op reis.’, zei een Duitse jonge backpacker terwijl hij wees naar zijn kraaknette schoenen. ‘Ik wil dat ze de trektocht overleven.’ Het geniepige lachje die op het gezicht van Phyo verscheen verraadde dat de kans op propere schoenen wel erg klein was. ‘Follow me.’, zei hij vol enthousiasme terwijl hij met zijn armen zwaaide.

Slapen boven de waterbuffels

Eens uit de drukke straten van Kalaw bevinden we ons               al erg snel tussen de rijstvelden. Modderige paden (een goed begin voor onze Duitse backpacker) leiden tot aan de rand van een rijstveld waar een lokale boer bezig is met zijn gewassen. Het zou geen ongewoon zicht zijn de komende dagen. De kronkelige paden leiden ons de eerste uren door een dicht bos en na zo’n 21 kilometer stappen komen we aan bij onze eerste slaapplaats voor de avond. Een rieten huis bestaande uit twee verdiepingen waarbij we zelf boven de waterbuffels slapen. ‘Waar slaapt de familie die hier woont dan?’, vraag ik Phyo. ‘Die slapen nu gewoon elders omdat jullie er zijn.’, antwoordt hij. De vele toeristen die deze trekking doen, zijn een belangrijke bron van inkomsten voor de lokale bevolking langs de trail. Ondanks het feit dat we eigenlijk peanuts (omgerekend 45$) betalen voor drie dagen inclusief gids, eten en overnachtingen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Het kan erg ‘heet’ zijn in Myanmar
Careful, slippery!

In totaal leggen we zo’n 61 kilometer af in drie dagen, een afstand die goed te doen is voor ervaren trekkers, al denken onze groepsgenoten daar anders over. Ondanks de vele pauzes die we nemen, waar we telkens thee en koekjes krijgen voorgeschoteld, is een klaagzang bij sommigen een echte must. Het gebrek aan deftige wandelschoenen en het regenweer die we rond de middag van de twee de dag krijgen te verduren, doet daar geen goed aan. Integendeel, heel wat slippartijen zorgen voor een wel erg modderige outfit, maar als we onze Duitse hiker met zijn sandalen dertig centimeter in de chocoladestroom zien verdwijnen, kunnen we een lach toch niet onderdrukken. ‘Careful, slippery!, waarschuwt Phyo voor de zoveelste keer met een lachje, waarbij hij amper kan verbergen dat hij geniet van de onhandige manoeuvres van onze groep. Hoe vaak enkele jonge reizigers ook mogen vloeken als ze voor de zoveelste keer een verkeerde stap zetten, uitglijden of zelfs een spinnenweb in hun gezicht krijgen, even vaak genieten ze van de prachtige groene heuvels van het berglandschap.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Rijstvelden
Treinsporen

Gelukkig kunnen we voor het laatste stuk de glibberige trail even inruilen voor de spoorweg. Deze lijn van Thazi naar Nyaung Shwe nabij Inle Lake werd indertijd aangelegd door de Britten en wordt tot op vandaag gebruikt door een wel erg langzame trein die we enkele dagen later zouden terugnemen richting Thazi. Net door het trage tempo van de trein heeft de lokale bevolking er geen problemen mee om dicht bij de spoorweg te wonen. De treinreizigers zijn immers hun doelgroep voor het verkopen van hun etenswaren. Eens bij onze slaapplaats aangekomen, vinden we opnieuw een authentieke slaapplaats terug. Een houten vloer waar een bamboemat op ligt en een erg dunne matras.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Het leven langs de spoorweg
Inle Lake

Een koude douche (ton met water) in het dorp heeft ons deugd gedaan en gelukkig blijven we de laatste dag gespaard van meer regenweer. Niet veel later betalen we 10 dollar admission fee voor het Inle Lake gebied. Al gauw wandelen via een dirt road tussen het struikachtige gewas met in de achtergrond onze bestemming: Inle Lake. De voorbije drie dagen hebben we het authentieke leven in Myanmar kunnen ervaren (met alle ongemakken van dien), maar daar komt hier een eind aan. Inle Lake is wellicht het meest toeristische gebied van Myanmar, vooral vanwege de tot de verbeelding sprekende Inthavissers.

 

We hebben de  Kalaw to Inle lake trekking afgelegd met de Eversmile Trekking service. Ons persoonlijke hoogtepunt was onze goedlachse gids Phyo die de drie dagen echt een persoonlijke touch heeft gegeven. Phyo is ondertussen zelf met zijn vrouw een eigen trekking service begonnen, Yumon and Phyo trekking. We kunnen hem erg aanbevelen! 

Travel light with a backpack: what to take with you?

IT’S A COMMON PROBLEM NOVICE HIKERS OR BACKPACKERS FACE. A TOO HEAVY BACKPACK IS TURNING YOUR WALKING HOLIDAY IN A REAL DEATH MARCH. WHILE PACKING YOUR BACKPACK, EVERY GRAM COUNTS. IT IS IMPORTANT NOT TO TAKE TOO MUCH WITH YOU AND BUY SOME LIGHT, HIGH QUALITY GEAR.

Tent (2.24kg)

When we go hiking in the mountains or in remote landscapes our first thing to pack is our the-north-face-assault-2-summit-seriestwo person North Face Summit Assault tent. This four season tent is one of the lightest on the market weighing only 2.24kg. It is often used in high altitude mountaineering.

Sleeping bag (1.092kg)

aciorThe Millet Dreamer is a perfect sleeping bag for hiking and trekking in alpine conditions. This mummy-shaped sleeping bag still is my first one since I bought it. I used it on mountains like Kilimanjaro, Mont Blanc, Aconcagua as well as during trekkings in the Alps. With a comfort temperature of 6 degrees Celsius you’re fine for any hike! Weight: 1,092kg

Sleeping pad (510g)

The self-inflating Therm-a-Rest Prolite sleeping pad is your mattress for any outdoor adventure. I started by buying a thin one but changed this recently to a  3cm thick one.  With a weight of only 510g (regular size), they are designed to be used by the ultralight backpacker.

MSR MicroRocket Stove (122g + 306g)

When you hike, you need a lot of food to provide your energy. TheMSR MicroRocket Stove onecolis ultralight (122g) to bring along and is everything you need to make yourself a warm meal in the evening. In little less than four minutes you can boil a liter of water. You can buy aMSR Alpinist 2 Pot (306g) made of aluminium to cook soups, pastas and much more.

Bowls, cups and cutlery (80g + 45g + 42g)

To eat your food you need offcourse, bowls, cups axset3and cutlery. From the first moment I purchased them I’m a big fan of the Sea to Summit X-Bowl Collapsible Bowl (80g) and Sea to Summit X-Cup Collapsible Cup (45g). They are easy to eat from, ultralight and easy to be stocked in your cooking pot together with your stove. They also have ultralight cutlery (42g).

Other necessary fun-to-have gadgets

Survival set including fire starter, waterproof bag, micro whistle, razor saw, compass, led light. (total weight: 85g)

Travel light with a backpack: what to take with you?

It’s a common problem novice hikers or backpackers face. A too heavy backpack is turning your walking holiday in a real death march. While packing your backpack, every gram counts. It is important not to take too much with you and buy some light, high quality gear.

Tent (2.24kg)

When we go hiking in the mountains or in remote landscapes our first thing to pack is our two person North Face Summit Assault tent. This four season tent is one of the lightest on the market weighing only 2.24kg. It is often used in high altitude mountaineering so is a great choice if you’re planning to go on many expeditions.

However, it turns out it’s not always rainproof. If you happen to plan a hike in a rainy destination (Scotland anyone?) a better choice would be to purchase the Vaude Arco 2P.

The Vaude Arco 2P is available for 230€

9200000025956061

Sleeping bag (1.092kg)

The Millet Dreamer is a perfect sleeping bag for hiking and trekking in alpine conditions. This mummy-shaped sleeping bag still is my first one since I bought it. I used it on mountains like Kilimanjaro, Mont Blanc, Aconcagua as well as during trekkings in the Alps. With a comfort temperature of 6 degrees Celsius you’re fine for any hike! Weight: 1,092kg

The Millet Dreamer is available for 169.90€

9200000064858805

Sleeping pad (480g)

The self-inflating Therm-a-Rest Neo Air Trekker sleeping pad is your mattress for any outdoor adventure. I started by buying a thin one but changed this recently to a  6cm thick one.  With a weight of only 480g (regular size), they are designed to be used by the ultralight backpacker.

The Therm-a-Rest Neo Air Trekker sleeping pad is available for 129.95€

9200000027680883

MSR SuperFly with Autostart (322g + 306g)

When you hike, you need a lot of food to provide your energy. The MSR Superfly is ultralight (322g) to bring along and is everything you need to make yourself a warm meal in the evening. In little less than four minutes you can boil a liter of water. You can buy a MSR Alpinist 2 Pot (306g) made of aluminium to cook soups, pastas and much more.

The MSR SuperFly with Autostart is available for 79,95€
The MSR Alpinist 2 Pot is available for 51.55€

9200000020648565

Bowls, cups and cutlery (80g + 45g + 9g)

To eat your food you need offcourse, bowls, cups and cutlery. From the first moment I purchased them I’m a big fan of the Sea to Summit X-Bowl Collapsible Bowl (80g) and Sea to Summit X-Cup Collapsible Cup (45g). They are easy to eat from, ultralight and easy to be stocked in your cooking pot together with your stove. There also exist ultralight cutlery (9g).

The Sea to Summit X-Bowl and Cup is available for 29.95€
Light My Fire Spork is available for 6.55€

9200000022219366

Hygiene (102g)

Since hygiene is important during a trekking, it would be great to have some ultralight towel. And fortunately it exists! The Sea-to-Summit series is a must have addition to your gear. Ultralight and fastdrying. Sea-to-Summit also has biodegradable soap and hand sanetizer. A fun extra is the Sea-to-Summit Laundry bag.

The Sea-to-Summit pocket towel is available for 17.59€
Get Hand santizer for 8.70€

9200000074455505

Other necessary fun-to-have gadgets

9200000072313225